Απάντηση του Στέφανου Σταμέλλου στο άρθρο του Νίκου Ράπτη: ".. τι λέω ουσιαστικά: η οικολογία δεν χρειάζεται τους «μεσάζοντες» των παραδοσιακών ιδεολογιών για να υπάρξει..."

 

Απάντηση του Στέφανου Σταμέλλου στο άρθρο του Νίκου Ράπτη: ".. τι λέω ουσιαστικά: η οικολογία δεν χρειάζεται τους «μεσάζοντες» των παραδοσιακών ιδεολογιών για να υπάρξει..."

Ο χαρακτηρισμός της άποψής μου για την ανάγκη της αυτόνομης παρουσίας της Πολιτικής Οικολογίας στην Ελλάδα και στις εκλογές - η τέταρτη συνιστώσα της πολιτικής σκηνής, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης - ως «Λουθηρανισμός», μου προκάλεσε αυτό το παράξενο μείγμα αμηχανίας και απογοήτευσης. 

Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας/ INAT: "Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας"

Συνέχεια των δύο προηγούμενων αναρτήσεων με θέμα τη συνεργασία των δυνάμεων ή των πολιτικών ρευμάτων της Αριστεράς και της Οικολογίας: 

• Κώστας Φωτεινακης: "Θετικό το γεγονός η Κοινή εκδήλωση των κομμάτων α) ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ β) Πράσινοι Οικολογία" [ΕΔΩ]
• Ερώτηση 33 ευρωβουλευτών της Αριστεράς, των Πρασίνων, των Σοσιαλιστών και μη εγγεγραμμένων προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τα Προσφυγικά της Λ.Αλεξάνδρας [ΕΔΩ] 

Παρουσιάζουμε ένα απόσπασμα από το "Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη  της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας" του Ινστιτούτου Αλέξης Τσίπρας/ INAT (1η Μαΐου 2026).

Στο ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ BLOG προβάλλουμε δράσεις και ενθαρρύνουμε συνεργασίες και συγκλίσεις φορέων, πολιτών, ινστιτούτων  και κομμάτων με αναφορά την Αριστερά και την Οικολογία.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Διαβάστε ένα παλαιότερο άρθρο με ημερομηνία 8 Μαρτίου 2010 με θέμα "Η καπιταλιστική κρίση ως ευκαιρία για τις δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας". [ΕΔΩ]

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας/ INAT: "Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη  της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας" [ΕΔΩ]

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το Μανιφέστο ΙΝΑΤ: "...Η σύγκλιση των τριών ρευμάτων, λοιπόν, δεν μπορεί να γίνει με όρους του προηγούμενου αιώνα, αλλά με μια νέα πολιτική λογική που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής: δημοκρατική, εφαρμόσιμη και ταυτόχρονα μετασχηματιστική. Σήμερα, η πρόκληση δεν είναι η επιλογή ανάμεσα στη σταδιακή αλλαγή και τη ρήξη, αλλά η σύνθεσή τους σε μια νέα πολιτική στρατηγική. Οι σύγχρονες συνθήκες απαιτούν μεταρρυθμίσεις προς όφελος των πολλών, αλλαγές με βάθος και διάρκεια, που να ανοίγουν δρόμους για ουσιαστικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς, καθώς και ρήξεις όπου οι δομές εξουσίας αναπαράγουν ανισότητες και αδιέξοδα. Γιατί για την σύγχρονη Αριστερά η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού αλλά η διεύρυνση των ορίων του εφικτού.

....Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η σοσιαλδημοκρατία οφείλει να απομακρυνθεί από τις λογικές διαχείρισης και να συναντηθεί με το πνεύμα του ριζοσπαστισμού στην αντιμετώπιση των ανισοτήτων και της διαφθοράς· η ριζοσπαστική και ανανεωτική Αριστερά να επεξεργαστεί ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες πολιτικές για την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη θεσμική ανασύνταξη της χώρας· και η πολιτική οικολογία να ενσωματωθεί στον πυρήνα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης που θα συνδυάζει βιωσιμότητα, ενεργειακή ασφάλεια και κοινωνική δικαιοσύνη...."

Κώστας Φωτεινάκης "Για μια σημαντική αφορμή - Περί Δεξιάς, Αριστεράς και Πρασίνων"

                                                           

Με αφορμή μία ανάρτηση στο FACEBOOK καταθέτω ορισμένες σκέψεις σχετικά με το εργατικό δυστύχημα στη Βιολάντα, δεν χρησιμοποιώ τον όρο “ατύχημα” γιατί η έκρηξη, οι καταστροφές και οι θάνατοι των εργαζομένων,  δεν προέκυψαν “άνευ λόγου και αιτίας” αλλά ήταν αποτέλεσμα:

• παραβιάσεων από την εργοδοσία, κανονισμών πολιτικής προστασίας, ασφάλειας και υγιεινής των εργαζομένων,
• αποδυνάμωσης των ελεγκτικών μηχανισμών της πολιτείας όπως η Επιθεώρηση Εργασίας, η Πολεοδομία και όχι μόνο,
• της ανυπαρξίας εργοστασιακού ή κλαδικού σωματείου και της τρομοκράτησης των εργαζομένων.
• των διασυνδέσεων  της εργοδοσίας και της επιρροής της με την πολιτική εξουσία.

Οι ανωτέρω αιτίες της πρόκλησης του δυστυχήματος στη Βιολάντα έχουν προφανώς και πολιτική διάσταση, που σχετίζονται με τον τρόπο αντιμετώπισης από τους τρεις  πολιτικούς χώρους “Δεξιά – Αριστερά -  Πράσινοι”. 

Ωστόσο o βασικός διαχωρισμός των 1+2 χώρων για την “ποιότητα ζωής”  στην κατοικία, στην εργασία, στην εκπαίδευση, στην υγεία  κ.λπ. κατά τη γνώμη μου είναι τουλάχιστον οι εξής:

• Ποιος είναι υπέρ, και με ποιο τρόπο, και ποιος είναι κατά της “Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Πολίτη”. 
• Ποιος αντιλαμβάνεται και ποιος όχι τον όρο περιβάλλον, όπως αυτός περιγράφεται, όχι στο “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” ούτε στην “Παγκόσμια Χάρτα των Πρασίνων” στην Canberra το 2001 αλλά στο ΝΟΜΟ: 1650/86 Για την προστασία του περιβάλλοντος (ΦΕΚ 160/Α/16-10-86):  «Περιβάλλον: το σύνολο των φυσικών και ανθρωπογενών παραγόντων και στοιχείων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση και επηρεάζουν την οικολογική ισορροπία, την ποιότητα της ζωής, την υγεία των κατοίκων, την ιστορική και πολιτιστική παράδοση και τις αισθητικές αξίες.»
•  Ποιος έχει συναντίληψη για τη “Φυσική και Πολιτιστική Κληρονομιά” όπως αυτή περιγράφεται στην ομώνυμη σύμβαση της UNESCO (1972).

Η δική μου απάντηση είναι ότι στα ανωτέρω “ποιος” υπάρχει σαφής “διαχωρισμός” μεταξύ Δεξιάς από τη μια πλευρά και από την άλλη πλευρά των Πρασίνων (αναφέρομαι για την Ελλάδα) και της Αριστεράς.

The Final Declaration European Forum 2025 | Η Τελική Διακήρυξη του Ευρωπαϊκού Φόρουμ 2025

 

Συνέχεια της ενημέρωσης με θέμα: "9ο ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΦΟΡΟΥΜ Αριστεράς, Πράσινης και Προοδευτικής Δύναμης Για την Ειρήνη, την Κοινωνική και Κλιματική Δικαιοσύνη! 31 Οκτωβρίου — 2 Νοεμβρίου 2025 / Βιέννη" ΕΔΩ, 

Επανερχόμαστε με την "Τελική Διακήρυξη του Ευρωπαϊκού Φόρουμ 2025" [ΕΔΩ]

Ορισμένες παρατηρήσεις με την πρώτη ανάγνωση:

1. Οι θέσεις για την Ειρήνη και τον Πόλεμο είναι σε θετική κατεύθυνση καθώς και η κριτική στον επανεξοπλισμό της Ευρώπης κ.λπ.
2. Θετική εκτιμούμε τη θέση  "Υπερασπιζόμαστε  μια  πολυμερή  τάξη  πραγμάτων  στην  οποία  τα  Ηνωμένα  Έθνη  μπορούν  να  εκπληρώσουν  τον  Χάρτη  τους  χωρίς  πίεση  ή  βέτο."
3. Αξισημείωτη είναι και αυτή η δήλωση "Ζητάμε  κινητοποίηση  για  έναν  ριζικό  μετασχηματισμό  του  ευρωπαϊκού  οικονομικού  μοντέλου,  με  κατεύθυνση  ένα  μοντέλο  που  δίνει  προτεραιότητα  στις  δημόσιες  επενδύσεις,  την  αναδιανομή  του  πλούτου,  τη  φορολογική  δικαιοσύνη  και  την  εγγύηση  των κοινωνικών  δικαιωμάτων.  Υπερασπιζόμαστε  έναν  ισχυρό,  δημοκρατικό  και  διαφανή  δημόσιο  τομέα,  ικανό  να  εγγυηθεί  βασικές  υπηρεσίες  όπως  η  υγεία,  η  εκπαίδευση,  οι  μεταφορές  και  η  ενέργεια."  
4. Απουσιάζουν όμως εντός της διακήρυξης  οι όροι "Σοσιαλισμός", "Οικολογία", "Αριστερά" σε αντιπαράθεση με τη ¨διεξιά και την ακροδεξιά", ενώ αναφέρεται "ο φεμινιστικός αγώνας".
5. Τελος είναι θετική η τελευταία παράγραφος της διακήρυξης "Στόχος  του  Ευρωπαϊκού  Φόρουμ  Αριστερών,  Πράσινων  και  Προοδευτικών  Δυνάμεων  είναι  να  ενωθεί  ενάντια  στις  πολιτικές  λιτότητας  στην  Ευρώπη  και  να  οικοδομήσει  επειγόντως  εναλλακτικές  λύσεις  που  θα  αποκαταστήσουν  την  ελπίδα  στους  λαούς  της  Ευρώπης  και  θα  υπερασπιστούν  τη  ζωή,  τα  δικαιώματα,  την  ειρήνη  και  τον  πλανήτη", ωστόσο χωρίς όμως να υπάρχει αξιολόγηση της περιόδου που διανύουμε (δυκσκολίες, δυνατότητες, καλές ή κακές πρακτικές κ.λπ).

Ίσως να επανέλθουμε....

European LEFT: EUROPEAN ELECTIONS MANIFESTO 2024 | Eυρωπαϊκή ΑΡΙΣΤΕΡΑ: ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ 2024

 

Παρουσιάζουμε με αρκετή καθυστέρηση, το ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ 2024 του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, γιατί θεωρούμε ως διαχειριστές του Οικοσοσιαλιστικού ΜΠΛΟΚ, ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μιας συζήτησης για τη συνεργασία της Αριστεράς στην Ελλάδα.

Η αίσθηση που έχουμε είναι ότι τα δύο κόμματα της χώρας μας α) ΣΥΡΙΖΑ -  ΠΣ και β) Νέα Αριστερά που είναι μέλη της Ευρωπαϊκής ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ δεν έχουν αξιοποιήσει τις θέσεις και τις επεξεργασίες που παρουσιάζονται στο ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ 2024.

Το ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΕΔΩ.

Ιδιαίτερα αξίζει προσοχής το κεφάλαιο  "Η νίκη μας είναι η ειρήνη!" στο οποίο μεταξύ των άλλων αναφέρονται:

Για ποια σύγκρουση μιλάμε;

[Αναδημοσιεύμε το άρθρο του Κώστας Καλλωνιάτη και του Λεωνίδα Καρύγιαννη "Για ποιά σύγκρουση μιλάμε?" που αρχικά δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ. [ΕΔΩ]

Στο άρθρο περιέχεται και αυτό το κεφάλαιο "9. Ένα άλλο σχέδιο: Οικοσοσιαλιστικός και ταξικός επαναπροσανατολισμός.] 

Κώστας Καλλωνιάτης και Λεωνίδας Καρύγιαννης

Για ποια σύγκρουση μιλάμε; 

των Κ. Καλλωνιάτη και Λ. Καρίγιαννη

Κριτική απάντηση στο άρθρο του Κωστή Καρπόζηλου (“Να μπλέξουμε“, Εποχή, 1.8.2025)

Επιχειρώντας με θάρρος να σπάσει την απουσία διαλόγου στην Αριστερά, ο Κωστής Καρπόζηλος απάντησε σε ένα άρθρο του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου («Σχεδόν καλοκαιρινές ιστορίες») που με βάση την ιταλική εμπειρία υπενθύμιζε ότι η σύμπλευση της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης με τον Μάριο Πρόντι απέναντι στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι εντέλει οδήγησε στην εξαΰλωση της Αριστεράς.

Σε αυτή την οπτική ο Κωστής Καρπόζηλος αντιπαραθέτει την πρόσφατη επιτυχή ισπανική εμπειρία κυβερνητικής αριστερής συμμαχίας για την άσκηση εφαρμοσμένων πολιτικών κοινωνικής μεταρρύθμισης. Την προβάλλει, δε, ως υπόδειγμα σφυρηλάτησης αντίστοιχα μιας “κοινωνικής και πολιτικής τελικά παράταξης” (αποφεύγει την χρήση του όρου Λαϊκό Μέτωπο) στην Ελλάδα για την εκδίωξη της κυβέρνησης Μητσοτάκη σύμφωνα με την απαίτηση του λαού. Θεωρεί, δε, κλειδί την σύγκρουση μέσω των εφαρμοσμένων πολιτικών και μας καλεί να “μπλέξουμε” σε ένα τέτοιο εγχείρημα για τη διαμόρφωση της “επόμενης μέρας” ακόμη κι αν δεν ξέρουμε τι θα προκύψει μετά τον Μητσοτάκη, αποστασιοποιούμενοι τόσο από την ασφάλεια του αριστερού αναχωρητισμού άνευ όρων όσο και από την ασφάλεια του αριστερού κυβερνητισμού άνευ όρων.

Απαντώντας, λοιπόν, στην πρόκληση παραλαμβάνουμε την σκυτάλη του διαλόγου επισημαίνοντας κάποιες σημαντικές πιστεύουμε διαφωνίες έναντι της πρότασης του Κωστή Καρπόζηλου:

Ερνέστο Λακλάου: Σχετικά με τον λαϊκιστικό λόγο | Ernesto Laclau: On Populist Reason, 2018

Μια φιλοσοφική και πολιτική διερεύνηση της κατασκευής των λαϊκών ταυτοτήτων.

Σε αυτό το εξαιρετικά πρωτότυπο και επιδραστικό έργο, ο Ernesto Laclau εστιάζει στην κατασκευή των λαϊκών ταυτοτήτων και στο πώς «ο λαός» αναδύεται ως συλλογικός δρών. 

Συνδυάζοντας επιδέξια τη θεωρητική ανάλυση με μια πληθώρα εμπειρικών αναφορών από πολλά ιστορικά και γεωγραφικά πλαίσια, προσφέρει μια κριτική ανάγνωση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας για τον λαϊκισμό, καταδεικνύοντας την εξάρτησή του από τους θεωρητικούς της «ψυχολογίας των μαζών», όπως ο Taine και ο Freud. 

Το «Περί Λαϊκιστικής Λογικής» είναι απαραίτητο ανάγνωσμα για όλους όσους ενδιαφέρονται για το ζήτημα των πολιτικών ταυτοτήτων στις μέρες μας. (Από τον εκδότη)

Περισσότερες πληροφορίες - ΠΗΓΗ [ΕΔΩ] | Το βρήκαμε ελεύθερο για λήψη [ΕΔΩ]

 

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ (ας τον γνωρίσουμε)

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ - ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΔΩ

Συνέχεια της προηγούμενης δημοσίευσης με θέμα: "The Christian Left (TCL) Nationwide Ministry & Community for Christian Progressives & Allies/ Η Χριστιανική Αριστερά (TCL) Πανεθνική Διακονία & Κοινότητα για Χριστιανούς Προοδευτικούς & Συμμάχους" [ΕΔΩ],

Έχουμε τη χαρά να παρουσιάσουμε την ιστοσελίδα ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ.

Αξίζει την προσοχή μας.

Ο θάνατος που πάπα Φραγκίσκου, και οι θέσεις ο οποίος εξέφρασε κατά τη διάρκεια της θητείας του, ιδιαίτερα με το «ENCYCLICAL LETTER – LAUDATO SI’ OF THE HOLY FATHER FRANCIS ON CARE FOR OUR COMMON HOME», (24 Μαΐου 2015)» [ΕΔΩ], φέρνουν ξανά στην επικαιρότητα, στην πολιτική, κοινωνική και οικολογική ζωή τις αξίες των λόγων του Ιησού.

Ανασύρουμε από το 2017 το  Κοινό μήνυμα Φραγκίσκου και Βαρθολομαίου για το περιβάλλον | Μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη για την εορτή της Ινδίκτου «Ἡμέρας προστασίας τοῦ περιβάλλοντος» [ΕΔΩ]

Με την ευκαιρία αναφερόμαστε στο «Το Pacem in terris ( Λιτ. « Ειρήνη στη Γη » ) -  είναι μια παπική εγκύκλιος που εκδόθηκε από τον Πάπα Ιωάννη XXIII στις 11 Απριλίου 1963, σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ανθρώπων και των κρατών τους, καθώς και τις σωστές διακρατικές σχέσεις. Δίνει έμφαση στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ανθρώπινη ισότητα όσον αφορά την υποστήριξη των δικαιωμάτων των γυναικών, τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων και τα Ηνωμένα Έθνη» (θα επανέλΘουμε).

THE CHRISTIAN LEFT | DIVERSITY EQUITY & INCUSION ARE CHRISTIAN VALUES | Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: ΠΟΙΚΙΛΟΜΟΡΦΙΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ & ΕΝΤΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ

The Christian Left (TCL) Nationwide Ministry & Community for Christian Progressives & Allies

Η Χριστιανική Αριστερά (TCL) Πανεθνική Διακονία & Κοινότητα για Χριστιανούς Προοδευτικούς & Συμμάχους 

Ο σύνδεσμος της ιστοσελίδας   ΕΔΩ |  FACEBOOK 

------------------------------

Με αφορμή αυτή τη δημοσίευση αναφέρουμε τον Οικοσοσιαλιστή θεολόγο  Carlos Alberto Libânio Christo OP (born 1944), γνωστό ως Frei Betto. [ΕΔΩ ΕΔΩ ]

Bhaskar Sunkara: Το Σοσιαλιστικό Μανιφέστο - Η περίπτωση της ριζοσπαστικής πολιτικής σε μια εποχή ακραίων ανισοτήτων, 2019

 

Bhaskar Sunkara: Το Σοσιαλιστικό Μανιφέστο - Η περίπτωση της ριζοσπαστικής πολιτικής σε μια εποχή ακραίων ανισοτήτων

Περιγραφή

Μια «αιχμηρή» εισαγωγή σε αυτή την πολιτική και οικονομική ιδεολογία κάνει ένα γαλβανιστικό επιχείρημα για τον σύγχρονο σοσιαλισμό (Naomi Klein) — και εξηγεί πώς οι βασικές αρχές του θα μπορούσαν να επηρεάσουν θετικές αλλαγές στην Αμερική και παγκοσμίως.

Στο The Socialist Manifesto, ο Bhaskar Sunkara εξερευνά την ιστορία του σοσιαλισμού από τα μέσα του 1800 και παρουσιάζει ένα ρεαλιστικό όραμα για το μέλλον του. Με την εκπληκτική δημοτικότητα του Bernie Sanders και της Alexandria Ocasio-Cortez, οι Αμερικανοί αγκαλιάζουν την ταξική πολιτική του σοσιαλισμού. Τι είναι όμως ακριβώς ο σοσιαλισμός; Και πώς θα έμοιαζε ένα σοσιαλιστικό σύστημα στην Αμερική; 

Ο συντάκτης του περιοδικού Jacobin, Sunkara δείχνει ότι ο σοσιαλισμός, αν και συχνά θεωρείται κυρίως ως οικονομικό σύστημα, στην πραγματικότητα προσφέρει τα μέσα για την καταπολέμηση κάθε μορφής καταπίεσης, συμπεριλαμβανομένου του ρατσισμού και του σεξισμού. 

DIE LINKE - Αποσπάσματα από το Προοίμιο του Προγράμματος του Κόμματος

 

Με αφορμή τις εκλογές στη Γερμανία (23.02.2025)  και τα αποτελέσματα που έφεραν πρώτο το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα αλλά και το αριστερό κόμμα Die Linke να λαμβάνει 4.355.382 ψήφους (8,77%) με 64 έδρες παρουσιάζουμε ορισμένα "Αποσπάσματα από το Προοίμιο του Προγράμματος του Κόμματος" [ΕΔΩ]. Υπενθυμίσουμε την παλαιότερη ανάρτηση "Για πρώτη φορά εδώ και σαράντα πέντε χρόνια, το πιο οικολογικό πρόγραμμα στη Γερμανία το έχει το Die Linke και όχι οι BÜNDNIS 90/DIE GRÜNEN!" [ΕΔΩ].

-----------------------------------------------

Ως σοσιαλιστικό κόμμα, το DIE LINKE αντιπροσωπεύει εναλλακτικές λύσεις, για ένα καλύτερο μέλλον. Είμαστε ένα νέο αριστερό κόμμα, μια δημοκρατική σοσιαλιστική αριστερά, που αποτελείται από άτομα διαφορετικών πολιτικών, ιδεολογικών και θρησκευτικών καταβολών, από γυναίκες και άνδρες, ηλικιωμένους και νέους, μετανάστες, άτομα με αναπηρία. Είμαστε δυνατοί στο όνειρο ότι ένας καλύτερος κόσμος είναι δυνατός.

Ο στόχος μας είναι συγκεκριμένος: παλεύουμε για μια κοινωνία στην οποία κανένα παιδί δεν μεγαλώνει φτωχό, στην οποία όλοι μπορούν να ζήσουν μια αυτοκαθορισμένη ζωή με ειρήνη, αξιοπρέπεια και ευημερία. Παλεύουμε για μια κοινωνία όπου οι κοινωνικές σχέσεις διαμορφώνονται δημοκρατικά. Για να το πετύχουμε αυτό, χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα: δημοκρατικό σοσιαλισμό.

Περικλής Κοροβέσης: "Η Διάσπαση του Πάσχα", 1999 (το πολιτικό κλίμα της εποχής και η συμμετοχή του στο Δημοτικό Συνδυασμό ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ, 1998, με υποψήφιο Δήμαρχο Αθήνας το στέλεχος του ΚΚΕ +Λεωνίδα Αυδή)

[Περικλής Κοροβέσης, 2008 - Φωτ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ | Το άρθρο που ακολουθεί αναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό "προσανατολισμοί", τ.8 - 1999. Για το πολιτικό κλίμα της εποχής και τη συμμετοχή του Περικλή Κοροβέση  στο Δημοτικό Συνδυασμό "Αγωνιστική Αριστερή Οικολογική Συμπαράταξη για την Αθήνα"/ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ, 1998, με υποψήφιο Δήμαρχο Αθήνας το στέλεχος του ΚΚΕ, νομικό +Λεωνίδα Αυδή, διαβάστε στο τέλος του άρθρου] 

----------------------------------

Η Διάσπαση του Πάσχα - του Περικλή Κοροβέση

    Αυτή τη διάσπαση δεν την προκαλέσαμε εμείς ως αριστερά, και γι’ αυτό μας αξίζει ένα μπράβο. Αυτή η κατάσταση των τριών Αναστάσεων είναι έργο των χριστιανών. Άλλο Πάσχα οι Ορθόδοξοι, άλλο οι Παλαιομηρολογίτες και άλλο οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Προτεστάντες. Ο Χριστός κάθε χρόνο, σταυρώνεται τρεις φορές και τρεις φορές ανασταίνεται. Για κάποιον μη χριστιανό αυτό θα ήταν γελοίο. Πως είναι δυνατόν όλοι αυτοί που αναγνωρίζονται στο ίδιο δόγμα, να είναι ανίκανοι να συμφωνήσουν πως ο Χριστός σταυρώνεται μόνο μια φορά και μια φορά ανασταίνεται.

Μπόρις Καγκαρλίτσκι: "The Long Retreat - Στρατηγικές για την αντιστροφή της παρακμής της Αριστεράς"

[Ένα ακόμα βιβλίο "τροφή για σκέψη", όταν μάλιστα ο συγγραφέας του είναι ο φιλακισμένος Ρώσσος Μαρξιστής Μπόρις Καγκαρλίτσκι, σύμφωνα με τις πληροφορίες από τον εκδοτικό οίκο]

-----------------------------

The Long Retreat - Στρατηγικές για την αντιστροφή της παρακμής της Αριστεράς

του Μπόρις Καγκαρλίτσκι | Πρόλογος Πάτρικ Μποντ

Μια πνευματική περιοδεία από έναν από τους πιο εξέχοντες αντιφρονούντες της Ρωσίας.

«Ένας άνθρωπος με τεράστια διάνοια, γνώση και γενναιότητα» - Τζέρεμι Κόρμπιν βουλευτής

«Ίσως ο πιο εξέχων μαρξιστής στοχαστής στον μετασοβιετικό χώρο» – Open Democracy

Ο αυταρχισμός είναι αχαλίνωτος σε όλο τον κόσμο. Οι δεξιές κυβερνήσεις από τη Ρωσία μέχρι την Αμερική επιβλέπουν τους πολέμους από την Ουκρανία μέχρι την Παλαιστίνη, ενώ ο καπιταλισμός βυθίζεται από κρίση σε κρίση, με τους πολίτες του βυθισμένους στη φτώχεια. Ο φυλακισμένος κριτικός του Πούτιν Μπόρις Καγκαρλίτσκι αντιμετωπίζει αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, απαιτώντας μια ξεκάθαρη στρατηγική από την αριστερά για να διαλύσει αυτόν τον διαρκώς σκοτεινό εφιάλτη.

Strategy Seminar 2024 II: The Cul-de-sac of the Left: On the Questions of Divisions, Unity, and Power (25-26 October) | Το αδιέξοδο της Αριστεράς: Σχετικά με τα ζητήματα των διαιρέσεων, της ενότητας και της εξουσίας

[Για ενημερωτικούς λόγους και στο πλαίσιο του προυλαρισμού που διακρίνει το ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ιστολόγιο αναδημοσιεύουμε την κείμενο που ακολουθεί από το transform! europe - ΠΗΓΗ ΕΔΩ. Η μετάφραση έγινε μέσω αυτόματης πλατφόρμας]

------------------------

Strategy Seminar 2024 II: The Cul-de-sac of the Left: On the Questions of Divisions, Unity, and Power (25-26 October) | Το αδιέξοδο της Αριστεράς: Σχετικά με τα ζητήματα των διαιρέσεων, της ενότητας και της εξουσίας

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας προσκαλέσουμε στο ετήσιο Σεμινάριο Στρατηγικής μας στις 25-26 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και Στρατηγικές Προοπτικές της Ριζοσπαστικής Αριστεράς», που συντονίζει η Αγγελίνα Γιαννοπούλου.

Μετά τις ευρωεκλογές του Ιουνίου, αυτό το γεγονός δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο. Υπό το πρίσμα της ανόδου της ακροδεξιάς στην ευρωπαϊκή πολιτική και των διαφαινόμενων προκλήσεων για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αυτό το σεμινάριο θα ασχοληθεί με την πολιτική δυναμική που καθορίζει τη σύγχρονη αριστερά. Θα εξετάσουμε τον ρόλο της ριζοσπαστικής αριστεράς, τις κατακερματισμένες προσεγγίσεις της στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, τον πόλεμο και τη μετανάστευση, και πώς αυτές οι διαιρέσεις διαμορφώνουν τις τρέχουσες και μελλοντικές στρατηγικές της.

Αριστερές Προσεγγίσεις της Αποανάπτυξης | Degrowth from the Left

Αριστερές Προσεγγίσεις της Αποανάπτυξης | Degrowth from the Left [LINK]

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "Η ΕΠΟΧΗ"  

Μετάφραση - Επιμέλεια: Χάρης - Γολέμης

Στις σημερινές Ιδέες φιλοξενούμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο “Degrowth from the Left”, το οποίο έγραψε ο βρετανός δημοσιογράφος Όλιβερ Ίγκλετον, αναπληρωτής εκδότης του περιοδικού New Left Review, και δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Ideas Letter, στις 16 Μαϊου 2024. Ο συγγραφέας περιγράφει συνοπτικά αλλά με ακρίβεια και αμεροληψία τις δύο οικοσοσιαλιστικές σχολές: της αποανάπτυξης1 και του οικομοντερνισμού. Ταυτόχρονα, βασιζόμενος στο έργο του αμερικανού φιλοσόφου και μαρξιστή πολιτικού επιστήμονα, Φρέντρικ Τζέιμσον, αναδεικνύει τη σημασία του ουτοπισμού τους για το πρόταγμα του κοινωνικο-πολιτικού μετασχηματισμού.  Χ.Γο.

Αριστερές προσεγγίσεις της αποανάπτυξης

του Όλιβερ Ίγκλετον

Ως γνωστόν, οι ενδομαρξιστικές αντιπαραθέσεις είναι εριστικές, ακόμα και όταν το διακύβευμά τους δεν είναι τόσο σημαντικό. Τα τελευταία χρόνια η μαρξιστική διανοητική παράδοση έχει αναζωογονηθεί λόγω της εστίασής της στο σοβαρό πρόβλημα της κλιματικής κρίσης, αλλά ταυτόχρονα έχει κατακερματιστεί ακόμα περισσότερο. Τα χαρακτηριστικά μιας μελλοντικής εξισωτικής κοινωνίας και ο αποτελεσματικότερος τρόπος επίτευξής της αποτελούν αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα αριστερών περιβαλλοντολόγων: στους υποστηρικτές της αποανάπτυξης ή «αποαναπτυξιακούς» και στους «οικομοντερνιστές». Το πρώτο στρατόπεδο υποστηρίζει ότι η αιτία της πλανητικής κατάρρευσης είναι η τάση του καπιταλισμού για διαρκή μεγέθυνση, και προτείνει ως εναλλακτική λύση τη μείωση της παραγωγής και της κατανάλωσης. Το δεύτερο στρατόπεδο θεωρεί ότι η τάση μεγέθυνσης ήταν αυτή που δημιούργησε τις τεχνολογικές προϋποθέσεις για μια βιώσιμη κοινωνία, τις οποίες η εργατική τάξη οφείλει να ολοκληρώσει σήμερα, αντί να στοχεύει σε μια συνολική οικονομική συρρίκνωση. Μένει να φανεί αν αυτές οι δύο διαφορετικές θέσεις μπορούν να συγκεραστούν. Πάντως, σε γενικές γραμμές, είναι σαφές ότι πρόκειται για συγκρουόμενες εκφράσεις του ίδιου φαινομένου: την επανεμφάνιση μιας ουτοπικής ευαισθησίας στην Αριστερά - μιας ευαισθησίας αποφασισμένης να χαράξει την πορεία της ιστορίας, μετά την πρόωρη εξαγγελία του τέλους της.

Οι δύο σχολές

Nick SRNICEKM, Alex Williams: "Εφευρίσκοντας το μέλλον: Μετακαπιταλισμός και ένας κόσμος χωρίς δουλειά", 2016

Inventing the Future: Postcapitalism and a World Without Work 

Αυτό το σημαντικό νέο μανιφέστο προσφέρει ένα «σαφές και συναρπαστικό όραμα μιας μετακαπιταλιστικής κοινωνίας» και δείχνει πώς η αριστερή πολιτική μπορεί να ανοικοδομηθεί για τον 21ο αιώνα (Mark Fisher, συγγραφέας του Capitalist Realism)

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν λειτουργεί. Η λιτότητα αναγκάζει εκατομμύρια στη φτώχεια και πολλά άλλα σε επισφαλή εργασία, ενώ η αριστερά παραμένει παγιδευμένη σε στάσιμες πολιτικές πρακτικές που δεν προσφέρουν ανάπαυλα.

Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΡΗΣΚΗΝΙΟ ξανά? (πέντε συγγραφείς, 2022)

 

[Στο ιστολόγιο κατά κανόνα δημοσιεύουμε θέματα, βίβλια, άρθρα, εκδηλώσεις κ.λπ. που έχουν σχέδη με την Αριστερά, τον Οικοσοσιαλισμό, την Αντικαπιταλιστική Οικολογία κ.λπ. Ωστόσο δεν παραγνωρίζουμε το ρόλο της Σοσιαλδημοκρατίας για τη δημιουργία του κοινωνικού κράτους, των δημοκρατικών θεσμών κ.λπ. ιδιαίτερα τις δεκαετίες ΄70, ΄80, ΄90 ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Με αυτήν την διευκρίνιση παρουσιάζουμε και το βιβλίο "Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΡΗΣΚΗΝΙΟ ξανά?" σε μια εποχή που η Αριστερά και η Σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σε υποχώρηση και αναζητούνται , κυρίως σε ατομικό επίπεδο, γέφυρες επικοινωνίας και κοινών δράσεων]

-----------------------

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: 

ΕΦΗ ΓΑΖΗ: Ιδέες και σκέψεις για το παρελθόν και το μέλλον της σοσιαλδημοκρατίας

ΓΙΑΝΝΗΣ Φ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Σοσιαλδημοκρατία: There Is No Alternative

ΞΕΝΟΦΩΝ ΚΟΝΤΙΑΔΗΣ: Η επιστροφή της σοσιαλδημοκρατίας

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΛΑΜΠΑΝΙΔΗΣ:Σοσιαλδημοκρατία made in USA

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΔΗΣ: Η φαντασία στη σοσιαλδημοκρατία

ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΟΥ ΤΟΜΟΥ

Ο Γιάννης Μπαλαμπανίδης, ένας από τους συγγραφείς του τόμου, έγραψε την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του στο Facebook: "Από σήμερα κυκλοφορούμε στα βιβλιοπωλεία, έχοντας στο νου αυτό που έλεγε ο Έντουαρντ Μπερνστάιν: "Σημασία δεν έχει ο τελικός στόχος, αλλά η κίνηση προς αυτόν".

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Τι σημαίνει σήμερα σοσιαλδημοκρατία; Με ποιες λέξεις θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε, σε ποιες κατευθύνσεις θα αναζητούσαμε το σύγχρονο περιεχόμενό της;

Κύρκος Δοξιάδης "Η αμηχανία της Αριστεράς", 2020

[Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην ΕΦΣΥΝ [ΕΔΩ] 21.04.2020 και αναδημοσιεύτηκε στο LEFT.GR [ΕΔΩ]. Τέσσερα χρόνια μετά, εκτιμούμε ότι είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για όλες τις πολιτικές δυνάμεις, κόμματα, οργανισμούς, κινήματα που αυτοπροσδιορίζονται ως ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Σοσιαλιστές και με άλλους αντικαπιταλιστικούς όρους. Ο Κύρκος Δοξιάδης ξεκινάει με μία φράση του Καρλ Μαρξ από το έργο του "Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη" | Karl Marx, (1818-1883), The Eighteenth Brumaire of Louis Bonaparte, το οποίο παρουσιάσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, προετοιμάζοντας το άρθρο αυτό. [ΕΔΩ]]

---------

Κύρκος Δοξιάδης "Η αμηχανία της Αριστεράς"

«Οι άνθρωποι φτιάχνουν τη δική τους ιστορία, αλλά όχι με τη δική τους ελεύθερη βούληση∙ όχι υπό συνθήκες που έχουν επιλέξει οι ίδιοι, αλλά υπό τις δεδομένες και κληρονομημένες συνθήκες που έχουν να αντιμετωπίσουν». Τούτη η πασίγνωστη φράση του Μαρξ βρίσκει για μία ακόμη φορά την επαλήθευσή της στην κατάσταση που έχει να αντιμετωπίσει τώρα η Αριστερά – διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα.

Από τότε που έγραφε ο Μαρξ, οι συνθήκες που όριζαν το πεδίο δράσης της –όποιας- Αριστεράς ήταν οι συνθήκες των ταξικών αγώνων, όπως εκείνες με τη σειρά τους ορίζονταν από τις ιστορικές συγκυρίες. Πράγμα που σημαίνει δύο κυρίως πράγματα. Πρώτον, οσοδήποτε ποικιλότροπες κι αν ήταν οι συγκυρίες, είχαν ένα βασικό κοινό δεδομένο: την κυριαρχία του καπιταλισμού.

Και δεύτερον, ως απόρροια του πρώτου, ο καπιταλισμός, ως αντίπαλος της Αριστεράς, επέβαλλε σε μεγάλο βαθμό τους όρους των κοινωνικο-πολιτικών αγώνων. Με άλλα λόγια, παίζοντας λίγο με τη διατύπωση του Μαρξ, η κυριαρχία της κυρίαρχης τάξης συνίστατο στο ότι η δική της βούληση ήταν «λιγότερο ανελεύθερη» ως προς τις συνθήκες.

Κωστής Χατζημιχάλης "Βιώσιμη Aνάπτυξη, το νέο «όπιο του λαού»;"

Κωστής Χατζημιχάλης "Βιώσιμη Aνάπτυξη, το νέο «όπιο του λαού»;" 

[Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ - 14 Ιουλίου 2024 [ΕΔΩ]

Ο Κωστής Χατζημιχάλης είναι σαν το παλιό καλό κρασί. Όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο και καλύτερα καταφέρνει να συμπυκνώνει σε τεκμηριωμένα εκλαϊκευτικά κείμενα την κριτική, από την σκοπιά της ριζοσπαστικής γεωγραφίας, στα συμβαίνοντα σε όλο τον κόσμο. Στο σημερινό του άρθρο ασχολείται με τον πολυχρησιμοποιημένο όρο της «βιώσιμης ανάπτυξης». Καταφέρνει σε λίγες γραμμές να κάνει μια πολύ συνοπτική περιοδολόγηση της χρήσης του κυρίως από το 1978 μέχρι σήμερα, επισημαίνοντας ότι από την Διακήρυξη της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, που έγινε στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 1992, ο (ειδικός) Λόγος για την βιώσιμη ανάπτυξη συνιστά έναν από τους πυλώνες του νεοφιλελευθερισμού. 

Ο συγγραφέας καταδεικνύει την προφανή ανεπάρκεια των δεικτών μέτρησης της βιωσιμότητας από διάφορους οργανισμούς, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στο πρόγραμμα των 27 στόχων της ΕΕ, το 2016, και υποστηρίζοντας ότι η αιτία της αποτυχίας του δεν είναι ζήτημα τεχνοκρατικό, αλλά πολιτικό. Κλείνοντας το άρθρο του, ο Χατζημιχάλης τονίζει τη σημασία και τις επιτυχίες των οικολογικών κοινωνικών κινημάτων, και καλεί την «δική μας Αριστερά» (βάζοντας σε παρένθεση ένα ερωτηματικό που λέει πολλά) να πάψει να χρησιμοποιεί τον όρο «βιώσιμη ανάπτυξη», αλλά και να συνεχίσει να παλεύει συνειδητά ενάντια στον ακατανόμαστο πραγματικό εχθρό (δηλαδή τον καπιταλισμό, έστω και τον δήθεν «πράσινο»), που καταστρέφει τον πλανήτη.

Χ.Γο.

----------------------------------

Κοινή δήλωση των Ευρωπαίων Πρασίνων, του Κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και της EFA για το δεύτερο γύρο των εκλογών στη Γαλλία

 Κοινή δήλωση των Ευρωπαίων Πρασίνων, του Κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και της EFA

Joint declaration by the European Greens, the Party of European Socialists, the European Left and the EFA [LINK]

Μετά τον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος το ακροδεξιό Rassemblement National (RN) να αποκτήσει την απόλυτη πλειοψηφία στη γαλλική Εθνική Συνέλευση. Αυτό απειλεί όχι μόνο τη γαλλική δημοκρατία αλλά και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα γαλλικά προοδευτικά κόμματα συγκεντρώθηκαν και ένωσαν τις δυνάμεις τους στο  Le Nouveau Front Populaire (Νέο Λαϊκό Μέτωπο),  για να εμποδίσουν την ακροδεξιά να αποκτήσει εξουσία. Αυτό δείχνει το αίσθημα ευθύνης και δέσμευσης που νιώθουν τα προοδευτικά, τα πράσινα και τα αριστερά κόμματα της Γαλλίας για τη χώρα τους. Το Front Populaire υποστηρίζει μια πιο πράσινη, δικαιότερη, πιο κοινωνικά δίκαιη και πιο δημοκρατική κοινωνία που σέβεται τα δικαιώματα των εργαζομένων και την ποικιλομορφία των εδαφών της.