Έμμα Γκόλντμαν/ Emma Goldman: «Ζώντας τη Ζωή μου» πρώτος (2019) και δεύτερος τόμος (2024)

 

Συνέχεια της προηγούμενης δημοσίευσης με τίτλο "Ας γνωρίζουμε την Emma Goldman (1869 - 1940) και το περιοδικό MOTHER EARTH (1906 - 1917) | Μικρό αφιέρωμα γνωριμίας" [ΕΔΩ] παρουσιάζουμε το δίτομο αυτοβιογραφικό έργο της "Ζώντας τη ζωή μου", 2019 & 2024, ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ. Ο πρώτος τόμος (2019) είναι 714 σελίδες και ο δεύτερος (2024) 736 σελίδες. 

---------------------------------------

Ας γνωρίζουμε την Emma Goldman (1869 - 1940) και το περιοδικό MOTHER EARTH (1906 - 1917) | Μικρό αφιέρωμα γνωριμίας

 

TO ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ 1η Μαρτίου 1906 - ΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΕΔΩ

Το Mother Earth ήταν ένα περιοδικό λογοτεχνίας και κοινωνικών επιστημών που ιδρύθηκε από την Emma Goldman το 1906. Λειτούργησε μέχρι το 1917, όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρησιμοποίησε τον νόμο περί κατασκοπείας κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο για να κλείσει το περιοδικό και να ανακαλέσει την υπηκοότητα της Goldman, εκτοπίζοντάς την στη Σοβιετική Ένωση το 1919. 

David Pepper: Οικοσοσιαλισμός: Από τη βαθιά οικολογία στην κοινωνική δικαιοσύνη (1993) | Eco-Socialism: From Deep Ecology to Social Justice

 

[Ένα ακόμα βιβλίο για τον Οικοσοσιαλισμό - η πρώτη έκδοση έγινε το 1993. Το βιβλίο σε μορφή PDF για ανάγνωση κα λήψη ΕΔΩ. Σε έντυπη μορφή και αγορά ΕΔΩ.]

---------

David Pepper: Οικοσοσιαλισμός: Από τη βαθιά οικολογία στην κοινωνική δικαιοσύνη (1993) | Eco-Socialism: From Deep Ecology to Social Justice

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Ο καπιταλισμός συνεχίζει να υποβαθμίζει τα οικοσυστήματα και να δημιουργεί κοινωνική αδικία. Η Σύνοδος Κορυφής της Γης το 1992 έδειξε ότι τα ισχυρά κεκτημένα συμφέροντα πίσω από τον δυτικό καπιταλισμό δεν έχουν καμία πρόθεση να αλλάξουν ριζικά τους στόχους και τις μεθόδους τους για να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας περιβαλλοντικά ορθής ή κοινωνικά δίκαιης παγκόσμιας κοινωνίας. 

Για να το αντιμετωπίσει αυτό, το πράσινο κίνημα πρέπει τώρα να αναπτύξει συνεκτική οικοσοσιαλιστική πολιτική. Οι άνθρωποι πρέπει να ελέγχουν τη ζωή τους και τη σχέση τους με το περιβάλλον. Με βάση τον Μαρξ, τον Μόρις, τον Κροπότκιν και τον αναρχοσυνδικαλισμό, ο Ντέιβιντ Πέπερ παρουσιάζει μια ανθρωποκεντρική ανάλυση της πορείας για την πράσινη πολιτική και τα περιβαλλοντικά κινήματα. 

JAMES C. SCOTT "Η τέχνη του να μην κυβερνιέσαι", 2024 - The Art of Not Being Governed

JAMES C. SCOTT "Η τέχνη του να μην κυβερνιέσαι"

Μια αναρχική ιστορία της ορεινής Νοτιοανατολικής Ασίας

Μετάφραση: Αλέξανδρος Μανωλάτος

The Art of Not Being Governed. An Anarchist History of Upland Southeast Asia

Η Ζόμια είναι μια ονομασία που άρχισε να καθιερώνεται στο πεδίο της γεω­γραφίας και των ιστορικών σπουδών μόλις τις τελευταίες δεκαετίες. Ορίζει εν πολλοίς τον γεωγραφικό χώρο των υψιπέδων της Νοτιοανατολικής Ασίας, μια τεράστια περιοχή, σε υψόμετρο 300 και πάνω, που εκτείνεται σε πέντε κράτη (Βιετνάμ, Καμπότζη, Λάος, Ταϊλάνδη και Βιρμανία) και τέσσερις επαρχίες της νότιας Κίνας. Εκεί ζουν περίπου εκατό εκατομμύρια άνθρωποι, που ανήκουν σε μειονοτικούς πληθυσμούς και συγκροτούν ένα περίπλοκο εθνοτικό και πολιτισμικό μωσαϊκό. Ήταν, και ώς έναν βαθμό παραμένει, μια «ζώνη θραύσης» της κρατικής συγκρότησης, όπως ιστορικά υπήρξαν ο Καύκασος και τα Βαλκάνια. Εποικιζόταν για τουλάχιστον δύο χιλιετίες, από διαδοχικά κύματα φυγάδων που εγκατέλειπαν τους κρατικούς πυρήνες, τα «ορυζοκράτη» των κοιλάδων —εξαιτίας των εισβολών, των δουλοθηρικών επιδρομών, των επιδημιών και της καταναγκαστικής εργασίας—, καταφεύγοντας σ’ αυτή τη δύσβατη ζώνη που ενθάρρυνε την απόκλιση διαλέκτων, εθίμων, θρησκευτικών αντιλήψεων και ταυτοτήτων.

Ολιβιέ Μπεζανσενό, Μικαέλ Λεβύ "ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ – ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΜΑΣ"

 

Το βιβλίο "Affinités révolutionnaires. Nos étoiles rouges et noires. Pour une solidarité entre marxistes et libertaires" το είχαμε παρουσιάσει στην αρχική του έκδοση το 2014 [ΕΔΩ].

Ωστόσο έπειδή έχει τη δική του διαδρομή στη χώρα μας, παρουσιάζουμε την ελληνική έκδοση, η οποία σύμφωνα με τον εκδοτικό οίκο είναι εξαντλημένη.

Ακυβέρνητες Ππολιτείες [ΕΔΩ] - Περιεχόμενα στην ΠΟΛΙΤΕΙΑ [ΕΔΩ] - Βιβλιοπαρουσίαση στην ΕΦΣΥΝ  από το μεταφραστή Γιάννη Ανδρουλιδάκη [ΕΔΩ].

[ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ: Libertarian Socialism: Politics in Black and Red  [ΕΔΩ]

Τα περιεχόμενα του βιβλίου:

Libertarian Socialism: Politics in Black and Red |

 

[Στο πλαίσιο της ενημέρωσης και για τροφή για σκέψη παρουσιάζουμε ένα ακόμα βιβλίο -  ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ]

------------

Η ιστορία των αναρχικών-μαρξιστικών σχέσεων συνήθως λέγεται ως ιστορία φραξιονισμού και διχασμού. Αυτά τα δοκίμια, βασισμένα σε πρωτότυπη έρευνα και γραμμένα ειδικά για αυτή τη συλλογή, αποκαλύπτουν μερικές από τις μόνιμες πληγές στο επαναστατικό σοσιαλιστικό κίνημα προκειμένου να εξερευνήσουν τα σημαντικά, πολύ συχνά παραμελημένα αριστερά-ελευθεριακά ρεύματα που έχουν ευδοκιμήσει στα επαναστατικά σοσιαλιστικά κινήματα. 

Anarchism Reloaded, 2024 | Αναζοωγόνηση του Αναρχισμού στον 21ο αιώνα: Τεχνολογία, Διατομεακότητα, Αμοιβαία βοήθεια, Περιβαλλοντική συνείδηση, Άμεση δράση

 

[Παρουσιάζουμε και αυτό το πολυσέλιδο (500 σελίδες) βιβλίο για ενημέρωση και "τροφή για σκέψη" χωρίς να το έχουμε διαβάσει και αξιολογήσει. Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρόσφατα, αρχές Ιανουαρίου 2024. Υπάρχει και ένα άρθρο, άλλου συγγραφέα, με τον ίδιο τίτλο το 2007.]

Serban Gabriel, Anarchism Reloaded, 2024

Ο αναρχισμός είναι μια πολιτική φιλοσοφία που υποστηρίζει την κατάργηση των συγκεντρωτικών κυβερνήσεων και των ιεραρχικών δομών εξουσίας και επιδιώκει μια κοινωνία που βασίζεται στην εθελοντική συνεργασία, την αμοιβαία βοήθεια και την αποκεντρωμένη λήψη αποφάσεων. 

Ενώ οι βασικές αρχές του αναρχισμού παρέμειναν αμετάβλητες στο πέρασμα του χρόνου, το κίνημα έχει εξελιχθεί και προσαρμοστεί στις νέες κοινωνικές, οικονομικές και τεχνολογικές συνθήκες του 21ου αιώνα.

Ακολουθούν μερικοί τρόποι με τους οποίους αναζωογονήθηκε ο αναρχισμός στον 21ο αιώνα: 

Αργύρη Αργυριάδη: Κοινωνικός ή Lifestyle Αναρχισμός: 20 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση | Μάρεϋ Μπούκτσιν (Murray Bookchin)

Μάρεϋ Μπούκτσιν (Murray Bookchin)

του Αργύρη Αργυριάδη [πηγή ΕΔΩ]

Η πρώτη διαπίστωση που θα μπορούσε να γίνει είναι ότι η αναγκαιότητα μια τέτοιας συζήτησης – διάλογου– προβληματισμού δεν θα υπήρχε σε τέτοιο βαθμό στις μέρες μας, αν ο Αναρχισμός παρέμενε ένα κοινωνικό κίνημα & και δεν εμφανιζόταν σαν ένα μητροπολιτικό & νεολαιίστικο φαινόμενο.

Από το τέλος της δεκαετίας του 60 & μετέπειτα ο αναρχισμός συνδέεται άμεσα με την νεανική εξέγερση, ψυχολογικοποίηται ως έκφραση για αποκλίνουσες προσωπικότητες, ταυτοποιήται με την ανομία & την καταστροφή. Χάνοντας τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του, ο αναρχικός χώρος αποκόβεται από τον κόσμο της εργασίας (πεδίο που είχε ιδιαίτερη βαρύτητα για τους αναρχικούς και προσέδωσε ένα σημείο πρακτικής εφαρμογής έναντι ενός υπερφίαλου ρομαντισμού: Βλέπε Ισπανία).

Από την δεκαετία του 80 και ύστερα, τα κατάλοιπα του Punk δημιουργούν μια στρατιά απογοητευμένων νεολαίων, η οποία στην συνέχεια αφομοιώνεται και γίνεται μόδα καταλήγοντας στην ενδυματολογική έκφραση ενός fashion (μοδάτου) αναρχισμού με βασικό χαρακτηριστικό την προβολή του αναρχικού άλφα σε κύκλο ως στιλιστική έκφραση.

Η δεκαετία του 90 βρίσκει τον αναρχικό χώρο να συρρικνώνεται ακόμα περισσότερο και να βρίσκεται διαρκώς σε μια ταυτολογική αναζήτηση που συνεχίζεται έως τις μέρες μας. Η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, με το τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού, δημιουργεί στον αναρχικό χώρο μια νέα δυναμική, που άλλοι την εκλαμβάνουν ως ευκαιρία για συνέχιση του αγώνα με στόχο οι αναρχικές ιδέες επιτέλους να βγουν ξανά στο προσκήνιο. Ενώ στο αντίποδα, κάποια κομμάτια του αναρχικού χώρου, να θεωρούν την κατάρρευση του σοσιαλιστικού ιδεώδους σαν την αφετηρία για μια ενδελεχή μετεξέλιξη του αναρχικού προτάγματος και την δημιουργία ενός καινούργιου αναρχισμού, προσανατολισμένου στην νέα εποχή.

Στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα ο Αναρχισμός που είχε ήδη μεταβληθεί σε lifestyle Αναρχία, μετατοπίζεται ακόμα πιο πολύ και μεταστοιχειώνεται σε «Νέα Αναρχία» ακόμα πιο άγρια, πιο «μαύρη, μηδενιστική και «αντικειμενική» αφού είναι εναντίων όλων εχθρών και φίλων, αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν.

Ως αποτέλεσμα, η έλλειψη στρατηγικής κατεύθυνσης, σε συνδυασμό με την ανάγκη επανακαθορισμού της ταυτότητας, οδήγησε πολλούς νέους επί το πλείστον αναρχικούς να στραφούν σε επιμέρους ζητήματα δευτερεύουσας σημασίας για τον κοινωνικό επαναστατικό αγώνα, δημιουργώντας ένα σκληροπυρηνικό τρόπο αντίληψης, θεώρησης & στάσης πραγμάτων, χαρακτηριζόμενο από τον αρνητισμό & την εσωστρέφεια.

Στον αντίποδα αυτό, αναρχικοί παλαιότερης γενιάς όπως το Chaz Bufe το 1987 με το βιβλίο του «ακούστε αναρχικοί» ή ο Μ Μπούκτσιν το 1995 με το «Κοινωνικός η lifestyle Αναρχισμός», προσπάθησαν από την μεριά τους να αναλύσουν & να καταδείξουν αυτό το φαινόμενο, να προειδοποιήσουν και να κρούσουν τον κώδωνα, για τους κινδύνους που κατά την άποψη τους εγκυμονεί αυτή η νέα πραγματικότητα στον αναρχικό χώρο.

Είναι γεγονός πως η στροφή μεγάλου μέρους των αναρχικών της νέας εποχής, από τον κοινωνικό αγώνα στην εσωτερική αναζήτηση ενός εγωτικού τρόπου ζωής, η παρελθοντολογική ωραιοποίηση ενός ιδανικού μα πρωτόγονου κόσμου, φυτοφαγίας, παγανισμού, άρνησης της τεχνολογίας – της επιστήμης & της εκπαίδευσης, και γενικά επιστροφή προς τα πίσω καθώς και η μυθολογία της βίας, οδήγησαν τον αναρχικό χώρο να μοιάζει ως ένα κλειστό αντικοινωνικό γκέτο επαναστατημένων παιδιών χωρίς αιτία.

Σήμερα αρκετά χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου του Μπούκτσιν & την πρώτη του μετάφραση στα Ελληνικά, το δίλλημα κοινωνικός ή lifestyle αναρχισμός, συνεχίζει όχι μόνο να απασχολεί τον αναρχικό χώρο σε τοπικό όσο και διεθνές επίπεδο, αλλά έχει πάρει διαστάσεις ενός πραγματικά ιδιαίτερα καυστικού ζητήματος.

Θα πρέπει να επισημάνουμε εδώ, ότι η διάγνωση των χαρακτηριστικών του lifestyle αναρχισμού της Αμερικής από τον Μπούκτσιν έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με την Ελληνική πραγματικότητα χωρίς όμως να είναι και εξ ολοκλήρου ίδια μιας και η Ελλάδα έχει σαφής και διακριτές ιδιαιτερότητες. Ακόμα στην Ελλάδα δεν έχουμε φτάσει στο σημείο να χορεύουμε γυμνοί γύρω από φωτιές, νύχτες με πανσέληνο, εξυμνώντας την μια και μοναδική μάνα γη ως έκφραση του ύψιστου πρωτόγονου αναρχικού ιδεώδους. Αλλά κάποιοι ζητάνε την καταστροφή του ηλεκτρισμού ως επαναστατικό πρόταγμα. Έχουμε φτάσει όμως, να κάνουμε άλλα πράγματα όπως η θεαματική βία, η σύγκρουση για τη σύγκρουση κλπ. Να λασπολογούμε, να βιαιοπραγούμε μεταξύ μας και άλλες τέτοιες μορφές επαναστατικού μεγαλείου.

Παρ’ όλες όμως τις μικροδιαφορές η ουσία παραμένει η ίδια: Ένα κοινωνικά αποκρουστικό αποτέλεσμα για το οποίο κανένας Αναρχικός δεν μπορεί να υπερηφανεύεται.

Μερικά από τα χαρακτηριστικά (ψυχοκοινωνικά, γνωστικά & συμπεριφορικά) του Ελληνικού lifestyle αναρχισμού είναι:

Ολιβιέ Μπεζανσενό,Μικαέλ Λοουί: Για τη σύγκλιση μαρξιστών και ελευθεριακών, της κόκκινης και της μαύρης σημαίας

[Πληροφορίες για το βιβλίο ΕΔΩ - Βιβλιοπαρουσίαη από τον μεταφραστή του βιβλίου Γιάννη Ανδρουλιδάκη στην ΕΦΣΥΝ ΕΔΩ]

Για τη σύγκλιση μαρξιστών και ελευθεριακών, της κόκκινης και της μαύρης σημαίας

Πριν από μερικούς μήνες, κυκλοφόρησε στη Γαλλία ένα μικρό βιβλίο που μοιάζει «καταδικασμένο» να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της διεθνούς αριστεράς, και ειδικότερα της ριζοσπαστικής. Το βιβλίο αυτό έχει τον εύγλωττο τίτλο«Επαναστατικές συγγένειες-Τα κόκκινα και μαύρα άστρα μας», και για υπότιτλο «Για μια αλληλεγγύη μεταξύ μαρξιστών και ελευθεριακών». Οι συγγραφείς του δεν είναι καθόλου άγνωστοι, πρόκειται για τον ηγέτη του γαλλικού Νέου Αντικαπιταλιστικού κόμματος (ΝΡΑ) Ολιβιέ Μπεζανσενό και τον Γαλλο-Βραζιλιάνο μαρξιστή φιλόσοφο, κοινωνιολόγο και οικοσοσιαλιστή Μικαέλ Λοουί.

Φυσικά, μόνον η ιστορία θα κρίνει κατά πόσο αυτό το μικρό βιβλίο θα αφήσει βαθιά ίχνη στη πορεία των λόγων και των πράξεων της απανταχού γης ριζοσπαστικής αριστεράς. Προς το παρόν, δίνουμε απλώς μια πρόγευσή του, με τα δυο αποσπάσματα που ακολουθούν, αλλά και με την τελευταία παράγραφο του, στην οποία οι δυο συγγραφείς του δηλώνουν απερίφραστα ότι:

«Πιστεύουμε, και αυτό το βιβλίο διακατέχεται από αυτή την ελπίδα, ότι οι μελλοντικές χειραφετητικές μάχες του αιώνα μας θα δουν τη σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των δυο μεγάλων επαναστατικών ρευμάτων του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, του μαρξισμού και του αναρχισμού, της κόκκινης σημαίας και της μαύρης σημαίας».

Γ.Μ.

Προλεγόμενα

Οι ιστορίες του εργατικού κινήματος αφηγούνται με λεπτομέρειες τις διαφωνίες, τις συγκρούσεις και τις αναμετρήσεις μεταξύ μαρξιστών και αναρχικών. Οι οπαδοί των δυο ρευμάτων δεν έχουν παραλείψει να συγγράψουν θεωρητικές ή ιστοριογραφικές εργασίες καταγγέλλοντας τις κακοήθειες του αντιπάλου. Ορισμένοι μάλιστα ειδικεύτηκαν σε αυτή την ηθική «εκτέλεση» του Άλλου. Ιδού ένα διάσημο παράδειγμα, που είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό: Πρόκειται για τον Ιωσήφ Στάλιν, ένα από τα πρώτα βιβλία του οποίου έχει τον τίτλο Αναρχισμός ή Σοσιαλισμός; (1907). Σύμφωνα με τον μελλοντικό γενικό γραμματέα, «Εκτιμούμε ότι οι αναρχικοί είναι πραγματικοί εχθροί του μαρξισμού. Κατά συνέπεια, αναγνωρίζουμε ότι πρέπει να διεξάγουμε πραγματική πάλη ενάντια σε πραγματικούς εχθρούς». Γνωρίζουμε τη συνέχεια…

Ο στόχος αυτού του μικρού βιβλίου είναι ακριβώς το αντίθετο. Τάσσεται στον αστερισμό της Πρώτης Διεθνούς –της οποίας γιορτάζουμε φέτος την 150η επέτειο της ίδρυσης- μιας πλουραλιστικής επαναστατικής Ένωσης που γνώρισε, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της, σημαντικές συγκλίσεις μεταξύ των δυο ρευμάτων της ριζοσπαστικής αριστεράς. Υπάρχει λοιπόν μια άλλη πλευρά αυτής της ιστορίας, όχι λιγότερο σημαντική, αλλά συχνά ξεχασμένη, και μερικές φορές συνειδητά παραγκωνισμένη: εκείνη των συμμαχιών και της ενεργούς αλληλεγγύης, εδώ και ένα αιώνα, και μέχρι σήμερα, μεταξύ αναρχικών και μαρξιστών. Σίγουρα, δεν υποτιμούμε τις συγκρούσεις, και ειδικά την αιματηρή σύγκρουση της Κρονστάνδης (1921), στην οποία αφιερώνουμε ένα ολόκληρο κεφάλαιο αυτού του δοκιμίου. Όμως, παρόλα αυτά, υπήρξε και η αδελφοσύνη στο κοινό αγώνα, από τη Κομμούνα του Παρισιού μέχρι και τις μέρες μας. Θα ενδιαφερθούμε επίσης για μερικά πρόσωπα –από τη Λουίζ Μισέλ μέχρι τον υποδιοικητή Μάρκος- που προκάλεσαν τη προσοχή αλλά και τη συμπάθεια τόσο των μαρξιστών όσο και των ελευθεριακών, καθώς και για ορισμένους στοχαστές που αντιπροσωπεύουν μια ελευθεριακή μαρξιστική ευαισθησία: τον Βάλτερ Μπένγιαμιν, τον Αντρέ Μπρετόν, τον Ντανιέλ Γκερέν.

Τέλος, θα καταπιαστούμε με κάποια από τα ζητήματα που δίχασαν πάντα μαρξιστές και ελευθεριακούς, όχι για να «κλείσουμε τη συζήτηση», αλλά για να εκμεταλλευτούμε μερικές δυνατότητες σύγκλισης. Αυτό το τμήμα του βιβλίου δεν έχει καμιά πρόθεση να είναι εξονυχιστικό: συζητάμε μερικά προβλήματα, όπως τη «κατάκτηση της εξουσίας», τον οικοσοσιαλισμό, το σχεδιασμό της οικονομίας, το φεντεραλισμό, την άμεση δημοκρατία, τη σχέση συνδικάτο/κόμμα.

Κοινή μας πεποίθηση είναι ότι το μέλλον θα είναι κόκκινο και μαύρο: ο αντικαπιταλισμός, ο σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός του 21ου αιώνα θα πρέπει να αντλήσουν από αυτές τις δυο πηγές του ριζοσπαστισμού. Επιθυμία μας είναι λοιπόν να σπείρουμε μερικούς σπόρους ελευθεριακού μαρξισμού, με την ελπίδα ότι θα βρουν γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθούν και να δώσουν φύλλα και καρπούς.

Σημείωση: Μοιραστήκαμε τα κεφάλαια αυτού του μικρού βιβλίου. Καθένας μας έχει το δικό του στυλ και τρόπο προσέγγισης, αλλά συζητήσαμε το περιεχόμενο, που εκφράζει τις κοινές μας ιδέες. Δυο από τα κείμενα φέρουν υπογραφές: το γράμμα στη Λουίζ Μισέλ (Ολιβιέ Μπεζανσενό) και το ένθετο πλαίσιο για τον Μπενζαμέν Περέ (Μικαέλ Λοουί).

Γράμμα στη Λουίζ Μισέλ (1830-1905)

Αυτό το γράμμα πιθανόν να σε είχε βρει αντίθετη, εσένα, την επαναστάτρια που δεν ανεχόταν τη προσωπολατρία. Όμως, βλέπεις, εδώ στη Γαλλία, πάνω από εκατό χρόνια μετά από το θάνατό σου, η εξουσία –που αξίζει περισσότερο από ποτέ να μην εμπιστευόμαστε- δεν γιορτάζει παρά μόνο την επέτειο των νικητών. Μετά από δυο αιώνες, ο Ναπολέων, ναι αυτός, είναι πάντα στις πρώτες σελίδες. Η Κομμούνα του Παρισιού, πρώτη επανάσταση που έγινε από και για το λαό, δεν προκαλεί πια συζητήσεις ή συζητιέται ελάχιστα. Και όμως, η άνοιξη του 1871 άφησε να αχνοφανεί αυτό που μέχρι τότε δεν ήταν παρά ένα σχέδιο: μια κοινωνία διαφορετική από τη καπιταλιστική που αποδεικνυόταν εφικτή. Μερικές βδομάδες, είναι λίγες. Όταν όμως μια επανάσταση επιταχύνει το χρόνο, τα νούμερα και τα μεγέθη τρελαίνονται –αυτή η εμπειρία θα έπρεπε να μοιάζει με αιώνες για τους συντρόφους σου και για σένα, και χωρίς αμφιβολία μια αιωνιότητα για τους Βερσαγιέζους αντεπαναστάτες. Μια αιωνιότητα συρρικνωμένη σε μερικές αράδες μέσα στα εγχειρίδια της ιστορίας μας, μια αιωνιότητα ακρωτηριασμένη, κατσιασμένη από τον οδοστρωτήρα της πάντα κυρίαρχης ενιαίας σκέψης.

Τετάρτη 22 Μάη στις 7.30 μ.μ.10 χρόνια χωρίς αφεντικά, δέκα χρόνια αυτοδιαχείριση εμπειρίες και προοπτικές

Ναι η Naomi Klein στο B-FEST 24-26 Μαΐου

Περισσότερα ΕΔΩ

Κώστας Φωτεινάκης (συνέντευξη) για την Οικολογία, τις οριζόντιες μορφές οργάνωσης της κοινωνίας, τους Φίλους της Φύσης, τον Πραγματικό Δείκτη Ευημερίας

[5 Ιουνίου 2012: Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος]

H συνέντευξη που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Χαϊδάρι - η ΠΟΛΗ ΜΑΣ"

Κώστας Φωτεινάκης: Συνέντευξη εφ όλης της ύλης

Φίλοι της Φύσης – Ελληνική Νεολαία – ΟΧΙ στο ΑΕΠ/ ΝΑΙ σε έναν Πραγματικό Δείκτη Ευημερίας – Αναρχία, Σοσιαλισμός, Αντικαπιταλιστική Οικολογία – 

Δεν μας ταιριάζει αυτό το Δημοτικό Συμβούλιο στο Χαϊδάρι

Κύριε Φωτεινάκη ποιες είναι οι δράσεις σας την τελευταία περίοδο;

Από την Άνοιξη του 2012 είμαι Πρόεδρος του Ελληνικού Δικτύου περιβαλλοντικών οργανώσεων «ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ» και  παραμένω πρόεδρος  του «ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. Χαϊδαρίου». Παράλληλα  συμμετέχω  ως ενεργός πολίτης  σε διάφορες πρωτοβουλίες  και κινήματα  πολιτών για την προστασία του Φυσικού και του Αστικού Περιβάλλοντος, την Κοινωνική Αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση κ.λπ.

Με την έρευνα και την τοπική ιστορία ασχολείστε;

Η έκδοση του Ιστορικού Λευκώματος «Χαϊδάρι – τόπος και άνθρωποι» το 2007 δεν ήταν μία τελεία και παύλα στην έρευνά μου. Το  αδημοσίευτο υλικό που διαθέτω είναι άφθονο.  Επιπρόσθετα νέες έρευνες και νέα στοιχεία έχουν προκύψει όπως π.χ. για το Μνημείο της Πυθιονίκης, τα ορυχεία αρουραίου  λίθου, τα ασβεστοκάμινα στο Όρος Αιγάλεω, το Δαφνί, την Ιερά Οδό, το τοίχος του Δέματος, Σπήλαια, τη χλωρίδα και την πανίδα, πολυβολεία από την Κατοχή  κ.λπ.  Ωστόσο σε αυτή τη φάση δεν θα εκδοθεί ένα νέο βιβλίο ή μια αναθεωρημένη έκδοση του Λευκώματος. Έχω  πρόγραμμα  για το 2017 να παρουσιάσω κάτι νέο, με την προϋπόθεση ότι θα ζούμε και η χώρα δεν θα έχει καταρρεύσει.

Τι ακριβώς είναι το Ελληνικό Δίκτυο «ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ»;

Το Ελληνικό Δίκτυο Περιβαλλοντικών Οργανώσεων «ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ» συστάθηκε στην Ελλάδα το 2007, έχει δηλαδή πέντε χρόνια παρουσίας. Οι «Φίλοι της Φύσης» είναι μέλος της  Παγκόσμιας Περιβαλλοντικής Οργάνωσης Friends of Nature (NFI) που ιδρύθηκε το 1895. Η NFI είναι η παλαιότερη Περιβαλλοντική Οργάνωση στο κόσμο, έχει εκπροσώπηση σε 50 χώρες και  500.000 μέλη. H  NFI συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των GREEN 10, δηλαδή είναι μια από τις 10 μεγαλύτερες και αναγνωρισμένες περιβαλλοντικές οργανώσεις στον κόσμο. Όμως δεν είναι μια καθαρά περιβαλλοντική οργάνωση,  διατηρεί τις «ρίζες της στις ανθρωπιστικές και κοινωνικές ιδέες του εργατικού κινήματος του τέλους του 19^ου και των αρχών του 20^ου αιώνα. Οι στόχοι και οι βασικές αρχές αυτού του κινήματος συμπυκνώνονται στις ιδέες του δημοκρατικού σοσιαλισμού: Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Αλληλεγγύη» (πρώτη παράγραφος στο Καταστατικό των NFI).

Δηλαδή οι Friends of Nature International είναι μια σοσιαλιστική περιβαλλοντική οργάνωση;

Δεν είπα αυτό, σας ανέφερα τις ρίζες και τις βασικές αρχές. Όμως αξίζει να αναφέρω ότι α) οι ιδρυτές της οργάνωσης ήταν μέλη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Αυστρίας, έτος ίδρυσης 1895, β) η οργάνωση είχε τεθεί εκτός νόμου από τους Ναζί γ) η οργάνωση των Η.Π.Α. είχε καταγραφεί σαν φιλοκομμουνιστική, την περίοδο του Μακαρθισμού κ.λπ. Σαφώς υπάρχει το αρχικό κόκκινο στο DNA της οργάνωσης παράλληλα με το πράσινο.

Το Ελληνικό Δίκτυο «ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ» τι ακριβώς είναι, ποιοι και πόσοι συμμετέχουν και τι κάνουν;

Στο Ελληνικό Δίκτυο συμμετέχουν ενεργά δέκα περιβαλλοντικές οργανώσεις απ΄ όλη την Ελλάδα.  Κάθε οργάνωση έχει το δικό της καταστατικό, όνομα, πρόγραμμα δράσης κ.λπ. Οι οργανώσεις λειτουργούν με αυτονομία, σεβόμενοι όμως το γενικό πλαίσιο αρχών και τις βασικές εκστρατείες τόσο της Διεθνούς Οργάνωσης όσο και του Ελληνικού Δικτύου. Έχουμε ζωντανές οργανώσεις από την Αττική (2), τη Θεσσαλονίκη, τον Πύργο, την Κατερίνη, τη Μήλο, τα Καλάβρυτα, τον Παρνασσό, τη Σίφνο κ.λπ. και επαφές με άλλες περίπου δέκα οργανώσεις καθώς και με απλούς πολίτες σε όλη την Ελλάδα.

Τι κάνουμε; Αυτήν την περίοδο συμμετέχουμε στην εκστρατεία των NFI ενάντια στην Ευρωπαϊκή Συνθήκη Ατομικής Ενέργειας EURATOM.  Έχουμε προσαρμόσει την εκστρατεία στα ελληνικά δεδομένα και ζητάμε τη διάλυση της EURATOM, αλλά μέχρι τότε προβάλλουμε τα εξής αιτήματα α) Να μάθουμε με ποιο ποσό χρηματοδοτεί η Ελλάδα τη EURATOM. Υπογραμμίζω ότι η χώρα μας δεν έχει εργοστάσια παραγωγής πυρηνικής ενέργειας β) Να σταματήσει  η χώρας μας τη χρηματοδότηση και μάλιστα σε περίοδο οικονομικής ύφεσης και κρίσης γ) Να αποχωρήσει μονομερώς από τη EURATOM. Σαφώς κάνουμε και άλλες παρεμβάσεις για τα δάση, τον αιγιαλό, το αστικό περιβάλλον κ.λπ.

Εκτός από την εκστρατεία ενάντια στη EURATOM αυτή την περίοδο παρεμβαίνουμε για να προστατευτούν τα δάση από τη λαθροϋλοτομία, τις πυρκαγιές, την επέκταση των πόλεων προς τους ορεινούς όγκους.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνουμε στην επιμόρφωση, στην καλύτερη οργάνωση και την ανάπτυξη των σχέσεων με τη νεολαία…

Πως κρίνετε την ελληνική νεολαία σήμερα;

Η νεολαία, τμήμα της Ελληνικής κοινωνίας, διαμορφώνεται και επηρεάζεται από το γενικότερο κλίμα που επικρατεί στην πολιτική, στην οικονομία, στον πολιτισμό και γενικότερα από τις κυρίαρχες αξίες του συστήματος (ατομισμός, υπερκαταναλωτισμός κ.λπ). Επιπρόσθετα η ελληνική νεολαία έχει να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα στην κρίσιμη ηλικία που απευθύνονται οι Νέοι Φίλοι της Φύσης. Η ηλικία 17-31 είναι μια κρίσιμη περίοδος στη ζωή των νέων που συνδέεται με την προετοιμασία για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ/ΤΕΙ, τις σπουδές  και την εξεύρεση εργασίας.

Η νεολαία στη χώρα μας δεν έχει ιδιαίτερες ευαισθησίες με το φυσικό και με το περιβάλλον αστικό/ δομημένο περιβάλλον. Όμως  ένα σημαντικό ποσοστό των νέων συμμετέχει σε οριζόντιες  και αντιιεραρχικές δομές ενάντια στο φασισμό, στη ξενοφοβία, στο σεξισμό, στις διακρίσεις, στο δικαίωμα στην εργασία κ.λπ. Υπάρχει μια διάθεση συμμετοχής  της νεολαίας στα κοινά, όμως όχι με τους κάθετους τρόπους οργάνωσης που γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.  Με άλλα λόγια πιστεύω ότι υπάρχει στην ελληνική νεολαία η διάθεση της συμμετοχής, της προσφοράς, της αλληλέγγυας δράσης, στοιχεία που είναι πολύτιμα για την Ελληνική Κοινωνία.

Εμείς με τους Φίλους της Φύσης θα επιδιώξουμε μια «συνάντηση με τη νεολαία», θα προσπαθήσουμε να την εμπνεύσουμε με τη στάση μας και με άλλα θέματα όπως η προστασία του Φυσικού και του Αστικού Περιβάλλοντος, τον εναλλακτικό και οικονομικό τρόπο ψυχαγωγίας, την επιμόρφωση, την επικοινωνία και τη συνεργασία με τους Νέους της Ευρώπης και όλου του κόσμου.

Συνέντευξη του Μάρεϊ Μπούκτσιν για την Κοινωνική Οικολογία

Murray Bookchin

(Περιβαλλοντισμός – Κοινωνική Οικολογία – Αναρχισμός)

Για το φιλόσοφο, συγγραφέα διαβάστε ΕΔΩ ΕΔΩ  ΕΔΩ και δείτε video εδώ

Περίληψη του βιβλίου του βιβλίου "Τι είναι κοινωνική οικολογία" ΕΔΩ 

--------

 Συνέντευξη του Μάρεϊ Μπούκτσιν για την Κοινωνική Οικολογία

(Περιβαλλοντισμός – Κοινωνική Οικολογία – Αναρχισμός)

I.R.L.:  Μπορείτε να μας εξηγήσετε λεπτομερώς το διαχωρισμό ανάμεσα στον περιβαλλοντισμό και την κοινωνική οικολογία;

M.M.: Βλέπω τρεις τάσεις που διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους. Ονομάζω περιβαλλοντισμό τα κινήματα, τις οργανώσεις και τα πρόσωπα που δεν συνδέουν την αποσύνθεση του περιβάλλοντος με τη δομή της κοινωνίας. Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν ο αέρας και τα νερά των ποταμών να είναι καθαρά και γι΄ αυτό ζητούν τη θέσπιση καινούργιων ή περισσότερων νόμων. Θέλουν να συμμετάσχουν στη διακυβέρνηση του κράτους και της υπάρχουσα τάξης πραγμάτων. Θέλουν επίσης να εισχωρήσουν στις μεγάλες εταιρείες για να τις επηρεάσουν από τα μέσα. Επιδιώκουν την ψήφιση καλών νόμων και την ανάπτυξη καλών τεχνολογιών που θα επιστρέψουν στο υπάρχον κοινωνικό σύστημα να διαιωνισθεί δίχως να καταστρέψει το φυσικό κόσμο, πράμα που θα απειλούσε την επιβίωση όλων μας. Τους ανθρώπους αυτούς τους αποκαλώ περιβαλλοντιστές επειδή αρνούνται να αναφερθούν στη στενή σχέση που υπάρχει μεταξύ της άρρωστης κοινωνίας μας και της οικολογικής κρίσης. Αυτοί είναι συχνά η πλειονότητα των ανθρώπων που συναντούμε στις ευρωπαϊκές οικολογικές κινήσεις, με εξαίρεση του Γερμανούς Πράσινους (σ.σ. προφανώς άμα ζούσε ο Μ.Μ. και παρακολουθούσε την πορεία των Πρασίνων δεν θα τους εξαιρούσε).

Η φυσική οικολογία αποτελεί κλάδο της βιολογίας, στο βαθμό τουλάχιστον που δεν συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πρόκειται για την επιστημονική μελέτη της αλληλεπίδρασης μεταξύ φυτών και ζώων, αλληλεπίδραση η οποία συντελεί στο σχηματισμό όλου του αποκαλούμενου οικοσυστήματος. Η φυσική οικολογία μελετά τις συνθήκες σταθερότητας των οικοσυστημάτων και διερευνά τις πιθανές αιτίες διατάραξης αυτής της σταθερότητας. Ασχολείται με αυτό που λέμε «τροφικές αλυσίδες». Πρόκειται για μια επιστήμη – ακόμα και αν σας εκπλήσσει αυτό – η οποία, στο βαθμό που μπορούμε να τη νοήσουμε με ελευθεριακό τρόπο, μας προσφέρει μια βάση για συγκεκριμένες κοινωνικές προοπτικές. Είναι, πράγματι, παράλογο σε ένα οικοσύστημα να μιλάμε για «ζώα – βασιλιάδες» και «ζώα – υπηρέτες». Σε ένα οικοσύστημα όλα τα ζώα και τα φυτά είναι απαραίτητα για τη  διατήρηση του συνόλου. Επομένως, όσο πιο σύνθετο είναι το οικοσύστημα τόσο πιο σταθερό είναι και τόσο πιο παράλογη ακούγεται η αναζήτηση μέσα σ΄ αυτό μας κορυφής και μιας βάσης, η αναζήτηση στοιχείων που να είναι περισσότερο ή λιγότερο σημαντικής από άλλα. Βλέπουμε συνεπώς, ότι γενικά μέσα στη φύση η ιεραρχία δεν αποτελεί παράγοντα σταθερότητας. Και αυτό ισχύει τόσο για τη φύση όσο και για την κοινωνία. Αν ιδωθεί η κοινωνία από οικολογική σκοπιά, η ιεραρχία στερείται νοήματος στα πλαίσια μια βιολογικής προσέγγισης της φύσης.

Ο ιεραρχικός τρόπος του σκέπτεσθαι και αισθάνεσθαι είναι πρόξενος μεγάλων συμφορών στην κοινωνία και απειλεί σήμερα να καταστρέψει ολόκληρο τον πλανήτη. Εμείς επιμένουμε ότι το οικολογικό πρόβλημα, η αποσύνθεση του περιβάλλοντος, έχουν κοινωνική προέλευση. Η στάση κυριαρχία απέναντι στη φύση πηγάζει από την κοινωνική μας οργάνωση. Εάν θέλουμε να ζήσουμε αρμονικά με τη φύση πρέπει να εναρμονίσουμε τις σχέσεις μεταξύ ας και να εξαλείψουμε την ιεραρχία.  Το συμπέρασμα αυτό μας οδηγεί μακριά, μακρύτερα από εκεί που μας οδήγησε ο κλασικός αναρχισμός. Επιθυμούμε την κατάργηση του κράτους, των τάξεων και της οικονομικής εκμετάλλευσης γιατί θεωρούμε αναγκαία αυτή την κατάργηση. Αναγνωρίζουμε όμως ότι, ιδωμένο από τη σκοπιά της κοινωνικής οικολογίας το κοινωνικό πρόβλημα είναι ακόμα πιο βαθύ. Πρέπει να καταργήσουμε όλες τις μορφές της ιεραρχίας ακόμη και μέσα σε μια κοινωνία δίχως τάξεις, οικονομική εκμετάλλευση και κράτος.

Η αντίληψη αυτή μας επιτρέπει να ανακαλύπτουμε σημεία με το ειρηνιστικό κίνημα, το φεμινιστικό κίνημα, τα κινήματα γειτονιάς, τα κινήματα τοπικής δράσης και το περιβαλλοντικό κίνημα. Δείχνουμε έτσι έμπρακτα ότι όλα αυτά τα κινήματα μπορούν να οργανωθούν από κοινού αναπτύσσοντας μια συνεκτικότερη θεώρηση. Αυτά είναι ζητήματα που απασχολούν σήμερα τους ανθρώπους στον ίδιο βαθμό με τα οικονομικά ζητήματα….

------------------------------

Απόσπασμα από τη συνέντευξη του Μ.Μ. με τίτλο «Αναρχισμός και Κοινωνική Οικολογία» στο περιοδικό INFORMATIONS ET REFLEXIONS LIBAIRTARIES, Λυών 1984. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Τι είναι Κοινωνική Οικολογία», Βιβλιοπέλαγος, 1992.