Το Γερμανικό κόμμα Die Linke για την κρίση - Ένας κυβερνητικός συνασπισμός SPD, Grünen και Linke είναι η καλύτερη λύση για την Ευρώπη

του Βόλφγκανγκ Μύνχάου

[ΠΗΓΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΕΔΩ]

Wahlprogramm der Linken: Rot-Rot-Grün ist die beste Lösung für Europa,
© Der Spiegel Online, 28 Αυγούστου 2013

Το εκλογικό πρόγραμμα του αριστερού Γερμανικού κόμματος Die Linke, ως προς το θέμα της κρίσης στην Ευρωζώνη, πείθει για την ειλικρίνεια και τη ευφυΐα του. Έτσι, το κόμμα αυτό είναι πολύ πιο μπροστά από τα δύο μεγάλα - και αποτελεί ιδανικό κυβερνητικό εταίρο για τους Σοσιαλδημοκράτες και τούς Πράσινους. 

Η Αριστερά (Die Linke), μαζί με τους Πράσινους (Die Grünen), είναι τα μόνα κόμματα των οποίων τα προγράμματα βασίζονται σε μια ειλικρινή και ευφυή ανάλυση της κρίσης. Οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) αυτολογοκρίνονται. ΟιΧριστιανοδημοκράτες (CDU) περιορίζουν όλη την οικονομία στην ανταγωνιστικότητα, ενώ οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) υποδαυλίζουν έναν παράλογο φόβο πληθωρισμού.

Οι Linke κατανοούν την οικονομική κρίση ως κρίση ανισορροπιών. "Η πολιτική της κυβέρνησης Μέρκελ έχει παρερμηνεύσει την κρίση των χρηματοπιστωτικών αγορών ως κρίση κρατικών χρεών. Αντιστρέφει την σχέση της αιτίας και τού αποτελέσματος". Έτσι ακριβώς είναι. Πρόκειται για μια κρίση ακατάσχετης ροής κεφαλαίων από Βορρά προς Νότο [πριν το 2008], το απότομο τέλος της οποίας προκάλεσε ένα οικονομικό σοκ, που κατέληξε σε κατακόρυφη άνοδο των δημοσιο-οικονομικών ελλειμμάτων. Στο θέμα αυτό οι Linke και οι Πράσινοι έχουν απόλυτο δίκιο. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, δεν πρόκειται ποτέ να βρει λύση γι' αυτή την κρίση.

Αυτό που μου αρέσει ιδιαίτερα στη θέση των Linke, είναι η συνεπής εφαρμογή της ανάλυσης τους σχετικά με την κρίση, στη συμπεριφορά τους στις ψηφοφορίες στο κοινοβούλιο. Σε αντίθεση με τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους, οι Linke ψήφιζαν στη Βουλή σταθερά εναντίον της πολιτικής της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης για την κρίση. Η στήριξη που παρείχαν οιΠράσινοι πρός την κυβέρνηση στις σχετικές ψηφοφορίες, μοιάζει σαν μια συγγνώμη. Είχαν συμφωνήσει μόνον απρόθυμα, ενάντια στη θέλησή τους, προκειμένου να αποφευχθεί μια ακόμη μεγαλύτερη κρίση. Θεωρώ αυτό το επιχείρημα αντιφατικό.
Άν αποδεχθούμε την ανάλυση των Grünen και των Linke ότι βρισκόμαστε όντως μέσα σε μια κρίση των χρηματοπιστωτικών αγορών, τότε η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της κρίσης, οδεύει προς μιά καταστροφή στο τέλος. Σ' αυτή την περίπτωση, θα ήταν πολύ καλύτερα να τεθεί σ' αυτήν ένα τέλος τώρα, παρά σε πέντε χρόνια. Στο σημείο αυτό, οι Linke έχουν δίκιο. Ήταν ιδιαίτερα συνεπές να καταψηφίσουν το δημοσιο-οικονομικό σύμφωνο, το οποίο ορίζει για το κράτος μια πολιτική λιτότητας στο διηνεκές.
Όπως και στην περίπτωση του κόμματος των Πρασίνων, η μακροοικονομική ανάλυση υποτάσσεται σε ιδεολογικές προκαταλήψεις. Το πρόγραμμά των Linke είναι απελπιστικά υπερφορτωμένο. Εκμεταλλεύονται την κρίση ως εργαλείο για ν' απαιτήσουν υψηλότερους μισθούς και αναδιανομή. Το ποσοστό των μισθών - το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ - έχει μειωθεί στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες σε σύγκριση με τη δεκαετία του 1970, προς όφελος των κερδών του κεφαλαίου. Ένας από τους λόγους είναι βέβαια η παγκοσμιοποίηση, επειδή έφερε μεγαλύτερο ανταγωνισμό των μισθών. Για το λόγο αυτό, δεν είναι δυνατό μέσα από την κρίση απλώς να απαιτείς αύξηση των μισθών, αλλά το πολύ μια ανακατανομή των μισθών μεταξύ των χωρών και μια παγκόσμια συντονισμένη διόρθωση στη σχέση μεταξύ των κερδών του κεφαλαίου και των μισθών. Πώς θα γίνει και θα λειτουργήσει αυτό στην πράξη, οι Linke δεν μας το λένε.

Λείπει ο διεθνής συντονισμός
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του προγράμματος των Linke είναι η υπόθεση ότι μπορεί να λυθεί η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση μέ τα μέσα μιας αναδιανεμητικής πολιτικής σε εθνικό επίπεδο. Το κόμμα αυτό σιωπά στα ζητήματα του διεθνούς συντονισμού.
Όμως χωρίς τον διεθνή συντονισμό, η κρίση είναι αδύνατο να λυθεί. Και προς στιγμήν, η τάση είναι ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αμέσως μετά την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Lehman Brothers το 2008, υπήρξε ένα μικρό παράθυρο χρόνου για επανακατεύθυνση του διεθνούς οικονομικού συστήματος. Δεν φαίνεται πιά να υπάρχει καθόλου θέληση. Η ομάδα των ισχυρότερων οικονομικά χωρών (G20) έχει εκφυλιστεί σε έναν όμιλο συζητήσεων.
Εκτός από τους Πράσινους και τους Linke, επίσης και το νέο κόμμα τηςΕναλλακτικής Λύσης για τη Γερμανία (AfD) έχει μια ανάλυση της κρίσης ευφυή σε περιεχόμενο, έστω και αν αυτό οδηγεί σε ένα εντελώς διαφορετικό τελικό συμπέρασμα, το οποίο καθόλου δεν συμμερίζομαι. Συνολικά λοιπόν, υπάρχουν τρία κόμματα που παίρνουν σχετικά σαφή θέση για την κρίση, και τρία άλλα που είτε δεν είναι αξιόπιστα, είτε δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν το ζήτημα.
Όποιους λόγους και να έχουν οι Σοσιαλδημοκράτες και δεν θέλουν να σχηματίσουν μια κυβερνητική συμμαχία με τους Linke, η κρίση της Ευρωζώνης δεν θα πρέπει να είναι ένας απο αυτούς τους λόγους. Αντίθετα: Αν σχηματίσουν έναν "μεγάλο συνασπισμό" με τους Χριστιανοδημοκράτες, τότε θα μοιραστούν την ευθύνη της αποτυχίας της πολιτικής Μέρκελ για την κρίση.Και τότε, οι Πράσινοι και οι Linke θα έχουν ένα θέμα με το οποίο θα χτυπούν αυτήν την κυβέρνηση "μεγάλου συνασπισμού".
Αυτό είναι λοιπόν το δικό μου - ασφαλώς αμφιλεγόμενο - συμπέρασμα από τα πέντε κομματικά προγράμματα για τις εκλογές: Από μακροοικονομική άποψη, ένας Κόκκινος - Κόκκινος - Πράσινος κυβερνητικός συνασπισμός (SPD - Linke - Grünen) θα ήταν η καλύτερη λύση και η μoναδική παραλλαγή Γερμανικής κυβέρνησης που θα είχε μια ευκαιρία για να καταπολεμήσει την κρίση με επιτυχία. Ακόμη και μόνον, διότι ένας τέτοιος συνασπισμός προσφέρει μια διαφορετική αφήγηση για την οικονομική πολιτική.


O Wolfgang Münchau είναι οικονομικός συντάκτης στους Financial Times και στον Spiegel

Παλιότερα άρθρα του Wolfgang Münchau σ' αυτή την ιστοσελίδα:
1. Το Γερμανικό κόμμα των Πρασίνων για την κρίση στην Ευρωζώνη: Όταν οι πολιτικοί παρατούν τις καφενειακές αναλύσεις
2. Δεν έχει και πολλή σημασία, αλλά είμαι φανατικά υπέρ της Ευρώπης και του Ευρώ
3. Η λιτότητα είναι το εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις
4. Η τραγωδία της Ιταλίας, η φάρσα της Ιταλίας
Wolfgang Münchau - Financial Times, αρθρογραφία
Wolfgang Münchau in "Der Spiegel"

Ο Λένιν για τα "ληγμένα" τρόφιμα 100 χρόνια πριν/Τι εντυπωσιακό Νέο! Ποια ζωτική ανάγκη των εργατών βρίσκει την ικανοποίησή της! Φτηνό κρέας για το Λαό - που; τι; πως;

Του Βλαδίμηρου Ίλιτς Λένιν

Στα δημοτικά σφαγεία της Μόσχας άνοιξε ένα "φράιμπανκ", δηλαδή ένα μαγαζί για την πώληση φτηνού, ακίνδυνου, σχετικά κατάλληλου κρέατος. Αυτά έγραψε η "Ρούσκογε Σλόβο".
Φτηνό κρέας, πάει καλά. Τί σημαίνει όμως αυτό το "ακίνδυνο", το "σχετικά κατάλληλο" (επομένως, μπορεί να πει κανείς: "σχετικά ακατάλληλο!") κρέας;

Να τι σημαίνει:
Όταν το ζώο πηγαίνει για πώληση, το εξετάζει η κτηνιατρική υπηρεσία. Το άρρωστο ζώο ξεσκαρτάρεται. Δεν επιτρέπεται το σφάξιμό του, επειδή με την χρησιμοποίησή του για τροφή υπάρχει κίνδυνος να κολλήσουν οι άνθρωποι διάφορες αρρώστιες. Πάρα πολύ συχνά ξεσκαρτάρονται τα φυματικά ζώα (τα χτικιασμένα), και τα ζώα που έχουν παράσιτα. Από τον συνολικό αριθμό των 450.000 ζώων που περνούν από τα σφαγεία της Μόσχας ξεσκαρτάρονται σαν ύποπτα κάπου 30.000.

Έτσι λοιπόν, αυτά τα ζώα, που είναι ύποπτα για παράσιτα και φυματίωση, τα καθιστούν ακίνδυνα, βράζοντάς τα επί τρεις ώρες περίπου σε ειδικό κλίβανο κάτω από την επίβλεψη του κτηνίατρου. Τα παράσιτα και τα μικρόβια της φυματίωσης εξοντώνονται με το βράσιμο. Ίσως, λοιπόν, όλα, ή σχεδόν όλα, να εξοντώνονται εντελώς ή να εξοντώνονται σχεδόν εντελώς! Κι έτσι έχουμε ένα ακίνδυνο, βρασμένο και φτηνό κρέας.

"Για να πεθάνεις από αυτό - λέει ο λαός, σύμφωνα με το σχόλιο της "Ρούσκογε Σλόβο" - φυσικά δεν πεθαίνεις, αλλά μπορείς ωστόσο ν΄αρπάξεις χτικιό ή να χαλάσεις το στομάχι σου, γιατί το ζώο, όπως ξέρουμε, ήταν άρρωστο".

Οι αγοραστές είναι πάρα πολλοί. Ακόμα κι΄από την Μόσχα έρχονται εργάτες. Οι ουρές περιμένουν ώρες ολόκληρες. Στην πρωινή ουρά οι πιο πολλοί είναι γυναίκες-νοικοκυρές, στην απογευματινή εργάτες, κυρίως οικοδόμοι.

Το βρασμένο, ακίνδυνο κρέας, από το οποίο δεν πεθαίνεις, αλλά χαλάς το στομάχι σου, είναι ακριβώς για το λαό. Το πραγματικό κρέας δεν είναι για την τσέπη του λαού.

Λένε ότι όσο πιο προσεκτική είναι η κτηνιατρική υπηρεσία, τόσο περισσότερα κρέατα ξεσκαρτάρονται.

"Έτσι", - συμπεραίνει η "Ρούσκογε Σλόβο" - ο πληθυσμός ενδιαφέρεται από δύο πλευρές για την προσεκτική επίβλεψη: οι μεσαίες τάξεις ενδιαφέρονται να φτάνει από τα σφαγεία στην αγορά υγιεινό κρέας, η φτωχολογιά να ξεσκαρτάρονται όσο το δυνατό περισσότερα ζώα, και το "φράιμπανκ" να έχει αρκετό κρέας".

Να σε ποιά πολιτισμένη και φιλάνθρωπη εποχή ζούμε: μάθαμε να κινούμε το ενδιαφέρον του κόσμου "από δυο πλευρές". Και πόση "ελευθερία" για το φτηνό κρέας! Γιατί "φράιμπανκ" στα γερμανικά σημαίνει "ελεύθερο μαγαζί".

Πολιτισμός, ελευθερία, φτήνια προιόντων, αναζωογόνηση του εμπορίου, όλα για το λαό! Μόλις δείτε την αγγελία: "εταιρία λαικών διαμερισμάτων" θα ξέρετε ότι το υπόγειο, ή η σοφίτα, θα είναι φτηνά και κάτω από ιατρική εποπτεία: για να πεθάνεις, φυσικά δεν θα πεθάνεις, αλλά από φυματίωση θα αρρωστήσεις.

Μόλις δείτε την επιγραφή: "λαϊκό εστιατόριο", μπείτε μέσα άφοβα. Θα έχει φτηνό, βρασμένο κρέας, που πέρασε με έλεγχο από το σφαγείο, και κρέας που πέρασε χωρίς έλεγχο από το σφαγείο. Μόλις δείτε την επιγραφή: "λαϊκή βιβλιοθήκη", μπορείτε να πανηγυρίζετε. Θα βρείτε εκεί φτηνή, ή και δωρεάν μπροσούρα, που εκδόθηκε από την "Ένωση του Ρώσικου Λαού" [1] ή από την πανρώσικη λέσχη των εθνικιστών, κάτω από την ιατρική εποπτεία της πνευματικής λογοκρισίας.

Λένε πως γρήγορα θ΄ανοίξουν "φράιμπανκ" για "λαϊκό" ψωμί... από χόρτο, ακίνδυνο, βρασμένο, κατασκευασμένο κάτω από κτηνιατρική- συγγνώμη, από ιατρική εποπτεία ήθελα να πω.

Πολιτισμός, ελευθερία, φτήνια προιόντων, όλα για το λαό! Και ο πληθυσμός θα αρχίσει όλο και περισσότερο να ενδιαφέρεται από δυο πλευρές: οι πλούσιοι να είναι το κρέας τους υγιεινό και η φτωχολογιά να έχει το "φράιμπανκ" με το σχετικά-κατάλληλο κρέας.

Σημείωση

1. "Ένωση του Ρώσικου Λαού": αντιδραστική οργάνωση των άκρων μοναρχικών. Το σύνθημά της ήταν "ορθοδοξία, απολυταρχία, λαικότητα". Κύριες πρακτικές της ήταν η διοργάνωση πογκρόμ και οι πολιτικές δολοφονίες.

Το παραπάνω άρθρο γράφτηκε από τον Λένιν στις 8 Ιούνη του 1913 και δημοσιεύτηκε μια εβδομάδα μετά στην "Πράβντα", με την υπογραφή "Β."

ΠΗΓΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

Μάρεϊ Μπούκτσιν: Οι Ισπανοί αναρχικοί - Τα ηρωικά χρόνια 1868-1936

Αφορμή για την ανάρτηση ήταν το πρόσφατο άρθρο του Περικλή Κοροβέση [ΕΔΩ] σε συνδυασμό με το συγγραφέα Μάρει Μπούκτσιν, συγγραφέα, φιλόσοφο και "νονού" του όρου ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ.
Ο Κοροβέσης μεταξύ των άλλων υπογραμμίζει ότι
"Σήμερα η λέξη αναρχία για τη μεγάλη πλειονότητα του κόσμου σημαίνει χάος, μπαχαλάκηδες, καταστροφές και βίαιες ενέργειες. Σίγουρα συμβαίνει και αυτό. Αλλά δεν είναι αυτό που έδωσε το κύρος σε ένα μεγάλο επαναστατικό κίνημα που έγινε ανταγωνιστικό του μαρξισμού τον 19ο αιώνα: οι ιστορικές διαμάχες μεταξύ Μαρξ-Προυντόν, Μαρξ-Μπακούνιν. Ηταν οι καινοτόμες ιδέες τους για κοινωνική δικαιοσύνη και στην ουσία είναι μια αναβίωση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας προσαρμοσμένη στις ιδιαίτερες συνθήκες του κάθε τόπου. Κορυφαίοι διανοητές της εποχής μας με παγκόσμια εμβέλεια, όπως οι Νόαμ Τσόμσκι και Μάρεϊ Μπούκτσιν, ανήκουν σε αυτόν τον χώρο. Ομως δεν έγιναν γνωστοί από τις βόμβες τους, αλλά από τα διαφωτιστικά βιβλία τους. Και υπάρχουν και πολλοί άλλοι που στο έργο τους και στη ζωή τους ήταν αναρχικοί, άσχετα αν το δήλωναν ή όχι. Ανάμεσά τους ο Τολστόι και ο Γκάντι (υπάρχει αλληλογραφία μεταξύ τους)."

Διαβάστε περισσότερα για το βιβλίο ΕΔΩ  αλλά και την αμέσως παρακάτω ανάρτηση για τον Άγγελο Ελεφάντη.

Άγγελος Ελεφάντης: "Για τον Τσε, το πολιτικό και το πολιτισμικό όραμα"

 [Για το περιοδικό Ο ΠΟΛΙΤΗΣ που εξέδιδε ο Άγγελος Ελεφάντης διαβάστε ΕΔΩ] 

[Ο Ἀγγελος Ελεφάντης με το μικρόφωνο μαζί με το Μιχάλη  Παπαγιαννάκη - η Αριστερά και η Οικολογία χρειάζεται επειγόντως διανοητές του κύρους, του ήθους και της εμβέλειας του Ελεφάντη και του Παπαγιαννάκη]

[Εκδήλωση μνήμης - ΕΔΩ]

[Ενθέματα, εμβολιασμοί και στράτευση: παρεμβάσεις για την Αριστερά 1996-2008 - ΕΔΩ]

Ο θάνατος του Άγγελου Ελεφάντη διέκοψε βιαστικά την προσφορά, πνευματική και πολιτική, του ανανεωτικού αριστερού διανοούμενου με το ξεχωριστό μορφωτικό βάθος, την αναλυτική επιμονή, στις συνθετικές συλλήψεις και τη μοναδική ικανότητα διήγησης -προφορικής και γραπτής.
Μια πρώτη πρωτοβουλία υπενθύμισης των σημαντικών συμβολών του είναι αυτή η συλλογή (και επιλογή) άρθρων του από τα "Ενθέματα" της "Κυριακάτικης Αυγής". Περιορίσαμε την επιλογή σε άρθρα που έχουν ως πρώτο, κεντρικό θέμα τους την Αριστερά, την ιστορία και τη θεωρία της, ώστε η συλλογή να διατηρεί μια αναγκαία συνοχή, να αναδεικνύει με αξιοπιστία θεμελιώδεις θέσεις και βασικές απόψεις του Άγγελου Ελεφάντη.
Βέβαια, τα άρθρα του στα "Ενθέματα" από το 1996 (που ξεκίνησαν με επιμέλεια του Γιάννη Βούλγαρη και τακτικό αρθρογράφο τον Άγγελο), έως φέτος -είναι πάνω από 200- καταπιάνονται με εξαιρετικά ευρύ φάσμα θεμάτων και προβλημάτων, πάντα όμως με τη ματιά στραμμένη προς την Αριστερά και τον κόσμο της. [...]
(από τον πρόλογο του Κώστα Κάρη, διευθυντή της "Αυγής")

Ο τόμος περιλαμβάνει τα κείμενα:
- Ενθέματα, εμβολιασμοί και στράτευση (17.11.1996)
- 150 χρόνια 'Μανιφέστο' (22 και 29.3.1998)
- Η Οκτωβριανή Επανάσταση κι "εμείς" (9.11.1997)
- Ο αντιφασισμός, ιδεολογία της Αντίστασης ή η Αντίσταση, η άλλη όψη της απελευθέρωσης (15.5.2005)
- Αντόνιο Γκράμσι, η επέτειος μιας απουσίας (23.12.2007)
- Η επικαιρότητα του έργου του Νίκου Πουλαντζά (7.5.2006)
- Η εικόνα του Τσε Γκεβάρα: ο καθρέφτης της ντροπής (12.10.1997)
- Αριστερή μνήμη - ιστορία της Αριστεράς (3.3.2002)
- Ευρώπη: ο βιασμός συνεχίζεται (17.12.2002)
- Το φάντασμα της 17ης Νοέμβρη (14.7.2002)
- Οι Ολυμπιακοί Αγώνες και η Αριστερά (1.8.2004)
- Να οργανώσουμε και να οργανωθούμε (16.3.2008)
Βιογραφικό σημείωμα
-------------
Από τις σελίδες 75-79 του βιβλίου
Για τον Τσε, το πολιτικό και το πολιτισμικό όραμα

....Πρέπει, ωστόσο, να πάρουμε υπόψη ότι, κατά την «εξεγερμένη» δεκαετία του ’60 στη Δυτική Ευρώπη, κυρίως, είχε υπάρξει μια ορισμένη σύγκλιση του πολιτικού οράματος με το πολιτισμικό. Εντελώς επιγραμματικά υπενθυμίζω νέα αιτήματα που ανατάραζαν την κατεστημένη τάξη: σεξουαλική επανάσταση, φεμινισμός, αντιαυταρχικό σχολείο, σχετικοποίηση της επιστήμης, αμφισβήτηση της καπιταλιστικής ορθολογικότητας, οικολογία, αντιψυχιατρική, έκρηξη της υποκειμενικότητας, αμφισβήτηση της πυρηνικής οικογένειας και γενικότερα των ιεραρχικών δομών, αναθεμελίωση του πανεπιστημίου, αμφισβήτηση του ευρωπαιοκεντρισμού, της κομματοκρατίας, του γραφειοκρατικοποιημένου συνδικαλισμού, της μικροαστικής ηθικής. 

Για πρώτη φορά τέθηκε το ζήτημα ότι η εξουσία θεμελιώνεται όχι μόνο στο κράτος και τα χρηματιστήρια, αλλά και σε άλλους πολιτιστικούς και κοινωνικούς θεσμούς, ακόμη και στη γλώσσα και στην τέχνη και στο σχολείο. Αυτές οι αναζητήσεις, οι ζητήσεις και κινήματα, συνοδευμένες από τη ροκ, τα τζην, τα τραγούδια των Μπητλς και του Ντύλαν, συνοδευμένες από το αντιπολεμικό πνεύμα και την άρνηση του σοβιετισμού, καταλήγουν σε αποσύνθεση μέσα στη νοσταλγία ή στην αντιστροφή. Η φαντασία δεν ήρθε στην εξουσία, πολλοί «φαντασμένοι» όμως θρονιάστηκαν για τα καλά εκεί. Σ’ αυτές όμως τις κοινωνικές ζητήσεις της δεκαετίας του ’60 πρέπει να αναζητήσει κανείς τους λόγους της επιβίωσης του ειδώλου του Τσε: στο σώμα, αν και ασπόνδυλο, μιας πολιτιστικής επανάστασης, που δεν βρήκε τρόπο να είναι κάπως και πολιτική. Γιατί ήταν πράγματι μια πολιτιστική επανάσταση, μολονότι τελικά χάθηκε αφήνοντας τον Κλίντον με το τρομπόνι του να παίζει τον επικήδειό της....

Παρά ταύτα, δεν πιστεύω ότι η «επικαιροποίηση» του Γκεβάρα αυτές τις μέρες είναι μεντιατικός θόρυβος, ούτε νοσταλγία παλαιών πολεμιστών που τη συνδαυλίζει η επέτειος. Έχει μείνει κάτι πολύ σημαντικό, ζεστό, από τη δεκαετία του ’60 και το κατεξοχήν σύμβολό της: η ανάγκη της εξέγερσης, η κληρονομιά της απείθειας. Η ανάγκη της εξέγερσης, της επανάστασης, είναι η πιο ανθρώπινη πολιτική και ηθική ανάγκη, όταν η ζωή γίνεται αβίωτη.]

Διαβάστε το άρθρο "Η εικόνα του Τσε Γκεβάρα: ο καθρέφτης της ντροπής" (12.10.1997) ΕΔΩ

Κώστας Λάμπος: Η Κομμούνα της Άνδρου (1822)

[Περισσότερα για το βιβλίο ΕΔΩ]

Η Κομμούνα της Άνδρου (1822)[1].

«Η κοινοκτημοσύνη δεν είναι ζορμπαλίκι, αλλά πράξη δικαιοσύνης».

Κομμουνάροι της Άνδρου

Το εύρος και το βάθος της κοινοβιακής, της γνήσιας αμεσοδημοκρατικής ιδέας μας το δείχνει η «Ναυτοσυντροφία της Άνδρου», με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Μπαλή[2], η οποία οργάνωσε την ανατροπή της άρχουσας τάξης των κοτζαμπάσηδων (1822) η οποία εμπόδιζε την ανάπτυξη της ελληνικής εθνικοαπελευθερωτικής και ταυτόχρονα κοινωνικοαπελευθερωτικής επανάστασης. Η πρώτη επαναστατική πράξη ήταν η καταστροφή του υποθηκοφυλακείου του νησιού και η συγκρότηση λαϊκού δικαστηρίου. Και αφού έκαψε όλους τους τίτλους ιδιοκτησίας, κοινωνικοποίησε, με απόφαση της λαϊκής συνέλευσης, τη γη και οργάνωσε την παραγωγική δραστηριότητα στη βάση των αρχών της άμεσης και καθολικής κοινωνικής αυτοδιαχείρισης. Παραθέτω εδώ αυτούσια τη Διακήρυξη της Αγροτιάς της Άνδρου, γιατί θεωρώ πως αποτελεί ένα ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας ντοκουμέντο:

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΝΑΥΤΟΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΑΝΔΡΟΥ

«Το έθνος μας πήρε τα όπλα κατά των τυράννων του. Τετρακόσιους χρόνους είμεθα σκλάβοι των Οθωμανών και τώρα εγίναμεν ελεύθεροι, δώσαντες το αίμα μας δια την ελευθερίαν της πατρίδος. Εις όλα τα μέρη οι Γραικοί πολεμούν διά την ελευθερίαν των και μόνον εις τα νησιά οι κοτζαμπάσηδες δεν είδαν με καλό μάτι την ανάστασιν του γένους. Αυτοί είχαν πάντα το ένα τους και τα ιντερέσια με τους Οθωμανούς. Μαζί με τους μπέηδες και τους πασάδες μάς καταπίεζαν, μας έπαιρναν το βιός μας, μας καταφρονούσαν, μας έγδυναν, μας ρουφούσαν το αίμα μας, τσερεμέτιζαν και πλούτιζαν από τον ιδρώτα μας.

Αυτοί οι σκλιάδες θέλουν να μας σκλαβώσουν και πάλιν, καταλύοντες την ελληνικήν Διοίκησιν και καλούντες τον Καπουδάν Πασάν να καταλάβει την νήσον μας. Το τι μας περιμένει αν έλθουν οι Τούρκοι το καταλαβαίνετε. Όχι μόνον θα χάσωμεν την ελευθερίαν μας και θα ατιμασθώμεν εις τα όμματα όλων των Ελλήνων και Ευρωπαίων, αλλά θα γίνομεν τρεις φορές σκλάβοι από την πριν κατάστασίν μας. Αυτό όμως δεν πρέπει να γίνει. Έχομεν την δύναμιν να εμποδίσωμεν το κακόν, αλλά πρώτα πρέπει να βάλωμεν νέαν τάξιν και να ιδρύσωμεν νέον σύστημα εις τον τόπον μας.

Η νήσος Άνδρος είναι και αυτή δημιούργημα της φύσεως καθώς και όλος ο κόσμος. Αλλά όταν εδημιουργήθη ο κόσμος, δεν υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί, μεγαλοκτήμονες και κολλήγοι. Η ανισότης, η ανέχεια, η δυστυχία είναι δημιουργήματα όχι του υπέρτατου όντος, αλλά των κρατούντων. Εις την αρχαίαν Ελλάδα και εις τον άλλον κόσμον και προ ολίγων χρόνων εις την Γαλλίαν, εχύθη πολύ αίμα διά να καταργηθούν τα προνόμια των αρχόντων και η ιεραρχική διατήρησις της κοινωνίας. Διατί και ημείς κατά την παρούσαν στιγμήν να μην αποτινάξωμεν όχι μόνον τον ζυγόν των Τούρκων, αλλά και των αρχόντων; Ομιλούν διαρκώς οι τουρκοκοτζαμπάσηδες ότι έχουν δικαιώματα επί της ιδιοκτησίας των και των εαυτών μας, τα οποία τάχα βγαίνουν από έγγραφα απαρασάλευτα. Αυτό δεν είναι σωστόν.

Οι προπάτορες των αρχόντων μας ήλθον εις το νησί μας από άλλα μέρη ως κατακτηταί και με την βίαν εξουσίασαν το καλύτερον μέρος της γης, χωρίς να έχουν προς τούτο κανένα δικαίωμα, περισσότερον από άλλους, εκτός από το δικαίωμα του ισχυροτέρου. Και άλλους μεν από τους εντοπίους ιδιοκτήτας και καλλιεργητάς εξόντωσαν και άλλους έκαμαν σκλάβους των. Οι σημερινοί λοιπόν άρχοντες, απόγονοι των κατακτητών και σφετεριστών της γης των πατέρων μας, κανένα δικαίωμα δεν έχουν να κρατούν αυτήν δια την ιδικήν των ωφέλειαν και κατατυράννευσιν και λήστευσιν ημών. Ο καιρός της ελευθερίας μας ήλθεν, ας αποτινάξωμεν λοιπόν τον ζυγόν και ας καταργήσωμεν τα προνόμια των αρχόντων μας. Όλοι οι Γραικοί θα επικροτήσουν την πράξιν μας και θα μας συντρέξουν εις την απόφασίν μας αυτήν.

Ήλθεν η ώρα να καταργήσωμεν την αθλιότητα, να απαλλάξωμεν την κατάντια μας και να δώσωμεν το παράδειγμα και εις τους λοιπούς νησιώτας και στους άλλους Γραικούς όπου στενάζουν από την αγροτικήν σκλαβιάν. Η γη ανήκει εις ημάς τους δουλευτές της και όχι εις τους ολίγους τουρκάρχοντας που την νέμονται με το δίκαιον του ισχυροτέρου το οποίον απέκτησαν από τους Φράγκους και τους Οθωμανούς κατακτητάς. Ο εθνικός αγών μας διά να πάρει ουσιαστικήν σημασίαν πρέπει να ολοκληρωθεί με την κατάργησιν κάθε προνομίου και κάθε δικαιώματος τα οποία υποβιβάζουν την πλειονότητα των γεωργών εις την κατάστασιν του δούλου.

Η ένωσις φέρει την δύναμιν και θα μας δώση την εξουσίαν να εκτελέσωμεν την απόφασίν μας. Η κοινοκτημοσύνη δεν είναι ζορμπαλίκι, αλλά έργον δικαιοσύνης. Πρέπει να παύσωμεν να είμεθα κολλιγάδες, όπως επαύσαμεν να είμεθα ραγιάδες. Και αυτό είναι στο χέρι μας, αρκεί να μην δειλιάσωμεν. Θα δουλεύωμεν εις το εξής τα φέουδα όλοι μαζί και θα απολαβαίνει τον καρπόν των η κομμούνα μας και θα γίνεται δίκαιη μοιρασιά της σοδειάς εις όλους τους δουλευτάδες, ανάλογα με τον κόπον και την δούλευσίν τους. Δι’ όλα αυτά θα γίνει σ ύ ν α ξ ι ς εις την Μεσαριάν, διά να λάβωμεν από κοινού αποφάσεις. Το φέρσιμό μας αυτό θα μας κάνει πρωτολάτας εις τον δίκαιον αγώνα όλων των κολλήγων και θα γίνει άκουσμα εις όλα τα μέρη της πατρίδος και εις όλον τον κόσμον και παντού θα μας επαινέσουν και θα μας δώσουν δίκαιον»[3].

Απρίλιος 1822

Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα εντυπωσιακό κείμενο που δείχνει πως ο αγωνιζόμενος Ελληνικός Λαός είχε ένα ολοκληρωμένο όραμα για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωσή του, για έναν καλύτερο κόσμο της κοινοκτημοσύνης, της συνεργασίας, της ισότητας και της ελευθερίας. Αξίζει να παρατηρήσουμε πως εκείνη την εποχή ο Κάρολος Μαρξ ήταν μόλις 5 ετών και, συνεπώς, δεν μπορεί να θεωρηθεί ο συγγραφέας ή ο εμπνευστής αυτής της διακήρυξης. Να παρατηρήσουμε επίσης πως η Κομμούνα του Παρισιού (1871)[4], για την οποία έχουν γραφτεί εκατομμύρια σελίδες και από μεγάλους διανοητές και για την οποία μιλάει, και δικαιολογημένα, όλος ο κόσμος, έγινε πενήντα χρόνια αργότερα, χωρίς ωστόσο αυτή, θα τολμήσω να πω, να έχει το εύρος, την προοπτική και το βάθος της ολοκληρωμένης άμεσης δημοκρατίας που είχε η Κομμούνα της Άνδρου, για την οποία βέβαια, πέρα από το μεγάλο μας ιστορικό, το Γιάννη Κορδάτο που έφερε τη διακήρυξη στη δημοσιότητα, κανένας ‘φιλελεύθερος’, ‘αριστερός’ ή ‘αμεσοδημοκράτης’ δεν καταδέχτηκε ποτέ να γράψει γι’ αυτό το τεράστιο και, τηρουμένων των αναλογιών, πάντα επίκαιρο ιστορικό γεγονός, παρά το ότι, ούτε οι κοτζαμπάσηδες, οι πασάδες και οι σουλτάνοι, αλλά ούτε και οι σύγχρονοι κολίγοι έπαψαν να υπάρχουν, αν και με πιο εκσυγχρονισμένες μορφές[5].

Το γεγονός, βέβαια, πως η τότε άρχουσα τάξη των κοτζαμπάσηδων επανέφερε, με τη βοήθεια του οθωμανικού στόλου αρχικά και με τη βοήθεια των ‘προστάτιδων δυνάμεων’ στη συνέχεια τα πράγματα στην πρότερη κατάσταση, δεν αλλάζει την ουσία του εγχειρήματος, που ανατρέπει όλες τις φλυαρίες τόσο της αστικής δεξιάς, όσο και αυτές της ‘αστικής αριστεράς’ περί ελευθερίας σε συνθήκες ανισότητας και θεμελιώνει τον αγώνα για ελευθερία πάνω στην κοινοκτημοσύνη και στη ‘λαϊκή σύναξη’, χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να υπάρξει ισότητα και χωρίς ισότητα δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία, ευημερία, ειρήνη και κοινωνική πρόοδος.

Ιδού η Άνδρος και ο πλανήτης Γη, ιδού και η Άμεση, η Αταξική Δημοκρατία[6].
________________________________

[1] Απόσπασμα από το: Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και αταξική κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[2] Βλέπε σχετικά και στο: Ρασσιάς Βλάσης Γ., Δημήτρης Μπαλής, http://www.rassias.gr/1087BALIS.html. Βλ. επίσης: Η εξέγερση της Άνδρου και ο Δημήτρης Μπαλής, http://ngnm.vrahokipos.net/index.php/part02-60?showall=&start=2,

[3] Βλ. Κορδάτος Γιάννης, Η κοινωνική σημασία της επανάστασης του 1821, Αθήνα 1974, σ.192-194. (Υπογραμμίσεις Κ.Λ.)

[4] Για μια σε βάθος, αντικειμενική και ολοκληρωμένη ανάλυση της Κομμούνας του Παρισιού, βλέπε: Παππά Έλλη, Η Κομμούνα του 1871. Επανάσταση του 21ου αιώνα; ΑΓΡΑ, Αθήνα 2006.

[5] Βλέπε αναλυτικά Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[6] Λάμπος Κώστας, Αταξική Δημοκρατία και Οικουμενικός Ουμανισμός στον 21ο αιώνα, στο συλλογικό τόμο: Η Άμεση Δημοκρατία στον 21ο αιώνα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

Θάνατος για ένα εισιτήριο - 15 Αυγούστου, 11:00 συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Περιστέρι Στάση ΜΕΤΡΟ – Άγιος Αντώνιος

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ «ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ»

Συμμετέχουν: SOS ΤΡΟΧΑΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. Χαϊδαρίου, ΦΙΛΟΙ της ΦΥΣΗΣ, ΜΕΤΡΟ ΔΥΤΙΚΑ, Μαμάδες στο Δρόμο, Πρωτοβουλία για Φθηνή Μετακίνηση στα ΜΜΜ, Πολίτες σε Δράση – Οικολόγοι Πράσινοι (Χαϊδάρι)


Πέμπτη 15 Αυγούστου, 11:00, συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Περιστέρι

Στάση ΜΕΤΡΟ – Άγιος Αντώνιος


· Νεκρός ο 19χρονος Αθανάσιος Καναούτης για ένα εισιτήριο του τρόλεϊ
· Η μετακίνηση με τα ΜΜΜ είναι δικαίωμα – Να σταματήσουν οι έλεγχοι
· Όποιος έχει πληρώνει - Κανένας δεν μετακινείται για πλάκα
· To σύστημα δολοφονεί

Την Τρίτη το βράδυ, 13/4/2013, ο 19χρονος Αθανάσιος Καναούτης, σύμφωνα με μαρτυρίες, όταν μπήκε στο τρόλεϊ ο ελεγκτής, ο νεαρός είπε: «Είμαι άνεργος, κι εγώ και η οικογένειά μου. Δεν έχω χρήματα, ούτε για το εισιτήριο, ούτε για το πρόστιμο».
Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Αθανάσιος Καναούτης που άσκησε το δικαίωμα στη μετακίνηση χρησιμοποιώντας Μέσο Μαζικής Μεταφοράς, δολοφονήθηκε από το σύστημα που αποσαθρώνει το κοινωνικό κράτος και δημιουργεί ανεργία, φτώχεια, απόγνωση, δυστυχία, αυτοκτονίες, περιβαλλοντική και πολιτιστική υποβάθμιση.
Tο πογκρόμ που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση σε εκείνους που κινούνται με τα ΜΜΜ με τους 230 ελεγκτές, εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι εθελοντές που παίρνουν bonus το 50% των προστίμων που πληρώθηκαν, δείχνει την αναλγησία του κράτους και την αδιαφορία για τα κοινωνικά προβλήματα καθώς και για τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα.

Ο νεαρός Αθανάσιος Καναούτης δεν ήταν ένα «Κακό» παιδί, ήταν άνεργος αυτός και η οικογένεια του, δεν είχε να πληρώσει το εισιτήριο στο τρόλεϊ και δολοφονήθηκε από το αδηφάγο και άσπλαχνο σύστημα.
· ΟΧΙ άλλα εγκλήματα – Να σταματήσουν οι έλεγχοι στα ΜΜΜ
· Η Μετακίνηση με τα ΜΜΜ είναι δικαίωμα
· Όποιος έχει πληρώνει εισιτήριο

metrodyt@gmail.com - xpolis@gmail.com

CRISIS..what else?

Bleeps.gr 

CRISIS..what else?

Ήταν κατά την περίοδο της φυλάκισής του όταν ο Antonio Gramsci εισήγαγε τον όρο «πολιτιστική ηγεμονία» για να περιγράψει και να αναλύσει τις επικρατούσες πολιτιστικές νόρμες στην κοινωνία. Δημόσια, η ανάδειξη των αντιληπτικών αδυναμιών της ατομικής κοινής λογικής αναστέλλουν την αντίληψη της γενικότερης συστημικής κοινωνικοοικονομικής εκμετάλλευσης του ατόμου από την «πολιτιστική ηγεμονία».(α)

Αργότερα ο Νίκος Πουλαντζάς υποστήριξε ότι ο ρόλος του κράτους δεν είναι μόνο να καταστέλλει τα καταπιεζόμενα κοινωνικά στρώματα, αλλά και να αποκτά τη συγκατάθεσή τους για κάθε κρατική πολιτική. Σε αυτή τη λογική οι θεσμοί χρησιμοποιούνται για να κερδίζεται η κοινωνική συγκατάθεση.(β)

Οι μέθοδοι της προπαγάνδας είναι γνωστοί από την εποχή του συγγράματος propaganda του Edward Bernays και το πώς οι θεσμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν με σκοπό την επίτευξη όποιου στόχου από τις ηγεμονικές κοινωνικές ομάδες και το κράτος. Αυτό επεκτείνεται στον τομέα του πολιτισμού και τους θεσμούς του, όπως οι σχολές καλών τεχνών και τα μουσεία.(γ)

Δεν ήταν παρά όταν η Chantal Mouffe ανέδειξε την ανησυχία ότι κάτω από τη σκέπη του μεταφορντισμού οι καλλιτέχνες που εργάζονται εντός του συστήματος είναι εντελώς χειραγωγημένοι και μετατρέπονται σε επιχειρηματίες, όντας δεσμευμένοι στο να συνεισφέρουν στην αναπαραγωγή του συστήματος. Αντιστάσεις είναι ακόμα εφικτές ωστόσο. Το «αγωνιστικό» πνεύμα των καλλιτεχνών(δ) στην εποχή της μεσοβασιλείας(ε) (A. Negri) θα μπορούσε να επικεντρωθεί στον κύριο στόχο της δημιουργίας νέων υποκειμενικοτήτων και συνεργασίας νέων κόσμων, οι οποίοι θα έθεταν τις βάσεις για αυτο-οργάνωση του νέου κολεκτιβιστικού κοινωνικού υποκειμένου, που οι θεωρητικοί της εποχής θα ονόμαζαν το «πλήθος».

Παρόλα αυτά, στον τομέα της τέχνης του δημόσιου χώρου, που έχει μετατραπεί σε κύριο αντικείμενο ενδιαφέροντος ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία, παρατηρούμε τη διείσδυση της εταιρικής λογικής και του κράτους σε μια «ανταγωνιστική» προσέγγιση, ενώ οι ανεξάρτητες φωνές είτε κρατώνται στη σιγή, είτε καθυποτάσσονται.

Πολύ πρόσφατα η Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (δημόσια Πανεπιστημιακή Σχολή) μέσω του πρύτανη Γ. Χαρβαλιά, σε συνεργασία με τον Δήμο Νίκαιας και την Γ. Κολυβήρα, ιδιοκτήτρια γκαλερί, οργάνωσαν ένα φεστιβάλ για την τέχνη του δρόμου με τον τίτλο “CRISIS[?]WHAT CRISIS[?]” (ΚΡΙΣΗ[?], ΠΟΙΑ ΚΡΙΣΗ[?]), από το οποίο οι Έλληνες αρτιβιστές αποκλείστηκαν, ως αναμενόμενο. Οι διοργανωτές κάλεσαν 20 Ευρωπαίους καλλιτέχνες για να δημιουργήσουν έργα για το φεστιβάλ.

Το επιχείρημα για την επιλογή αυτή ήταν ότι οι τοπικοί καλλιτέχνες δεν μπορούν να «σκεφτούν» καθαρά, λόγω της καταπιεστικής κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας που βιώνουν. Σε σχετικό δημοσίευμα αναφέρεται: «Σίγουρα ένας νέος Έλληνας καλλιτέχνης εξαιτίας της κατάστασης που βιώνει είναι πιεσμένος και αυτό τον ωθεί να κάνει πράγματα που έχουν εκρηκτικότητα»(στ) . Επιπλέον οι  διοργανωτές δήλωσαν ότι «η Αθήνα είναι περισσότερο μουτζουρωμένη, παρά ζωγραφισμένη, σε κάθε σημείο της τα τρένα είναι ‘στολισμένα’»(ζ) και ότι εξαιτίας της υπάρχουσας εκρηκτικής κατάστασης έχει έρθει ο καιρός για εξωστρέφεια «θέλουμε να κάνουμε την αρχή της εξωστρέφειας».(η) Ο στόχος σύμφωνα με τους διοργανωτές είναι να δείξουν στο εξωτερικό ότι πολιτιστικές πρωτοβουλίες λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα και ότι οι Έλληνες καλλιτέχνες θα έχουν την ευκαιρία να προσκληθούν και να δημιουργήσουν στο εξωτερικό: «Αυτό το στόχο είχε και το κάλεσμα των ξένων καλλιτεχνών, να γίνει αρχή ώστε να δουλέψει το σύστημα αντιστρόφως ανάλογα: Έλληνες καλλιτέχνες να προβληθούν ή να προσκληθούν και να δημιουργήσουν σε χώρες της Ευρώπης».(θ) Η τελευταία και πιο περίεργη ανακοίνωση στα ΜΜΕ, όπως το αντιλαμβάνομαι, ήταν ότι ο “le M.U.R.”(ι) είναι μια άμεση προσπάθεια να θεσμοποιηθεί η τέχνη στον δρόμο και γιατί όχι(;) ο αρτιβισμός.

Τα ερωτήματα που μου δημιουργούνται είναι τα εξής:

1. Γιατί σε αυτό το στάδιο της «Κρίσης» όταν οι καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες έχουν υποκύψει στις πρακτικές του νεοφιλελευθερισμού αυτή η πρωτοβουλία πραγματοποιείται, υπό τη σκέπη ενός κρατικού θεσμού;

2. Η τέχνη στη δημόσια σφαίρα είναι εταιρική τέχνη και θα πρέπει να αναπτύσσεται μόνο με αυτό τον τρόπο, ενώ οι ανεξάρτητοι καλλιτέχνες θα λογοκρίνονται και θα αποκλείονται; Είναι και αυτό άλλη μια εκδήλωση Δημοκρατίας;

3. Η συστημική προσπάθεια της «επανεγγραφής» της ιστορίας ή η διατήρηση όποιων πραγμάτων θα εξυπηρετούσαν το προμελετημένο νεοφιλελεύθερο μέλλον είναι ο σκοπός θεσμών όπως οι σχολές καλών τεχνών, ειδικά όταν ο τοπικός αρτιβισμός έχει αναγνωρισθεί διεθνώς, αλλά το ακαδημαϊκό προσωπικό της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας τον αγνοεί; Πώς είναι δυνατή η υπόσχεση-οποιασδήποτε φύσης-απέναντι στους Έλληνες καλλιτέχνες από ένα θεσμό που ο ίδιος δεν τους προσφέρει «χώρο» για αγωνιστική δημιουργία, αλλά τους αποκλείει, αναφέροντας με «κομματικού» τύπου ρητορική πιθανή προβολή στο εξωτερικό και συνεργασίες;

4. Ποιος είναι ο ρόλος που καλείται ένας καλλιτέχνης να παίξει σε αυτό το περιβάλλον; Θα μετατραπεί σε «κάτι άλλο» ή θα δεχθεί «αξιολόγηση» (le M.U.R.) προκειμένου να «βάψει» σε προκαθορισμένους τοίχους;

References

α. Gramsci, A. Selections from the Prison Notebook, 1971

β. Poulantzas, N. Classes in Contemporary Capitalism, [1973] 1975

γ. Bernays, E. L. Propaganda, 1928

δ Mouffe, C. “Strategies of Radical Politics and Aesthetic Resistance”. URL: Tελευταία πρόσβαση 20/5/2013

ε. Hardt, Μ.-Negri, Α. Multitude: War and Democracy in the Age of Empire, 2004

στ. Γρυπάρης, B. “ΤΟ ATHENS STREET ART FESTIVAL και ο ΤΟΙΧΟΣ”, Athens Voice magazine, 1-7 Αυγούστου 2013, σ. 38

ζ. Ό.π., σ. 37

η. Ό.π., σ. 37

θ. Ό.π., σ. 38

ι. Ό.π., σ. 38

 CRISIS..what else?

Περί συντροφικότητας και άλλων βαρύγδουπων όρων….

Περί συντροφικότητας και άλλων βαρύγδουπων όρων….
Ο όρος σύντροφος είναι ιδιαίτερα βαρύς συναισθηματικά και πολιτικά…. Έχει καθιερωθεί από την Αριστερά και υιοθετηθεί ακόμα και από το ΠΑΣΟΚ.
Πριν την αριστερά έχουμε συναντήσει «τους συντρόφους του Οδυσσέα» στα Ομηρικά Έπη κ.λπ.

ΣΥΝτροφος, ΣΥΝαγωνιστής, ΣΥΝέταιρος, ΣΥΝτεκνος, ΣΥΝεργάτης, ΣΥΡιζα κ.ά. λέξεις που περιγράφουν ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ. Κατά τη γνώμη μου οι λέξεις αυτές πρέπει να «απολέσουν» προοδευτικά το συναισθηματικό τους βάρος – που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ψεύτικο – και να εξετάσουμε τον τρόπο/τρόπους για τη δημιουργία βασικών και κοινά αποδεκτών κανόνων συνεργασίας.
Δεν μπορεί να επικαλούμαστε την εμπιστοσύνη που οφείλει να έχει ο σύντροφος άνευ όρων. Δεν θα υιοθετήσω τον όρο «θεσμοθετημένη δυσπιστία» που χρησιμοποίησε (για άλλο θέμα) πρόσφατα ένας άλλος πολιτικός που έχει περάσει από την αριστερά. Όμως στις μέρες μας δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μόνο με την ψεύτικη συντροφικότητα, χρειαζόμαστε κανόνες. Η αριστερά πάντα είχε καταστατικά, έπαιρνε αποφάσεις κ.λπ. αλλά όλα αυτά ήταν σαν τα «λάστιχα» που ξεχείλωναν τις επόμενες ημέρες.
Κανόνες λοιπόν συνεργασίας, αλληλοσεβασμός, τήρηση των συμφωνηθέντων ή αναπροσαρμογή όταν οι πολιτικές καταστάσεις και τα δεδομένα αλλάζουν και ας αποδραματοποιήσουμε τους όρους σύντροφος και συντροφικότητα. 

ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ/ Οικολόγοι Πράσινοι και ΣΥΡΙΖΑ - Δύο συνεντεύξεις με μεγάλο ενδιαφέρον

Στέφανος Μπαγεώργος (ΔΗΜΑΡ)
"Χωρίς και, πολύ περισσότερο, ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αλλαγή της ασκούμενης πολιτικής σε προοδευτική, αριστερή κατεύθυνση"
[η συνέντευξη ΕΔΩ]

Ο Γιώργος Καραμέρος (Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 αναδείχτηκε πρώτος σε σταυροδοσία υποψήφιος των «οικολόγων πράσινων» στην Β' Αθηνών)
" Νομίζω πως ο πιο συγγενής χώρος, που εμπεριέχει και εκφράσεις της ριζοσπαστικής οικολογίας είναι σαφώς ο ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα πια δεν υπάρχουν συνιστώσες εκεί, αλλά υπάρχουν οι άνθρωποι, οι απόψεις και οι θέσεις που έχουν να κάνουν με τη ριζοσπαστική οικολογία. Εγώ όμως θέλω πάντα να μιλάω με γνώμονα τους ΟΠ ως αυτόνομο πόλο. Αυτοσκοπός δεν μπορεί να είναι να ανέβεις στο άρμα του ενός ή του άλλου.
Αν όμως οι ΟΠ κληθούν να διαλέξουν, θα είναι σαφώς καλύτερα να επιβάλουν τους όρους τους σε εκείνους που μιλούν και πράττουν με γνώμονα τη ριζοσπαστική οικολογία, που είναι παρόντες στα κινήματα για όλα τα πραγματικά και οικολογικά ζητήματα στην Ελλάδα, όπως π.χ. στις Σκουριές και αλλού, που βάζουν στο τραπέζι ζητήματα, όπως το κάνουν -με έναν διαφορετικό τρόπο- και οι ΟΠ..."
[η συνέντευξη ΕΔΩ]

Ψήφισμα του 1ου συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ για την οδική ασφάλεια - Η οδική ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια. Ο άνθρωπος πάνω απ' το αυτοκίνητο!

[Από την έκθεση φωτογραφίας που έχει μεταφέρει στην Ελλάδα ο SOSTE]

Η Οδική Ασφάλεια υπήρξε πάντα πολύ χαμηλά στην ατζέντα των κυβερνήσεων του δικομματισμού και μάλιστα με λογικές αγοράς, διαπλοκής και πελατειακών σχέσεων. Η αδιαφορία όμως και η διαπλοκή έχουν πάντα εγκληματικό χαρακτήρα, όταν σαν αποτέλεσμά τους μετράμε χιλιάδες απώλειες ζωών. Η Αριστερά, μια μεγάλη κοινωνική δύναμη στην Ελλάδα του σήμερα, οφείλει να ασχοληθεί οργανωμένα με το ζήτημα, να προτάξει τις αξίες της και να τις καταστήσει κυρίαρχες, να κλείσει το δρόμο σε  παράγοντες που θέλουν την ευθύνη διαχείρισης της οδικής ασφάλειας να αναλαμβάνεται από την ιδιωτική πρωτοβουλία (κατασκευαστικές εταιρείες, αυτοκινητοβιομηχανίες, ιδιωτικά ΜΜΕ κλπ). Ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν αντιλαμβάνεται το ζήτημα της Οδικής Ασφάλειας  ως ένα πρόβλημα που θα λυθεί, ούτε από την δύναμη ή την δυναμική της αγοράς, αλλά και ούτε από λογικές ενός κεντρικά διευθυνόμενου και ασφυκτικά κρατικιστικού και γραφειοκρατικού μοντέλου. Αναζητά τις λύσεις «μέσα από την κοινωνία για την κοινωνία», δίνοντας βάρος σε εναλλακτικές και αποκεντρωμένες πολιτικές που στηρίζονται στην ενεργή συμμετοχή των πολιτών και σέβονται τοπικές αξίες και ιδιαιτερότητες.   Κεντρικοί άξονες της δικής μας αντίληψης είναι :   

•η δυνατότητα μετακίνησης (και δη ασφαλούς) αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα του πολίτη. Η κινητικότητα ανθρώπων και αγαθών εξυπηρετεί κοινωνικές ανάγκες και πρέπει να αντιμετωπίζεται θετικά. Μια αριστερή συνολική πρόταση πρέπει να στηρίζεται στην ανάπτυξη των δημόσιων μέσων μαζικής μεταφοράς σταθερής ή μη τροχιάς και με φθηνό εισιτήριο, των σιδηροδρόμων για τις μεταφορές προϊόντων, των εκτεταμένων ζωνών ήπιας κυκλοφορίας κλπ., στοχεύοντας ταυτόχρονα και σε ένα δραστικό περιορισμό - ή αυτοσυγκράτηση -  της χρήσης του Ι.Χ., που εκτός των άλλων επιβαρύνει και την ατμόσφαιρα με CO2.  

 •To κυρίαρχο μέχρι σήμερα παράδειγμα είναι αυτοκινητοκεντρικό. Η Αριστερά αντίθετα συντάσσεται με την ανθρωποκεντρική καθολική αρχή ότι στους δρόμους, ο πιο ισχυρός έχει υποχρέωση να προσέχει και να προστατεύει τον πιο ευάλωτο χρήστη. Το μεταλλικό περίβλημα που μας περιβάλλει (αυτοκίνητο) ή επιβαίνουμε σ’ αυτό (μοτοσυκλέτα), είναι απλά μέσο και όχι προέκταση του φυσικού μας εαυτού και των ανεκπλήρωτων φαντασιώσεών του, όπως πασχίζουν να μας πείσουν οι αυτοκινητοβιομηχανίες μέσα από τις διαφημίσεις τους.   •Το πρόβλημα των χιλιάδων θανάτων και των πολλαπλάσιων σοβαρών τραυματισμών δεν είναι θέμα τεχνικό ή εθνικό. Δεν στείλαμε τα παιδιά μας ή τα αδέρφια μας σε κανένα «πόλεμο», όπως διαλαλούν καθημερινά τα αστικά ΜΜΕ. Είναι πρωτίστως ταξικό θέμα, άπτεται τεραστίων οικονομικών συμφερόντων και αυτή η ιδιοτέλεια επιβάλλεται μεθοδευμένα ως κυρίαρχο σύστημα αξιών και συμπεριφορών.  

 •Η κυρίαρχη αντίληψη αντιλαμβάνεται την οδική ασφάλεια σαν υποδεέστερο θέμα, σαν παράπλευρη συνέπεια, ενώ τα τροχαία συμβάντα θεωρούνται σαν ένα ρίσκο που αναλαμβάνει ο καθένας ατομικά, δηλαδή σαν ένα «ατύχημα». Με τον τρόπο αυτό επιχειρούν να συσκοτίσουν το γεγονός ότι πρόκειται κυρίως για «τροχαία εγκλήματα».   

•Οι αρχές της πρόληψης, της διαφάνειας και του ελέγχου που οφείλουν να διέπουν ένα ολοκληρωμένο σύστημα οδικής ασφάλειας ως την ελάχιστη υποχρέωση μιας σύγχρονης, δημοκρατικής και κοινωνικά δίκαιης πολιτείας, επιβάλουν η οδική υποδομή να σχεδιάζεται με γνώμονα την ασφάλεια, τα οχήματα να είναι συντηρημένα και ασφαλή, οι χρήστες κατάλληλα εκπαιδευμένοι και ο έλεγχος συνεχής και συστηματικός. Από τα διεθνή μοντέλα αντιμετώπισης του προβλήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει την στρατηγική στοχοθέτηση του «μηδενικού οράματος» (κανένα θανατηφόρο συμβάν στους δρόμους μας), γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται για μια αναγκαία ή αυτάρεσκη ουτοπία, αλλά για μια λογική που πρέπει να διαπερνά κάθε σχετική απόφαση σε κεντρικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.   

•Σε μια χώρα που ο διπλασιασμός των Ι.Χ. θεωρείται ανάπτυξη και πρόοδος, ενώ οι πολίτες της έχουν διπλάσια πιθανότητα, σε σχέση με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο να χάσουν τη ζωή τους στο δρόμο, μια αριστερή διακυβέρνηση πρέπει από την μια να υιοθετήσει ένα φιλικό και μη τιμωρητικό μοντέλο για τους χρήστες, βασισμένο στην δημόσια εκπαίδευση από μικρές ηλικίες και από την άλλη να  εξασφαλίσει ότι οι πολιτειακές αρχές δεν θα καταφεύγουν στην απαράδεκτη «ενοχοποίηση» και τον ηθικό εκβιασμό στους συγγενείς του θύματος που πρέπει να προστατεύονται.   

•Για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πεποίθηση ότι κάθε προσπάθεια κατανόησης των βαθύτερων αιτιών του προβλήματος και εκπόνησης ενός ολοκληρωμένου σχεδίου θέσεων για την αντιμετώπισή του, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι απλά μια προσπάθεια «ειδικών» για θεσμικές παρεμβάσεις και αλλαγές, αλλά οφείλει (κι εμείς θα το επιχειρήσουμε) να επικοινωνηθεί με ευρύτερα τμήματα πολιτών, να εμπνέεται από συλλογικές πρωτοβουλίες από τα κάτω και να είναι πρόταση διεκδίκησης των κινημάτων τους (φίλων του ποδηλάτου, πεζών, φυσιολατρών κλπ). Γιαυτό και όσο μας αφορά, καλούμε τις συντρόφισσες και τους συντρόφους που συμμετέχουν σε κινήσεις πολιτών, κινήματα πόλης, αυτοδιοικητικές και κάθε είδους δημοκρατικές κινήσεις, να αναλάβουν πρωτοβουλίες ώστε τα ζητήματα της Οδικής Ασφάλειας να πάρουν πρωτεύουσα θέση στον προγραμματισμό και την δράση τους.   

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα προτάξει το ζήτημα της αντιμετώπισης των τροχαίων εγκλημάτων όχι μόνον σαν χρέος απέναντι στους δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που έχασαν την ζωή τους και τους εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που ζουν με αναπηρίες μετά απ αυτά, αλλά και σαν απόλυτη πολιτική και κοινωνική προτεραιότητα σε μια εποχή πλήρους απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής.   

ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥMΕ ΠΟΡΕΙΑ  

 Ιούλης  2013 

Ομάδα Οδικής Ασφάλειας του ΣΥΡΙΖΑ 

20 Ιουλίου: στην Καλαμάτα, στην αντιφασιστική πορεία!

20 Ιουλίου: στην Καλαμάτα, στην αντιφασιστική πορεία!

Της Συντακτικής Ομάδας των «Ενθεμάτων»

O αγώνας ενάντια στους νεοναζιστές είναι συνεχής και (πρέπει να) δίνεται σε πολλά πεδία. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια σημεία που αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, συμβολική και πραγματική, τον συμπυκνώνουν και αναδεικνύονται σε στοιχήματα: και για το κίνημα αλλά και για τους ναζιστές. Τέτοιο σημείο είναι και η προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να πραγματοποιήσει φεστιβάλ στις 3 και 4 Αυγούστου (η ημερομηνία δεν είναι τυχαία…), στην Καλαμάτα.

Τους τελευταίους μήνες στην Καλαμάτα, αριστεροί, αντιφασίστες, δημοκράτες, άνθρωποι ευαίσθητοι, προσπαθούν με κάθε τρόπο,  να ανακληθεί η απόφαση του Λιμενικού Ταμείου (σε αυτό ανήκει ο χώρος όπου θα γίνει το φεστιβάλ), και να πάψει ο δήμαρχος να επικαλείται την «ελευθερία της έκφρασης»,   να δηλώσει, επιτέλους, ότι οι νεοναζιστές είναι ανεπιθύμητοι στην πόλη. Γιατί ο Δήμος και το Λιμενικό Ταμείο δεν  είναι «γραμματοκιβώτια», όπου εισέρχονται αιτήσεις για φεστιβάλ, πρωτοκολλούνται και τυπικά δίνεται η άδεια, εφόσον οι αιτήσεις υποβληθούν εμπροθέσμως.  Κι όσο για την ελευθερία της έκφρασης, καμιά ελευθερία δεν στερήθηκαν οι Χρυσαυγίτες: εκδίδουν τα έντυπά τους, καλούνται στα κανάλια, βουλευτές  και παράγοντες της Ν.Δ. βρίσκονται σε περίεργη ώσμωση μαζί τους (από τον Τ. Μπαλτάκο και τον Β. Πολύδωρα, μέχρι όσους ψηφίζουν εναντίον της άρσης της ασυλίας Χρυσαυγιτών). Αυτό που ζητάνε οι αντιφασίστες της Καλαμάτας, και έχουν απόλυτο δίκιο, είναι ο δήμαρχος να πάρει σαφή θέση, να δηλώσει πως οι κήρυκες του μίσους, του ναζισμού και των εγκλημάτων δεν έχουν θέση στην πόλη  -- όσο δεξιός κι αν είναι ο δήμαρχος, εφόσον δεν είναι φιλοναζιστής, αυτό οφείλει να κάνει.

Η υπόθεση όμως δεν αφορά μόνο τους Καλαματιανούς· αφορά όλους τους έλληνες --για να μην πούμε ευρωπαίους-- αντιφασίστες. Ο αντιφασισμός δεν είναι, γενικά και αφηρημένα, ιδεολογικό ζήτημα ή ανοιχτό ερώτημα: είναι πρόταγμα, συλλογικό κεκτημένο που διαπνέει από την υπεράσπιση της δημοκρατίας μέχρι την εκπαίδευση όλων των βαθμίδων και την κοινωνική οργάνωση. Όπως τα αντιφασιστικά φεστιβάλ, με τα τραγούδια μας, τις συζητήσεις, τις πολυεθνικές κουζίνες αποτελούν μια γιορτή αλληλεγγύης και ανθρωπιάς, κάθε χρόνο, ας σκεφτούμε τι θα σημάνει, αντίστοιχα, ένα φεστιβάλ της Χρυσής Αυγής στην Καλαμάτα: με την ανοχή και επιδοκιμασία του Δήμου και του Λιμενικού Ταμείου, ναζιστικά τραγούδια, χαιρετισμοί, κραυγές μίσους, πράξεις βίας, την επέτειο της 4ης Αυγούστου, θα δονήσουν το κέντρο της πόλης. Όχι, δεν το θέλουμε, δεν μας αξίζει αυτό, είτε είμαστε Καλαματιανοί είτε όχι, αν έχουμε λίγη συμπόνια, ανθρωπιά, πνεύμα αλληλεγγύης και δημοκρατίας. Κι επειδή έχουμε όχι λίγα, αλλά πολλά από τα παραπάνω, ας είμαστε όσοι και όσες περισσότεροι, στις 20 του Ιούλη στην Καλαμάτα, στην πανελλαδική αντιφασιστική πορεία. Εκεί, στην Καλαμάτα, χτυπάει, αυτή τη στιγμή, η καρδιά του αντιφασιστικού αγώνα.

ΥΓ. Όσοι ενδιαφέρονται να κατέβουν με πούλμαν από την Αθήνα, ας τηλεφωνήσουν στο 6983-352564.

Κώστας Φωτεινάκης: "Χρειαζόμαστε μια αριστερή – οικολογική και "απελευθερωτική" Αυτοδιοίκηση"

Συνεδρίαση λαϊκής αυτοδιοίκησης στο χωριό Βλάσι Αγράφων, 1943. Φωτογραφία του Σπύρου Μελετζή

--------

Οι περισσότεροι που ασχολούνται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με την Τοπική Αυτοδιοίκηση συνήθως μιλάνε για το μίζερο τροϊκανό παρόν της (έλλειψη πόρων και περικοπών κονδυλίων, ασφυκτικούς διοικητικούς ελέγχους), αγνοώντας ή υποτιμώντας το πλούσιο, αγωνιστικό και ένδοξο παρελθόν της.

Σήμερα η Αυτοδιοίκηση, με αριστερό και οικολογικό πρόσημο, οφείλει να γνωρίζει και να διδάσκεται από τους παλαιότερους λαϊκούς και "απελευθερωτικούς αγώνες", τις διεκδικήσεις και τη χρηστή διοίκηση των αριστερών αλλά και άλλων αυτοδιοικητικών ανθρώπων, που την υπηρέτησαν, έχοντας όραμα και θέληση να συγκρουστούν, να ανακαλύψουν, να ρισκάρουν, να πειραματιστούν και τελικά να τα καταφέρουν.

Χρειαζόμαστε μια Τοπική Αυτοδιοίκηση που να έχει βαθιά πολιτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά, που να προετοιμάζει και να στηρίζει τις μεγάλες ριζοσπαστικές αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα. Αναφέρω ορισμένα από αυτά τα χαρακτηριστικά: να είναι διεκδικητική και αλληλέγγυα, να ενθαρρύνει τη συμμετοχή στις δημοτικές υποθέσεις, καθώς και στις νέες συλλογικές μορφές οργάνωσης της κοινωνίας, να διαχειρίζεται με διαφάνεια και με σύνεση τα πενιχρά έσοδα, να αξιοποιεί το ανθρώπινο δυναμικό του δήμου αλλά και τον εθελοντισμό των πολιτών, να συμβάλλει στην επιμόρφωση ή ακόμα και στον επαγγελματικό προσανατολισμό των νέων και των ανέργων, να ανακαλύπτει και να αξιοποιεί εθνικά και Ευρωπαϊκά προγράμματα, να υπερασπίζεται το κοινωνικό κράτος και τα δικαιώματα των πολιτών, να ανοίγει νέους δρόμους τοπικής ανάπτυξης

Ειδικότερα το Χαϊδάρι, που έχει πλούσιο φυσικό και πολιτιστικό απόθεμα, μπορεί να γίνει "πρότυπο πόλης", μια πόλη στην οποία θα συνυπάρχουν και θα συμβιώνουν αρμονικά οι άνθρωποι, το φυσικό και το δομημένο περιβάλλον. Το Χαϊδάρι διαθέτει βουνό και θάλασσα (Όρος Αιγάλεω – Ποικίλο, Σκαραμαγκάς), μεγάλους ελεύθερους χώρους που μας επιτρέπουν να αναπνέουμε (Στρατόπεδο και Νοσοκομεία), πλούσια ιστορικά μνημεία (Μονή Δαφνίου, Ιερά Οδός, ΜΠΛΟΚ15, Παλατάκι) και αρκετούς δρόμους και μικρές πλατείες στον αστικό ιστό με πλούσια δενδροφύτευση).

"Το Χαϊδάρι – πρότυπο πόλης" δεν μπορεί να δημιουργηθεί ως μια πράσινη βραχονησίδα με ευτυχισμένους κατοίκους, όταν έχουμε ένα βομβαρδισμένο και ρημαγμένο κράτος από τα μνημόνια, τις υποταγμένες κυβερνήσεις και θεσμούς στην τρόικα.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση σήμερα εκτός από ένα αριστερό – οικολογικό όραμα, την αγωνιστική διάθεση και τα ικανά στελέχη που θα εργάζονται με αυταπάρνηση, αξιοποιώντας τη σύγχρονη τεχνολογία στην οργάνωση των υπηρεσιών, οφείλει να είναι και "απελευθερωτική", δηλαδή να απελευθερώσει τη χώρα και τους πολίτες από τα δεσμά της τρόικας.

"Απελευθερωτική; Αυτό γίνεται;" θα μπορούσε να ρωτήσει ένας καλοπροαίρετος αναγνώστης. Πριν απαντήσω, ας ανατρέξουμε στο παρελθόν της Ελλάδας και της Ευρώπης που διδάσκει.
1. Ανατρέχοντας στην Χάρτα του Ρήγα Φεραίου (γράφτηκε το 1797, δηλαδή 24 χρόνια πριν την Ελληνική Επανάσταση), θα διαπιστώσουμε ότι ο συγγραφέας θεωρεί τη δημοκρατία, τη συμμετοχή, τη δικαιοσύνη, την αποκέντρωση, την ισόρροπη ανάπτυξη και την αυτοδιοίκηση των επαρχιών ως απαραίτητη προϋπόθεση για την λειτουργία του νέου Ελληνικού Κράτους.
2. Το 1843 ψηφίστηκε το πρώτο Σύνταγμα της χώρας μας. Ο ρόλος της Τ.Α. ήταν ιδιαίτερα σημαντικός. Ο λαϊκός αγωνιστής Γιάννης Μακρυγιάννης, ο οποίος ήταν και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας, γράφει στα απομνημονεύματά του ότι «...το κίνημα του Συντάγματος... άρχισε από το σπίτι...» του, γιατί «Μ΄ αυτόν τον τρόπο δεν διοικιώμαστε, με το "έτζι θέλω" του κάθε ενού. Θέλομεν νόμους κατά τους αγώνες μας και θυσίες μας...»
3. Στο μανιφέστο της Παρισινής Κομμούνας, 19 Απριλίου 1871, οι επαναστάτες διεκδικούσαν: «...Τι ζητάμε; Την οργάνωση και στερέωση της Δημοκρατίας. Την απόλυτη αυτονομία της Αυτοδιοίκησης, απλωμένης σε όλες τις περιοχές της Γαλλίας, με τη διασφάλιση, ολοκλήρωση των δικαιωμάτων του κάθε Δήμου και της κάθε κοινότητας. Την κατοχύρωση της πλήρους άσκησης των δικαιωμάτων του κάθε Γάλλου, σαν ανθρώπου, πολίτη και εργαζόμενου...»
4. Το αντιστασιακό Σύνταγμα της ΠΕΕΑ με το 1ο ψήφισμα στις Κορυσχάδες 30/07/1944, δηλαδή πριν φύγουν οι Γερμανοί από την Ελλάδα, περιγράφει το θεσμό της Τ.Α. και το ρόλο της: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό και ασκούνται από το Λαό. Η Αυτοδιοίκηση και η Λαϊκή Δικαιοσύνη είναι θεμελιώδεις θεσμοί του δημόσιου βίου των Ελλήνων».
5. Μετά την Κατοχή και την εμφυλιοπολεμική περίοδο αναπτύσσονται αγώνες των Αριστερών Αυτοδιοικητικών στελεχών για την Δημοκρατία, την Ειρήνη, την Ανεξαρτησία, την απελευθέρωση των κρατουμένων. Η Αριστερά κυνηγημένη και κατασυκοφαντημένη δίνει άλλο περιεχόμενο στον θεσμό.
6. Η χούντα των συνταγματαρχών στις 17 Μαΐου 1967 "αποφασίζει και διατάζει" την καθαίρεση των Αιρετών Δημάρχων και των Δημοτικών Συμβουλίων. Εκατοντάδες στελέχη της Αριστεράς οδηγούνται στην εξορία. Όμως η αυτοδιοικητική Αριστερά δεν σωπαίνει ούτε στην εξορία, καταγγέλλει την Χούντα και την κατάλυση της Δημοκρατίας. Τον Μάιο του 1967 τριανταπέντε Δήμαρχοι, Κοινοτάρχες και Πρόεδροι Δημοτικών Συμβουλίων συνεδριάζουν κρυφά στις φυλακές της Γυάρου και εκπροσωπώντας περισσοτέρους από 500 αιρετούς δημοτικούς και κοινοτικούς συμβούλους συντάσσουν και στέλνουν παράνομα στην Ευρώπη το πρώτο ψήφισμα διαμαρτυρίας.
7. Μετά την μεταπολίτευση του 1974 η Τ.Α. μπαίνει σοβαρά και με μεγάλη δυναμική στο προσκήνιο της πολιτικής και δημόσιας ζωής. Αναπτύσσονται διεκδικητικοί αγώνες με πρωτεργάτες τα αριστερά* αυτοδιοικητικά στελέχη, τα οποία κινητοποίησαν τις τοπικές κοινωνίες, για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, την απόσπαση από την κεντρική εξουσία πόρων και αρμοδιοτήτων.

Το έργο των Δημάρχων της Αριστεράς οι οποίοι δεν αρκέστηκαν στον ρόλο του "ληξίαρχου" και του "συλλέκτη απορριμμάτων", οι υποδομές που άφησαν, αλλά κυρίως το διεκδικητικό και απελευθερωτικό πνεύμα τους, με τον πολίτη συμμέτοχο, εξακολουθεί να είναι μια παρακαταθήκη και μια βαρά κληρονομιά για μας τους νεώτερους.
Μια βαριά κληρονομιά είναι και ο αγώνας για τη γνώση, και σε αυτόν το τομέα έχουμε πλούσιες παρακαταθήκες. Σύμφωνα με γραπτή μαρτυρία του Δημάρχου Χολαργού Παναγιώτη Παπαγιάννη στο Παρθένι της Λέρου «στο δεύτερο εξάμηνο του 1968 λειτούργησε σεμινάριο Αυτοδιοίκησης, ως παράνομο "Κρυφό Σχολειό", στο οποίο πήραν μέρος περίπου 250 "μαθητές", σε ομάδες 5-10 κρατουμένων. Δάσκαλοι δύο κρατούμενοι Δήμαρχοι».
Ακόμα και στις εξορίες η Αριστερά επιμορφώνει τα στελέχη της, γιατί πιστεύει στη γνώση, στον κινηματικό χαρακτήρα του θεσμού της Τ.Α. και στον αναντικατάστατο ρόλο της για την εκβάθυνση της δημοκρατίας και την προώθηση των λαϊκών συμφερόντων.

Οι άνθρωποι της Αριστεράς αγωνίστηκαν σε πολύ δυσκολότερες καταστάσεις απ΄ αυτές που ζούμε σήμερα και τα κατάφεραν. Θα πετύχουν και σήμερα, αρκεί να έχουν όραμα και διάθεση να συγκρουστούν με το κατεστημένο και τα συμφέροντα. Θα πετύχουν με την προϋπόθεση ότι έχουν ευρείς ορίζοντες και ικανότητες να συνδέσουν το τοπικό με το υπερτοπικό, το εθνικό με το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο.
Οι "Πολίτες σε δράση – Οικολόγοι Πράσινοι" διαθέτουν πολιτικό όραμα και το ανθρώπινο δυναμικό και όλες τις προϋποθέσεις για να υπερασπίσουν το κοινωνικό κράτος και μαζί με τους πολίτες να δημιουργήσουν ένα "Χαϊδάρι – πρότυπο πόλης".

Υ.Γ. Όσοι "έτρεχαν τα σάλια τους" με τον Καλλικράτη, πώς σχολιάζουν σήμερα τις απολύσεις στους Δήμους και την υποβάθμιση της Τ.Α.;

*Υπήρξαν και άλλοι φωτισμένοι αυτοδιοικητικοί άνθρωποι, εκτός από εκείνους της επίσημης Αριστεράς, όπως η Μελίνα Μερκούρη (υπ. δήμαρχος με το ΠΑΣΟΚ, δεν εκλέχτηκε δήμαρχος Αθήνας, είχε όμως καινοτόμες ιδέες και προτάσεις), ο Αντώνης Τρίτσης, ο Σταύρος Μπένος κ.ά.


* Κώστας Φωτεινάκης: Μέλος της Δημοτικής Ομάδας και της Γραμματείας "ΠσΔ – ΟΠ", Πρόεδρος των Φίλων της Φύσης

Ηρώ Διώτη: Το πράσινο σημαιάκι του ΣΥΡΙΖΑ/ Η Αριστερά δεν μπορεί παρά να έχει στα κύτταρά της την οπτική που λέει ότι ο σοσιαλισμός είτε θα είναι οικοσοσιαλισμός, είτε δεν θα υπάρξει

Το πράσινο σημαιάκι του ΣΥΡΙΖΑ

Ήδη από τις προηγούμενες εκλογές, όταν ως ΣΥΡΙΖΑ μιλούσαμε για συμμαχίες, συμπεριλαμβάναμε σε αυτές τον κόσμο και τα σχήματα της ριζοσπαστικής οικολογίας

Της Hρώς Διώτη Παραδοσιακά ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε και συμμετείχε σε τέτοια κινήματα. Ελεύθεροι χώροι, λιθάνθρακας,  λιγνίτης, Βοτανικός, ΒΑΠΕ, Αχελώος, χρυσός και τόσα άλλα. Εκεί διαμορφώσαμε τη φυσιογνωμία και τις συμμαχίες μας με σημαντικά αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, και με άξονα αυτά επεξεργαστήκαμε τις θέσεις μας. Θέσεις όχι συνθηματολογκού περιεχομένου, αλλά στηριγμένες σε στοιχεία και επιχειρήματα. Μέσα από αυτές τις συμμαχίες, και μέσα από αυτού του είδους την εμπλοκή με τα αιτήματα της κοινωνίας, φτάσαμε να είμαστε σήμερα αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν είναι λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ tabula rasa, που ξαφνικά πήρε ένα μεγάλο εκλογικό ποσοστό και άρχισε ποικιλοτρόπως να ροκανίζει ό, τι έχει κατακτήσει. Ούτε εννοεί να πιάνει για τα πάντα το νήμα από την αρχή επειδή ο φακός που βλέπουμε τώρα τα πράγματα είναι αυτός της εξουσίας. Είμαστε οι άνθρωποι της ριζοσπαστικής οικολογικής, φεμινιστικής και πολλά ακόμα  Αριστεράς. Γι’ αυτό και είμαστε το μέλλον και η ελπίδα του κόσμου που μαστίζεται από την κρίση και βλέπει τα πάντα γύρω του να καταρρέουν, από τα εισοδήματα μέχρι τις αξίες. Συνεπώς, αφού εξακολουθούμε να έχουμε το πράσινο σημαιάκι στη σημαία του ΣΥΡΙΖΑ- ΕΚΜ, το θέμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της ανάπτυξης της χώρας, που είναι καραμέλα στα χείλη των κυρίαρχων, δεν μπορεί παρά να περνά υποχρεωτικά για μας, αφενός από την προστασία του περιβάλλοντος και, αφετέρου, από την αμφισβήτηση αυτού του μοντέλου που έχει καταρρεύσει και μας έχει οδηγήσει στην απόλυτη διάλυση. Άρα, για παράδειγμα, το όχι στην εξόρυξη χρυσού, επειδή ονειρευόμαστε μια άλλου τύπου ανάπτυξη, το όχι στην εκτροπή του Αχελώου, μια θέση που παλεύουμε χρόνια με κόστος αλλά και με αντιπρόταση, η απεξάρτηση από ένα μοντέλο ορυκτών καυσίμων και τόσα άλλα, δεν είναι συνθήματα κενά περιεχομένου. Είναι θέσεις που τις υπερασπιζόμαστε και οι οποίες εντάσσονται στο σχέδιό μας. Αν δεν μιλάμε για αλλαγή του υπάρχοντος μοντέλου παραγωγής, κατανάλωσης και ανάπτυξης, θα καταρρεύσουμε πριν καν σηκωθούμε, και οι όποιες συμμαχίες μας με τα κινήματα και τους ενεργούς πολίτες που με τόσο κόπο και αγώνα φτιάχτηκαν, θα καταρρεύσουν σε μια νύχτα. Το ερώτημα είναι υπαρξιακό, φυσιογνωμικό, ταυτοτικό και κομβικό και τίθεται ούτως ή άλλως: αν όχι η Αριστερά, αν όχι εμείς, τότε ποιος; Ποιος θα υπερασπιστεί τους καταπιεσμένους, τις γυναίκες, τους άνεργους, τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, την ποιότητα ζωής, το περιβάλλον, την υγεία, την ευημερία, την ευτυχία; Αν όχι εμείς, δεν υπάρχει κανείς. Αυτό πρέπει να το πάρουμε προσωπικά, ξεχωριστά ο καθένας και η καθεμιά, και όλοι μαζί. Ένα παράδειγμα από την επικαιρότητα για όσα προανέφερα είναι η συζήτηση για τα ορυκτά καύσιμα. Οι πολιτικές απεξάρτησης από αυτά είναι κάτι που πρέπει να χαρακτηρίζει μια αριστερή πολιτική και τις θέσεις μας, διότι οι καταστροφές που δημιουργεί η χρήση τους θα είναι μη αναστρέψιμες αν δεν δούμε  λίγο πιο πέρα από τις κοντόφθαλμες θεωρίες που μιλούν για την γεωπολιτική και εθνική σημασία των ορυκτών καυσίμων. Κι ενώ για κάποιο καιρό ακόμα η χρήση τους θα είναι υποχρεωτική, πρέπει ως Αριστερά να έχουμε το σχέδιο ανάπτυξης άλλων μορφών ενέργειας: ανανεώσιμων, ήπιων και φιλικών στο περιβάλλον και τους φτωχούς ανθρώπους. Οι φτωχοί είναι οι  πρώτοι που υφίστανται τις συνέπειες των καταστροφών που προκαλούνται από την επίδραση των ορυκτών καυσίμων στον πλανήτη, είτε πρόκειται για την ξηρασία, είτε για τις πλημμύρες, είτε για το λιώσιμο των πάγων, είτε  την αύξηση της θερμοκρασίας - που σε κάθε περίπτωση συνεπάγονται αδυναμία καλλιέργειας τροφής σε πολλά μέρη του κόσμου. Η Αριστερά δεν μπορεί παρά να έχει στα κύτταρά της την οπτική που λέει ότι ο σοσιαλισμός είτε θα είναι οικοσοσιαλισμός, είτε δεν θα υπάρξει. Αν δεν αμφισβητήσουμε τον πεπατημένο δρόμο ανάπτυξης, τότε θα βρισκόμαστε για πάντα όμηροι των εταιρειών, των κερδών, της αδιαφορίας για τους ανθρώπους και τη φύση. Θα βρισκόμαστε για πάντα στον κόσμο του καπιταλισμού και θα μας αρκεί να υπάρχουν οι εργαζόμενοι-σκλάβοι του οκτάωρου με ψίχουλα για αμοιβή. Όμως η Αριστερά δεν μπορεί να αρκείται στο να αυξάνονται οι σκλάβοι, έχει άλλα όνειρα για τους ανθρώπους. Δεν μπορεί να διαιωνίζουμε την εικόνα του κόσμου που δημιούργησε το κεφάλαιο και να την θεωρούμε θέσφατο. Τις  πολιτικές των πολυεθνικών και του καπιταλισμού πρέπει να τις σταματήσουμε.  Δεν θα σταματήσουν ποτέ από μόνες τους. Πρέπει να περιγράψουμε τι εννοούμε όταν λέμε ότι έχουμε όραμα. Υπογραμμίζοντας το παραπάνω παράδειγμα των ορυκτών καυσίμων, που είναι ένα από τα παραδείγματα του πώς εννοούμε την αριστερή πολιτική και το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο, οφείλουμε ταυτόχρονα να πούμε ότι η λύση ξεκινάει στο σήμερα, μέσα από ζητήματα που σήμερα καίνε, και που βρίσκονται στην επικαιρότητα από επιλογή των αντιπάλων μας (βλέπε το υποτιθέμενο «success story»  των πετρελαίων). Αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα «ανάπτυξης», ένα δείγμα της λογικής που εμπνέει τις προτάσεις που κάνει η κυβέρνηση, από τα πετρέλαια μέχρι τους μεγάλους δρόμους, τα φαραωνικά έργα, τα τεράστια τουριστικά ακίνητα κ.λπ. Η λογική αυτή είναι σαφώς προσανατολισμένη ΟΧΙ στις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά  στην λογική των κερδών και της διάλυσης της κοινωνικής συνοχής, στον πολιτισμό του ανθρώπου -υποταγμένου καταναλωτή. Γι’ αυτό είναι κρίσιμο να πούμε ότι όλες οι πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ πρέπει να διατρέχονται από την οικολογική διάσταση ως μια από τις πολύ σοβαρές ταξικές, κοινωνικές, οραματικές αλλά και σημερινές διαστάσεις της πολιτικής μας, είτε αυτή η πολιτική αφορά τα κοινά αγαθά, είτε την ενέργεια, είτε τον τουρισμό, είτε τις μεταφορές, είτε τα δικαιώματα, είτε το φύλο, είτε την εργασία κ.ο.κ. Αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο, όπως και ξεκάθαρο πρέπει να είναι πως μερικά ζητήματα δεν λύνονται προς όφελος της κοινωνίας και των εργαζομένων μόνο αν αλλάξουμε τους κατόχους ή τους διαχειριστές των μέσων παραγωγής. Και επειδή δεν είμαστε ακόμα στον σοσιαλισμό, όσοι επικαλούνται αυτό το επιχείρημα, όπως για παράδειγμα πολλές φορές το ΚΚΕ, εννοούν ότι τα προβλήματα λύνονται αν τα μέσα παραγωγής τα κατέχει το κράτος. Τίποτε το πιο λανθασμένο από αυτό. Τίποτα, για παράδειγμα, δεν πρέπει να αλλάζει στην κριτική μας και την άρνησή μας στην πυρηνική ενέργεια, ακόμα κι αν αυτή περάσει στα χέρια του κράτους, ακόμα και αν το κράτος αυτό «μας ανήκει». Εν κατακλείδι: ο καπιταλισμός έχει φτιάξει τον τύπο ανθρώπου που τον βολεύει. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που δεν μπορεί να σκεφτεί ότι υπάρχει ζωή έξω από τον καπιταλισμό. Εννοεί την εργασία πάντα ως μισθωτή κάτω από ένα αφεντικό, εννοεί τον κόσμο γενικά μέσα από τα εργαλεία που του έδωσε το σύστημα. Και πιθανά σε αυτό τον τύπο ανθρώπου να ανήκουμε και πολλοί/ες από μας. Να διαρρήξουμε λοιπόν αυτή την εικόνα, να σκεφτούμε σοβαρά πως πρέπει η πολιτική μας να μην ακολουθεί τον δρόμο που άνοιξαν οι αντίπαλοι με όρους μιας απλώς καλύτερης διαχείρισης -αυτό οδηγεί σε αδιέξοδο ή ενσωμάτωση-, αλλά να περιγράψουμε από σήμερα τον άλλο εφικτό κόσμο. Ο κόσμος αυτός δεν μπορεί παρά να είναι και οικολογικός.

H Ελευσίνα μας ενώνει - ΔΕΝ θέλουμε τις χορηγίες σας ΘΕΛΟΥΜΕ την υγεία μας/ Δευτέρα 15 Ιουλίου στις 8 το βράδυ

Ο Χρόνης Μίσσιος για την ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ

Διαβάστε τις απόψεις του στο Roseta Books ΕΔΩ