Του Γιώργου Μπάλια*
Είναι κοινός τόπος ότι η προστασία του περιβάλλοντος αποτελεί ένα από τα βασικά αξιακά χαρακτηριστικά, που προσδιορίζουν τη φυσιογνωμία ενός αριστερού κόμματος. Όπως, μάλιστα, επισημαίνει ο Πωλ Μέϊσον (The Guardian, 21.12.2015), η σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά διαφοροποιείται από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις στο στρατηγικό στόχο, που δεν είναι άλλος από την περιβαλλοντική προστασία (όπως στο παρελθόν ήταν ο κεντρικός σχεδιασμός). Πράγματι, αν ανατρέξει κανείς στα σχετικά κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ, θα διαπιστώσει αβίαστα ότι αντανακλάται σε αυτά η παραπάνω οπτική.
Ενώ έτσι έχουν τα πράγματα σε σχέση με το κόμμα, δεν συμβαίνει το ίδιο με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Ένας περίπου χρόνος από την ανάληψη της εξουσίας είναι αρκετός για να προβούμε σε ένα πρώτο απολογισμό. Ο απολογισμός λοιπόν -για να χρησιμοποιήσουμε μια παλαιά έκφραση- δεν είναι συνολικά θετικός, θα γίνει δε συνολικά αρνητικός αν συνεχίσει την ίδια πορεία. Όπως είναι κατανοητό, δεν είναι δυνατόν στο πλαίσιο αυτού του άρθρου να γίνει αναλυτική αναφορά στα πεπραγμένα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το περιβάλλον και την προστασία του. Θα περιοριστούμε, λοιπόν, σε μερικές λίγο-πολύ εμβληματικές περιπτώσεις, που δίνουν το στίγμα της εν λόγω πολιτικής και δικαιολογούν το προαναγγελόμενο συμπέρασμα.
Κλιματική αλλαγή

