9 Μαϊου: Η Μέρα της Ευρώπης, η ήττα των ναζί και η τωρινή επίθεση της ακροδεξιάς

9 Μαΐου:  Η Μέρα της Ευρώπης, η ήττα των ναζί και η τωρινή επίθεση της ακροδεξιάς

Γιάννης Παρασκευόπουλος,

Νομικός, μέλος των Πράσινων - Οικολογία

Στις 9 Μαΐου, είναι η επίσημη Ημέρα της Ευρώπης. Η Διακήρυξη Σουμάν  του 1950, αφετηρία της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιλέχθηκε συνειδητά να συμπέσει με τη Μέρα της Νίκης, μετά τη συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας.

Ήταν όμως η φρίκη του Γ’ Ράιχ, έργο μόνο ενός παράφρονα δικτάτορα; Ο Μαρκ Μαζάουερ στη «Σκοτεινή Ήπειρο» επισημαίνει ότι ο ναζισμός οδήγησε στα ακρότατα όριά τους τις ήδη κοινές παραδοχές ΟΛΗΣ της τότε Ευρώπης: διάκριση «πολιτισμένου (Λευκού) κόσμου» και μη, ευγονική στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών, αναζήτηση ισχυρής εκτελεστικής εξουσίας (και ισχυρών ηγετών) με απαίτηση πειθαρχίας και πλήρους υπακοής των πολιτών,  φόβος κοινωνικής ανατροπής και προθυμία να θυσιαστούν ατομικές ελευθερίες για το «κοινό καλό», επιθυμία για επιστροφή των γυναικών «στο σπίτι» ώστε να αυξηθούν οι γεννήσεις. Το σοκ ήταν ότι, μην έχοντας πια αποικίες, οι ναζί μετέφεραν όλη την αποικιακή βαρβαρότητα στην ίδια στην Ευρώπη: «Όταν τρώμε στάρι από τον Καναδά», είχε πει ο Χίτλερ, «δεν σκεφτόμαστε τους καταληστεμένους Ινδιάνους» [1].

Αν λοιπόν το 1945 σηματοδοτεί τη στρατιωτική και πολιτική ήττα του ναζισμού, η αντίστοιχη πολιτισμική του ήττα χρειάστηκε να περιμένει: στη Δύση κυριάρχησε η ανάσχεση του κομμουνιστικού κινδύνου και αργότερα ο ηθικός πανικός για τους τέντυμπόϊς, στην Ανατολή τα πάντα υποτάχτηκαν στον καθοδηγητικό ρόλο των Κ.Κ. και των αστυνομικών μηχανισμών επαγρύπνησης.

1968: η ολοκλήρωση της ήττας του ναζισμού

Γιώργος Μητραλιάς - Προσοχή, κίνδυνος θάνατος: Όχι, το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λε Πεν δεν είναι “ένα κόμμα σαν όλα τα άλλα”!

[Φωτ. Mail on Line]

----------------------------------

Προσοχή, κίνδυνος θάνατος:
Όχι, το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λε Πεν δεν είναι “ένα κόμμα σαν όλα τα άλλα”!

του Γιώργου Μητραλιά

Το δημοσιευμένο στις 11 του περασμένου Μάρτη άρθρο μας για τις επερχόμενες γαλλικές προεδρικές εκλογές είχε τον εύγλωττο και συνάμα πολύ επίκαιρο τίτλο “Από την παρούσα αποσύνθεση του παλιού στην αυριανή ιστορική θεσμική και πολιτική κρίση”. (1) Αν ήταν να σχολιάζαμε τώρα τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου αυτών των προεδρικών εκλογών αλλά και τις βαθύτερες εξελίξεις που αυτά πυροδοτούν, δεν θα αλλάζαμε ούτε τον τίτλο, ούτε μια λέξη από το περιεχόμενο εκείνου του άρθρου. Κατά συνέπεια, τουλάχιστον προς το παρόν δεν θα είχαμε να προσθέσουμε κάτι το ουσιαστικό…

Αν όμως νοιώθουμε σήμερα την επιτακτική ανάγκη να επανέλθουμε στις γαλλικές εκλογές αυτό οφείλεται όχι μόνο στο γεγονός ότι μεσολάβησε μια “απρόβλεπτη” σημαντική εξέλιξη αλλά και ότι αυτή η εξέλιξη έχει άμεσες συνέπειες τεράστιας σημασίας σε όλη την Ευρώπη και ίσως ακόμα περισσότερο... στη δική μας χώρα. Αναφερόμαστε -προφανώς- στα προβλήματα που δημιούργησε η στάση του Ζαν Λυκ Μελανσόν -αλλά και των δυο “μικρότερων” υποψηφίων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς- στο ζήτημα της ψήφου των αριστερών στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, με δεδομένη την παρουσία σε αυτόν της Μαρίν Λε Πεν του ρατσιστικού, ακροδεξιού και άκρως επικίνδυνου Εθνικού Μετώπου.

Γιώργου Μητραλιά: «Βατερλό» ή μήπως εφιαλτικός θρίαμβος της γαλλικής ακροδεξιάς;

Γιώργου Μητραλιά: «Βατερλό» ή μήπως εφιαλτικός θρίαμβος της γαλλικής ακροδεξιάς;

«Ήττα της γαλλικής ακροδεξιάς», «Υποχώρηση της Λε Πεν» ή ακόμα και «Το Βατερλώ της ακροδεξιάς Λε Πεν», ιδού μερικοί από τους τίτλους με τους οποίους τα ελληνικά ΜΜΕ σχολίασαν τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου των γαλλικών περιφερειακών εκλογών. Τίτλοι «εμβριθείς» που προδίδουν μια γνώση του προβλήματος ανάλογη με εκείνη των σχολίων του είδους «Μα, ποια υπερθέρμανση του πλανήτη; Εδώ χιόνισε χτες στην Πάρνηθα»…

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι αυτοί οι τίτλοι και αυτός ο σχολιασμός των επιδόσεων της κας Λε Πεν και του κόμματός της δεν πρωτοτυπούν. Αντίθετα, συνεχίζουν μια μακρά θλιβερή παράδοση απίστευτα λαθεμένων διαπιστώσεων και προβλέψεων για την ακροδεξιά, που διαψεύστηκαν ακαριαία από τα γεγονότα. Έτσι, και για να μείνουμε στο ζήτημα και στη χώρα που μας ενδιαφέρουν (την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γαλλία), ήταν τον Αύγουστο του 1932 όταν ο ηγέτης του γαλλικού Σοσιαλιστικού κόμματος και μετέπειτα πρωθυπουργός του Λαϊκού Μετώπου Λεόν Μπλουμ δήλωνε: «Ό,τι κι να συμβεί, ο δρόμος προς την εξουσία έχει κλείσει για τον Χίτλερ». Και ο ίδιος Λεόν Μπλουμ συμπλήρωνε ακόμα πιο κατηγορηματικός την επαύριο της ήττας του Χίτλερ το Νοέμβριο του 1932: «Ο Χίτλερ είναι εφεξής αποκλεισμένος από την εξουσία. Είναι μάλιστα αποκλεισμένος, αν μπορώ να το πω, από την ίδια την ελπίδα της εξουσίας». Όσο για τη Le Temps, τη μεγάλη γαλλική εφημερίδα της εποχής και πρόγονο της σημερινής Le Monde, αυτή έμεινε στην ιστορία για τον εύγλωττο τίτλο του κύριου άρθρου της την επομένη της ναζιστικής εκλογικής ήττας του Νοεμβρίου 1932: «Το τέλος του κ. Χίτλερ»! Θυμίζουμε ότι μόλις δυο μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1933, ο ίδιος «κ. Χίτλερ» ανέβαινε στην εξουσία και γινόταν Καγκελάριος της Γερμανίας…

Για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η εκλογική ήττα του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος το Νοέμβριο του 1932 θα μπορούσε να δικαιολογήσει τις πρόωρες θριαμβολογίες της γαλλικής εφημερίδας. Τι να πει όμως κανείς σήμερα για τους σημερινούς θριαμβολογούντες καθώς δεν υπάρχει καμιά εκλογική ήττα, αλλά μάλλον εκλογικός θρίαμβος του Εθνικού Μετώπου της κας Λε Πεν; Πράγματι, τα γεγονότα –και οι αριθμοί- μιλάνε από μόνοι τους: Ιστορικό ρεκόρ ψήφων και ποσοστών της γαλλικής ακροδεξιάς, τριπλασιασμός των εκλεγμένων περιφερειακών συμβούλων της και… πρώτο σε εκλογική δύναμη κόμμα της Γαλλίας! Όσο για την αποτυχία του Εθνικού Μετώπου να κερδίσει έστω και μια περιφέρεια, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι η, εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια, συνεχής άνοδος της εκλογικής επιρροής της γαλλικής ακροδεξιάς χαρακτηρίζεται από ανάλογες συνεχείς «αποτυχίες» ακόμα και να εκλέξει 2-3 βουλευτές. Ο λόγος είναι απλός και τον γνωρίζουν οι πάντες: Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, για να εκλεγεί ένας ακροδεξιός πρέπει να υπερισχύσει των συνασπισμένων αντιπάλων του. Δηλαδή, να συγκεντρώσει περισσότερες ψήφους από όσους όλοι οι άλλοι μαζί…

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με την παράθεση και αποδόμηση ανάλογων ανυπόστατων διαπιστώσεων και εκτιμήσεων. Όμως, νομίζουμε ότι προτεραιότητα πρέπει να δοθεί όχι σε λεπτομέρειες αλλά στην ουσία του προβλήματος που είναι η τρομακτικά επίφοβη γενική άνοδος της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Και η ουσία αυτού του –αμέσως μετά τη κλιματική καταστροφή- υπ’αριθμόν ένα προβλήματος των καιρών μας είναι διπλή. Καταρχήν, όταν ο συνασπισμός των πάντων ενάντια στη (γαλλική και μη) ακροδεξιά δεν θα επαρκεί για να αποτρέψει την άνοδό της στην εξουσία, δηλαδή όταν μόνη της η ακροδεξιά θα συγκεντρώνει πάνω από το 50% των ψήφων, τότε θα είναι πολύ αργά! Κι αυτό για ένα απλό λόγο, που θα έπρεπε να μας έχει διδάξει ο εφιαλτικός ευρωπαϊκός μας 20ος αιώνας: όταν η ακροδεξιά ανεβαίνει στην εξουσία, κάνει τα πάντα για να παραμείνει σε αυτή και δεν πέφτει παρά μέσα σε λουτρά αίματος και απερίγραπτων καταστροφών…

Πριν όμως συμβούν όλα αυτά, υπάρχει η πολύ αμεσότερη δεύτερη «ουσία του προβλήματος» με την οποία πρέπει επειγόντως να καταπιαστούμε. Και αυτή παραπέμπει στις ήδη υπαρκτότατες έμμεσες καταστροφικές συνέπειες, στις «παράπλευρες απώλειες» που προκαλεί η συνεχής άνοδος της ακροδεξιάς πριν καν ανέβει στην εξουσία. Πρόκειται για τη σταδιακή ακροδεξιά μετάλλαξη των παραδοσιακών κυβερνητικών (νεοφιλελεύθερων) κομμάτων που, υπό την πίεση της ακροδεξιάς, επιλέγουν να την αντιμετωπίσουν υιοθετώντας και εφαρμόζοντας όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του προγράμματός της, προς μεγάλη –βέβαια- απογοήτευση των οπαδών τους που φτάνουν τελικά να προτιμούν το πρωτότυπο από την απομίμηση! Και φτάνουμε έτσι, στην αποθέωση αυτής της αυτοκτονικής λογικής με την πριν από ένα μήνα ψήφιση από τη γαλλική Βουλή (και με τη θετική ψήφο των κομμουνιστών βουλευτών!) της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, που αποτελεί όχι κάποιο δευτερεύον αλλά ένα από τα πιο κεντρικά προγραμματικά μέτρα του Εθνικού Μετώπου, την ίδια τη «φιλοσοφία» του! Οι ομιλούντες για ήττες, υποχωρήσεις και Βατερλώ του κόμματος της κας Λε Πεν θα έπρεπε πριν προχωρήσουν σε αυτές τις εντελώς αστήρικτες, εξωπραγματικές και εξωφρενικές «διαπιστώσεις» τους να λάβουν υπόψην και το ιστορικής σημασίας εφιαλτικό γεγονός ότι η χώρα/βαρόμετρο της Γηραιάς μας ηπείρου που είναι η Γαλλία των κοινωνικών επαναστάσεων και του Διαφωτισμού έφτασε ήδη «ανεπαισθήτως» να ζει κάτω από στρατιωτικό νόμο!...

Συμπέρασμα: Η αρλουμπολογία περί των «αποτυχιών» της γαλλικής ακροδεξιάς είναι εξαιρετικά επικίνδυνη επειδή οδηγεί αναπόφευκτα στον εφησυχασμό που είναι ο χειρότερος σύμβουλος στην αντιμετώπιση της φαιάς πανούκλας. Και ας μην ξεχνάμε: Δυστυχώς, η ιστορία επαναλαμβάνεται όλο και λιγότερο ως φάρσα…

Πηγή: http://contra-xreos.gr/

-------

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στο ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ Αριστερό ΜΠΛΟΚ δημοσιεύουμε ή προωθούμε θέματα που θεωρούμε ότι είναι "τροφή για σκέψη" χωρίς να είναι απαραίτητο ότι συμφωνούμε απολύτως με το περιεχόμενο.

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ "Ζητείται Μήνυμα…" για τις εκλογές

"Ζητείται Μήνυμα…"

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*

Μετά το θετικό κατ’ αρχήν «σοκ» της πρωτιάς ΣΥΡΙΖΑ και της νίκης για πρώτη φορά στην Ελλάδα(και στην Ευρώπη) κόμματος της αριστεράς και του αρνητικού αλλά αναμενόμενου εν πολλοίς σοκ της μαύρης επέλασης σε Ελλάδα(Χρυσή Αυγή) και Γαλλία(Λεπέν), μερικές σκέψεις για το μήνυμα των ευρωεκλογών.

Μήνυμα Πρώτον: Αριστεροί Ενωθείτε. Όλοι κατανοούν τις ιδιαιτερότητες, τις καταβολές και τις διαφορετικές απαντήσεις που δίνουν τα κόμματα της αριστεράς, ωστόσο αυτό που έχει άμεσα ανάγκη ο τόπος(θα έλεγα και η Ευρώπη σε μεγάλο βαθμό), είναι η κατάρτιση άμεσα ενός προγράμματος σωτηρίας, που θα περιλαμβάνει και σχέδιο Β και σχέδιοC …και βασικά σχέδιο.

Η σύγκρουση με την ΕΕ θα είναι αναπόφευκτη, ακόμη και για την εφαρμογή ενός «ρεφορμιστικού» προγράμματος, πολύ δε περισσότερο που ως αντίπαλο δέος στη Μέρκελ, στον έτερο της ευρωπαϊκής ατμομηχανής, τη Γαλλία, προβάλλει η Μαρί Λεπέν! Άρα επιβάλλεται το μάξιμουμ συνεργασίας, πριν φτάσουμε να λύσουμε την εξίσωση μέσα ή έξω από το ευρώ, την ΕΕ κ.λ.π. για να δοθούν οι απαραίτητες μάχες, πριν αρχίσει να κατηγορεί ο ένας τον άλλο «προδότη», «ψευτοαριστερό» κλπ.

Μήνυμα Δεύτερον: Κύριοι της ΝΔ και της Ελιάς χάσατε. Όπως και αν μετρήσετε τα κουκιά, ΧΑΣΑΤΕ! Και αλλοίμονο αν δεν χάνατε με τόσα που έχετε κάνει. Πρώην κόμματα εξουσίας, που εναλλάσσονταν στις κυβερνήσεις ως μοναδική επιλογή, με τα κόμματα της αριστεράς, δημοκρατικό «ντεκόρ» να πασχίζουν κάθε φορά να εξηγήσουν αφού η ανάλυσή τους είναι σωστή γιατί μένουν καθηλωμένα σε εκλογικά ποσοστά, πήραν το πολύ το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος. Αν αυτό δεν λέγεται αποδοκιμασία πώς στο καλό λέγεται;

Μήνυμα Τρίτο: Ναι η αριστερά δια του ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μία σημαντική μάχη. Όχι μόνο γιατί ήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα, αλλά γιατί μέχρι προ τίνος τα κόμματα της αριστεράς αδυνατούσαν να καταγράψουν υψηλά ποσοστά απολογούμενα συνεχώς για αυτό. Μαχητικά στους δρόμους αλλά με χαμηλά ποσοστά στις εκλογικές αναμετρήσεις.

Το σχεδόν 27% ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και αν δεν θεωρηθεί εντυπωσιακό, συν το 6% του ΚΚΕ, συν την όχι ευκαταφρόνητη παρουσία αγωνιστών άλλων σχημάτων της αριστεράς(ΑΝΤΑΡΣΥΑ) σε δημοτικά συμβούλια και μάλιστα σημαντικών δήμων όπως η Αθήνα, είναι μία σημαντική επιτυχία. Μία προβολή των προσδοκιών των λαϊκών ανθρώπων που πριν φτάσουν να "πλακωθούν" για την Ευρώπη των μονοπωλίων, το μέσα ή έξω από την ΕΕ και το ευρώ και πότε, γνωρίζουν ότι μαζί με τους μαζικούς αγώνες, χρειάζεται και η εξουσία.

Γιατί οι κυβερνήσεις χρειάζονται ακόμη κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες για να περνούν μέτρα και ίσως μία ενδεχόμενη κυβέρνηση της αριστεράς στο μέλλον, να βοηθήσει το κίνημα να παλέψει από καλύτερες θέσεις, παρά τις αντιξοότητες, τους συμβιβασμούς και την αντίληψη γραφειοκρατίας, που διακατέχει μεγάλο μέρος όσων ηγούνται των κομμάτων της αριστεράς.

Μήνυμα Τέταρτο: Η βάση των κομμάτων της αριστεράς, οι εκατοντάδες ψηφοφόροι των αριστερών κομμάτων, οι εκατοντάδες άνθρωποι που βγαίνουν πρώτοι στο δρόμο σε κάθε κάλεσμα για αγώνες, ξεπέρασαν την ηγεσία, ψηφίζοντας αριστερούς υποψηφίους χωρίς μεμψιμοιρία. Ακόμη και στις ευρωεκλογές, παρά την χαλαρότητα, οι ψηφοφόροι της αριστεράς ψήφισαν κόντρα στην ιδεολογική καθαρότητα, με αποτέλεσμα σχήματα όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που είχαν πάει καλά στον πρώτο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, να χάσει το ένα τρίτο της εκλογικής δύναμης μέσα σε μία εβδομάδα.

Ο κόσμος θέλει προοπτική εδώ και τώρα. Ακόμη και η μικρή πιθανότητα να αλλάξει έστω και ελάχιστα η καθημερινότητά του π.χ. με αύξηση του κατώτατου μισθού ή γενικά αλλαγή κλίματος- αν ο «συμβιβαστικός» και «δεξιός» ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζεται ως κίνδυνος νούμερο ένα με όλα τα συστημικά ΜΜΕ να επιχειρούν να υποβαθμίσουν την εκλογική του νίκη, καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολο είναι να πειστεί ο κόσμος να στρατευτεί σε «επαναστατικά» κηρύγματα που θέλουν χρόνο να ριζώσουν-του δημιουργεί μια κάποια προοπτική.

Για χρόνια άλλωστε οι υποσχέσεις της αριστεράς για ένα καλύτερο κόσμο που έρχεται, οδήγησε σε τραγικούς ολοκληρωτισμούς, με αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα, δύο δεκαετίες μετά την πτώση του «υπαρκτού», ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου να είναι καχύποπτο προς "μεσσιανικού" τύπου προτάσεις των κομμάτων της αριστεράς και ας βλέπει το αδιέξοδο πλέον του «υπαρκτού καπιταλισμού» στην καθημερινότητά του.

Μήνυμα Πέμπτο: Καλές οι εκλογικές νίκες αλλά χωρίς δουλειά στη βάση, την κοινωνία, η αριστερά δεν μπορεί να γίνει πραγματικό πλειοψηφικό ρεύμα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να ηγηθεί μιας προσπάθειας αριστερής ανασύνταξης και προοπτική νίκης, πρέπει να δουλέψει ακόμη σκληρά, στο μαζικό κίνημα, τις γειτονιές και τις πόλεις. Και εκεί είναι που οι όποιες ιδεολογικές διαφορές, δεν έχουν να κάνουν με την ορθότητα των απόψεων κάποιων πεφωτισμένων "καθοδηγητών", αλλά με τη δοκιμασία στην καθημερινότητα του αγώνα.

Μήνυμα Έκτο. Ο φασισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και χρειάζεται μετωπική απάντηση ούτως ή άλλως. Να το ξαναπούμε για μία ακόμη φορά. Για το φασίστα «δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ «ρεφορμιστή» και «επαναστάτη», «σοσιαλδημοκράτη» και «αναρχικού». Είναι όλοι «κόκκινοι» που πρέπει να χαθούν από προσώπου γης μαζί με κάθε διαφορετικό, τους αλλοεθνείς, τους αλλόθρησκους, τους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους και τους αθίγγανους. Για τη Χρυσή Αυγή σύμπασα η αριστερά από τη σοσιαλδημοκρατία μέχρι τους αναρχικούς είναι ένα και το αυτό: «Επικίνδυνοι» γιατί προέρχονται από την ίδια μήτρα της κοινωνικής χειραφέτησης του εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος»( από παλαιότερο άρθρο μου, βλέπεhttp://www.antifascismeuropa-ellada.gr/αντιφασιστικό-μέτωπο/).

Και ναι μπορεί οι φασίστες και οι νεοναζί να είναι «η εφεδρεία του συστήματος», δυστυχώς όμως όπως έδειξε η εμπειρία του ’30, καταφέρνουν να κυριαρχήσουν στα μυαλά του κόσμου. Χρειάστηκε η εκατόμβη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για να συνειδητοποιήσουν οι μάζες που έτρεχαν πίσω από τα λάβαρα και τους πυρσούς του Χίτλερ, το Άουσβιτς που...κρυβόταν έξω από το σπίτι τους…. Χρειάστηκε ένας ολοκληρωτικός πόλεμος για να… πειστούν οι μάζες «να ακολουθήσουν άλλες σημαίες».

Μήνυμα Έβδομο: Ο αγώνας συνεχίζεται….

*Δημοσιογράφος-Οικονομικός Αναλυτή
ΠΗΓΗ ΕΔΩ

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα: "Ειρήνη στην Ουκρανία - Πόλεμος στο ναζισμό"

Το μαζικό έγκλημα στην Οδησσό φανερώνει για πολλοστή φορά το αποτρόπαιο πρόσωπο του ναζισμού. Οι ναζί του Δεξιού Τομέα έκαψαν ζωντανούς σαράντα ανθρώπους για να επιβάλουν τη καθεστώς τρόμου που ονειρεύονται.

Στο πλευρό τους η κυβέρνηση του Κιέβου και η "δημοκρατική" Δύση (ΗΠΑ κι ΕΕ) που επιδιώκουν με κυνικό τρόπο να επιβληθούν στην γεωπολιτική αντιπαράθεσή τους με τη Ρωσία του Πούτιν.

Ρώσοι και Ουκρανοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Αντιθέτως, μπορούν και πρέπει να μοιραστούν τον κοινό αγώνα ενάντια στους ναζί, τους ντόπιους ολιγάρχες, και τις ξένες επεμβάσεις, τον κοινό αγώνα για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να σταματήσουν τώρα την υποστήριξη στους ακροδεξιούς του Κιέβου.

Γιώργος Μητραλιάς: Αντιφασίστες της Ευρώπης, ξυπνήστε! Η φαιά πανούκλα επιστρέφει...

Αντιφασίστες της Ευρώπης, ξυπνήστε! Η φαιά πανούκλα επιστρέφει...

του Γιώργου Μητραλιά*

Αυτή τη φορά δεν υπάρχει αμφιβολία: Τερατώδης και φριχτή, η φασιστική απειλή επιστρέφει, χωρίς αυτό να σκανδαλίζει υπερβολικά την Ευρώπη μας. Η απόδειξη; Καθαρόαιμοι ναζιστές, που δηλώνουν συνεχιστές του Τρίτου Ράϊχ και των μεραρχιών SS, και μπροστά στους οποίους οι τραμπούκοι της ελληνικής Χρυσής Αυγής μοιάζουν σχεδόν με παιδιά του κατηχητικού, κατέχουν σήμερα μερικά από τα πιο νευραλγικά πόστα (δημόσια τάξη, άμυνα, δικαιοσύνη) στη μεταβατική ουκρανική κυβέρνηση! Και επιπλέον, η παρουσία τους σε αυτή τη κυβέρνηση δεν σοκάρει διόλου ούτε τα ΜΜΕ μας που σπεύδουν να τους βαφτίσουν…«εθνικιστές», ούτε τους κάθε λογής προσφιλείς Ευρωπαίους ηγέτες μας (συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλδημοκρατών) που βιάζονται να τους αναγνωρίσουν ως καθόλα παρουσιάσιμους εταίρους.

Με λίγα λόγια, είναι σαν να μην έγινε ποτέ η Δίκη της Νυρεμβέργης! Αλλά, υπάρχουν κι άλλα. Το χειρότερο είναι πως οι πιστοί αυτών των βρυκολάκων ενός κόσμου που πιστεύαμε –άδικα- ότι είχε εξαφανιστεί για πάντα, είναι πια χιλιάδες, βολτάρουν οπλισμένοι μέχρι τα δόντια στους δρόμους του Κιέβου και του Λβιφ και κυρίως, κερδίζουν αυτό τον καιρό την εμπιστοσύνη πολύ μεγάλου αριθμού συμπατριωτών τους. Γιατί, είτε αυτό είναι παράδοξο είτε όχι, είναι δυστυχώς γεγονός ότι αυτή η αυθεντικά λαϊκή εξέγερση που μόλις σάρωσε το καθεστώς του Γιανουκόβιτς, περιλαμβάνει στους ηγέτες της τους νοσταλγούς του δωσιλογισμού του Μπαντέρα της Svoboda και -κυρίως- τους διαρκώς ανερχόμενους νεοναζιστές του PraviySektor. 

Αν λοιπόν αυτές οι Svoboda και Praviy Sektor μετέχουν στην ουκρανική κυβέρνηση χωρίς να σοκάρονται ιδιαίτερα οι ευρωπαίοι και βορειο-αμερικανοί ηγέτες μας –όπως εξάλλου και τα μεγάλα μας ΜΜΕ και οι άλλοι διεθνείς θεσμοί-, δεν θα εκπλαγούμε αν αυτός ο καλός νεοφιλελεύθερος κόσμος δεχτεί αύριο χωρίς καμιά αντίδραση την παρουσία ενός κόμματος σαν τη Χρυσή Αυγή σε μια μελλοντική ελληνική κυβέρνηση. Αν ο DmytroYarosh, ηγέτης του Praviy Sektor, γίνεται υπαρχηγός του Andriy Parubi (που κι αυτός διετέλεσε ιδρυτής του εθνικο-σοσιαλιστικού κόμματος της Ουκρανίας) επικεφαλής του ουκρανικού Συμβουλίου Ασφαλείας, τότε γιατί να μην βρεθεί αύριο επικεφαλής του ελληνικού υπουργείου άμυνας ή δημόσιας τάξης ο φύρερ της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκος; Ιδού λοιπόν ένας παραπάνω λόγος που μας κάνει να θεωρούμε αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ουκρανία σαν μια πραγματική καμπή στην μεταπολεμική ευρωπαϊκή ιστορία, ένα γιγάντιο ποιοτικό άλμα της νεοφασιστική απειλής που από εδώ και πέρα βαραίνει πάνω σε όλους μας.

Ωστόσο, δεν πρόκειται μόνο για αυτό. Ανεξάρτητα από την πορεία που θα πάρουν τα γεγονότα που βλέπουν να αντιπαρατίθενται στο ουκρανικό έδαφος όχι μόνο οι -εξίσου αντιδραστικές και υποταγμένες στους Ολιγάρχες- Ρωσία και Ουκρανία αλλά και οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις των καιρών μας, όλα δείχνουν ότι οι ήδη ισχυροί Ουκρανοί νεοναζιστές θα είναι οι μόνοι που θα επωφεληθούν τόσο από τις καταστροφικές συνέπειες των πολιτικών λιτότητας που το ΔΝΤ δεν θα παραλείψει να εφαρμόσει όσο και από τους πολεμικούς και εθνικιστικούς ανέμους που σαρώνουν την περιοχή. Οι συνέπειες είναι εντελώς προβλέψιμες: Οι ένοπλοι Ουκρανοί νεοναζιστές θα είναι πιθανότατα σε θέση να επεκτείνουν την επιρροή τους και πέρα από την ανατολική Ευρώπη και να απλώσουν τη γάγγραινα τους στο σύνολο της ηπείρου μας! Πώς; Καταρχήν, επιβάλλοντας στο εσωτερικό του διαρκώς ανερχόμενου ευρωπαϊκού ακροδεξιού στρατοπέδου συσχετισμούς δυνάμεων που ευνοούν το μαχητικό νεοναζισμό. Κατόπιν, χρησιμεύοντας σαν πρότυπο προς εξαγωγή τουλάχιστον στις γειτονικές χώρες (συμπεριλαμβανόμενης της Ελλάδας) που πλήττονται κιόλας ολομέτωπα από τις πολιτικές λιτότητας και έχουν ήδη μολυνθεί από τα μικρόβια του ρατσισμού, της ομοφοβίας, του αντισημιτισμού και του νεοφασισμού. Και όλα αυτά χωρίς να ξεχνάμε το «επιχείρημα» διαστάσεων που συνιστούν τα πολλές χιλιάδες όπλα -και βαρέα- που βρίσκονται στη κατοχή τους και τα οποία δεν θα παραλείψουν βέβαια να εξαγάγουν. Το συμπέρασμα βγάζει μάτια: Είναι το σύνολο του πολιτικού τοπίου, των πολιτικών ισορροπιών και των πολιτικών συσχετισμών δυνάμεων στην Ευρώπη που αναπόφευκτα θα επηρεαστούν, σε βάρος των εργατικών συνδικάτων, των οργανώσεων της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων. Με απλά λόγια, υπάρχει κάθε λόγος για να έχουμε εφιάλτες…

Λοιπόν, τι παραπάνω χρειάζεται επιτέλους η ευρωπαϊκή αριστερά για να βγει από την παρούσα νάρκη της, να σημάνει συναγερμό, να κινητοποιηθεί κατεπειγόντως και να πάρει το ταχύτερο δυνατό τη μοναδική πρωτοβουλία που θα ήταν ικανή να συγκρατήσει το φασιστικό και φασιστοειδές τσουνάμι που πλησιάζει: Μια πρωτοβουλία που δεν μπορεί να στοχεύει παρά στη συγκρότηση ενός ευρωπαϊκού αντιφασιστικού κινήματος, ενωτικού, δημοκρατικού, ριζοσπαστικού, μακράς διάρκειας και μαζικού, που συνδυάζει τη πάλη ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές δρακόντειας λιτότητας με τη πάλη ενάντια στη φαιά πανούκλα παντού όπου αυτή κάνει την εμφάνισή της. 

Η ώρα δεν είναι πια ούτε για αμφιταλαντεύσεις, ούτε για τη ψευδαίσθηση ότι όλα αυτά συμβαίνουν μακριά από εμάς, ούτε για το άλλοθι της αντιφασιστικής «ρουτίνας» που συνίσταται στο ότι παλεύεις στη γειτονιά ή ακόμα και στη χώρα σου ενώ ταυτόχρονα αδιαφορείς παντελώς για αυτά που συμβαίνουν από την άλλη μεριά των συνόρων. Καταρχήν, επειδή και πριν ακόμα από τον ουκρανικό νεοναζιστικό συναγερμό, η κατάσταση στη δυτική Ευρώπη ήταν –και παραμένει- παραπάνω από ανησυχητική, δικαιολογώντας απόλυτα τη γενική κινητοποίηση ενάντια στην ορμητική άνοδο της άκρας δεξιάς. Και κατόπιν, επειδή όσο χρήσιμοι και απαραίτητοι κι αν είναι, οι εθνικοί ή περιφερειακοί αντιφασιστικοί αγώνες και καμπάνιες δεν αρκούν πια, δεν είναι πια στο ύψος των σημερινών εντελώς εξαιρετικών και ιστορικών περιστάσεων.

Με άλλα λόγια, αντιφασίστες της Ευρώπης ξυπνήστε γιατί είναι μεσάνυχτα παρά πέντε και η ιστορία τείνει να επαναληφθεί τόσο τραγική όσο και στο παρελθόν…

*Γιώργος Μητραλιάς, μέλος της ελληνικής Επιτροπής της πρωτοβουλία του Ευρωπαϊκού Αντιφασιστικού Μανιφέστου (www.antifascismeuropa=ellada.gr). Το παραπάνω κείμενο δεν πρωτογράφτηκε στα ελληνικά και απευθύνεται κατά προτεραιότητα σε αριστερά ακροατήρια της δυτικής Ευρώπης.

Το ίδιο κείμενο στα γαλλικά: http://cadtm.org/Antifascistes-europeens-reveillez

...και στα πορτογαλικά: http://cadtm.org/Anti-fascistas-europeus-despertem

Κώστας Φωτενάκης: Για τους μετανάστες, το ρατσισμό και το φασισμό | Μια οικολογική προσέγγιση

[... οι κοινωνίες εκείνες που έχουν ποικιλομορφία – «Κοινωνική βιοποικιλότητα»  θα μπορούσε να είναι ο πολιτικός όρος -   αυτές οι κοινωνίες μπορεί να προοδεύσουν και να αντιμετωπίσουν τις ρατσιστικές και φασιστικές ιδεολογίες και πρακτικές....]

-----------

Φταίνε η μετανάστες για την ανεργία και τη διάλυση του κοινωνικού κράτους?

Καμία ανοχή στο ρατσισμό και το φασισμό

Του Κώστας Φωτεινάκη*

Το μεταναστευτικό είναι ένα πολύπλοκο κοινωνικό, πολιτικό ζήτημα που κατ΄ αρχάς, φαίνεται  και είναι,  αρκετά πολύπλοκο αλλά που η εξήγησή  και η αντιμετώπισή του είναι αρκετά απλή – με την προϋπόθεση ότι μιλάμε για μια αριστερή ή καλύτερα για μια ανθρώπινη, ουμανιστική προσέγγιση.

Υπάρχουν αρκετοί «μύθοι» για το μεταναστευτικό – ερευνητές και κοινωνιολόγοι έχουν καταγράψει έντεκα μύθους -   θα επικεντρώσω  όμως την παρέμβασή μου σε τέσσερις.

1^ος Μύθος «Είναι όλοι λαθρομετανάστες»

Η Aκροδεξιά, οι νεοφασίστες, οι νεοναζί αλλά και τα δύο μνημονιακά κόμματα αποκαλούν  «λαθρομετανάστες»  όλους σχεδόν  τους αλλοδαπούς που ζουν σήμερα στην Ελλάδα. Θεωρούν ότι κανένας δεν μπορεί να θεωρηθεί νόμιμος γιατί όλοι αρχικά εισήλθαν παράνομα στη χώρα. Ο όρος «λαθρομετανάστες» είναι προσβλητικός, γιατί κανένας άνθρωπος δεν είναι «λαθραίος».

«Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων.»

Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 5

Καλούμαστε λοιπόν να υπερασπίσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των μεταναστών ανεξαρτήτως αν έχουν άδεια διαμονής στη χώρα μας ή όχι. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα σύνορα είναι «κατασκευάσματα» των ανθρώπινων όντων. Τα ζώα και κυρίως τα μεταναστευτικά πουλιά «ταξιδεύουν» πάνω από βουνά και θάλασσες, σταματούν για να ξαποστάσουν σε υγροτόπους (έχουμε στα Δυτικά τη Λίμνη Κουμουνδούρου και το Βουρκάρι Μεγάρων) χωρίς άδεια παραμονής για να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Κάποια είδη όμως επιλέγουν να μείνουν μόνιμα γιατί αισθάνονται ασφάλεια και γιατί εξασφαλίζουν τη τροφή τους.

2^ος Μύθος «Δεν χωράνε άλλοι»

Οι μετανάστες δεν είναι 3 εκ. που διαδίδει η Χρυσή Αυγή, το ΛΑΟΣ για να τρομοκρατήσουν το λαό. Η απογραφή του 2011 έχει  καταγράψει 900.000 . [μπορεί να είναι και ελαφρά μεγαλύτερο από 900.000 αλλά σαφώς δεν είναι 3 εκ.]

Το ποσοστό επί του γενικού πληθυσμού  είναι 8,5-11%, και είναι πράγματι μεγαλύτερος ποσοστιαία από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, που κινείται στο 6,6%.

Πρέπει όμως να λάβουμε υπόψη μας ότι ο αριθμός των αλλοδαπών στην Ελλάδα αυξάνεται –και μάλιστα σημαντικά– εξαιτίας του ότι η χώρα μας προχωρά με το σταγονόμετρο σε πολιτογραφήσεις, ακόμα και για αλλοδαπούς που ζουν και εργάζονται για πολλά χρόνια εδώ.

Ενδεικτικά: κατά την περίοδο 2000-2008 πολιτογραφήθηκαν στη χώρα μας 29.600 άτομα (σχεδόν αποκλειστικά ομογενείς),ενώ το ίδιο χρονικό διάστημα χώρες με τον ίδιο ή μικρότερο πληθυσμό σε σχέση με την Ελλάδα απένειμαν ιθαγένεια σε πολλαπλάσιο αριθμό: η Αυστρία απένειμε την ιθαγένεια σε 339.300 άτομα, η Σουηδία σε 334.700

και το Βέλγιο σε 266.400, μειώνοντας αισθητά τον αριθμό των αλλοδαπών στις χώρες αυτές.

Αν η Ελλάδα ακολουθούσε μια πολιτική ιθαγένειας πιο κοντινή στα ευρωπαϊκά δεδομένα, ο αριθμός των αλλοδαπών θα ήταν μικρότερος, ενώ θα προέκυπταν και πολλαπλά οφέλη από την καλύτερη ενσωμάτωση μεταναστών και μεταναστριών που ζουν εδώ και χρόνια στην Ελλάδα, ιδίως των παιδιών της δεύτερης γενιάς.

Στην οικολογία υπάρχει ο όρος «φέρουσα ικανότητα» ενός τόπου, δηλαδή η δυνατότητα που έχει μια περιοχή να φιλοξενήσει προσωρινά ή και μόνιμα ανθρώπους (ή ζώα) χωρίς να επηρεαστεί αρνητικά η ποιότητα ζωής των μόνιμων κατοίκων. Προσωπικά πιστεύω ότι η «φέρουσα ικανότητα» της Ελλάδας μπορεί να φιλοξενήσει προσωρινά ή μόνιμα αλλοδαπούς, μετανάστες.

3^ος Μύθος  «Έχουν έρθει εδώ και μας παίρνουν τις δουλειές» 

Αυτός ο ισχυρισμός συνδέεται με τον προηγούμενο μύθο «δεν χωράνε όλοι» και είναι κοινός για όλα τα ακροδεξιά κόμματα και νεοφασιστικά, νεοναζιστικά μορφώματα σε όλο τον κόσμο. «Οι ξένοι είναι υπεύθυνοι για την ανεργία» ισχυρίζονται και καλοπροαίρετοι άνθρωποι που δεν είναι ακροδεξιοί ή φασίστες, ξεχνώντας ή αδιαφορώντας για την μετανάστευση εκατομμυρίων Ελλήνων πριν από την κρίση και την αύξηση των αλλοδαπών στη χώρα μας.

Η μετανάστευση χιλιάδων νέων ελλήνων επιστημόνων  στις μέρες μας προφανώς και δεν έχει καμία σχέση με την παρουσία των μεταναστών. Αυτό όμως το αποσιωπά τόσο η ακροδεξιά όσο και τα «παπαγαλάκια» των ΜΜΕ.

Όσοι μετανάστες απασχολούνται στη χώρα μας είναι κυρίως σε  χειρονακτικές δουλειές τις οποίες απαξίωσαν οι Έλληνες. Μόνο στον τομέα της οικοδομής έχει καταγραφή σοβαρός ανταγωνισμός που έχει επιπτώσεις τόσο σε θέσεις εργασίας όσο και στο επίπεδο των μισθών.

Η ανεργία των Ελλήνων έχει σχέση  κυρίως με τη λιτότητα, τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα, στο λουκέτο των καταστημάτων λόγω της κρίσης και όχι γιατί οι μετανάστες μας «παίρνουν τις δουλειές». Ποιος μπορεί να ισχυριστεί, χωρίς να γελοιοποιηθεί, ότι αν δεν είχαμε μετανάστες στη χώρα μας, η ανεργία θα ήταν της τάξης του 5 ή του 10%? Αντί για 30% που καταγράφεται στη χώρα μας (60% στους νέους)

4^ος μύθος  «Οι δικοί μας πατεράδες μετανάστευαν νόμιμα»

Ο ισχυρισμός αυτός θα μπορούσε να έχει βάση αν αναφέρεται στους πατεράδες μας

που μετανάστευσαν στη Γερμανία. Δεν ισχύει όμως για τους παππούδες μας που μετανάστευσαν στην Αμερική στις αρχές του 20ού αιώνα.

Ο όρος «λαθρομετανάστης» δεν είναι νέος, χρησιμοποιήθηκε, για να περιγράψει τη μαζική και απρογραμμάτιστη φυγή του ενός τετάρτου του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της χώρας (περίπου 400.000 άνθρωποι), κυρίως προς τις ΗΠΑ. Η αντιμετώπιση των ελλήνων μεταναστών στον «Νέο Κόσμο» δεν διαφέρει σημαντικά από την πιο εχθρική και ρατσιστική συμπεριφορά που αναπτύσσει σήμερα η Ακροδεξιά απέναντι στους μετανάστες από την Ασία και την Αφρική. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα εκείνης της εποχής, οι Έλληνες χαρακτηρίζονται «εγκληματικά στοιχεία». Οι τόποι διαμονής τους χαρακτηρίζονται τόποι μόλυνσης, ακριβώς όπως σήμερα κάποιοι χαρακτηρίζουν τους μετανάστες «υγειονομική βόμβα».

Παρατηρούμε τις ομοιότητες των μεταναστών που έρχονται σήμερα στην Ελλάδα με τους δικούς μας παππούδες. Είναι ίδιες οι συνθήκες φτώχειας που τους ώθησαν να κάνουν το «μεγάλο ταξίδι». Ίδιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετώπισαν με τον νόμο κατά την εγκατάστασή τους στη νέα τους πατρίδα. Και είναι ίδιες οι απάνθρωπες αντιδράσεις των

ρατσιστών σε όλες τις εποχές.

Δύο αντιθετικές στρατηγικές για τη μετανάστευση

Η Ακροδεξιά ισχυρίζεται ότι η «μόνη ρεαλιστική» πολιτική απάντηση στη μετανάστευση είναι οι μαζικές απελάσεις και το «σφράγισμα των συνόρων». Η πολιτική αυτή είναι όχι μόνο απάνθρωπη, κοινωνικά καταστροφική (τόσο για τους αλλοδαπούς όσο και για τους Έλληνες), άδικη για τους χιλιάδες αλλοδαπούς που ζουν στη χώρα μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά και μη ρεαλιστική.

.Μια αριστερή πρόταση οφείλει να ξεκινάει με βάση  τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοποίηση του άρθρου 5 του Συντάγματος. Όροι που πρέπει να συμπεριληφθούν σε αυτή την πρόταση είναι: νομιμοποίηση, καταγραφή, δίκαιη διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων ασύλου, ενσωμάτωση, ιθαγένεια, διεθνής συνεργασία.

Προφανώς και η αντιμετώπιση του μεταναστευτικού δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί  αποκλειστικά και μόνο σε εθνικό επίπεδο, καθώς η μετακίνηση πληθυσμών γίνεται σε μαζική κλίμακα και κατευθύνεται όχι σε μια συγκεκριμένη χώρα, αλλά προς την Ευρώπη. Το μεταναστευτικό ζήτημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί επαρκώς εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου.

Η  μετανάστευση θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχουν και οι συνθήκες που τη γεννούν (λ.χ. ανισοκατανομή πλούτου, φτώχεια, πόλεμοι.)

Οι άνθρωποι ως ένα μέρος του «ζωικού βασιλείου» συμπεριφέρονται όπως και τα ζώα, μεταναστεύουν όταν απειλείται ο «οικότοπός τους», δηλαδή η περιοχή που ζουν και αναπαράγονται

9 Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του φασισμού

Aντιφασιστική συγκέντρωση την Τετάρτη 25/09, 5μ.μ στα Προπύλαια και όπου γίνονται αντιναζιστικές εκδηλώσεις

[Η αφίσα είναι ενημερωτική - η πρόσκληση του blog είναι για όλες τις αντιναζιστικές εκδηλώσεις]

AΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ-ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ ΑΘΗΝΑΣ – ΠΕΙΡΑΙΑ

Ο Αντιφασιστικός συντονισμός επιτροπών-συλλογικοτήτων-πρωτοβουλιών Αθήνας-Πειραιά καλεί το λαό της Αθήνας σε μαζική συμμετοχή στην αντιφασιστική συγκέντρωση την Τετάρτη 25/09, 5μ.μ στα Προπύλαια. Θα ακολουθήσει πορεία στο Σύνταγμα, στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο της ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, και κατόπιν στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων.

Για μας ο αγώνας κατά του φασισμού δεν τελειώνει με μια πορεία.

Δηλώνουμε την αποφασιστικότητά μας για μια διαρκή δράση ενάντια στην Χρυσή Αυγή και τις παραφυάδες της σε κάθε πόλη-γειτονιά-χώρο δουλειάς-σχολή και σχολείο.

Για το λόγο αυτό σε συνεργασία με τοπικές κινήσεις και συλλογικότητες -ετοιμάζουμε 2 πορείες τις επόμενες βδομάδες. Η μία θα είναι στις υποβαθμισμένες περιοχές του κέντρου της Αθήνας και η άλλη στο Πέραμα.

Καλούμε κάθε συλλογικότητα και ειδικά τους αγωνιζόμενους απεργούς σε συστράτευση.

Έχουμε τώρα μια πολύ σημαντική δυνατότητα: να βάλουμε τους φασίστες για τα καλά στη γωνία.

Προϋπόθεση γι αυτό είναι η ενότητα όλου του εργατικού και αντιφασιστικού κινήματος ενάντια στο φασισμό και την κυβέρνηση που τον συντηρεί και τον υποθάλπει.

Παλεύουμε για:
- την άμεση και παραδειγματική καταδίκη των δολοφόνων του Παύλου Φύσσα καθώς και των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας.
- Το κλείσιμο όλων των γραφείων και των εντύπων της ναζιστικής συμμορίας
- Την αποπομπή κάθε δηλωμένου δημόσια νεοναζί από τους συνδικαλιστικούς φορείς της νεολαίας και του εργατικού κινήματος.

ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ ΠΑΡΩΝ !

Να τσακίσουμε τους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής

ΟΧΙ στις ΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

20 Ιουλίου: στην Καλαμάτα, στην αντιφασιστική πορεία!

20 Ιουλίου: στην Καλαμάτα, στην αντιφασιστική πορεία!

Της Συντακτικής Ομάδας των «Ενθεμάτων»

O αγώνας ενάντια στους νεοναζιστές είναι συνεχής και (πρέπει να) δίνεται σε πολλά πεδία. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια σημεία που αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, συμβολική και πραγματική, τον συμπυκνώνουν και αναδεικνύονται σε στοιχήματα: και για το κίνημα αλλά και για τους ναζιστές. Τέτοιο σημείο είναι και η προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να πραγματοποιήσει φεστιβάλ στις 3 και 4 Αυγούστου (η ημερομηνία δεν είναι τυχαία…), στην Καλαμάτα.

Τους τελευταίους μήνες στην Καλαμάτα, αριστεροί, αντιφασίστες, δημοκράτες, άνθρωποι ευαίσθητοι, προσπαθούν με κάθε τρόπο,  να ανακληθεί η απόφαση του Λιμενικού Ταμείου (σε αυτό ανήκει ο χώρος όπου θα γίνει το φεστιβάλ), και να πάψει ο δήμαρχος να επικαλείται την «ελευθερία της έκφρασης»,   να δηλώσει, επιτέλους, ότι οι νεοναζιστές είναι ανεπιθύμητοι στην πόλη. Γιατί ο Δήμος και το Λιμενικό Ταμείο δεν  είναι «γραμματοκιβώτια», όπου εισέρχονται αιτήσεις για φεστιβάλ, πρωτοκολλούνται και τυπικά δίνεται η άδεια, εφόσον οι αιτήσεις υποβληθούν εμπροθέσμως.  Κι όσο για την ελευθερία της έκφρασης, καμιά ελευθερία δεν στερήθηκαν οι Χρυσαυγίτες: εκδίδουν τα έντυπά τους, καλούνται στα κανάλια, βουλευτές  και παράγοντες της Ν.Δ. βρίσκονται σε περίεργη ώσμωση μαζί τους (από τον Τ. Μπαλτάκο και τον Β. Πολύδωρα, μέχρι όσους ψηφίζουν εναντίον της άρσης της ασυλίας Χρυσαυγιτών). Αυτό που ζητάνε οι αντιφασίστες της Καλαμάτας, και έχουν απόλυτο δίκιο, είναι ο δήμαρχος να πάρει σαφή θέση, να δηλώσει πως οι κήρυκες του μίσους, του ναζισμού και των εγκλημάτων δεν έχουν θέση στην πόλη  -- όσο δεξιός κι αν είναι ο δήμαρχος, εφόσον δεν είναι φιλοναζιστής, αυτό οφείλει να κάνει.

Η υπόθεση όμως δεν αφορά μόνο τους Καλαματιανούς· αφορά όλους τους έλληνες --για να μην πούμε ευρωπαίους-- αντιφασίστες. Ο αντιφασισμός δεν είναι, γενικά και αφηρημένα, ιδεολογικό ζήτημα ή ανοιχτό ερώτημα: είναι πρόταγμα, συλλογικό κεκτημένο που διαπνέει από την υπεράσπιση της δημοκρατίας μέχρι την εκπαίδευση όλων των βαθμίδων και την κοινωνική οργάνωση. Όπως τα αντιφασιστικά φεστιβάλ, με τα τραγούδια μας, τις συζητήσεις, τις πολυεθνικές κουζίνες αποτελούν μια γιορτή αλληλεγγύης και ανθρωπιάς, κάθε χρόνο, ας σκεφτούμε τι θα σημάνει, αντίστοιχα, ένα φεστιβάλ της Χρυσής Αυγής στην Καλαμάτα: με την ανοχή και επιδοκιμασία του Δήμου και του Λιμενικού Ταμείου, ναζιστικά τραγούδια, χαιρετισμοί, κραυγές μίσους, πράξεις βίας, την επέτειο της 4ης Αυγούστου, θα δονήσουν το κέντρο της πόλης. Όχι, δεν το θέλουμε, δεν μας αξίζει αυτό, είτε είμαστε Καλαματιανοί είτε όχι, αν έχουμε λίγη συμπόνια, ανθρωπιά, πνεύμα αλληλεγγύης και δημοκρατίας. Κι επειδή έχουμε όχι λίγα, αλλά πολλά από τα παραπάνω, ας είμαστε όσοι και όσες περισσότεροι, στις 20 του Ιούλη στην Καλαμάτα, στην πανελλαδική αντιφασιστική πορεία. Εκεί, στην Καλαμάτα, χτυπάει, αυτή τη στιγμή, η καρδιά του αντιφασιστικού αγώνα.

ΥΓ. Όσοι ενδιαφέρονται να κατέβουν με πούλμαν από την Αθήνα, ας τηλεφωνήσουν στο 6983-352564.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ! NO PASARAN!*

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ! NO PASARAN!*

του Γιώργου Μητραλιά 

Ένα πράγμα που οι Ευρωπαίοι είχαν όλο το χρόνο να μάθουν για τα καλά είναι ότι ούτε η κρίση, ούτε οι κοινωνικές τραγωδίες που την συνοδεύουν  είναι ειδικά ελληνικές. Και δυστυχώς, όλα δείχνουν ήδη ότι ένα άλλο πράγμα που θα έχουν όλο το χρόνο να μάθουν είναι ότι η  νεοναζιστική Χρυσή Αυγή δεν είναι αποκλειστικότητα μόνο των Ελλήνων. Χωρίς αμφιβολία, ένας τέτοιος ισχυρισμός θα γίνει δεκτός από κάποιους με μπόλικο σκεπτικισμό: «Στη χώρα μας, ούτε οι παραδόσεις μας, ούτε η κουλτούρα μας, ούτε το ταμπεραμέντο μας δεν θα επιτρέψουν ποτέ παρόμοια φαινόμενα». Είναι ακριβώς αυτό που έλεγαν όλοι οι Έλληνες  –ακόμα και οι πιο οξυδερκείς αριστεροί-  ακόμα και μόλις πριν από ένα χρόνο  όταν ένας ή δυο «παλαβοί» με αχαλίνωτη φαντασία τους προειδοποιούσαν ότι η φαιά πανούκλα είχε αρχίσει να εισβάλει στη κοινωνία τους.  Εξάλλου, όλα αυτά δεν ήταν διόλου πρωτότυπα. Ήταν σαν να επαναλαμβανόταν η ιστορία, εκείνη του μεσοπολέμου: Στ’ αλήθεια, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι «οι παραδόσεις», «η κουλτούρα» ή  «το ταμπεραμέντο» των Ιταλών ή των Γερμανών θα είχαν επιτρέψει τη γέννηση και την άνοδο στην εξουσία του φασισμού και του ναζισμού;… 

Λοιπόν, επιτέλους ας σοβαρευτούμε. Και ας κοιτάξουμε γύρω μας  σε αυτή την Ευρώπη που μοιάζει όλο και περισσότερο με ένα απέραντο πεδίο κοινωνικό ερειπίων. Δεν είναι μόνο που βλέπουμε την ελληνική Χρυσή Αυγή να βρίσκει μιμητές κυρίως στη κεντρική και ανατολική Ευρώπη (Ουγγαρία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Σερβία, Ρωσία,…). Είναι και που γινόμαστε μάρτυρες ενός καλπάζοντα εθισμού στον πιο βίαιο ρατσισμό, στην ισλαμοφοβία, στον αντισημιτισμό,  στο πογκρομικό μίσος ενάντια στους μετανάστες, στους διαφορετικούς. Είναι που σε χρόνο ρεκόρ μπαίνουν σε τερματική (;) κρίση  ή ακόμα και εξαφανίζονται  τα κόμματα που μέχρι χτες μονοπωλούσαν  την εξουσία σχεδόν σε όλες τις χώρες μας. Είναι που η κρίση, η ανεργία, η ανασφάλεια και η εξαθλίωση γίνονται κανόνας  και σπρώχνουν τους πληθυσμούς να αναζητούν απελπισμένα λύσεις ή Μεσσίες που βρίσκουν σχεδόν πάντα στα δυο άκρα της πολιτικής σκακιέρας. Ακριβώς όπως και στη δεκαετία του 1930…

Ίδιες αιτίες, ίδια αποτελέσματα, ίδιες συνενοχές και ίδια συμφέροντα. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε και… ίδια τύφλα των ισχυρών, των Ευρωπαίων κυβερνητών μας που

παίζουν –για νιοστή φορά (!)- τους μαθητευόμενους μάγους, ζεσταίνοντας στο κόρφο τους το αυγό του φαιού φιδιού.  Ποιος είπε ότι οι από πάνω διδάχτηκαν από τα παθήματα του 20ού αιώνα; Ότι ξόρκισαν μια για πάντα τους δαίμονες του μεσοπολέμου; Αν τους εμπιστευόμασταν, η ιστορία θα ήταν ένα αέναο ξαναρχίνισμα… 

Και όμως, αυτή η εφιαλτική ιστορία δεν πρέπει να επαναληφθεί επειδή, αυτή τη φορά, διακυβεύονται τα δικαιώματά μας, οι ελευθερίες μας, η ανθρώπινη αξιοπρέπειά μας, οι ζωές μας. Στην Ελλάδα, ίσως είναι ήδη αργά καθώς το φίδι έχει κιόλας βγει από το αυγό και κόβει βόλτες στους δρόμους τρομοκρατώντας τους πολίτες που εξακολουθούν να μην πιστεύουν στα μάτια τους. Όμως, στην υπόλοιπη Ευρώπη;  Στην Ιταλία, στη Γαλλία, στην Ισπανία; Ένα πράγμα είναι εφεξής σίγουρο: Πρέπει να βιαστούμε πριν είναι πολύ αργά. Να βιαστούμε… και να το κάνουμε όλοι μαζί. Επειδή δεν υπάρχει σωτηρία μέσα στα εθνικά μας σύνορα. Απέναντι  στον εθισμό στη βαρβαρότητα  και στη νεκρανάσταση της φαιάς πανούκλας, δεν είναι δυνατό να κάνουμε τα λάθη του παρελθόντος.  Ενωμένοι πέρα από  σύνορα  αλλά και πέρα από τις διαφορές μας, μπορούμε να αναστρέψουμε την πορεία των πραγμάτων  και να αποκαταστήσουμε την αλληλεγγύη, την αδελφοσύνη, την ελευθερία, την ισότητα, αυτές τις λίγες «παλιομοδίτικες» αξίες  που ωστόσο τιμούν την ανθρωπότητα.  Χωρίς να ξεχνάμε ότι, τελικά, τα πάντα θα κριθούν στους δρόμους και στις πλατείες, στο πλευρό των πιο αδύναμων και ευάλωτων που πρέπει να προστατέψουμε πάση θυσία. 

Η υποδοχή που επιφυλάχθηκε σχεδόν παντού στην Ευρώπη στο Ευρωπαϊκό Αντιφασιστικό Μανιφέστο  (www.antifascismeuropa-ellada.gr) αποδεικνύει ότι η προοπτική συγκρότησης ενός ευρωπαϊκού αντιφασιστικού κινήματος δεν είναι ούτε εξωπραγματική ούτε ουτοπική.  Είναι κάτι το στέρεο επειδή ανταποκρίνεται σε μια όλο και πιο έντονη ανάγκη  των κατοίκων αυτής της ηπείρου. Από την Αθήνα μέχρι τη Μαδρίτη, είναι λοιπόν στο χέρι όλων μας να αποδείξουμε έμπρακτα ότι αυτή τη φορά…. NO PASARAN!

* Το παραπάνω κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στην Ισπανική Diagonal (χαρτί και online) και κατόπιν στη Γαλλία και Ιταλία.

19 Ιανουαρίου 2013: ΑΘΗΝΑ πόλη ΑΝΤΙφασιστική - Διεθνής Ημέρα Αντιφασιστικής Δράσης

[Δείτε ΕΔΩ ένα πεντάλεπτο Video με δηλώσεις μεταναστών και Ελλήνων αγωνιστών ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό]

[Η αφίσα είναι από τον Michael Thompson-Freestylee που είναι ένας από τους γραφίστες που στηρίζουν με δημιουργίες τους την 19/01/2013]

Να κρατήσουμε μακριά το φασισμό από τα σχολεία μας

Ο φασισμός στον Ισπανικό Εμφύλιο

Στα χρόνια του Ισπανικού Εμφυλίου. «Καθαρίστε τους φασίστες της χώρας μας». 

Αφίσα του 5ου Συντάγματος, 1937

Γιώργος Μητραλιάς: Εξήντα επτά χρόνια μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και τη δίκη της Νυρεμβέργης, νάμαστε λοιπόν βαθειά μέσα σε μια Δημοκρατία της Βαϊμάρης αλα ελληνικά...

Το   άρθρο στα Γαλλικά και στα Ισπανικά

Εξήντα επτά χρόνια μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και τη δίκη της Νυρεμβέργης, νάμαστε λοιπόν βαθειά μέσα σε μια Δημοκρατία της Βαϊμάρης αλα ελληνικά*

του Γιώργου Μητραλιά

Αθήνα, 3 Μαΐου 2012

Στερούμενη αντιφασιστικών παραδόσεων και πρακτικών, η ελληνική αριστερά σχεδόν κάθε απόχρωσης, παρακολουθεί ανήμπορη και αμήχανη την επανάληψη στη χώρα της του δράματος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης όχι σαν φάρσα αλλά πιθανότατα σαν τραγωδία που προαναγγέλλει μεγάλα ευρωπαϊκά δεινά. Αυτό μαρτυρούν τα πρόσφατα γεγονότα: αφού επένδυσε, κατά τους τελευταίους μήνες, τις ελπίδες της στην αριστερά που τοποθετείται στα αριστερά της νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας (ΠΑΣΟΚ), η κατεστραμμένη και απελπισμένη ελληνική μικροαστική τάξη τής γυρίζει τη πλάτη σε χρόνο ρεκόρ και ψάχνει τώρα στο άλλο άκρο της πολιτικής σκακιέρας τις ριζοσπαστικές λύσεις των ιστορικών και κατακλυσμικών προβλημάτων της.

Πράγματι, ήταν αρκετό που οι σχηματισμοί της λίγο ή πολύ ριζοσπαστικής αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Δημοκρατική Αριστερά,…) φάνηκαν ανίκανοι να εκμεταλλευτούν το γεγονός ότι μονοπωλούσαν ντε φάκτο την αντιπολίτευση στη λεγόμενη κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου, για να της γυρίσουν, μέσα σε λίγες βδομάδες, τη πλάτη και να προσανατολιστούν προς σχηματισμούς που βρίσκονται στους αντίποδες  της ριζοσπαστικής αριστεράς, στην ακόμα και νεοναζιστική άκρα δεξιά, ολάκερα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας! Έτσι, αυτά τα κόμματα και συνασπισμοί στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο βλέπουν να συρρικνώνονται δραστικά αυτά τα 50%-54% των προτιμήσεων που συγκέντρωναν όλα μαζί στη διάρκεια αυτού του χειμώνα, αλλά και ότι αυτή η μείωση γίνεται εν μέρει προς όφελος μιας βίαιης, ρατσιστικής και πογκρομικής άκρας δεξιάς, που θέλει να ξεμπερδεύει με ό,τι είναι κόκκινο ή ακόμα και ροζ. Και όλα αυτά μέσα σε μερικές βδομάδες, σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη!...

"Θαυμάστε" τον Μιχαλολιάκο της Χρυσής Αυγής να δηλώνει "Θα είμαστε ανελέητοι... αν χρειαστεί λερώνουμε τα χέρια μας" - Η Χρυσή Αυγή είναι ναζιστικό κόμμα

Η ανθρωπότητα πλήρωσε με αίμα και με δάκρυα τις θηριωδίες του ναζισμού...
Η χώρα μας, η Ελλάδα, αγωνίστηκε ενάντια στο ναζισμό...

Όποιος/α επιλέξει να ψηφίσει Χρυσή Αυγή να γνωρίζει ότι επιβραβεύει τις εκτελέσεις στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο κ.ά.
Όποιος σκέπτεται να ψηφίσει Χρυσή Αυγή να γνωρίζει ότι ψηφίζει ναζιστικό κόμμα, τον Χίτλερ και τα SS.