Συνεχίζουμε να παρουσιάζουμε απόψεις για τη συνεργασία ή όχι του πράσινου και του κόκκινου χώρου με το κείμενο που δημοσίευσε ο Στέφανος Σταμέλλος στο Facebook (14.06.2026). Θα ακολουθήσει το κείμενο του Νίκου Ράπτη ως απάντηση στην παρέμβαση του Στέφανου Σταμέλλου.
Στο ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ BLOG παρουσιάζουμε ως "τροφή για σκέψη" απόψεις για τον πράσινο - οικολογικό και αριστερό χώρο, χωρίς απαραίτητα να συμφωνούμε με τους συγγραφείς. Οι απόψεις του διαχειριστή του Blog έχουν παρουσιαστεί σε 35 αναρτήσεις - οι πιο πρόσφατες: α) Η πολύπλευρη κρίση ως ευκαιρία για τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Οικολογίας 12.06.2026 - ΕΔΩ β) Για μια σημαντική αφορμή - Περί Δεξιάς, Αριστεράς και Πρασίνων 04.02.2025 - ΕΔΩ γ) 20 Οικολογικά & Κοινωνικά πρακτικά και όχι θεωρητικά θέματα για συζήτηση 02.02.2024 - ΕΔΩ δ) Γιατί οι πράσινοι πρέπει να γίνουν και λίγο κόκκινοι και οι κόκκινοι πρέπει να γίνουν λίγο πράσινοι 12.12.2023 - ΕΔΩ.
------------------------------------------------
Στέφανος Σταμέλος: Οι Πράσινοι θα μπορούσαν να δηλώσουν ότι κατεβαίνουν στις εκλογές με το δικό τους, αυτόνομο πρόγραμμα
Με έχει πιάσει τελευταία να υπηρετώ τον λεγόμενο «πολιτικό οικολογικό ρεαλισμό», κατά τον «σοσιαλιστικό ρεαλισμό» της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Θα με έχετε βαρεθεί ίσως… Και λέω:Για να κατοχυρώσει η πολιτική οικολογία έναν πραγματικά αυτόνομο ρόλο στην Ελλάδα, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να αλλάξει ριζικά τη στρατηγική της, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τις κομματικές επαφές και συμμαχίες, στην κοινωνική βάση.
Πώς μπορεί να κερδίσει την αυτονομία της;
Απεξάρτηση από το δίπολο Αριστεράς - Δεξιάς: Να αναδείξει την οικολογία ως μια ξεχωριστή, συνολική πρόταση διακυβέρνησης -τέταρτη συνιστώσα- και όχι ως ένα απλό «συμπλήρωμα» ή την περιβαλλοντική πτέρυγα της σοσιαλδημοκρατίας.
Σύνδεση της οικολογίας με την οικονομία: Να σταματήσει να μιλά μόνο για την προστασία του περιβάλλοντος με όρους ακτιβισμού. Πρέπει να παρουσιάσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την «Πράσινη Μετάβαση», που δημιουργεί νέες και σταθερές θέσεις εργασίας στην Ελλάδα. Να μιλήσει για την ανάγκη της αλλαγής του τρόπου παραγωγής, για τον επαναπροσδιορισμό των καταναλωτικών προτύπων και αυστηρά όρια στη χρήση των φυσικών πόρων, για την ήπια, αλλά σταθερή, απο-ανάπτυξη, για την αποκέντρωση με αυτοδιοίκηση και τοπικοποίηση της οικονομίας με όρους λιτής ευημερίας.