Αν η οικολογικοποιημένη σκέψη φάνταζε ουτοπική τις προηγούμενες δεκαετίες, στα τέλη του προηγούμενου αιώνα και στις αρχές του νέου, κρίνεται ως αναγκαία σε ό,τι αφορά τη σφαιρική οργάνωση της Γης. Οπως εύστοχα σημείωνε ο A. Petitjean σ' ένα κείμενό του στη «Monde Diplomatique» «η φύση επιβάλλει εν τέλει τα όριά της στις παρεκκλίσεις του ανθρώπου». Το ζήτημα που τίθεται είναι πώς θα επέλθει η λύση των οικολογικών προβλημάτων. Αρκεί μήπως το αυξανόμενο ενδιαφέρον για το περιβάλλον, η βελτίωση της αποτελεσματικότητας του σχολείου και οι σύγχρονες τεχνολογίες που υποστηρίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία; Σύμφωνα με τον Bertrand απαιτείται «η επινόηση ενός νέου οράματος του κόσμου και οι καινούριες σχολικές οργανώσεις θα πρέπει να συντελέσουν στη συλλογική του διατύπωση». Είναι αναγκαίο, η εκπαίδευση ως θεωρία και πράξη να συμπληρωθεί, βελτιωθεί, τροποποιηθεί και ίσως να επαναδιατυπωθεί απαλλαγμένη από το δόγμα της άκρατης οικονομικής ανάπτυξης - η οποία ναι μεν κατόρθωσε να επιλύσει πλήθος προβλημάτων, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε και τη σημερινή οικολογική κρίση - και να ιδωθεί με σφαιρικότητα, λαμβάνοντας υπόψη την εξέλιξη του πλανήτη.
Το μέλλον των επόμενων γενιών δεν μπορεί να αγνοηθεί και το μέλλον αυτό δεν περιορίζεται αποκλειστικά στα υλικά αγαθά και την υψηλή τεχνολογία, αλλά κυρίως σ' έναν βιώσιμο πλανήτη. Αν δεχτούμε την άποψη του Bertrand ότι «η εκπαίδευση είναι μία διάσταση της εξέλιξης του πραγματικού», οι μαθητές είναι αναγκαίο να αποκτήσουν εκτός από σύγχρονες γνώσεις, συναισθηματικά -ψυχοκινητικά και φαντασιακά εφόδια παράλληλα με τις κατάλληλες δεξιότητες, έτσι ώστε όχι απλά να είναι σε θέση να κατανοούν, αλλά και να παρεμβαίνουν - στο μέτρο του εφικτού - στα υπάρχοντα προβλήματα, μετασχηματίζοντας την υφιστάμενη πραγματικότητα, που σημαίνει ότι «ζούμε».
