Γιώργου Μητραλιά: «Βατερλό» ή μήπως εφιαλτικός θρίαμβος της γαλλικής ακροδεξιάς;

Γιώργου Μητραλιά: «Βατερλό» ή μήπως εφιαλτικός θρίαμβος της γαλλικής ακροδεξιάς;

«Ήττα της γαλλικής ακροδεξιάς», «Υποχώρηση της Λε Πεν» ή ακόμα και «Το Βατερλώ της ακροδεξιάς Λε Πεν», ιδού μερικοί από τους τίτλους με τους οποίους τα ελληνικά ΜΜΕ σχολίασαν τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου των γαλλικών περιφερειακών εκλογών. Τίτλοι «εμβριθείς» που προδίδουν μια γνώση του προβλήματος ανάλογη με εκείνη των σχολίων του είδους «Μα, ποια υπερθέρμανση του πλανήτη; Εδώ χιόνισε χτες στην Πάρνηθα»…

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι αυτοί οι τίτλοι και αυτός ο σχολιασμός των επιδόσεων της κας Λε Πεν και του κόμματός της δεν πρωτοτυπούν. Αντίθετα, συνεχίζουν μια μακρά θλιβερή παράδοση απίστευτα λαθεμένων διαπιστώσεων και προβλέψεων για την ακροδεξιά, που διαψεύστηκαν ακαριαία από τα γεγονότα. Έτσι, και για να μείνουμε στο ζήτημα και στη χώρα που μας ενδιαφέρουν (την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γαλλία), ήταν τον Αύγουστο του 1932 όταν ο ηγέτης του γαλλικού Σοσιαλιστικού κόμματος και μετέπειτα πρωθυπουργός του Λαϊκού Μετώπου Λεόν Μπλουμ δήλωνε: «Ό,τι κι να συμβεί, ο δρόμος προς την εξουσία έχει κλείσει για τον Χίτλερ». Και ο ίδιος Λεόν Μπλουμ συμπλήρωνε ακόμα πιο κατηγορηματικός την επαύριο της ήττας του Χίτλερ το Νοέμβριο του 1932: «Ο Χίτλερ είναι εφεξής αποκλεισμένος από την εξουσία. Είναι μάλιστα αποκλεισμένος, αν μπορώ να το πω, από την ίδια την ελπίδα της εξουσίας». Όσο για τη Le Temps, τη μεγάλη γαλλική εφημερίδα της εποχής και πρόγονο της σημερινής Le Monde, αυτή έμεινε στην ιστορία για τον εύγλωττο τίτλο του κύριου άρθρου της την επομένη της ναζιστικής εκλογικής ήττας του Νοεμβρίου 1932: «Το τέλος του κ. Χίτλερ»! Θυμίζουμε ότι μόλις δυο μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1933, ο ίδιος «κ. Χίτλερ» ανέβαινε στην εξουσία και γινόταν Καγκελάριος της Γερμανίας…

Για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η εκλογική ήττα του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος το Νοέμβριο του 1932 θα μπορούσε να δικαιολογήσει τις πρόωρες θριαμβολογίες της γαλλικής εφημερίδας. Τι να πει όμως κανείς σήμερα για τους σημερινούς θριαμβολογούντες καθώς δεν υπάρχει καμιά εκλογική ήττα, αλλά μάλλον εκλογικός θρίαμβος του Εθνικού Μετώπου της κας Λε Πεν; Πράγματι, τα γεγονότα –και οι αριθμοί- μιλάνε από μόνοι τους: Ιστορικό ρεκόρ ψήφων και ποσοστών της γαλλικής ακροδεξιάς, τριπλασιασμός των εκλεγμένων περιφερειακών συμβούλων της και… πρώτο σε εκλογική δύναμη κόμμα της Γαλλίας! Όσο για την αποτυχία του Εθνικού Μετώπου να κερδίσει έστω και μια περιφέρεια, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι η, εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια, συνεχής άνοδος της εκλογικής επιρροής της γαλλικής ακροδεξιάς χαρακτηρίζεται από ανάλογες συνεχείς «αποτυχίες» ακόμα και να εκλέξει 2-3 βουλευτές. Ο λόγος είναι απλός και τον γνωρίζουν οι πάντες: Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, για να εκλεγεί ένας ακροδεξιός πρέπει να υπερισχύσει των συνασπισμένων αντιπάλων του. Δηλαδή, να συγκεντρώσει περισσότερες ψήφους από όσους όλοι οι άλλοι μαζί…

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με την παράθεση και αποδόμηση ανάλογων ανυπόστατων διαπιστώσεων και εκτιμήσεων. Όμως, νομίζουμε ότι προτεραιότητα πρέπει να δοθεί όχι σε λεπτομέρειες αλλά στην ουσία του προβλήματος που είναι η τρομακτικά επίφοβη γενική άνοδος της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Και η ουσία αυτού του –αμέσως μετά τη κλιματική καταστροφή- υπ’αριθμόν ένα προβλήματος των καιρών μας είναι διπλή. Καταρχήν, όταν ο συνασπισμός των πάντων ενάντια στη (γαλλική και μη) ακροδεξιά δεν θα επαρκεί για να αποτρέψει την άνοδό της στην εξουσία, δηλαδή όταν μόνη της η ακροδεξιά θα συγκεντρώνει πάνω από το 50% των ψήφων, τότε θα είναι πολύ αργά! Κι αυτό για ένα απλό λόγο, που θα έπρεπε να μας έχει διδάξει ο εφιαλτικός ευρωπαϊκός μας 20ος αιώνας: όταν η ακροδεξιά ανεβαίνει στην εξουσία, κάνει τα πάντα για να παραμείνει σε αυτή και δεν πέφτει παρά μέσα σε λουτρά αίματος και απερίγραπτων καταστροφών…

Πριν όμως συμβούν όλα αυτά, υπάρχει η πολύ αμεσότερη δεύτερη «ουσία του προβλήματος» με την οποία πρέπει επειγόντως να καταπιαστούμε. Και αυτή παραπέμπει στις ήδη υπαρκτότατες έμμεσες καταστροφικές συνέπειες, στις «παράπλευρες απώλειες» που προκαλεί η συνεχής άνοδος της ακροδεξιάς πριν καν ανέβει στην εξουσία. Πρόκειται για τη σταδιακή ακροδεξιά μετάλλαξη των παραδοσιακών κυβερνητικών (νεοφιλελεύθερων) κομμάτων που, υπό την πίεση της ακροδεξιάς, επιλέγουν να την αντιμετωπίσουν υιοθετώντας και εφαρμόζοντας όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του προγράμματός της, προς μεγάλη –βέβαια- απογοήτευση των οπαδών τους που φτάνουν τελικά να προτιμούν το πρωτότυπο από την απομίμηση! Και φτάνουμε έτσι, στην αποθέωση αυτής της αυτοκτονικής λογικής με την πριν από ένα μήνα ψήφιση από τη γαλλική Βουλή (και με τη θετική ψήφο των κομμουνιστών βουλευτών!) της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, που αποτελεί όχι κάποιο δευτερεύον αλλά ένα από τα πιο κεντρικά προγραμματικά μέτρα του Εθνικού Μετώπου, την ίδια τη «φιλοσοφία» του! Οι ομιλούντες για ήττες, υποχωρήσεις και Βατερλώ του κόμματος της κας Λε Πεν θα έπρεπε πριν προχωρήσουν σε αυτές τις εντελώς αστήρικτες, εξωπραγματικές και εξωφρενικές «διαπιστώσεις» τους να λάβουν υπόψην και το ιστορικής σημασίας εφιαλτικό γεγονός ότι η χώρα/βαρόμετρο της Γηραιάς μας ηπείρου που είναι η Γαλλία των κοινωνικών επαναστάσεων και του Διαφωτισμού έφτασε ήδη «ανεπαισθήτως» να ζει κάτω από στρατιωτικό νόμο!...

Συμπέρασμα: Η αρλουμπολογία περί των «αποτυχιών» της γαλλικής ακροδεξιάς είναι εξαιρετικά επικίνδυνη επειδή οδηγεί αναπόφευκτα στον εφησυχασμό που είναι ο χειρότερος σύμβουλος στην αντιμετώπιση της φαιάς πανούκλας. Και ας μην ξεχνάμε: Δυστυχώς, η ιστορία επαναλαμβάνεται όλο και λιγότερο ως φάρσα…

Πηγή: http://contra-xreos.gr/

-------

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στο ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ Αριστερό ΜΠΛΟΚ δημοσιεύουμε ή προωθούμε θέματα που θεωρούμε ότι είναι "τροφή για σκέψη" χωρίς να είναι απαραίτητο ότι συμφωνούμε απολύτως με το περιεχόμενο.

Αντώνης Μάντζιος: Το Επιμελητήριο, το παραεμπόριο, η ξενοφοβία και η αλήθεια

Το Επιμελητήριο, το παραεμπόριο,

η ξενοφοβία και η αλήθεια

του Αντώνη Δ. Μάντζιου, οικονομολόγου,

Δημοτικού Συμβούλου Κατερίνης

    

 Ιδιαίτερη επιμονή δείχνει και εφέτος η ηγετική ομάδα του Επιμελητηρίου Πιερίας και ο Πρόεδρός του, στην καταπολέμηση του πλανόδιου παραεμπορίου, αφήνοντας στο απυρόβλητο τα μεγάλα προβλήματα τόσο των επαγγελματιών όσο και της οικονομίας, επιμένοντας σε ένα μάλλον πιασάρικο θέμα με τελικό στόχο τους φτωχοδιάβολους οικονομικούς μετανάστες.

    Τη ώρα που η ύφεση διανύει τον 6^ο   χρόνο με ποσοστά που ξεπερνάν αθροιστικά και αυτά της κατοχής από τους Γερμανούς, με μείωση των εισοδημάτων γύρω στο 50%, με ανασφάλιστους και χωρίς ιατρική περίθαλψη το 80% των επαγγελματιών και των οικογενειών τους, ενώ τους χρεώνονται από τα Ταμείο εισφορές υγείας την οποία δεν δικαιούνται, με τα νέα επώδυνα φορολογικά μέτρα για τους επαγγελματίες, με την κοροϊδία του επιδόματος ανεργίας των επαγγελματιών με προϋπόθεση  να μην χρωστούν ασφαλιστικές εισφορές, με την κοροϊδία των δανείων επανεκκίνησης αρκεί να μην έχουν περάσει το τραπεζικό πλαφόν, με  τα χαράτσια, τους φόρους των ακινήτων αλλά και τη νέκρα στην αγορά σαν αποτέλεσμα της καταλήστευσης του λαϊκού εισοδήματος, μια αφαίμαξη της οικονομίας  για να πληρωθούν οι ληστρικοί τόκοι και τα δάνεια της Τρόικα.

       Και σ΄ ένα υποταγμένο  κράτος όπου η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίσει ούτε για τον αριθμό των δόσεων των οφειλών στην Εφορία, ούτε ακόμα για τον ΦΠΑ της εστίασης αν πρώτα δεν πάρει το okay από τους ξένους δυνάστες της Τρόικα.

       Για αυτά τα προβλήματα που είναι προβλήματα ύπαρξης  των επαγγελματιών, προβλήματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων αλλά και προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας, δεν είδαμε ημερίδες , κινητοποιήσεις και αντιδράσεις.

     Φαίνεται ότι κάποιοι με βάσει τις κομματικές τους προτιμήσεις, τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, αλλά και της θέσης τους να  προσεγγίζουν την κάθε κυβέρνηση, αρνούνται να δουν υπεύθυνα και  κατάματα την πραγματικότητα, να αντιπαρατεθούν με την ουσία των προβλημάτων, να έρθουν σε ρήξη με τις αιτίες τους και πετώντας την μπάλα στην εξέδρα προσπαθούν να ασχοληθούν με το έλασσον.  Αλλά και από αυτό ασχολούνται μόνο με την ουρά του.

   Γιατί κύριοι του Επιμελητηρίου όσο δεν υπάρχει λαϊκό εισόδημα, δεν μπορεί να υπάρχει αγορά ( εκτός από τις αγορές των τουριστών), και ο καταναλωτής δεν θα αγοράζει ή θα αγοράζει όχι μόνο το πιο φθηνό, αλλά θα παραβλέπει  και άλλους δείκτες όπως υγιεινή, ασφάλεια νομιμότητα κλπ. Και αυτός είναι νόμος της οικονομίας. Και πιθανά αύριο λόγω και της ανεργίας πλανόδιοι πωλητές θα είναι οι ίδιοι οι Έλληνες, στερώντας έτσι την ρατσιστική βάση κάποιων για την  καταδίωξη του πλανόδιου  παραεμπορίου.

     Ακόμα κύριοι του Επιμελητηρίου πριν το εμπόρευμα φθάσει στον πλανόδιο, έρχεται στεγασμένο με καράβια στα λιμάνια, μπαίνει σε αποθήκες, μεταφέρεται με αυτοκίνητα και φθάνει είτε σε καταστήματα όπου πωλείται ως επώνυμο, είτε καταλήγει στον πλανόδιο οικονομικό μετανάστη στις ακτές της Πιερίας μας.

      Ως εκ τούτου υπάρχει πεδίον δόξης λαμπρόν για όποιον θέλει να  συλλάβει το παραεμπόριο να το κάνει , είτε στο λιμάνι, είτε στις αποθήκες, είτε στην μεταφορά. Επειδή όμως τα λεφτά είναι πολλά, τα συμφέροντα μεγάλα, και οι ιδιοκτήτες επώνυμοι Έλληνες και ξένοι, υπεράνω ελέγχου και κριτικής, τα βάζουμε με τους φτωχοδιάβολους οικονομικούς μετανάστες σαν την μόνη  αιτία και λύση του κακού.

     Και επειδή κάποιοι ηρωοποιούν δράσεις της Χρυσής Αυγής και των ομάδων κρούσης αλήθεια για όσους είδαν το χαραγμένο με σπασμένο μπουκάλι μπύρας πρόσωπο του 14χρόνου Αφγανού, το έγκλημα αυτό είναι λιγότερο αποτρόπαιο αν ο κακοποιηθείς ήταν πλανόδιος  πωλητής του παραεμπορίου;

      Όμως για το στεγασμένο παραεμπόριο κύριε Πρόεδρε; Είστε ως επιμελητήριο  υπέρ της ίδιας συχνότητας ελέγχων για το στεγασμένο και για το πλανόδιο παραεμπόριο; Για να μην αγοράζουμε κύριε Πρόεδρε εδώ στην Κατερίνη επώνυμα προϊόντα που  η ετικέτα τους να έχει γραφεί πάνω από την ετικέτα made in china!  Και  ακόμα συμφωνείτε υπέρ της στελέχωσης των ελεγκτικών υπηρεσιών ή θα πρέπει αυτές να εγκαταλείψουν τα άλλα τους καθήκοντα ασχολούμενοι μόνο με το πλανόδιο παραεμπόριο;

    Όμως τα άλλα  είναι τα μεγάλα προβλήματα των επαγγελματιών, για τα οποία πρέπει να αγωνιστούν μαζί με το λαό και πρώτα από όλα για την κατάργηση του μνημονίου.    

    Και παράλληλα οφείλουμε να συγκροτήσουμε ένα πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, στηριγμένο στις δυνάμεις μας, με στόχο την καταπολέμηση της ανεργίας, την κάλυψη των αναγκών των πολιτών, την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων μας και σε όφελος των πολλών.

Κατερίνη  19-5-2013

Πέτρος Λινάρδος-Ρυλμόν: Οι μετανάστες, το πλήθος και η μεσαία τάξη

[14/11/2009 - Αφίσα από τη Διεθνή Ημερίδα με θέμα "Κλιματική Αλλαγή - Περιβάλλον - Μετανάστευση"]

Οι μετανάστες, το πλήθος και η μεσαία τάξη

Του Πέτρου Λινάρδου-Ρυλμόν

Δεν είναι μυστικό ότι η παρουσία των μεταναστών και προσφύγων δεν διαχωρίζει μόνο τους ρατσιστές από τους αντιρατσιστές, αλλά προκαλεί μεγάλη αμηχανία ακόμα και στο χώρο των αριστερών οργανώσεων. Για να το πούμε καθαρά, με βάση την παραδοσιακή αναπτυξιακή προσέγγιση του μέλλοντος της κοινωνίας, που έχει ως αφετηρία τις υπάρχουσες κοινωνικές ιεραρχίες και καταμερισμούς εργασίας, το «μεταναστευτικό» φαντάζει άλυτο. Πράγματι, αν κανείς σκέφτεται οτι κάποια στιγμή η οικονομία θα ξαναπάρει μπρός, θα αυξηθεί σιγά σιγά η απασχόληση και τότε θα υπάρξουν και πόροι για το κοινωνικό κράτος, και τελικά θα ασχοληθούμε κάποτε και με τους μετανάστες, προτιμάει να ξεχνάει το τελευταίο θέμα.  Με βάση όμως αυτό που πραγματικά συμβαίνει, η εικόνα είναι τελείως διαφορετική. Αυτή τη στιγμή οι άνεργοι, και οι ευέλικτα και μερικώς απασχολούμενοι, αυξάνονται ταχύτερα απ’ ό,τι αυξάνονται οι μετανάστες και πρόσφυγες. Η κατηγοριοποίηση των άνεργων και φτωχών σε έλληνες και ξένους χάνει την έννοιά της, καθώς οι απασχολούμενοι μετανάστες δεν φθάνουν ούτε καν το 20% των ανέργων, και οι άνεργοι μετανάστες το 10% των ανέργων. Η νεοφιλελεύθερη στρατηγική καθιστά το ιδεολόγημα «οι ξένοι παίρνουν τις δουλειές των ελλήνων» όλο και πιο άσχετο, καθώς το κοινωνικό τοπίο σαρώνεται για να καταστήσει τους ξένους ένα μικρό κομμάτι του πλήθους των άνεργων, μερικά απασχολούμενων και αδήλωτων. Στην πραγματικότητα όμως η παραδοσιακή - ακόμα και αριστερή - αναπτυξιακή προσέγγιση θέλει να ξεχάσει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, γιατί δυσκολεύεται να θυμηθεί τους ανέργους και τους φτωχούς εργαζόμενους γενικά, καθώς αντιμετωπίζει επιλεκτικά και ανάλογα με τη σημερινή δυνατότητά τους να εκπροσωπηθούν τις διάφορες κατηγορίες εργαζομένων. Η ροή μεταναστών και προσφύγων προς την Ελλάδα και την Ευρώπη είναι το αποτέλεσμα τριών αποδιαρθρωτικών διαδικασιών σε παγκόσμιο επίπεδο: Της γενικευμένης αποτυχίας της παγκοσμιοποίησης, που γεννάει ανισότητες, πείνα και πολέμους για φυσικούς πόρους. Της κρίσης του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Και της αδυσώπητης δυναμικής της κλιματικής αλλαγής. Αλλά η Ελλάδα ανήκει στις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν υποστεί οι ίδιες τις επιπτώσεις των δυο πρώτων διαδικασιών: η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση απέτυχε λόγω αβίωτων ανισοτήτων και η κρίση χρέους οδηγεί στη βίαιη καταστροφή κοινωνικού ιστού και παραγωγικού δυναμικού. Η ελληνική κοινωνία μεταφέρεται στην παγκόσμια ζώνη της άφθονης, φτηνής και απροστάτευτης εργασίας, όπου ασύδοτοι κεφαλαιούχοι συναντούν πρόθυμες Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, και ακόμα πιο πρόθυμους πολιτικούς, έτοιμους να προσφέρουν για εκμετάλλευση και εξοντωμένους μετανάστες υπό κράτηση. Η αμφισβήτηση αυτού του διευρυνόμενου κοινωνικού αδιεξόδου δεν μπορεί να βασιστεί σε μια εθνική κοινωνική συσπείρωση και σε μια ενδογενή διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου, δηλαδή στην παλιά καλή οικονομική ανάπτυξη, που η αριστερή εκδοχή της φαίνεται να κατοχυρώνεται με την έξοδο από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ανασυγκρότηση της κοινωνίας και της οικονομίας με γνώμονα τις ανάγκες, θα είναι ενταγμένη σε μια διαδικασία ταυτοχρόνως διεθνή και τοπική, και θα είναι σε όλες τις περιπτώσεις μια αλληλέγγυα διαδικασία, η οποία θα καταργήσει τις ελίτ και θα στραπατσάρει τα κεκτημένα και τις βεβαιότητες της μεσαίας τάξης. Διεθνής κατά πρώτο λόγο, γιατί η άμβλυνση και αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, αλλά και όλα τα παγκόσμια προβλήματα που αφορούν φυσικούς πόρους, απαιτούν διεθνείς λύσεις αλλά και μεταφορές πόρων, που είναι όμως επωφελείς για όλους. Διεθνής κατά δεύτερο λόγο, γιατί οι απαιτούμενες διαγραφές χρεών είναι στην πραγματικότητα σημαντικές μεταφορές πόρων από χώρα σε χώρα, ή από ήπειρο σε ήπειρο. Διεθνής, τέλος, γιατί η γεωγραφία των ροών προϊόντων πρέπει να ξανασχεδιαστεί για να εξασφαλιστεί η παραγωγή από τοπικούς πληθυσμούς, που έχουν δικαίωμα στην αξιοπρεπή επιβίωση όπου κι αν βρίσκονται, αλλά και για να μειωθούν οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Η αλληλεγγύη σε τοπικό επίπεδο, σε μια χώρα με ποσοστό ανεργίας που υπερβαίνει το 30%, είναι πριν απ’ όλα η παραγωγική δραστηριοποίηση των διαθέσιμων ανθρώπων και των διαθέσιμων ειδικοτήτων και δεξιοτήτων τους. Και προφανώς η άποψη ότι το ζήτημα αυτό τίθεται διαφορετικά για το 90% του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων που είναι έλληνες, και διαφορετικά για το 10% που είναι ξένοι, δεν έχει καμία σχέση με τη λογική, πόσο μάλλον με την αλληλεγγύη. Την προτεραιότητα όμως σε μια ανασυγκρότηση με άμεσους κοινωνικούς στόχους θα την υπηρετήσουν οι κινητοποιήσεις των ίδιων των ενδιαφερομένων, και όχι οι επίπονες προσπάθειες ομάδων της μεσαίας τάξης και των εκπροσώπων τους να διατηρήσουν τις ιεραρχίες και τις ισορροπίες στις οποίες έχουν συνηθίσει. Οι κινητοποιήσεις αυτές θα είναι αποτελεσματικές όταν συμπεριλαμβάνουν όλους τους «από κάτω», όταν δηλαδή δεν επιτρέπουν τη διατήρηση όχι μόνο ανισοτήτων, αλλά και σχέσεων εκμετάλλευσης που πλήττουν ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, και επομένως ενισχύουν την κοινωνική συμμαχία η οποία οικοδομείται πάνω στη διατήρηση μιας απροστάτευτης εργατικής δύναμης. Το «μεταναστευτικό» μας οδηγεί επομένως στην καρδιά της συζήτησης, τόσο για το πεδίο όπου πολεμάμε τον νεοφιλελευθερισμό, όσο και για το πεδίο όπου οικοδομούμε την αλληλεγγύη. Η διαφορετική προσέγγιση των αναγκών των κατοίκων αυτής της χώρας, είναι το προϊόν μιας αντίληψης που δεν αρνείται την ιεράρχηση της κοινωνίας. Η αντίληψη αυτή συμβαδίζει με την άποψη οτι η εθνική αναδίπλωση με τη μια ή την άλλη εκδοχή της μπορεί να εγγυηθεί κοινωνικά κεκτημένα, υπό τον όρο ότι δέχεται να «ξεχάσει» του μετανάστες και πρόσφυγες, και επομένως να βυθιστεί στη σκοτεινή περιοχή του στιγματισμού του «άλλου». Η εθνική αναδίπλωση δεν μπορεί όμως να πλήξει πραγματικά το νεοφιλελευθερισμό, ούτε μπορεί ένας εθνικός κρατισμός να εξαλείψει τα αποτελέσματα της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης. Ο «άλλος» είναι ο σύμμαχος μας, εντός και εκτός των συνόρων, γιατί η αλληλεγγύη που θα ανατρέψει τις καταστροφικές διεθνείς ιεραρχίες οικοδομείται εδώ που μένουμε, αλλά και με αυτούς που ζουν και αγωνίζονται σε άλλες χώρες και ηπείρους.

ΠΗΓΗ RED NOTEBOOK