Στο ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ BLOG παρουσιάζουμε ως "τροφή για σκέψη" απόψεις για τον πράσινο - οικολογικό και αριστερό χώρο, χωρίς απαραίτητα να συμφωνούμε με τους συγγραφείς. Οι απόψεις του διαχειριστή του Blog έχουν παρουσιαστεί σε 35 αναρτήσεις - οι πιο πρόσφατες: α) Η πολύπλευρη κρίση ως ευκαιρία για τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Οικολογίας 12.06.2026 - ΕΔΩ β) Για μια σημαντική αφορμή - Περί Δεξιάς, Αριστεράς και Πρασίνων 04.02.2025 - ΕΔΩ γ) 20 Οικολογικά & Κοινωνικά πρακτικά και όχι θεωρητικά θέματα για συζήτηση 02.02.2024 - ΕΔΩ δ) Γιατί οι πράσινοι πρέπει να γίνουν και λίγο κόκκινοι και οι κόκκινοι πρέπει να γίνουν λίγο πράσινοι 12.12.2023 - ΕΔΩ.
------------------------------------------
Νίκος Ράπτης: Ο ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΜΕΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΗΧΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΣΗΜΕΡΑ
Απάντηση στο https://www.facebook.com/share/p/17ufK32aDv/?mibextid=wwXIfr
Θα ήθελα να σχολιάσω την κίνηση -τύπου «επιστροφή στις ρίζες»- που φαίνεται να πυροδότησε στον οικολογικό χώρο η ανάρτηση του Στέφανου Σταμέλλου.
Ο ΣΣ μας λέει:
🔸Πρώτο, να υπερβούμε (ξανά) το δίπολο δεξιά-αριστερά.
🔸Δεύτερο, να μετατοπίσουμε το κέντρο βάρους της δράσης μας από τις «κομματικές επαφές» στην «κοινωνική βάση».
🔸 Τρίτο, να μιλήσουμε «ρεαλιστικά» για την οικονομία και για «νέες και σταθερές θέσεις εργασίας».
🔸 Τέταρτο, να δώσουμε έμφαση στην αυτοδιοικητική μας παρουσία.
🔸 Πέμπτο, να ενωθούμε και να κατεβαίνουμε στις εκλογές μόνοι μας, γιατί «η ζωή απαιτεί την παρουσία της οικολογίας».
Αυτού του είδους η «δέσμη ιδεών» μπορεί να ακουγόταν αυτονόητη τη δεκαετία του 1980.
Σήμερα όμως, καλούμαστε επίσης να ανταποκριθούμε σε δύο μείζονες πολιτικές τάσεις:
➡️ Στη μετεξέλιξη του νεοφιλελευθερισμού σε νεοφασισμό, που μπορεί πια να προσφέρει μόνο πόλεμο αντί για ειρήνη, φτώχεια αντί για ευημερία και τυραννία αντί για ελευθερία.
➡️ Στο ραγδαίο «πρασίνισμα» της αριστεράς (η ορισμένων ισχυρών της τάσεων), που πλέον συμπεριλαμβάνει την κλιματική κρίση στον πυρήνα των «ταξικών» της αναλύσεων.
Από αυτή την άποψη, το πρώτο σημείο του ΣΣ είναι λάθος. Σήμερα, περισσότερο από ότι χτες, το «ούτε αριστερά, ούτε δεξιά» σημαίνει στην πράξη «ούτε αριστερά, ούτε αριστερά». Σε συνδυασμό μάλιστα με το τρίτο σημείο , τον οικονομικό «ρεαλισμό» η αποδοχή των σημείων του ΣΣ θα μας εξέθετε επικίνδυνα στον Νεοφιλελευθερισμό, στον οποίο μόνο ανοσία δεν έχουμε. Ούτε από τη μορφωτική και κοινωνική κατάσταση του ακροατηρίου μας, ούτε από τις πολιτικές παραδόσεις ορισμένων -πολύ συγκεκριμένων- εκδοχών του (χακί) «Πράσινου», ούτε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα κ.λπ.
Όσον αφορά το δεύτερο και το τέταρτο σημείο (να δίνουμε προτεραιότητα στα κοινωνικά κινήματα και τις τοπικές κοινωνίες), στην πράξη αυτό το κάνουμε ήδη. Όλες και όλοι μας συμμετέχουμε και σε αυτά και σε εκείνα. Γνωρίζουμε ως εκ τούτου πως ο διαχωρισμός καλοί πολίτες-κακοί πολιτικοί είναι ανύπαρκτος στη ζωή. Όταν υπάρχουν κινήματα, εκβάλλουν φυσιολογικά στην πολιτική. Αντίστροφα, τα πετυχημένα κόμματα αρδεύουν τις τοπικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες. Σήμερα, η μιζέρια των μεν νίβει τη μιζέρια των δε και τα δυο το κίνημα. Η ανάπτυξη τοπικών πρωτοβουλιών είναι καλή. Εξίσου καλή όμως είναι η προσπάθεια να υπάρξει μια πολιτική οικολογία με κάποιες αξιώσεις. Δεν υπάρχει καμία αντίφαση σε αυτά.
Το πέμπτο σημείο (να κατεβαίνουμε στις εκλογές σαν στον χορό του Ζαλόγγου), είναι μία παράδοξη έκφραση εντός αντεστραμένου «κοινοβουλευτικού κρετινισμού». Στην πολιτική, οι ήττες κοστίζουν βαριά. Μόνο οι νίκες δίνουν φτερά στις ιδέες, στους ανθρώπους, στις οργανώσεις, τοπικές και εθνικές. Η δημιουργία ενός οικολογικού πολιτικού πόλου έχει νόημα εφόσον προσφέρει στο ζητούμενο της εποχής μας, στον αντιφασιστικό (αντινεοφιλελεύθερο) αγώνα, στη διαμόρφωση διεξόδων από την ηγεμονία των trickle down economics, της «συναίνεσης της Ουάσιγκτον» της ΤΙΝΑ. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η συγκρότηση ενός ισχυρού «κόκκινου-πράσινου» πολιτικού πόλου της Βιωσιμότητας. Στο σχήμα της «οικονομίας ντόνατ», χρήσιμες είναι μόνο οι πολιτικές που θα «πατάνε» στην καταπολέμηση των ανισοτήτων και στην πρόσβαση όλων στα «δημοκρατικά κοινωνικά δικαιώματα» (στη στέγαση, στην ύδρευση, στη διατροφή, στην ενέργεια, στις μετακινήσεις, στην ασφάλεια, στην υγεία, στην παιδεία και στον πολιτισμό), χωρίς να «τρυπάνε» το «ταβάνι», τη φέρουσα ικανότητα της φύσης και του Πλανήτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου