Κώστας Φωτεινάκης: Ψηφοδέλτιο νίκης και ελπίδας για ένα καλύτερο Χαϊδάρι σε μια δικαιότερη και ανεξάρτητη Ελλάδα με υποψήφιο Δήμαρχο το Θοδωρή Σπηλιόπουλο

Ψηφοδέλτιο νίκης και ελπίδας για ένα καλύτερο Χαϊδάρι σε μια δικαιότερη και ανεξάρτητη Ελλάδα με υποψήφιο Δήμαρχο το Θοδωρή Σπηλιόπουλο

του Κώστα Φωτεινάκη

Ο Ελληνικός λαός με το δημοψήφισμα του 1974 απέρριψε τη βασιλεία, την κληρονομικότητα και τους πρίγκιπες. Φτάνει πια η πρακτική «από τον παππού στον εγγονό». Η θετική ή η αρνητική ιστορία των γονιών δεν κληρονομείται στα παιδιά. Αυτή είναι μια βαθειά δημοκρατική αρχή που ισχύει από την εποχή του διαφωτισμού. Δεν υπάρχουν ανεξάρτητοι υποψήφιοι δήμαρχοι γιατί οι περισσότεροι είναι εξαρτημένοι με την αντιλαϊκή πολιτική της τρικομματικής, και νυν δικομματικής κυβέρνησης.

Ελένη Πορτάλιου: ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΑ ΤΟΠΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

Οι γυναίκες συνεχίζουν να αγωνίζονται για ισότητα και δικαιοσύνη.

Ο ρόλος τους στη δημόσια ζωή της χώρας

Κυριακή 9 Μαρτίου 2014, Δημαρχείο Χολαργού

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΑ ΤΟΠΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

 Εισήγηση  : Ελένη Πορτάλιου,  δημοτική σύμβουλος δήμου Αθηναίων,

                                                    καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής Σχολής ΕΜΠ

Οι αγώνες για την ισότητα και την απελευθέρωση των γυναικών έρχονται από παλιά. Η ιστορία τους γράφεται με μεγάλα γεγονότα και με απλά στιγμιότυπα της καθημερινής ζωή. Γι’ αυτό δεν θα αναφερθώ μόνο στη συγχρονική εμπειρία μου από τους θεσμούς της αυτοδιοίκησης και τα κοινωνικά κινήματα που εν-τοπίζονται στις γειτονιές. Θα αναφερθώ πρώτα στην ιστορική εμπειρία και κατ’ επέκταση στη συνέχεια μιας μεγάλης παράδοσης εμπλοκής των γυναικών στην πολιτική των αποκάτω. Στην πολιτική, δηλαδή, που θέλει ν’ αλλάξει τα πράγματα μετασχηματίζοντας ταυτόχρονα τους όρους και τους τρόπους άσκησης της πολιτικής ως εξουσιαστικής πρακτικής.

Αρχικά θέλω να εξηγήσω γιατί η αποκέντρωση με αυτοδιοίκηση και τα κινήματα για την πόλη και την καθημερινή ζωή αποτελούν παράλληλες και συχνά αλληλοεξαρτώμενες ιστορικές εμπειρίες. Το αποκεντρωμένο κράτος , ιδιαίτερα αν είναι δημοκρατικό, ακουμπά περισσότερο στην κοινωνία και διατρέχεται από τις αντιφάσεις που αφορούν σε ζητήματα πόλης και καθημερινής ζωής. Άρα τα όρια ανάμεσα στο τοπικό κράτος και την κοινωνία χαλαρώνουν και η κοινωνία διεισδύει και επηρεάζει τους θεσμούς, κυρίως μέσα από τη συγκρότηση κοινωνικών κινημάτων που αφορούν στα θέματα της αστικής ζωής και της ανθρώπινης καθημερινότητας.

Θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε ότι ο κατά φύλο καταμερισμός της εργασίας και των ρόλων, ο οποίος αναπαράγεται μέσα από τις πατριαρχικές δομές και ιδεολογίες, βρίσκεται πίσω από τον καταμερισμό των «μικρών» θεμάτων και της πολιτικής χαμηλών τόνων στις γυναίκες, ενώ οι άνδρες έχουν το βασίλειό τους στην «υψηλή» πολιτική και τις ανώτερες ιεραρχικά θέσεις του συνδικαλισμού, των τοπικών κοινοβουλίων και της βουλής. Αλλά ακριβώς αυτές τις αξιολογήσεις και στερεοτυπικές διακρίσεις της κυρίαρχης και ανδροκρατούμενης πολιτικής είναι που πρέπει να αμφισβητήσουμε, διαμορφώνοντας μια νέα κλίμακα αξιών. Στην αυτοδιοίκηση, λοιπόν, και στα κινήματα για την πόλη και την καθημερινή ζωή, όπου εκφράζεται με αμεσότητα η πολιτική των αποκάτω, ανακτάται το νόημα της πολιτικής και διαμορφώνονται θεσμοί και σχέσεις που ανανεώνουν τόσο η δημοκρατία όσο και τη συμμετοχή - δηλαδή την αυτοπρόσωπη και αδιαμεσολάβητη εμπλοκή των ανθρώπων στα κοινά.

Θα αναφερθώ σε παραδείγματα από την ιστορική εμπειρία.

Παρίσι 18 Μαρτίου 1871. Η πρώτη πράξη της Κομμούνας, δηλαδή του Δημοτικού Συμβουλίου που αναδεικνύεται με την ψήφο του λαού στην κυβέρνηση της πόλης, γράφεται από γυναίκες. Αυτές υπερασπίζονται στη Μονμάρτη και τη Μπελβίλ τα 227 κανόνια του κυβερνητικού στρατού και κατορθώνουν να τα κρατήσουν. Στις 72 ήμερες της ζωής της Κομμούνας, οι γυναίκες έγραψαν ιστορία.

Τι τρομερό έθνος θα ήταν η Γαλλία αν το αποτελούσαν μόνο γυναίκες !  έγραψε ένας ανταποκριτής της εφημερίδας Times.

Οι γυναίκες των λαϊκών τάξεων πρωτοστάτησαν στην έναρξη της επανάστασης, χειραφετήθηκαν μέσα από τη συμμετοχή τους στις κοινές υποθέσεις και πήραν απίστευτες πρωτοβουλίες - από την καθημερινή δράση στις γειτονιές τους μέχρι την άμυνα της πόλης και τις μάχες στα οδοφράγματα.

Η διπλή σκληρή δουλειά, ταυτόχρονα στο σπίτι και μέσα στις αναθυμιάσεις των πλυντηρίων, στις ραπτομηχανές, στα μέγαρα της αστικής τάξης, στα πολυκαταστήματα και τα μεγάλα μαγαζιά, τις είχε σκληραγωγήσει. Έχοντας ζήσει τον πόλεμο, δεν περίμεναν τους άνδρες τους. Ξεκίνησαν πρώτες, όπως έκαναν και στη διάρκεια της Επανάστασης.

Ο ρόλος τους στην Κομμούνα ήταν κρίσιμος και όχι μόνο ορισμένων εμβληματικών φυσιογνωμιών, όπως η Louise Michel και η Elisabeth Dimitrieva, πρόεδρος των Ενώσεων Γυναικών και πιθανόν ο σύνδεσμος ανάμεσα στον Kαρλ Mαρξ και την Κομμούνα. Ένας μεγάλος αριθμός αυτών των γυναικών ήταν «κοινής» καταγωγής. Η οικογενειακή τους κατάσταση ήταν γενικά «ανώμαλη» – σύμφωνα με την αστική ηθική – πολλές ζούσαν ανύπανδρες με άνδρες ή είχαν χωρίσει από τους συζύγους τους. Ο τύπος και το νομικό σύστημα ήταν ιδιαίτερα σκληρά απέναντί τους, τις ονόμαζαν petroleuses (πετρελαιοπυρπολήτριες), εξαιτίας μιας υποτιμητικής φήμης, σύμφωνα με την οποία μετέφεραν μπουκάλια πετρελαίου για ν’ ανάψουν φωτιές στα σπίτια των αστικών οικογενειών.

Πολλές από τις γυναίκες που πήγαν σε δίκη ως κομμουνάροι, είχαν ποινικό μητρώο – γεγονός που αποκαλύπτει τις συνθήκες στις πόλεις του 19ου αι. Ξέροντας τη βαναυσότητα της ζωής από πρώτο χέρι, επέδειξαν ξεχωριστή γενναιότητα. Σε μια δίκη γυναικών, το δικαστήριο ρώτησε μια πολίτισσα. «Γιατί μείνατε στη θέση σας όταν το τάγμα το έβαζε στα πόδια;» «Γιατί είχαμε τραυματίες και ετοιμοθάνατους» απάντησε εκείνη απλά.

Εαμική Αντίσταση - Εθνική Αλληλεγγύη - Λαϊκοί Θεσμοί στην Ελεύθερη Ελλάδα.

Στο έργο της Εθνικής Αλληλεγγύης, της οργάνωσης που ανέλαβε τη σωτηρία του ελληνικού λαού από την πείνα στη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, η μεγάλη πλειοψηφία των εκατομμυρίων μελών της ήταν γυναίκες. Αν και η ιδεολογική αντίληψη που επενδύει αυτό το μεγαλειώδες έργο, δεν παύει να είναι στερεοτυπική ως προς τον έμφυλο καταμερισμό των ρόλων, το έργο που παρήγαγαν οι γυναίκες δεν χάνει τίποτε από την αξία του. «Το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ την πείνα , θα μας σώσει και από τη σκλαβιά». Άλλωστε, οι γυναίκες πολέμησαν, επίσης, με το όπλο στο χέρι και πρωτοστάτησαν στους λαϊκούς θεσμούς  οι οποίοι δημιουργήθηκαν στην Ελεύθερη Ελλάδα, ιδιαίτερα στους θεσμούς της παιδείας και της υγείας. Στις εξαιρετικές νωπογραφίες του σπουδαίου ζωγράφου Βάλια Σεμερτζίδη, που ανέβηκε στο βουνό και απέδωσε όλη τη δημιουργικότητα των λαϊκών θεσμών με την τέχνη του, θα δούμε τις γυναίκες στα λαϊκά δικαστήρια δίπλα στους άνδρες αντάρτες.

Όταν οι επαναστάσεις ξεσπούν οι ρόλοι ανατρέπονται όπως και όλα όσα φάνταζαν μέχρι τότε αιώνια και αμετάβλητα. Όταν οι επαναστάσεις μετατρέπονται σε καθεστώτα η παλιά τάξη πραγμάτων αναδύεται πάλι στις νέες συνθήκες. Παρ’ όλ’ αυτά, η ιστορία της γυναικείας χειραφέτησης, απελευθερωτικής για το σύνολο της κοινωνίας και παραδειγματικής ως προς τους τρόπους άσκησης της πολιτικής, αποτελεί ακλόνητη παρακαταθήκη και έμπρακτη εγγραφή για το πώς μπορεί να είναι ο κόσμος και πως μπορεί να γίνει ουσιαστική η πολιτική.

Ο Manuel Castells, σημαντικός κοινωνιολόγος που εντόπισε τις έρευνές του στο χώρο της πόλης και της καθημερινής ζωής, στο μνημειώδες έργο του η Πόλη και οι Αποκάτω περιγράφει με αναλυτικό τρόπο τον αποφασιστικό ρόλο των γυναικών στα αστικά κοινωνικά κινήματα. Γράφει: Ο ρόλος των γυναικών, ως συντελεστών οργάνωσης της κοινωνικής ζωής, εκτείνεται στη μάχη για μια καλύτερη ή καλύτερα για μια εναλλακτική μορφή ζωής. Το ενδιαφέρον τους για μια ποικιλία θεμάτων, που είναι ορισμένες φορές μακριά από την άμεση πολιτική εργαλειακότητα, δημιουργεί μια προκατάληψη από την πλευρά των ανδρών να αποδεχθούν τον ηγετικό ρόλο των γυναικών σ’ αυτούς τους αγώνες και, πιο σημαντικό, να καλέσουν τις γυναίκες σε συμμετοχή για την άμυνα ή το μετασχηματισμό ενός κόσμου του οποίου το νόημα συνδέεται στενά με τις καθημερινές ζωές… Υπάρχει μια άμεση σύνδεση ανάμεσα στις γυναίκες και την πόλη, ανάμεσα στα αστικά κινήματα και τα κινήματα για την απελευθέρωση των γυναικών. Η ιστορική μας έρευνα έχει αποκαλύψει τον βασισμένο στις γυναίκες χαρακτήρα ορισμένων σημαντικών αστικών κινημάτων. Η μελέτη μας πρέπει να ερευνήσει το ζήτημα της δυσκολίας μετάβασης από εκείνα τα κινήματα σε κινήματα προσανατολισμένα στο μετασχηματισμό της γυναικείας συνθήκης.

Εδώ ο συγγραφέας επισημαίνει ότι δεν υπάρχει μια ευθύγραμμη αναγωγή των γυναικείων αγώνων σε αγώνες που εμφορούνται από τη φεμινιστική προβληματική. Εξάλλου, προφανώς δεν είναι όλες οι γυναίκες που παίρνουν μέρος σ’ αυτούς τους αγώνες φεμινίστριες - ίσως μάλιστα το ποσοστό των φεμινιστριών να είναι μικρό. Σ’ αυτό το θέμα θα επανέλθω. 

Ας δούμε δύο παραδείγματα ιστορικών κινημάτων πόλης όπου πρωταγωνίστησαν γυναίκες.

Ελένη Πορτάλιου: ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΤΙΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

Εισήγηση : Ελένη Πορτάλιου, 

καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής Σχολής ΕΜΠ, δημοτική σύμβουλος δήμου Αθηναίων

Ανοιχτή εκδήλωση «Υπερασπιζόμαστε τη δημόσια γη και περιουσία»

23/2/2014

 Αγωνιστική Ριζοσπαστική Συνεργασία ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗ ΓΛΥΦΑΔΑ

                          

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΤΙΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

1.   ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΑΣΙΑ  ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

Ας ξεκινήσουμε από βασικές έννοιες και ορισμούς της ριζοσπαστικής, οικολογικής αριστεράς, που αφορούν στα «κοινά» και τα «δημόσια αγαθά». Μια δίκαιη κοινωνία πρέπει κατ’ αρχήν να διασφαλίζει ένα κοινό, επαρκές επίπεδο διαβίωσης σε όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από κοινωνική τάξη, φύλο, έθνος, ηλικία, εισόδημα. Για τον σκοπό αυτό πρέπει, από τη μια πλευρά, η πρόσβαση σε τομείς, όπως η υγεία, η παιδεία, ο πολιτισμός και η πληροφορία, η ασφάλιση και η σύνταξη να αποδίδονται εξίσου σε όλους/ες, μέσω της αναδιανομής του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου και, από την άλλη, πρέπει όλοι οι φυσικοί και οι σημαντικοί υλικοί πόροι ν’ αποτελούν δημόσια ιδιοκτησία. Οι βασικοί φυσικοί πόροι, όπως το νερό και η ενέργεια, τα δάση και οι παράκτιες ζώνες αποτελούν αγαθά αναπαλλοτρίωτα, μη υποκείμενα σε ιδιωτική εκμετάλλευση με σκοπό το κέρδος και συνιστούν ουσιώδεις προϋποθέσεις όχι μόνο κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης αλλά, επίσης, διατήρησης της οικολογικής ισορροπίας και άσκησης περιβαλλοντικής προστασίας. Ακριβώς γι’ αυτούς του λόγους  οι φυσικοί πόροι πρέπει να είναι δημόσιοι. Επίσης, κοινόχρηστοι υλικοί πόροι, όπως τα μεγάλα έργα – οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, αεροδρόμια, λιμάνια – τα μνημεία, καθώς και δημόσια και δημοτικά κτήρια κοινωφελούς σκοπού, ολ’ αυτά πρέπει ν’ αποτελούν δημόσια ιδιοκτησία.

Ο δημόσιος χαρακτήρας των φυσικών και υλικών πόρων είναι συνθήκη εκ των ουκ άνευ για τη χάραξη εθνικής και κοινωνικής πολιτικής υπέρ της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Οποιοδήποτε σημαντικό  σχέδιο κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης, ιδιαίτερα σήμερα, αν αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα μας, θα προσέκρουε στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα και στην κατοχή και διαχείριση για δικό τους όφελος των παραπάνω βασικών εργαλείων άσκησης πολιτικής. Υπ’ αυτή την έννοια είναι σημαντικοί οι σημερινοί αγώνες κατά των ιδιωτικοποιήσεων των κοινών και δημόσιων αγαθών και η δημιουργία ευρύτατων κοινωνικών συμμαχιών για την υπεράσπισή τους. Τα κινήματα και τα ένδικα μέσα από τη μια μαζί με τις κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις  από την άλλη, συνιστούν τους τρόπους απόκρουσης της λαίλαπας των ιδιωτικοποιήσεων από την ακραία νεοφιλελεύθερη μνημονιακή κυβέρνηση.

Να σημειώσω ότι με τον όρο δημόσια ιδιοκτησία, δεν εννοούμε απλώς κρατική αλλά κοινωνική ιδιοκτησία. Αυτό σημαίνει δημοκρατικό έλεγχο της διαχείρισης, συμμετοχή των εργαζομένων σ’ αυτή αλλά και της κοινωνίας, μέσα από τους θεσμούς της, στις αποφάσεις για την ασκούμενη πολιτική.

2.   ΤΟ ΠΑΡΑΚΤΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΙ Η ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ -    Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Θα εντοπίσω αυτή την προσέγγιση των δημόσιων και κοινών αγαθών στο Παράκτιο Μέτωπο, που ξεκινά από το ΣΕΦ και φτάνει στο Σούνιο, μέρος του οποίου αποτελεί και η παράκτια ζώνη της Γλυφάδας. Πρόκειται για  μια τεράστια παραθαλάσσια έκταση, ένα τοπίο μοναδικής αξίας - οικολογικής, αρχαιολογικής, μνημειακής και αισθητικής. Αν υποθέσουμε ότι έφευγαν οι αυθαίρετες κατασκευές των νυχτερινών κέντρων, ότι οι ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις κοντά στη θάλασσα αναβαθμίζονταν και απελευθέρωναν τα τμήματα του αιγιαλού που καταχρηστικά κατέχουν, αν εκπονούσαμε ένα βασικό σχέδιο ήπιας ανάπλασης-ενοποίησης αυτής της εκτεταμένης ζώνης με το τραμ στα όριά της, τότε η Αττική θα διέθετε έναν ανεκτίμητο πόρο ζωής, οικολογικής ισορροπίας αλλά και οικονομικής ευημερίας των εκατομμυρίων κατοίκων της, ιδιαίτερα των κατοίκων της παράκτιας ζώνης.

Θα αναφερθώ σε 3 σημεία καθοριστικά για τη σωτηρία και την εναλλακτική διαχείριση του παράκτιου μετώπου. Τα αναφέρω επιγραμματικά και θα τα αναπτύξω στη συνέχεια. 1. Το παράκτιο μέτωπο έχει σε μεγάλο βαθμό σωθεί χάρις στους αγώνες που δόθηκαν μεταπολεμικά, ιδιαίτερα τις δύο τελευταίες δεκαετίες και πρέπει να συνεχιστούν 2. Είναι αναγκαία η διαμόρφωση και προβολή ενός εναλλακτικού σχεδίου για το παράκτιο μέτωπο, με κέντρο το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού 3. Οι σημερινοί αγώνες.

  

ΣΗΜΕΙΟ 1. ΤΟ ΠΑΡΑΚΤΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΧΕΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΘΜΟ ΣΩΘΕΙ ΧΑΡΙΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ

Τα αναπτυξιακά έργα ξεκίνησαν στη δεκαετία του 1950 με την έναρξη κατασκευής του παραλιακού αυτοκινητόδρομου και υπουργό Δημοσίων Έργων τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Οι πρώτες περιοχές που εντάχθηκαν στο πρόγραμμα τουριστικής ανάπτυξης ήταν η Γλυφάδα και η Βούλα, στη συνέχεια το Καβούρι και η Βουλιαγμένη. Να σημειώσουμε ότι για τους παραπάνω σκοπούς ενεργοποιούνται εκατοντάδες στρέμματα δημόσιας γης, ενώ στο παιχνίδι μπαίνει και ο Οργανισμός Διαχείρισης Εκκλησιαστικής Περιουσίας, καθώς η Εκκλησία με το 90-95% των εκτάσεων σε Καβούρι - Βουλιαγμένη είναι ο μεγάλος τσιφλικάς της περιοχής. Τα αναπτυξιακά έργα συνδέονται με μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα.

Η ΕΔΑ και η εφημερίδα «Αυγή» αντιπαρατίθενται κατά μέτωπο στα προωθούμενα σχέδια. Άρθρα και σχόλια της σύνταξης της εφημερίδας αλλά και του Κώστα Βάρναλη αναδεικνύουν τις αντιλαϊκές κοινωνικές διαστάσεις και τα οικονομικά συμφέροντα που εξυπηρετεί η ανάπτυξη της παραλιακής ζώνης. Γιατί τα έργα προϋποθέτουν επιχειρήσεις εξευγενισμού με εκδίωξη του λαϊκού κόσμου που κατοικεί στις περιοχές σε φτωχικά οικήματα και παράγκες.

Στη δικτατορία μπαζώθηκαν σε μεγάλη έκταση οι περιοχές Μοσχάτου, Καλλιθέας και κατά το ήμισυ οι παραλίες Παλαιού Φαλήρου και Αλίμου με τη δημιουργία 2 μαρίνων. Παραχωρήθηκε σχεδόν όλη η παραλία από το Πασαλιμάνι μέχρι τη Βάρκιζα στον ΕΟΤ με στόχο την τουριστική αξιοποίηση υπέρ του ιδιωτικού κεφαλαίου. Παρά το ότι το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας, επί υπουργίας Αντώνη Τρίτση, προστάτευσε το παραλιακό μέτωπο, δεν κατάφερε να αποτρέψει την οικοδόμηση τμημάτων της παραλιακής ζώνης. Η ζώνη αυτή, από τη δημιουργία του παραλιακού αυτοκινητόδρομου και μετά, αναπτύχθηκε με επιπλέον τουριστικούς πόλους ακριβού τουρισμού σε Λαγονήσι και Ανάβυσσο και κάθοδο των δήμων Πειραιά, Μοσχάτου, Φαλήρου, Αλίμου, Ελληνικού, Γλυφάδας, Βουλιαγμένης, Βάρκιζας, Σαρωνίδας, Καλυβίων, Λαυρίου και Σουνίου μέχρι τη θάλασσα. Εκατοντάδες παράνομα νυχτερινά κέντρα απέκλεισαν την πρόσβαση στην ακτή, προβαίνοντας σε μαφιόζικες εγκληματικές επιθέσεις εναντίον όσων αντιδρούν. Πολλές από αυτές τις επεμβάσεις είναι ανατρέψιμες.

Με την άνοδο του οικολογικού κινήματος από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 η προστασία του παραλιακού μετώπου πέρασε στα χέρια των ευαισθητοποιημένων πολιτών, που έδρασαν σε επιμέρους μέτωπα, ενεργοποιώντας τις τοπικές κοινωνίες. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτέλεσαν μια μεγάλη απειλή για τους ελεύθερους χώρους της Αττικής και την παραλιακή ζώνη, αναπτύχθηκαν, όμως, βασικά γύρω από την «Επιτροπή κατά της Διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων», κινήματα σε πολλά μέτωπα και, οπωσδήποτε, σημαντικά κινήματα για τη διαφύλαξη του περιβάλλοντος και των δημόσιων ελεύθερων χώρων.

Τότε, λοιπόν, η Συντονιστική Επιτροπή για τη Διάσωση της παραλίας του Σαρωνικού κέρδισε μια σειρά νίκες. Σώθηκε από την παραχώρηση προς εκμετάλλευση στο μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο ο χώρος του Ιπποδρόμου στην Καλλιθέα και ο χώρος του νέου Ιπποδρόμου στο Μαρκόπουλο. Από τα 5 Ολυμπιακά Έργα που είχαν προγραμματιστεί στον Ιππόδρομο και τα 7 στην παραλία, τελικά έγιναν 2 στην παραλία και τα υπόλοιπα καταργήθηκαν ή μεταφέρθηκαν αλλού και περιορίστηκαν σε μέγεθος. Αποτράπηκαν 2 από τους 3 ανισόπεδους κόμβους στη λεωφόρο Ποσειδώνος στον Άλιμο καθώς και μια τεράστια μαρίνα και ένα τεχνητό νησί στο Ελληνικό.

Το κίνημα για ελεύθερες παραλίες είχε προηγηθεί των Ολυμπιακών Αγώνων και συνεχίστηκε μετά τους Ολυμπιακούς. Αρχικά πήρε διαστάσεις με το νικηφόρο αγώνα της Συντονιστικής Επιτροπής για τη Διάσωση της Παραλίας του Σαρωνικού, που απέτρεψε το καζίνο στο Φλοίσβο, τη μετατροπή της Λίμνης της Βουλιαγμένης σε νυχτερινό κέντρο και της παράκτιας έκτασης (δάσος και αρχαιότητες) στα Αστέρια Γλυφάδας σε χώρο εντατικής δόμησης και εμπορευματοποίησης. Τότε σταμάτησαν προγραμματισμένα έργα στο Μεγάλο Καβούρι. Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, επί κυβέρνησης Σημίτη, η Συντονιστική Επιτροπή, σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και άλλους φορείς – μεταξύ αυτών και ο δήμος Καλυβίων – απέτρεψαν την εισαγωγή στο χρηματιστήριο της Εταιρείας Τουριστικών Ακινήτων (ΕΤΑ), που θα σήμαινε την εμπορευματοποίηση/ιδιωτικοποίηση των ωραιότερων περιοχών της χώρας και ειδικότερα του μεγαλύτερου μέρους της παραλιακής ζώνης. Με προσφυγή στο ΣτΕ η Συντονιστική απέτρεψε, επίσης, την εκποίηση 120 στρ. στο Μικρό Καβούρι και πλέον των 1.500 στρ. στις Αλυκές Αναβύσσου. Τέλος, με παρέμβαση του δήμου Καλυβίων, αποτράπηκε η εγκατάσταση σταθμού βιολογικού καθαρισμού στην παραλία του Λαγονησίου.

Η υπόθεση οικοδόμησης μιας νέας πόλης στο χώρο του αεροδρομίου και της παραθαλάσσιας ζώνης του Ελληνικού αρχίζει με τη μεταφορά του αεροδρομίου στα Σπάτα. Τα πρώτα εφαρμοσμένα σχέδια βλέπουν το φως της δημοσιότητας επί υπουργίας Σουφλιά. Έκτοτε, δημιουργήθηκε και δρα σταθερά ένα πάνδημο μέτωπο τοπικών και υπερτοπικών περιβαλλοντικών κινημάτων και ριζοσπαστικών δημοτικών σχημάτων που, μαζί με την Επιτροπή Αγώνα και τον Δήμο Ελληνικού, έχουν καταφέρει να σταματήσουν τα φαραωνικά σχέδια και να προβάλλουν προτάσεις ελάχιστου οικονομικού κόστους και τεράστιας κοινωνικής και οικολογικής ωφέλειας - ένα εναλλακτικό, δηλαδή, σχέδιο βασισμένο στην οικονομία των αναγκών.   

  

Ο Στράτος Γεωργούλας υποψήφιος Δήμαρχος Μυτιλήνης - Στηρίζουμε την υποψηφιότητά του

Έχουμε κάθε λόγο να τον στηρίζουμε.... 

Ένας από τους λόγους είναι γιατί είναι αντικαπιταλιστής σε όλη την πολιτική, κοινωνική και επιστημονική του πορεία.

Ένας άλλος λόγος είναι ότι έχει "συλλάβει" το μήνυμα των καιρών που είναι "Συνεργασία - Συντονισμός -  Κοινή Δράση" των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς και της αντικαπιταλιστικής Οικολογίας....

Και ορισμένοι "συντεχνιακοί" λόγοι επειδή γεννήθηκε στην πόλη μας στο Χαϊδάρι και επειδή υπήρξε συνεργάτης του περιοδικού "προσανατολισμοί" (1998-2002).

Περισσότερα ΕΔΩ 

Δείτε τον ζωντανά ΕΔΩ να παρουσιάσει τις θέσεις του

Η Γραμμή ΜΕΤΡΟ Νο7: Δάσος Χαϊδαρίου – Άλιμος, ο ποδηλατόδρομος στην Ιερά Οδό κ.ά. τινά

Η Γραμμή ΜΕΤΡΟ Νο7: Δάσος Χαϊδαρίου – Άλιμος, ο ποδηλατόδρομος στην Ιερά Οδό  κ.ά. τινά

[Πόσοι γνωρίζουν την ύπαρξη των σχεδιασμών? – Ο Δήμος Χαϊδαρίου διαχρονικά τι έκανε για να αξιοποιήσει και να διεκδικήσει καλύτερες υποδομές?]

του Κώστα Φωτεινάκη

Με αφορμή α) τη συζήτηση που γίνεται για το σταθμό Αγία Μαρίνα (πρώην Χαϊδάρι) β) την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας (16-22 Σεπτεμβρίου) και γ) το Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας – Αττικής (έχει κατατεθεί από το ΥΠΕΚΑ στα έξι συναρμόδια Υπουργεία για παρατηρήσεις) κάνω αυτή την σύντομη ενημερωτική παρέμβαση:

[Στη φωτογραφία από το ΕΔ του ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ, 2008: Ο πρώην υπουργός ΠΕΧΩΔΕ κ.Σουφλιάς και οι δήμαρχοι Καλογερόπουλος (Αιγάλεω), Παχατουρίδης (Περιστέρι), Μαραβέλιας (Χαϊδάρι)]

Α) Ο σταθμός Αγία Μαρίνα ήταν προγραμματισμένο να παραδοθεί το Δεκέμβριο του 2009, αυτό να μη το ξεχνάμε. Η διαπλοκή με τη SIEMENS και ή πολιτική «αφωνία» των αυτοδιοικητικών της περιοχής,  που νοιάστηκαν μόνο για την αλλαγή του ονόματος του σταθμού και περιορίστηκαν σε «δημόσιες σχέσεις» με τον κ.Βορίδη συνέβαλαν ώστε τέσσερα χρόνια μετά ο σταθμός να μην έχει δοθεί στην κυκλοφορία. Το 2014 να είμαστε καλά για αν λειτουργήσει ο σταθμός στο «τριεθνές»

Β) Η Γραμμή ΜΕΤΡΟ Νο7 (με το κίτρινο): Δάσος Χαϊδαρίου – Άλιμος είχε προβληθεί στο υπό συζήτηση Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας Αττικής του ΥΠΕΧΩΔΕ, επί υπουργίας Γεωργίου Σουφλιά. Πόσοι το γνώριζαν και πόσοι  διεκδίκησαν αυτή τη γραμμή στα επόμενα ΡΣΧ?   Ο Δήμος είναι μόνο για τις ληξιαρχικές πράξεις ή και για κάτι περισσότερο, ας πούμε να είναι ενημερωμένος και να διεκδικεί?

Γ) Από το 1991 προβλέπεται ποδηλατόδρομος στην Ιερά Οδό (Δυτική Πύλη - Σχέδιο, Πλαίσιο του ΟΡΣΑ). Κατά καιρούς η πρόταση επανήλθε (Μελέτη ΑΣΔΑ 1997, Ολυμπιακοί αγώνες 2004 κ.λπ) και το καλοκαίρι του 2008 κατατέθηκε ξανά από το Υπουργείο Μεταφορών. 

Γ1) Η Μονάδα Βιώσιμης Κινητικότητας του ΕΜΠ είχε υποβάλλει το 2011 σχεδιασμό στον Οργανισμό Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας (ΟΡΣΑ) για ένα δίκτυο ποδηλατοδρόμων, μεταξύ αυτών και στην Ιερά Οδό, στο πλαίσιο του  ΡΣΧ Αθήνας – Αττικής (ΥΠΕΚΑ η κα. Μπιρμπίλη).

Και ένα ερώτημα όποιον αφορά: Όταν σχεδιαζόταν η παρέμβαση για την οδική ασφάλεια στο τμήμα της Ιεράς Οδού «Δρομοκαΐτειο – Σχιστού Κορυδαλλού» δεν θα μπορούσε να προβλεφτεί και ο ποδηλατόδρομος τουλάχιστον μέχρι τη Μονή Δαφνίου? 

Σταματάω εδώ και κάντε τις δικές σας κρίσεις και παρατηρήσεις και αναλογιστείτε αν αξίζουμε να έχουμε με τέτοια δημοτική αρχή, ανημέρωτη, υποταγμένη, άφωνη, ανίκανη να αξιοποιήσει ακόμα και αυτά που σχεδιάζει η κεντρική διοίκηση. Οι εκλογές είναι κοντά, δώστε την απάντηση.

ΥΓ: Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για την Ελεύθερη μετακίνηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ας ανατρέξουν εδώ http://freepublictransport.org.uk/.

 Κώστας Φωτεινάκης

Δημοτικός Σύμβουλος «Πολίτες σε Δράση – Οικολόγοι Πράσινοι»

Πρόεδρος των Φίλων της Φύσης

Γραμματέας του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. Χαϊδαρίου

Κώστας Φωτεινάκης: Για τη Δωρεάν Μετακίνηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (για οικονομικούς αλλά και για οικολογικούς λόγους)

[Αίτημα και των εργαζομένων στα ΜΜΜ για μείωση των εισιτηρίων]

[Από τη διαμαρτυρία (20/9/2011) στο σταθμό «Σύνταγμα» του ΜΕΤΡΟ: Διεκδικούμε να λειτουργήσουν οι 7 σταθμοί του ΜΕΤΡΟ που θα έπρεπε να έχουν δοθεί στο επιβατικό κοινό από το 2009 αλλά οι εργασίες έχουν σταματήσει λόγω της διαπλοκής με τη SIEMENS.]

--------------

 Για τη Δωρεάν Μετακίνηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

(για οικονομικούς αλλά και για οικολογικούς λόγους)

του Κώστα Φωτεινάκη

Η συζήτηση για τη Δωρεάν ή Φθηνή Μετακίνηση με τα ΜΜΜ άνοιξε ευρέως μετά τον τραγικό θάνατο του 19χρονου Θανάση Καναούτη στο Περιστέρι. Ευρέως, γιατί το θέμα αυτό συζητιέται τουλάχιστον από τη δεκαετία του ’70 για Οικολογικούς λόγους (κυκλοφορίας,  ρύπανσης, απομυθοποίησης του Ι.Χ. από καπιταλιστικό αξιακό πρότυπο¹,  «κατάληψης» επιφανειών της πόλης).

Ας δούμε όμως ορισμένα δεδομένα που υπάρχουν στη χώρα μας:

1.       Στις αρχές της  δεκαετίας του ’80, με την κυβέρνηση της αλλαγής του ΠΑΣΟΚ, εφαρμόστηκε ως κοινωνικός μισθός η δωρεάν μετακίνηση στα ΜΜΜ, για συγκεκριμένες ώρες, κατά τη διάρκεια της μετακίνησης  όλων των επιβατών αδιακρίτως, ωφελούμενοι όμως ήταν κυρίως οι εργαζόμενοι.

2.       Όλοι οι Δήμοι της χώρας διαθέτουν δημοτική συγκοινωνία χωρίς εισιτήριο.

3.       Αρκετοί Δήμοι  μετακινούσαν σε εκδρομές, μπάνια και άλλες εκδηλώσεις χωρίς καμία συμμετοχή μέλη των ΚΑΠΗ.

4.       Σύμφωνα  με την «κείμενη νομοθεσία και τις ειδικές κατά περίπτωση συμβάσεις του Ο.Α.Σ.Α. με τα αρμόδια Υπουργεία και Υπηρεσίες (νόμος 3920/2011), απαλλάσσονται από την καταβολή κομίστρου για τη μετακίνησή τους με όλα τα Μ.Μ.Μ. αρμοδιότητας Ο.Α.Σ.Α.: Λεωφορεία, Τρόλλεϋ, Τραμ, Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο, Μετρό (μέχρι Κορωπί), με την επίδειξη των αντίστοιχων δελτίων, που αποδεικνύουν την ιδιότητα αυτή:

§  Ένστολο προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας, των Συνοριακών Φυλάκων και Ειδικών Φρουρών καθώς και το πολιτικό προσωπικό του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

§  Προσωπικό πυροσβεστικού σώματος (μόνιμοι και πυροσβέστες 5ετους υποχρέωσης).

§  Ένστολο προσωπικό και δόκιμοι του Λιμενικού Σώματος και της Ελληνικής Ακτοφυλακής.

§  Οι ανάπηροι πολέμου και ειρηνικής περιόδου και οι συνοδοί αυτών (θεραπαινίδες).

§  Παιδιά κάτω των έξι (6) ετών.

§  Οπλίτες θητείας και Δόκιμοι Έφεδροι Αξιωματικοί των τριών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων.

§  Τα άτομα με ειδικές ανάγκες (Α.Μ.Ε.Α.), στα οποία χορηγούνται από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, μέσω των Διευθύνσεων Πρόνοιας του Ν. Αττικής, ειδικές Ετήσιες Κάρτες Ελεύθερης Μετακίνησης. Όταν τα συγκεκριμένα άτομα δικαιούνται συνοδό, τότε αντίστοιχη κάρτα πρέπει να φέρει και ο συνοδός.

Άρα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία η συζήτηση για τη δωρεάν μετακίνηση στα ΜΜΜ. Μόνο που αυτή έχει περιοριστεί στη χώρα μας στο καθαρά οικονομικό  επίπεδο, λόγω της οικονομικής επιδείνωσης της κατάστασης των λαϊκών στρωμάτων και δεν έχει συνδυαστεί και εμπλουτιστεί με την μητρική οικολογική πρόταση της δεκαετίας του 1970 για τη δωρεάν μετακίνηση, την επέκταση των ΜΜΜ, με παράλληλα αποθάρρυνση της χρήσης των Ι.Χ.

Η οικολογική διάσταση της δωρεάν μετακίνησης συντηρείται και στις μέρες μας σε πολιτικό επίπεδο, κυρίως από τους θεωρητικούς του Οικοσοσιαλισμού, χωρίς όμως να έχει υιοθετηθεί,  έστω και ως μελλοντικός στόχος από τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Οικολογίας της χώρας μας.

Ας  δώσουμε ορισμένα μόνο δείγματα θεωρητικών επεξεργασιών, της οικολογικής διάστασης της δωρεάν μετακίνησης στα ΜΜΜ:

1.       «… Πολλοί, ζητάνε όχι μόνο να βελτιωθούν οι δημόσιες συγκοινωνίες, αλλά και να είναι δωρεάν. Υπάρχουν τόσες υπηρεσίες που η κοινωνία παρέχει «δωρεάν» (δηλαδή από φόρους): δρόμοι, πεζοδρόμια, πάρκα, υπόνομοι, ηλεκτροφωτισμός των δρόμων κ.λπ). Δε θα ήταν λοιπόν καθόλου υπερβολικό ή επαναστατικό αν οι αστικές συγκοινωνίες γίνουν κι αυτές δωρεάν. Μόνο μερικοί εκκεντρικοί θα μπορούσαν να παίξουν, παίρνοντας  χωρίς λόγο το ΜΕΤΡΟ ή το λεωφορείο…». Πιερ Σάμουελ, ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ, 1973.

2.       «Σε μία διαδικασίας μετάβασης στον Οικοσοσιαλισμό, όπου η δημόσια συγκοινωνία θα επεκταθεί πάρα πολύ και θα είναι δωρεάν για τους χρήστες της, και όπου οι πεζοί και οι ποδηλάτες θα έχουν προστατευόμενους δρόμους κυκλοφοράς….» Μισέλ Λεβί, «Κόκκινο και Πράσινο: Η οικοσοσιαλιστική προοπτική», περιοδικό transform, 02/2008.

3.      Michael Brie and Mario Candeias, Just Mobility - Postfossil Conversion and Free Public Transport, Ινστιτούτο «Ρόζα Λούξεμπουργκ,2012, 

http://www.rosalux.de/publication/38554/just-mobility.html

Αγωνιστικές διεκδικήσεις για δωρεάν ή φθηνά ΜΜΜ καθώς και για την επέκταση των δικτύων με ταυτόχρονη αποθάρρυνση της κυκλοφορίας των Ι.Χ. στις πόλεις  έχουν αναπτυχθεί από το 2005, όμως δεν είναι σκοπός του άρθρου να κάνει μια λεπτομερή παρουσίαση. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις διεκδικήσεις αριστερών συνδικαλιστικών παρατάξεων, δημοτικών κινήσεων και αριστερών κομμάτων για δωρεάν μετακίνηση στους ανέργους (ή και σε όλους τους επιβάτες για οικονομικούς λόγους) και παρεμβάσεις Οικολογικών συλλόγων, πρωτοβουλιών για τα δικαιώματα των πεζών, των ποδηλατών, ΑΜΕΑ για την προώθηση των ΜΜΜ και αποθάρρυνσης της κυκλοφορίας του Ι.Χ. με φθηνό εισιτήριο για όλες τις κατηγορίες των επιβατών και δωρεάν για ειδικές κατηγορίες. Μια τέτοια κίνηση πολιτών αναπτύχθηκε στην περιοχή μας «ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΔΥΤΙΚΑ» για τους επτά σταθμούς του ΜΕΤΡΟ που είχαν «μπλοκάρει» (έπρεπε να λειτουργούν από το 2009) λόγω της πολιτικής διαπλοκής με τη SIEMENS. Στην πρωτοβουλία  ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΔΥΤΙΚΑ² συμμετείχαν και μέλη του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ με αποκορύφωμα τη διαμαρτυρία (20/9/2011) στο σταθμό «Σύνταγμα» του ΜΕΤΡΟ.

Στο δια ταύτα, τι πρέπει να γίνει άμεσα και εύκολα στη χώρα μας:

1.      Δωρεάν ΜΜΜ στις εξής κατηγορίας άμεσα: Ανέργους, Απόρους και νέους κάτω από 25 ετών (ανεργία 67%) με απλή επίδειξη των πιστοποιητικών εγγράφων (αντιστοίχως κάρτα ανεργίας, πιστοποιητικό απορίας, αστ.ταυτότητα).

2.      Κατάργηση των ελεγκτών για την αποκατάσταση της κοινωνικής γαλήνης μέχρι τέλους του 2013 και επανεκπαίδευσή τους.

3.      Προώθηση προοδευτικά της ιδέας για δωρεάν μετακίνηση στα ΜΜΜ περισσοτέρων κατηγοριών πολιτών με κοινωνικά κριτήρια (περισσότερες κατηγορίες από τον α/α 1).

4.      Ποιοτική, συχνή, τοπική και διαδημοτική Δωρεάν Δημοτική Συγκοινωνία.

Πως μπορεί πολιτικά και οικονομικά να στηριχτεί αυτή η πρόταση:

·         Οι μετακινήσεις γενικά επιχορηγούνται ήδη από το κράτος, μόνο που οι περισσότεροι το αγνοούν. Οι ιδιοκτήτες ή οι μεταφορικές εταιρείας των ΟΑΣΘ,  ΚΤΕΛ, αεροπορκές, ναυτιλιακές που μεταφέρουν επιβάτες και εμπορεύματα επιχορηγούνται  από φορολογία κυρίως των λαϊκών στρωμάτων.

·         Υπάρχουν κατηγορίες πολιτών που ήδη μετακινούνται δωρεάν (τις παρουσιάσαμε παραπάνω).

·        Η  κοινωνία να διεκδικήσει την πάταξη της πραγματικής φοροδιαφυγής για να εξασφαλιστούν οι πόροι για την επιχορήγηση των ΜΜΜ για τη δωρεάν μετακίνηση των κοινωνικών κατηγοριών που πλήττονται βάναυσα.

·        Να αρθεί η σχετική παράγραφος του μνημονιαμκού νόμου 3889/2010 (Α΄ 182) με την οποία προβλέπεται μόνο το 5% του Πράσινου Ταμείου να διατίθεται για την βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής στις πόλεις και να ενισχυθούν τα δημόσια ΜΜΜ (το 95% πάει για τις «υποχρεώσεις» που έχουν δεχτεί αδιαμαρτύρητα οι κυβερνήσεις των μνημονίων και της υποταγής).

Είναι αυτό εφικτό; Σαφώς και είναι. Ένα παράδειγμα, στο Ταλίν, πρωτεύουσα της Εσθονίας, τα ΜΜΜ είναι δωρεάν για όλους τους δημότες, από 1/1/2013. Το δικαίωμα στην κινητικότητα είναι και αυτό ένα σύγχρονο κοινωνικό δικαίωμα. Και η Εσθονία έχει οικονομική κρίση, η δωρεάν μετακίνηση των δημοτών του Ταλίν είναι ακριβώς ένα μέτρο ανακούφισης από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και όχι της ευημερίας της πόλης.

Τέλος, ο αγώνας για δημόσια δωρεάν (για ορισμένες κοινωνικές κατηγορίες) ή φθηνά και ποιοτικά ΜΜΜ έχει αντικειμενικά πολιτικό, κοινωνικό χαρακτήρα (μέτρο ανακούφισης των οικονομικά αδύναμων πολιτών) αλλά και οικολογική διάσταση (αποθάρρυνση της κυκλοφορίας των Ι.Χ. στις πόλεις, απομυθοποίηση του αξιακού συστήματος το καπιταλισμού). Τον αγώνα για τα ΜΜΕ θα πρέπει να τον συνδυάζουμε  και με τις δύο διαστάσεις, την κοινωνική και την οικολογική.

ΣΗΜΕΩΣΕΙΣ:

1.      Για την ιδεολογία του αυτοκινήτου ως αξιακό σύστημα στον καπιταλισμό θα επανέλθω σε επόμενο άρθρο.

2.      Για τους αγώνες που αναπτύχθηκαν για την λειτουργία των  επτά σταθμών  του ΜΕΤΡΟ και μια συνολική εκτίμηση της πρωτοβουλίας ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΔΥΤΙΚΑ και ιδιαίτερα το σταθμό Αγία Μαρίνα (πρώην Χαϊδάρι) μπορείτε δείτε στο blog http://metrodyt.blogspot.gr/

Κώστας Φωτεινάκης

Δημοτικός Σύμβουλος «Πολίτες σε Δράση – Οικολόγοι Πράσινοι»

Πρόεδρος των ΦΙΛΩΝ της ΦΥΣΗΣ

Γραμματέας του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ Χαϊδαρίου

Κώστας Φωτεινάκης: "Χρειαζόμαστε μια αριστερή – οικολογική και "απελευθερωτική" Αυτοδιοίκηση"

Συνεδρίαση λαϊκής αυτοδιοίκησης στο χωριό Βλάσι Αγράφων, 1943. Φωτογραφία του Σπύρου Μελετζή

--------

Οι περισσότεροι που ασχολούνται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με την Τοπική Αυτοδιοίκηση συνήθως μιλάνε για το μίζερο τροϊκανό παρόν της (έλλειψη πόρων και περικοπών κονδυλίων, ασφυκτικούς διοικητικούς ελέγχους), αγνοώντας ή υποτιμώντας το πλούσιο, αγωνιστικό και ένδοξο παρελθόν της.

Σήμερα η Αυτοδιοίκηση, με αριστερό και οικολογικό πρόσημο, οφείλει να γνωρίζει και να διδάσκεται από τους παλαιότερους λαϊκούς και "απελευθερωτικούς αγώνες", τις διεκδικήσεις και τη χρηστή διοίκηση των αριστερών αλλά και άλλων αυτοδιοικητικών ανθρώπων, που την υπηρέτησαν, έχοντας όραμα και θέληση να συγκρουστούν, να ανακαλύψουν, να ρισκάρουν, να πειραματιστούν και τελικά να τα καταφέρουν.

Χρειαζόμαστε μια Τοπική Αυτοδιοίκηση που να έχει βαθιά πολιτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά, που να προετοιμάζει και να στηρίζει τις μεγάλες ριζοσπαστικές αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα. Αναφέρω ορισμένα από αυτά τα χαρακτηριστικά: να είναι διεκδικητική και αλληλέγγυα, να ενθαρρύνει τη συμμετοχή στις δημοτικές υποθέσεις, καθώς και στις νέες συλλογικές μορφές οργάνωσης της κοινωνίας, να διαχειρίζεται με διαφάνεια και με σύνεση τα πενιχρά έσοδα, να αξιοποιεί το ανθρώπινο δυναμικό του δήμου αλλά και τον εθελοντισμό των πολιτών, να συμβάλλει στην επιμόρφωση ή ακόμα και στον επαγγελματικό προσανατολισμό των νέων και των ανέργων, να ανακαλύπτει και να αξιοποιεί εθνικά και Ευρωπαϊκά προγράμματα, να υπερασπίζεται το κοινωνικό κράτος και τα δικαιώματα των πολιτών, να ανοίγει νέους δρόμους τοπικής ανάπτυξης

Ειδικότερα το Χαϊδάρι, που έχει πλούσιο φυσικό και πολιτιστικό απόθεμα, μπορεί να γίνει "πρότυπο πόλης", μια πόλη στην οποία θα συνυπάρχουν και θα συμβιώνουν αρμονικά οι άνθρωποι, το φυσικό και το δομημένο περιβάλλον. Το Χαϊδάρι διαθέτει βουνό και θάλασσα (Όρος Αιγάλεω – Ποικίλο, Σκαραμαγκάς), μεγάλους ελεύθερους χώρους που μας επιτρέπουν να αναπνέουμε (Στρατόπεδο και Νοσοκομεία), πλούσια ιστορικά μνημεία (Μονή Δαφνίου, Ιερά Οδός, ΜΠΛΟΚ15, Παλατάκι) και αρκετούς δρόμους και μικρές πλατείες στον αστικό ιστό με πλούσια δενδροφύτευση).

"Το Χαϊδάρι – πρότυπο πόλης" δεν μπορεί να δημιουργηθεί ως μια πράσινη βραχονησίδα με ευτυχισμένους κατοίκους, όταν έχουμε ένα βομβαρδισμένο και ρημαγμένο κράτος από τα μνημόνια, τις υποταγμένες κυβερνήσεις και θεσμούς στην τρόικα.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση σήμερα εκτός από ένα αριστερό – οικολογικό όραμα, την αγωνιστική διάθεση και τα ικανά στελέχη που θα εργάζονται με αυταπάρνηση, αξιοποιώντας τη σύγχρονη τεχνολογία στην οργάνωση των υπηρεσιών, οφείλει να είναι και "απελευθερωτική", δηλαδή να απελευθερώσει τη χώρα και τους πολίτες από τα δεσμά της τρόικας.

"Απελευθερωτική; Αυτό γίνεται;" θα μπορούσε να ρωτήσει ένας καλοπροαίρετος αναγνώστης. Πριν απαντήσω, ας ανατρέξουμε στο παρελθόν της Ελλάδας και της Ευρώπης που διδάσκει.
1. Ανατρέχοντας στην Χάρτα του Ρήγα Φεραίου (γράφτηκε το 1797, δηλαδή 24 χρόνια πριν την Ελληνική Επανάσταση), θα διαπιστώσουμε ότι ο συγγραφέας θεωρεί τη δημοκρατία, τη συμμετοχή, τη δικαιοσύνη, την αποκέντρωση, την ισόρροπη ανάπτυξη και την αυτοδιοίκηση των επαρχιών ως απαραίτητη προϋπόθεση για την λειτουργία του νέου Ελληνικού Κράτους.
2. Το 1843 ψηφίστηκε το πρώτο Σύνταγμα της χώρας μας. Ο ρόλος της Τ.Α. ήταν ιδιαίτερα σημαντικός. Ο λαϊκός αγωνιστής Γιάννης Μακρυγιάννης, ο οποίος ήταν και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας, γράφει στα απομνημονεύματά του ότι «...το κίνημα του Συντάγματος... άρχισε από το σπίτι...» του, γιατί «Μ΄ αυτόν τον τρόπο δεν διοικιώμαστε, με το "έτζι θέλω" του κάθε ενού. Θέλομεν νόμους κατά τους αγώνες μας και θυσίες μας...»
3. Στο μανιφέστο της Παρισινής Κομμούνας, 19 Απριλίου 1871, οι επαναστάτες διεκδικούσαν: «...Τι ζητάμε; Την οργάνωση και στερέωση της Δημοκρατίας. Την απόλυτη αυτονομία της Αυτοδιοίκησης, απλωμένης σε όλες τις περιοχές της Γαλλίας, με τη διασφάλιση, ολοκλήρωση των δικαιωμάτων του κάθε Δήμου και της κάθε κοινότητας. Την κατοχύρωση της πλήρους άσκησης των δικαιωμάτων του κάθε Γάλλου, σαν ανθρώπου, πολίτη και εργαζόμενου...»
4. Το αντιστασιακό Σύνταγμα της ΠΕΕΑ με το 1ο ψήφισμα στις Κορυσχάδες 30/07/1944, δηλαδή πριν φύγουν οι Γερμανοί από την Ελλάδα, περιγράφει το θεσμό της Τ.Α. και το ρόλο της: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό και ασκούνται από το Λαό. Η Αυτοδιοίκηση και η Λαϊκή Δικαιοσύνη είναι θεμελιώδεις θεσμοί του δημόσιου βίου των Ελλήνων».
5. Μετά την Κατοχή και την εμφυλιοπολεμική περίοδο αναπτύσσονται αγώνες των Αριστερών Αυτοδιοικητικών στελεχών για την Δημοκρατία, την Ειρήνη, την Ανεξαρτησία, την απελευθέρωση των κρατουμένων. Η Αριστερά κυνηγημένη και κατασυκοφαντημένη δίνει άλλο περιεχόμενο στον θεσμό.
6. Η χούντα των συνταγματαρχών στις 17 Μαΐου 1967 "αποφασίζει και διατάζει" την καθαίρεση των Αιρετών Δημάρχων και των Δημοτικών Συμβουλίων. Εκατοντάδες στελέχη της Αριστεράς οδηγούνται στην εξορία. Όμως η αυτοδιοικητική Αριστερά δεν σωπαίνει ούτε στην εξορία, καταγγέλλει την Χούντα και την κατάλυση της Δημοκρατίας. Τον Μάιο του 1967 τριανταπέντε Δήμαρχοι, Κοινοτάρχες και Πρόεδροι Δημοτικών Συμβουλίων συνεδριάζουν κρυφά στις φυλακές της Γυάρου και εκπροσωπώντας περισσοτέρους από 500 αιρετούς δημοτικούς και κοινοτικούς συμβούλους συντάσσουν και στέλνουν παράνομα στην Ευρώπη το πρώτο ψήφισμα διαμαρτυρίας.
7. Μετά την μεταπολίτευση του 1974 η Τ.Α. μπαίνει σοβαρά και με μεγάλη δυναμική στο προσκήνιο της πολιτικής και δημόσιας ζωής. Αναπτύσσονται διεκδικητικοί αγώνες με πρωτεργάτες τα αριστερά* αυτοδιοικητικά στελέχη, τα οποία κινητοποίησαν τις τοπικές κοινωνίες, για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, την απόσπαση από την κεντρική εξουσία πόρων και αρμοδιοτήτων.

Το έργο των Δημάρχων της Αριστεράς οι οποίοι δεν αρκέστηκαν στον ρόλο του "ληξίαρχου" και του "συλλέκτη απορριμμάτων", οι υποδομές που άφησαν, αλλά κυρίως το διεκδικητικό και απελευθερωτικό πνεύμα τους, με τον πολίτη συμμέτοχο, εξακολουθεί να είναι μια παρακαταθήκη και μια βαρά κληρονομιά για μας τους νεώτερους.
Μια βαριά κληρονομιά είναι και ο αγώνας για τη γνώση, και σε αυτόν το τομέα έχουμε πλούσιες παρακαταθήκες. Σύμφωνα με γραπτή μαρτυρία του Δημάρχου Χολαργού Παναγιώτη Παπαγιάννη στο Παρθένι της Λέρου «στο δεύτερο εξάμηνο του 1968 λειτούργησε σεμινάριο Αυτοδιοίκησης, ως παράνομο "Κρυφό Σχολειό", στο οποίο πήραν μέρος περίπου 250 "μαθητές", σε ομάδες 5-10 κρατουμένων. Δάσκαλοι δύο κρατούμενοι Δήμαρχοι».
Ακόμα και στις εξορίες η Αριστερά επιμορφώνει τα στελέχη της, γιατί πιστεύει στη γνώση, στον κινηματικό χαρακτήρα του θεσμού της Τ.Α. και στον αναντικατάστατο ρόλο της για την εκβάθυνση της δημοκρατίας και την προώθηση των λαϊκών συμφερόντων.

Οι άνθρωποι της Αριστεράς αγωνίστηκαν σε πολύ δυσκολότερες καταστάσεις απ΄ αυτές που ζούμε σήμερα και τα κατάφεραν. Θα πετύχουν και σήμερα, αρκεί να έχουν όραμα και διάθεση να συγκρουστούν με το κατεστημένο και τα συμφέροντα. Θα πετύχουν με την προϋπόθεση ότι έχουν ευρείς ορίζοντες και ικανότητες να συνδέσουν το τοπικό με το υπερτοπικό, το εθνικό με το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο.
Οι "Πολίτες σε δράση – Οικολόγοι Πράσινοι" διαθέτουν πολιτικό όραμα και το ανθρώπινο δυναμικό και όλες τις προϋποθέσεις για να υπερασπίσουν το κοινωνικό κράτος και μαζί με τους πολίτες να δημιουργήσουν ένα "Χαϊδάρι – πρότυπο πόλης".

Υ.Γ. Όσοι "έτρεχαν τα σάλια τους" με τον Καλλικράτη, πώς σχολιάζουν σήμερα τις απολύσεις στους Δήμους και την υποβάθμιση της Τ.Α.;

*Υπήρξαν και άλλοι φωτισμένοι αυτοδιοικητικοί άνθρωποι, εκτός από εκείνους της επίσημης Αριστεράς, όπως η Μελίνα Μερκούρη (υπ. δήμαρχος με το ΠΑΣΟΚ, δεν εκλέχτηκε δήμαρχος Αθήνας, είχε όμως καινοτόμες ιδέες και προτάσεις), ο Αντώνης Τρίτσης, ο Σταύρος Μπένος κ.ά.


* Κώστας Φωτεινάκης: Μέλος της Δημοτικής Ομάδας και της Γραμματείας "ΠσΔ – ΟΠ", Πρόεδρος των Φίλων της Φύσης