Με αφορμή μία ανάρτηση στο FACEBOOK καταθέτω ορισμένες σκέψεις σχετικά με το εργατικό δυστύχημα στη Βιολάντα, δεν χρησιμοποιώ τον όρο “ατύχημα” γιατί η έκρηξη, οι καταστροφές και οι θάνατοι των εργαζομένων, δεν προέκυψαν “άνευ λόγου και αιτίας” αλλά ήταν αποτέλεσμα:
- παραβιάσεων από την εργοδοσία, κανονισμών πολιτικής προστασίας, ασφάλειας και υγιεινής των εργαζομένων,
- αποδυνάμωσης των ελεγκτικών μηχανισμών της πολιτείας όπως η Επιθεώρηση Εργασίας, η Πολεοδομία και όχι μόνο,
- της ανυπαρξίας εργοστασιακού ή κλαδικού σωματείου και της τρομοκράτησης των εργαζομένων.
- των διασυνδέσεων της εργοδοσίας και της επιρροής της με την πολιτική εξουσία.
Οι ανωτέρω αιτίες της πρόκλησης του δυστυχήματος στη Βιολάντα έχουν προφανώς και πολιτική διάσταση, που σχετίζονται με τον τρόπο αντιμετώπισης από τους τρεις πολιτικούς χώρους “Δεξιά – Αριστερά - Πράσινοι”.
Ωστόσο o βασικός διαχωρισμός των 1+2 χώρων για την “ποιότητα ζωής” στην κατοικία, στην εργασία, στην εκπαίδευση, στην υγεία κ.λπ. κατά τη γνώμη μου είναι τουλάχιστον οι εξής:
- Ποιος είναι υπέρ, και με ποιο τρόπο, και ποιος είναι κατά της “Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Πολίτη”.
- Ποιος αντιλαμβάνεται και ποιος όχι τον όρο περιβάλλον, όπως αυτός περιγράφεται, όχι στο “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” ούτε στην “Παγκόσμια Χάρτα των Πρασίνων” στην Canberra το 2001 αλλά στο ΝΟΜΟ: 1650/86 Για την προστασία του περιβάλλοντος (ΦΕΚ 160/Α/16-10-86): «Περιβάλλον: το σύνολο των φυσικών και ανθρωπογενών παραγόντων και στοιχείων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση και επηρεάζουν την οικολογική ισορροπία, την ποιότητα της ζωής, την υγεία των κατοίκων, την ιστορική και πολιτιστική παράδοση και τις αισθητικές αξίες.»
- Ποιος έχει συναντίληψη για τη “Φυσική και Πολιτιστική Κληρονομιά” όπως αυτή περιγράφεται στην ομώνυμη σύμβαση της UNESCO (1972).
Η δική μου απάντηση είναι ότι στα ανωτέρω “ποιος” υπάρχει σαφής “διαχωρισμός” μεταξύ Δεξιάς από τη μια πλευρά και από την άλλη πλευρά των Πρασίνων (αναφέρομαι για την Ελλάδα) και της Αριστεράς.
