Νέα πολιτική κίνηση στο ευρωκοινοβούλιο για ένα new deal στην Ευρώπη | Ευρωβουλευτές της Αριστεράς, των Σοσιαλιστών και των Πρασίνων προχώρησαν στη συγκρότηση της νέας πολιτικής κίνησης «Προοδευτική ομάδα» (Progressive Caucus)

[Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο | Συνεργασία για να αυξηθεί το κομμάτι της πίτας από το πράσινο και αριστερότερα]

Νέα πολιτική κίνηση στο ευρωκοινοβούλιο για ένα new deal στην Ευρώπη

Ευρωβουλευτές της Αριστεράς, των Σοσιαλιστών και των Πρασίνων προχώρησαν στη συγκρότηση της νέας πολιτικής κίνησης «Προοδευτική ομάδα» (Progressive Caucus) μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, στην οποία συμμετέχουν οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου και Δημήτρης Παπαδημούλης, αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου.

Σύμφωνα με το κείμενο της διακήρυξης, το οποίο θα δοθεί αυτές τις μέρες στη δημοσιότητα, οι ευρωβουλευτές «πεπεισμένοι ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει η νεοφιλελεύθερη, μη βιώσιμη και άδικη Ευρώπη» καλούν όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του Ευρωκοινοβουλίου «που στηρίζουν τις αρχές της αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αειφορίας» να συμμετάσχουν στη διακομματική αυτή προσπάθεια «να ενισχυθούν οι προοδευτικές φωνές στο Ευρωκοινοβούλιο», με στόχο να δημιουργηθεί «ένα νέο ευρωπαϊκό εγχείρημα" με περισσότερη κοινωνική ισορροπία, αλληλεγγύη και δημοκρατική συμμετοχή των λαών.

Στην «Προοδευτική ομάδα» συμμετέχουν επίσης από την ομάδα των Σοσιαλιστών ο Γκιγιόμ Μπαλάς (Γαλλία), ο Εμανουέλ Μορέλ (Γαλλία) και ο Σέρτζιο Κοφεράτι (Iταλία). Από την Ευρωπαϊκή Αριστερά ο Φάμπιο Ντε Μάσι (Γερμανία) και ο Κούρτσιο Μαλτέζε (Ιταλία) και από τους Πράσινους η Έβα Ζολί (Γαλλία) και ο Έρνεστ Ουρτασούν(Ισπανία).

Η πρώτη επίσημη εκδήλωση της «Προοδευτικής ομάδας» έχει προγραμματιστεί για τις 6 Σεπτεμβρίου στο Ευρωκοινοβούλιο και θα είναι μια συζήτηση σε βάθος για τις διατλαντικές εμπορικές συμφωνίες TTIP και CETA ως τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Το κείμενο της διακήρυξης

Η «Προοδευτική ομάδα» είναι ένας χώρος διαλόγου που θα βασίζεται στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης και στην ανοιχτή συζήτηση. Στοχεύει στην ανάλυση των διαφορών και τη δημιουργία δεσμών μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Έχει ιδρυθεί από προοδευτικούς ευρωβουλευτές από διαφορετικές πολιτικές ομάδες και είναι ανοικτή σε όλα τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που στηρίζουν τις αρχές της αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αειφορίας.
"Σήμερα, η Ευρώπη δεν πληροί τους βασικούς στόχους του εκδημοκρατισμού, της κοινωνικής και οικολογικής προόδου. Αντίθετα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι πολιτικές που ακολουθούν τα κράτη μέλη της έχουν μετατραπεί ως επί το πλείστον σε εργαλείο μιας άγριας και επιθετικής παγκοσμιοποίησης που χαρακτηρίζεται από μια ουσιαστική έλλειψη δημοκρατικής συμμετοχής των πολιτών και των λαών της.

Στόχος της «Προοδευτικής ομάδας» είναι να ενισχύσει τις προοδευτικές φωνές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εμείς, τα προοδευτικά μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που προερχόμαστε από διαφορετικές χώρες με διαφορετικά πολιτικά υπόβαθρα, είμαστε πεπεισμένοι ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει η νεοφιλελεύθερη, μη βιώσιμη και άδικη Ευρώπη, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, και να δημιουργήσουμε ένα νέο ευρωπαϊκό εγχείρημα που να βασίζεται στην αλληλεγγύη, τη συνεργασία και την οικολογία. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, ωστόσο, είναι περισσότερο από απαραίτητο, να μιλήσουμε, να δούμε τις διαφωνίες μας και τα σημεία στα οποία συγκλίνουμε, προκειμένου να δράσουμε καλύτερα συλλογικά. Σε αυτό το πνεύμα, δύο εργαλεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν: η συζήτηση μεταξύ των μελών διαφορετικών πολιτικών ομάδων ώστε να καταλάβουμε τι μας ενώνει και τι μας διαφοροποιεί και η παρέμβαση στο δημόσιο χώρο, όταν οι κοινωνικές και δημοκρατικές αρχές και η περιβαλλοντική δικαιοσύνη απειλούνται στην Ευρώπη"

ΠΗΓΗ TVXS

Σωτήρης Βαλντέν "κρίσιμες ώρες" | "Η Ελλάδας σε κατάστασης εκτάκτου ανάγκης"

κρίσιμες ώρες

Σωτήρης Βαλντέν

(Πρώην στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής)

Με το προσφυγικό, η χώρα μας βρίσκεται μπροστά σε μια μείζονα κρίση με διαστάσεις κατάστασης εκτάκτου ανάγκης. Τη στιγμή αυτή προέχει να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, να αποφύγουμε τις κινήσεις πανικού και να επιστρατεύσουμε τα αποθέματα εθνικής συνοχής αλλά και προσήλωσης στις ανθρωπιστικές αξίες του λαού μας, ώστε να βγούμε από αυτή την κρίση με τη λιγότερη δυνατή ζημιά, με αξιοπρέπεια και με τρόπο αντάξιο των μεγάλων στιγμών της ιστορίας μας.

Το προσφυγικό δεν είναι η αιτία, αλλά σύμπτωμα της κρίσης της Ευρώπης

Η Ευρώπη που χτίσαμε τα τελευταία 70 χρόνια βρίσκεται υπό άμεση απειλή διάλυσης. Το προσφυγικό μπορεί να αποτελέσει την αφορμή, αλλά είναι βέβαια μόνο ένα από τα ζητήματα που την απειλούν. Τα αίτια του προσφυγικού ως υπαρξιακής κρίσης για την Ευρώπη βρίσκονται έξω από το προσφυγικό, στην αδιέξοδη πορεία της ΕΕ κατά την τελευταία εικοσαετία.

Η άφιξη 1-2 εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών σε μια Ένωση 500 εκατομμυρίων ατόμων, αν και αναμφίβολα σημαντική πρόκληση, δεν θα έπρεπε κανονικά να απειλεί τη συνοχή της και ακόμη λιγότερο την ταυτότητα των λαών της. Αν αυτό συμβαίνει, οφείλεται στην εξαιρετικά ασταθή κατάσταση της σημερινής Ευρώπης. Η Ευρώπη της μαζικής ανεργίας, της ατέλειωτης λιτότητας και ανασφάλειας, των κραυγαλέων ανισοτήτων, της φθοράς και διαφθοράς των πολιτικών ελίτ, του γερμανικού ηγεμονισμού, της διαίρεσης βορρά-νότου, των αποσχιστικών τάσεων, της εγκατάλειψης ή πλήρους διαστροφής της έννοιας της αλληλεγγύης, αποτελεί πρόσφορο έδαφος ώστε το κύμα των προσφύγων, σαν κερασάκι στην τούρτα, να αποσταθεροποιεί τα πολιτικά συστήματα, γιγαντώνοντας την ακροδεξιά και τον ευρωσκεπτικισμό.

Η Ευρώπη και η Δύση έχουν μεγάλο μερτικό ευθύνης και για τις γενεσιουργές αιτίες του μαζικού προσφυγικού/μεταναστευτικού ρεύματος: για τους πολέμους της Συρίας, της Λιβύης και του Ιράκ, για τη διαιώνιση του Παλαιστινιακού, για την άθλια κατάσταση της υποσαχάριας Αφρικής. Και σήμερα ακόμη, η Ευρώπη, όμηρος του υστερικού αντιρωσισμού ορισμένων κρατών-μελών της, φαίνεται ανίκανη να συμβάλει αποτελεσματικά στην ειρήνευση στη Συρία. Μια τέτοια ειρήνευση δεν φαίνεται πιθανή στο προσεχές μέλλον, αλλά και αν ακόμα επέλθει, το προσφυγικό/μεταναστευτικό ζήτημα θα συνεχίσει να υπάρχει, έστω και με μικρότερη οξύτητα.

Η Ελλάδα «αποθήκη ψυχών», με υπαιτιότητα ή ανοχή της Ευρώπης 

02-04 Ιουνίου: ''Ημερίδες Μελέτης'' της Ευρωομάδας της Αριστεράς με θέμα εναλλακτικές λύσεις για το χρέος της Περιφέρειας – Συμπαράσταση στον Ελληνικό λαό

Δείτε το πρόγραμμα ΕΔΩ  - στα αγγλικά με τις συμμετοχές ΕΔΩ

Μάκη Κουζέλη "Αυταρχισμός και ηγεμονία. Δέκα θέσεις για την Ευρώπη κι εμάς"

Ο Μάκης Κουζέλης διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το κείμενο στηρίζεται σε εισήγησή του στο Διεθνές Συνέδριο «Κρίση, Κράτος και Δημοκρατία. Αξιοποιώντας τη θεωρία του Νίκου Πουλαντζά (στην ανωτέρω φωτογραφία) για την αντιμετώπιση του αυταρχικού καπιταλισμού» (12-13 Δεκεμβρίου 2014).

Οι θέσεις που ακολουθούν συνοψίζουν, κάπως σχηματικά για να προκαλέσουν αντεπιχειρήματα, σκέψεις σχετικά με τα ζητήματα εξουσίας και ηγεμονίας στην Ευρώπη, από τη σκοπιά του ελληνικού κοινωνικού και πολιτικού παρόντος. Η διατύπωσή τους αντλεί, έστω και χωρίς άμεσες βιβλιογραφικές αναφορές, από τα γόνιμα θεωρητικά σχήματα και τα εννοιολογικά εργαλεία του Νίκου Πουλαντζά, από ό,τι μας έμαθε μέσω των κειμένων του και από όσα μας δασκάλεψε από κοντά.

1. Θέση 1η: Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναπτύσσεται ως μια δομή οικονομικής ισχύος και εξουσίας και απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το υποτιθέμενα προσδοκώμενο μιας υπερ-εθνικής κρατικής οργάνωσης. Η δυναμική αυτή θεμελιώνεται στην απόλυτη σχεδόν επικράτηση μιας οικονομίστικης ιδεολογίας συνδεδεμένης με ό,τι ονομάστηκε νεοφιλελευθερισμός.

2. Ισχυρίζομαι επομένως, Θέση 2η, πως –ως προς την πορεία της Ε.Ε.– είναι μια ιδεολογική δύναμη που καθόρισε τον μονόπλευρα οικονομικό ορισμό του πολιτικού μορφώματος. Αυτό εννοεί πως αν συγκεκριμένες μορφές και τμήματα του κεφαλαίου όχι απλώς επέβαλαν μια υπέρ τους αναδιάταξη του μπλοκ εξουσίας και του συσχετισμού δυνάμεων στο σύνολο των ταξικών σχέσεων αλλά και αναπροσδιόρισαν τους όρους στη σφαίρα της κυκλοφορίας αλλά και της ίδιας της παραγωγής, η τόσο χαρακτηριστική αυτή δυναμική ύστερης ευρωπαϊκής νεωτερικότητας δεν θα ήταν νοητή αν δεν εκκινούσε από μια σαφή ιδεολογική κυριαρχία του λόγου περί ανταγωνισμού, ελεύθερης αγοράς, περί πρωτοκαθεδρίας της ιδιωτικής οικονομίας, περί προσδιορισμού των πάντων από το χρήμα – το χρήμα, ούτε καν το κεφάλαιο.

Οι ιδεολογικοί όροι που επιβλήθηκαν μετά την έκλειψη του «αντίπαλου δέους» της Σοβιετικής Ένωσης ως πολιτική νίκη της αστικής τάξης και των πιο επιθετικών τμημάτων της, είναι εκείνοι που επέτρεψαν τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, όπως και την πλήρη αποδόμηση των πολιτικών ερεισμάτων που συνδέονταν με αυτό, την πλήρη αποδόμηση της σοσιαλδημοκρατίας.

3. Η κρισιμότερη πολιτική συνέπεια αυτής της συμπαγούς ιδεολογικής κυριαρχίας είναι,Θέση 3η, η αποσταθεροποίηση της δημοκρατίας και η άρση κρίσιμων θεσμικών της προϋποθέσεων, όπως δείχνει η καθημερινότητα του αυταρχισμού του εκτελεστικού σε εθνικό και ευρωπαϊκό πλαίσιο, ενός αυταρχικού νεο-βοναπαρτισμού. Οι αξιώσεις ισότητας και αλληλεγγύης που δίνουν κοινωνικό και δημοκρατικό περιεχόμενο στην ελευθερία, αδρανοποιήθηκαν κάτω από την επιταγή αχαλιναγώγητης κερδοσκοπικής ανάπτυξης. Η διαρκής αντίφαση καπιταλισμού και δημοκρατίας επιλύεται υπέρ του πρώτου, ή μάλλον οι συνέπειες αυτής της αντίφασης επιλύονται στη σημερινή συγκυρία υπέρ του κεφαλαίου.

Γιατί θα πρέπει να θυμίσω ότι από καμιά διαδικασία δεν απουσιάζουν οι ταξικές συγκρούσεις και κυρίως ότι αυτό που χαρακτηρίζει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής είναι ο περιορισμός του ιδεολογικού και του πολιτικού στην εξασφάλιση των συνθηκών αυτόνομης λειτουργίας του οικονομικού, στην εξασφάλιση, της «αυτόματης» οικονομικής αναπαραγωγής.

4. Κι αυτό μας φέρνει στην 4η Θέση: η μονοδιάστατη, μονόπλευρη επίλυση της σύγκρουσης μεταξύ επιταγών αξιοποίησης του κεφαλαίου και αξιώσεων κοινωνικής δικαιοσύνης αίρει δυνάμει τις προϋποθέσεις ομαλής λειτουργίας του οικονομικού αυτοματισμού, εισάγοντας ή επανεισάγοντας ορατούς πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους στην αναπαραγωγή. Κι αυτό σημαίνει όξυνση των κοινωνικών συγκρούσεων στα πεδία αυτά. Η κραυγαλέα ανισότητα απαιτεί ιδεολογική κυριαρχία πολύ πέραν του συνήθους καπιταλιστικού κυνικού ρεαλισμού και πολιτική διακυβέρνησης πέραν της πειθαρχίας και της ρύθμισης του καθημερινού βίου. Οι πρακτικοί λόγοι που επαναφέρουν πρωτο-νεωτερικές συνθήκες διαχείρισης μαζών συναρθρώνονται όμως δυνητικά με προωθημένες μορφές αντίστασης, τις καθιστούν αναγκαίες και προοπτικά δυνατές. Στην ταξική σύγκρουση που εκδηλώνεται πολιτικά το κρίσιμο είναι πλέον σε μεγάλο βαθμό η δυνατότητα του αστικού λόγου να αποπροσανατολίζει και αντιστρόφως η δυνατότητα του αριστερού λόγου να δίνει πολιτική και κοινωνική διέξοδο. Το περιεχόμενο του Ευρωπαϊσμού είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Επιστρέφω στην πρώτη Θέση και στα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο μονοδιάστατα οικονομικός ορισμός της, η ούτε καν για τα προσχήματα δημοκρατική οργάνωσή της και η πλήρης κατάρρευση του νομιμοποιητικού λόγου περί ευρωπαϊκής πολιτειότητας αντιστοιχούν σε δυο κρίσιμες για τη συζήτησή μας συνεπαγόμενες εξελίξεις.

5. Αφενός, Θέση 5η, σε μια Ευρώπη ενοποιημένη μονόπλευρα ως προς την αγορά εμπορευμάτων και υπηρεσιών, οι κοινωνικές συγκρούσεις και ο ταξικός αγώνας παραμένουν εθνικά προσδιορισμένα. Η δε παρουσία και παρέμβαση των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης τείνει να δυσχεραίνει και ταυτοχρόνως να αποκρύπτει την εκδήλωση αυτών των συγκρούσεων. Ο αγώνας των λαϊκών δυνάμεων ενάντια στην αστική κυριαρχία εξακολουθεί, παρά τις διαρκείς επικλήσεις των υποστηρικτών της, να δίνεται εντός των κρατών, ενάντια στις εθνικά προσδιορισμένες αστικές τάξεις και ενάντια στα συμφέροντα τού, εντός της διεθνοποίησης εθνικά οροθετημένου, κεφαλαίου.

6. Αφετέρου, Θέση 6η, εντός αυτής της Ευρώπης, ενοποιημένης υπό όρους οικονομισμού, η Γερμανία ασκεί ένα ρόλο εκβιαστικής οικονομικής κυριαρχίας με αξιώσεις πολιτικής αναγνώρισης και μη θεμελιώσιμης ηγεμονίας. Μη θεμελιώσιμης καθώς ούτε το διεθνές μεταψυχροπολεμικό περιβάλλον την διευκολύνει, ούτε η Γερμανία ως κέντρο συμβολικής και πραγματικής ισχύος μπορεί να την καθιερώσει. Ο νεοφιλελευθερισμός ηγεμονεύει, ασκώντας πράγματι αντίστοιχη επιρροή και γοητεία σε κοινωνικές δυνάμεις, στρώματα και ατομικές βιογραφίες. Αυτό όμως δεν επαρκεί για να αναδείξει σε ηγεμονικό το λόγο που εκφέρεται προς το συμφέρον μιας εθνικής οικονομίας και παρουσιάζεται ως ευρωπαϊκός, απλώς και μόνο επειδή αποτελεί την διεθνική εφαρμογή των όρων του νεοφιλελεύθερου οράματος.

Κι εδώ έχουμε σχεδόν μια αρνητική αντιστροφή της σχέσης που διαπιστώσαμε στην αρχή: η οικονομική δύναμη δεν επιβάλλεται αυτομάτως ως ιδεολογική και πολιτική αρχή. Όταν και όσο η Γερμανία προβάλλει ρεαλιστικά την πραγματική βάση επί της οποίας αξιώνει ηγεμονία, το επιχείρημα του οικονομισμού στρέφεται εναντίον της: είναι «απλώς» η οικονομία, «γυμνό» κέρδος.

Μπορεί να υπαγορεύει πολιτικές και στρατηγικές αναπαραγωγής αλλά δεν μπορεί να κινητοποιεί συμμαχίες στηριγμένες σε συναίνεση, να αναπτύσσει ιδεολογικά ενισχυμένες εκστρατείες ή και να αυτοπαρουσιάζεται ως υπόδειγμα στάσης.

Η ασυμμετρία στη διαμόρφωση του καθεστώτος κυριαρχίας μεταξύ της οικονομικής, της πολιτικής και της ιδεολογικής του διάστασης χαρακτηρίζει τη θέση της Γερμανίας στην Ευρώπη επειδή χαρακτηρίζει τις συνολικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν με την ανασυγκρότηση του μπλοκ εξουσίας (υπέρ ορισμένων μορφών κεφαλαίου και υπέρ ορισμένων εκπροσώπων του που ναι μεν υπόκεινται στη διεθνοποίηση, αλλά λειτουργούν ως εθνικά προσδιορισμένα συμφέροντα). Κι αυτές οι συνολικές συνθήκες μπορούν να γίνουν αντιληπτές ως συνθήκες κρίσης.

7. Θέση 7η, λοιπόν: η πρόσφατη οικονομική κρίση μπορεί να ερμηνευθεί και ως συνέπεια επιθετικών αστικών πολιτικών που αποσκοπούν στη συρρίκνωση της επιρροής των συμφερόντων της εργατικής τάξης, στην εξουδετέρωση της ανάγκης για κοινωνική συναίνεση, ή, όπως ήδη σημείωσα, και στον περιορισμό των αντιπροσωπευτικών λειτουργιών της δημοκρατίας. Στο πεδίο της ιδεολογίας η επιβολή των συνθηκών της κρίσης αλλά και η ανακατανομή ισχύος που την προκάλεσε συνδέονται με τη ήττα των σοσιαλιστικών ιδεών και την επικράτηση ενός λόγου που αναδεικνύει κάθε κριτική στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο ως αντίθετη στα δεδομένα, ως αντιπραγματική.

8. Στην πολιτική σκηνή, ο νέος συσχετισμός δυνάμεων που προέκυψε από αυτές τις μετατοπίσεις εκφράστηκε σε μια σαφή μεταβολή του μεταπολεμικού τοπίου. Η μετά το 1989 διάταξη στην πολιτική εκπροσώπηση των αστικών δυνάμεων, αυτή είναι η 8η Θέση,εξουδετέρωσε την παραδοσιακή διχοτόμηση μεταξύ χριστιανοδημοκρατίας και σοσιαλδημοκρατίας, αναδεικνύοντας ένα ενιαίο νεοφιλελεύθερο –και σαφώς δεξιό– χώρο. Και ταυτοχρόνως, επέτρεψε τη νομιμοποίηση προηγουμένως περιθωριοποιημένων πολιτικών ιδεολογιών, συνδεδεμένων με ανοικτό εθνικισμό, ξενοφοβία, κοινωνικό ή ακόμα και βιολογικό ρατσισμό. Ο νέος ακροδεξιός πόλος τρέφει και τρέφεται από τη ριζοσπαστικοποίηση προηγουμένως συντηρητικών συμπεριφορών, συνδεδεμένων με την απαξίωση της συμμετοχής και τη γενικευμένη ηθική καταγγελία της πολιτικής.

9. Η ανάδειξη ενός ριζοσπαστικού αλλά και ισχυρού πόλου οργάνωσης και εκπροσώπησης των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων, που να μεταβάλλει δραστικά το πολιτικό σκηνικό αποτελεί, αυτή είναι η 9η Θέση, μια από τις δύο ιδιαιτερότητες της μορφής και βεβαίως του βάθους που έλαβε η αναδιάταξη του συσχετισμού δύναμης στην Ελλάδα.

Η κατάκτηση μιας θέσης από την οποία διεκδικεί άμεσα την πολιτική εξουσία δίνει στο ΣΥΡΙΖΑ ταυτοχρόνως και τη δυνατότητα, όπως όμως και την κύρια πολιτική και κοινωνική ευθύνη να αναχαιτίσει την ελληνική έκφραση της άκρας δεξιάς. Στη μορφή και την ιδεολογία της έγκειται η δεύτερη ελληνική ιδιαιτερότητα. Τη διατυπώνω ως τη 10η και τελευταία Θέση:

10. Στην Ελλάδα, το υφιστάμενο, στιγματισμένο όμως και απονομιμοποιημένο, φασιστικό δυναμικό υπόλοιπο του Eμφυλίου και της δικτατορίας, αναδιοργανώθηκε και εκφράστηκε με τη Χρυσή Αυγή σε ένα ανοικτά ναζιστικό σχήμα, που τρέφεται από την αποσταθεροποίηση της δημοκρατίας και την παγίωση συνθηκών εξαίρεσης.

ΠΗΓΗ ΑΥΓΗ ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Με τόσο λίγο βαθύ κόκκινο δεν μπορούμε να αλλάξουμε την Ευρώπη | Οι δημοσκοπήσεις για τις ευρωεκλογές του 2014: η προβολή της κατανομής των εδρών στο Κοινοβούλιο

Διαβάστε και ΕΔΩ

Ο Κώστας Λαμπος αναλύει τις πρόσφατες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις της Ελλάδας σε σχέση με το ΔΝΤ και την Ε.Ε.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟΥ
Βασιλιάδες και Βασίλισσες - Άλογα και πιόνια στις μικρές και στις μεγάλες σκακιέρες του Αμερικανισμού.

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

[...Με δεδομένο όμως το γεγονός πως η κυρίαρχη άποψη, σε όλα τα όργανα της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ζώνης του Ευρώ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στις περισσότερες χώρες της Ένωσης, αλλά και κύρια στους Λαούς των χωρών της ΕΕ, ήταν και παραμένει πως το πρόβλημα της Ελλάδας, που δεν είναι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πολλών άλλων χωρών της ΕΕ και συνεπώς ήταν, είναι και παραμένει πρόβλημα της ΕΕ και του κοινού νομίσματος του Ευρώ, οπότε και η λύση θα έπρεπε να είναι υπόθεση της ΕΕ και κύρια της Ζώνης του Ευρώ και γι’ αυτό το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα έπρεπε να μείνει έξω και μακριά από κάθε λύση αυτού του εσωτερικού, του οικογενειακού προβλήματος, ζητούμενο είναι πως και γιατί τελικά το ΔΝΤ βρέθηκε στην κορυφή του τραπεζιού, όπου θα γίνει το «μεγάλο φαγοπότι»;
Την απάντηση θα πρέπει λογικά και με πολιτικό σκεπτικό να την αναζητήσουμε στο άλλο δεδομένο που διαμορφώθηκε από δυό εξαιρέσεις που από την αρχή αναγνώρισαν ρόλο στο ΔΝΤ για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Η πρώτη εξαίρεση ήταν αυτή της καγκελαρίου Μέρκελ η οποία από την αρχή αρνήθηκε την ευρωπαϊκότητα του ελληνικού προβλήματος και συνεπώς την ευρωπαϊκότητα της λύσης του και απερίφραστα ζήτησε την παραπομπή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, χειραγωγώντας μάλιστα με ανάλογο ναζιστικό τρόπο και τη γερμανική και σ’ ένα βαθμό, την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Η δεύτερη εξαίρεση ήταν η εμφάνιση του ΔΝΤ, από τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, το Γεώργιο Α. Παπανδρέου, ως «απειλή» εναλλακτικής λύσης, για την περίπτωση που η ευρωπαϊκή οικογένειά του αρνούνταν την ηθική και θεσμική υποχρέωσή της να αντιμετωπίσει στα δικά της πλαίσια ένα δικό της πρόβλημα. Αυτή η «λογική» έδινε αφορμή για την αποευρωπαϊκοποίηση του προβλήματος και την υποβάθμισή του σε καθαρά ελληνικό πρόβλημα και από την άλλη έδινε ηθικό έρεισμα στον αμερικανισμό και στο όργανό του, το ΔΝΤ, να διεκδικούν στα ευρωπαϊκά πράγματα ρόλο, αφού «η ίδια η Ελλάδα», δια του πρωθυπουργού της θέτει τέτοιο ζήτημα και μάλιστα αποδέχεται στο κορύφωμα της σχετικής κρίσης πρόσκληση του πλανητάρχη για συζήτηση και μάλιστα «στο Οβάλ Γραφείο!!!» του προβλήματος, ως προβλήματος της Ελλάδας, η οποία συνάντηση μάλιστα έκλεισε με ευχαριστίες του Παπανδρέου και δήλωση του Ομπάμα για υποστήριξη της Ελλάδας για να βγει από την κρίση, δήλωση που θα μπορούσε να εκληφθεί και από άλλες χώρες της ΕΕ και του Ευρώ, ως ευκαιρία στην περίπτωση που αντιμετωπιστούν ως απόκληροι από την ευρωπαϊκή οικογένειά τους και η οποία προφανώς καλλιεργεί σε κάποιους αχυράνθρωπους πολιτικούς και στους «πάντα ευκολόπιστους και πάντα προδομένους» Λαούς αίσθημα και σχέσεις προστάτη και προστατευόμενου...]
Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ.

"Δεν γνωρίζουμε..." Αυτή είναι η απάντηση στο ερώτημα... αν η Ελλάδα θα προσφύγει στο...

ΔΝΤ...

Διάφοροι φίλοι μας ρωτάνε στο τηλ. αν η Ελλάδα ζητήσει στήριξη από το ΔΝΤ. Ειλικρινά δεν γνωρίζουμε... Όμως θεωρούμε το άρθρο της Ελίζας Παπαδάκη στην ΑΥΓΗ της Κυριακής ότι παρουσιάζει την κατάσταση με ρεαλιστικό τρόπο:
"...Όλα τα ενδεχόμενα είναι μισάνοιχτα και ταυτόχρονα μισόκλειστα, στο δίλημμα «ευρωπαϊκή βοήθεια ή προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο», δίνονται από διαφορετικές πλευρές διαφορετικές απαντήσεις, ενώ οι πιο αισιόδοξοι ελπίζουν ότι δεν θα χρειαστεί κανένα από τα δύο. Το δίλημμα διχάζει τις χώρες της Ευρωζώνης, την Κομισιόν, κάποιες χώρες ακόμη και στο εσωτερικό τους..""
---------
H θέση μας είναι ότι η Ελληνική κυβέρνηση πρέπει να απαιτήσει ένα δάνειο από την ΕΕ με 1% επιτό επιτόκιο κοιο, τόσο όσο δηλαδή παίρνουν οι τράπεζες, για να αντιμετωπίσεις τα τρέχοντα προβλήματα.
Όμως δεν μπορεί τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, της κοινωνίας, του τρόπου οργάνωσης κ.λπ. να αντιμετωπιστούν με δανεισμό, όσο χαμηλό και να είναι το επιτόκιο.
Περισσότερα για το θέμα αυτό υπάρχουν στο blog της Ευρωπαϊκής Ριζοσπαστικής Οικολογικής Αριστεράς Ε.Ο.Ρ.Α.

Για την κρίση στην Ελλάδα και τα παπαγαλάκια...ΑΞΙΖΕΙ!!!!

ΕΥΡΩ_ΠΕΟΙ

Α_σχετον

Κώστας Λάμπος: "ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΒΑΤΡΑΧΟΥ - Να πηδήξουμε έξω από την κατσαρόλα"

[Η φωτογραφία είναι από το blog "TA NEA της Λευκάδα", στο οποίο παρουσιάζεται αναλυτικά και η το "σύνδρομο" που αναφέρει στην αρχή του άρθρου του ο Κώστας Λάμπος]

του Κώστα Λάμπου

Οι θεωρητικοί του Management συμβουλεύουν τα υψηλόβαθμα στελέχη των επιχειρήσεων να είναι συνέχεια σε εγρήγορση για να μην πέσουν σε εφησυχασμό και σε αδράνεια γιατί τότε θα μείνουν πίσω στον ανταγωνισμό και συνεπώς θα χάσουν τη δουλειά τους. Αυτόν τον εφησυχασμό τον αποκαλούμε «σύνδρομο του βάτραχου», γιατί οι Guru-Managers χρησιμοποιούν ως παράδειγμα το βάτραχο που όταν τον βάλλεις σε μια κατσαρόλα με κρύο νερό κολυμπάει σαν χαρούμενος τρελός, αλλά όταν το νερό αρχίζει να ζεσταίνεται χαλαρώνει και το απολαμβάνει, μέχρι που το νερό αρχίζει να βράζει, οπότε ο βάτραχος γίνεται βατραχόσουπα γιατί στο μεταξύ έχει χάσει τις αισθήσεις του και τελικά έχει πεθάνει, γιατί δεν ήταν σε θέση να πηδήξει έγκαιρα έξω από την κατσαρόλα (1).

Κώστας Λάμπος: Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΟΚΤΟΡ ΘΑΝΑΤΟΣ

Το αμερικανόπληκτο Διευθυντήριο της Νεοφιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ζώνης του ΕΥΡΩ, αφού στήριξε τυφλά, για 15 ολόκληρα χρόνια, με το αζημίωτο φυσικά, τα προγράμματα των εκσυγχρονιστών και των μεταρρυθμιστών συνεργατών-υπηρετών τους, πολιτική που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία, τώρα την παραδίδει στον «Ντόκτορ Θάνατο των χωρών του Τρίτου Κόσμου», στο κατά κόσμον Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να την αποτελειώσει.

Ευρωπαϊκή Ένωση, Ελλάδα και οικονομικά μέτρα..

Το παιχνίδι της Ευρώπης
του Γιώργου Σταματόπουλου στην Ελευθεροτυπία του Σαββάτου (13/2/2010)

[...Όλη αυτή η τρομοκρατία της επιτήρησης δεν είναι παρά ένα παιχνίδι-στάχτη στα μάτια των λαών που υποφέρουν.
Πρώτον και κύριο συγκαλύπτει το μέγα έλλειμμα της αντιπροσώπευσης, το έλλειμμα Δημοκρατίας. (Αποφασίζουν διευθυντήρια και άνθρωποι-μηχανές που ουδεμία επαφή έχουν με τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι πλείστοι στην Ευρώπη). Σε ποιους «απολογείται» ο πρωθυπουργός; Σ' εκείνες ακριβώς τις «σταθερές» που συντηρούν τη διαπλοκή και τρέφονται απ' αυτήν. Η μέγιστη ειρωνεία είναι ότι την καταγγέλλουν και απειλούν, μάλιστα(!), οι μέγιστοι διαφθορείς. Καταφέρνουν εντούτοις και επιτυγχάνουν να ενσπείρουν τον πανικό και τη σύγχυση. Κυρίως, όμως, επιτυγχάνουν τη συναίνεση, απαραίτητη για την επιβολή ακραίων, αντιλαϊκών οικονομικών μέτρων. Και, όπως γράφτηκε στον Τύπο, σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (άλλη μεγάλη απάτη) «υπάρχουν και άλλες χώρες της ευρωζώνης, που στην πραγματικότητα χρωστούν περισσότερα στις τράπεζες ή στους ξένους από την Ελλάδα»...]
Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ.

Ντανιέλ Κον Μπεντίτ: «Η Ελλάδα χρηματοδοτεί την Ευρώπη με τις δαπάνες για εξοπλισμούς»

Ιδιαίτερα επικριτικός προς τους Ευρωπαίους εμφανίστηκε στην «Ε» ο επικεφαλής των Πράσινων ευρωβουλευτών Ντανιέλ Κον Μπεντίτ.
«Αυτό που οφείλει να πράξει η Ευρώπη σήμερα είναι να εγγυηθεί για την οικονομία της Ελλάδας, ώστε η χώρα να μπορέσει να δανείζεται με πιο ευνοϊκές συνθήκες. Για να ορθοποδήσει η Ελλάδα, οι λύσεις είναι ή ένα ευρωπαϊκό δάνειο ή εγγύηση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Δεν ξέρω ακριβώς· είναι τεχνικές λεπτομέρειες. Σημασία έχει η Ελλάδα να μη στραγγαλιστεί από τους κερδοσκόπους... Η παγκόσμια αγορά οφείλει να κατανοήσει ότι δεν μπορεί να κατακρεουργήσει την Ελλάδα, ούτε βέβαια και την Ευρώπη. Το αντάλλαγμα του να δεσμεύσει η Ευρώπη κεφάλαια για την Ελλάδα θα είναι η ανάκαμψή της. Η χώρα σας θα κατορθώσει να δανειστεί με ευνοϊκότερους όρους, θα αποκτήσει ξανά την αξιοπιστία της και θα της δοθεί η ευκαιρία να επιχειρήσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Σε αυτή τη διαδικασία η Ευρώπη πρέπει επίσης να επανεξετάσει μαζί με την Ελλάδα το θέμα των αμυντικών δαπανών της. Είναι εξωφρενικού ύψους. Με αυτές τις δαπάνες, η Ελλάδα ουσιαστικά χρηματοδοτεί την Ευρώπη...».

Τι εννοείτε ακριβώς;

«Η ευρωπαϊκή βιομηχανία όπλων επωφελείται από τα τεράστια αυτά κεφάλαια. Αυτό είναι γελοίο... Η Ευρώπη δίνει λεφτά στην Ελλάδα, για να της τα επιστρέψει με αυτή τη μορφή».
Διαβάστε ΕΔΩ τη συνέντευξη του "κόκκινου Ντάνι του Μάη του '68" στην ΕΛΙΖΑΜΠΕΤΤΑ ΚΑΖΑΛΟΤΤΙ