Γιώργος Μπάλιας: "Πώς η δεξιά και η ακροδεξιά υπονομεύουν την οικολογική στρατηγική της ΕΕ"

 

[Η Ευρωπαϊκή Ένωση σε μια ορθογραφική προβολή χωρίς σύνορα μεταξύ κρατών μελών]

--------------------------------

Πώς η δεξιά και η ακροδεξιά  υπονομεύουν την οικολογική στρατηγική της ΕΕ

[Αναδημοσίευση από την εφημερίδα η ΕΠΟΧΗ]

του Γιώργου Μπάλια*

Η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία (ΕΠΣ) ψηφίστηκε το 2019 και υποστηρίχθηκε από μια ευρεία πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο, στην οποία συμπεριλαμβάνονταν  όλες οι πολιτικές δυνάμεις εκτός της Ακροδεξιάς. Η ΕΠΣ  αποτέλεσε τη βάση για την έκδοση σημαντικών νομοθετημάτων με σκοπό αφενός μεν την υλοποίηση της Συνθήκης του Παρισιού για την προστασία του κλίματος (2015) αφετέρου δε την προστασία της βιοποικιλότητας.  Μεταξύ των νομοθετημάτων αυτών περιλαμβάνονται η απαγόρευση της κυκλοφορίας νέων θερμικών οχημάτων έως το 2035, η θέσπιση του δασμού άνθρακα στα σύνορα της ΕΕ,  η απαγόρευση εισαγωγής προϊόντων η παραγωγή των οποίων επιφέρει αποδάσωση, η προστασία και η αποκατάσταση της φύσης κλπ.

70 οργανισμοί από την Κοινωνία των Πολιτών στη Γαλλία συνυπογράφουν: "Μην επιλέξετε την ακροδέξια για να εκφράσετε την οργή σας"

70 οργανισμοί από την Κοινωνία των Πολτιών στη Γαλλία συνυπογράφουν: "Μην επιλέξετε την ακροδέξια για να εκφράσετε την οργή σας"

«NE CHOISISSEZ PAS L’EXTRÊME DROITE POUR EXPRIMER VOTRE COLÈRE : L’APPEL DE 70 ORGANISATIONS DE LA SOCIÉTÉ CIVILE POUR LES EUROPÉENNES »

[ΠΗΓΗ: La Cimade [ΕΔΩ]

Η CGT, η Greenpeace, η Oxfam, η LDH, η Cimade, ο Οικογενειακός Προγραμματισμός… ένα δίκτυο οργανισμών, συλλόγων και συνδικάτων καλούν τους πολίτες να μην υποχωρήσουν και να κινητοποιηθούν ενάντια στις κοινωνικές και εδαφικές ανισότητες. Εδώ διακυβεύεται το μέλλον των κοινωνιών και της δημοκρατίας μας.

Η ακροδεξιά, της οποίας η εξέλιξη συνεχίζεται περισσότερο από ποτέ, εκμεταλλεύεται τη δυσαρέσκεια, τη δυσαρέσκεια και το θυμό. Συχνά νόμιμη οργή μπροστά στην υποβάθμιση του κοινωνικού ιστού, την αλαζονεία των ολιγαρχικών εξουσιών και την τόση παραίτηση απέναντι στις κοινωνικές και περιβαλλοντικές αδικίες, τον ρυθμό και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και την επιταχυνόμενη αποδυνάμωση των δημόσιων υπηρεσιών.

Αλλά η ακροδεξιά διατηρεί αυτή τη δυσαρέσκεια ορίζοντας αποδιοπομπαίους τράγους. Γιατί χρειάζονται την κακοτυχία για να εξαπλωθεί: ζουν από αυτήν, τρέφονται από αυτήν. Χρειάζονται ολοένα και περισσότερους διαχωρισμούς, κατακερματισμό της κοινωνίας, απόσυρση σε ένα σε μεγάλο βαθμό μυθοποιημένο παρελθόν και μια φανταστική εθνική ταυτότητα, εγκλεισμό σε τείχη και κέντρα κράτησης, αγκαθωτά σύνορα, απόρριψη του άλλου.

Αλλά όσο περισσότερο χωρίζουμε, τόσο πιο πολύ αποδυναμωνόμαστε. 

Πόσο είναι εφικτό μια άλλη Ευρώπη, άρθρα και πολλά, πάρα πολλά ΜΑΝΙΦΕΣΤΑ | Τροφή για σκέψη [2η έκδοση - Νοέμβριος 2023]

 

[Φωτ. από 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στο Ελληνικό, 2006]

Με αφορμή της Ευρωεκλογές, 6 - 9 Ιουνίου 2024, επικαιροποιούμε τον κατάλογο με πληροφορίες με θέμα "Μια άλλη Ευρώπη είναι εφιτκή". Η πρώτη έκδοση ήταν το Δεκέμβριο του 2018 [ΕΔΩ] για τις προηγούμενες εκλογές το Μάιο του 2019.

Α. ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ - ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΜΑΪΟΥ 2019

Α.1 Αποτελέσματα στην Ελλάδα [ΕΔΩ] 

Α.2 Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο 2019-2024 - Οι 751 έδρες των Ευρωπαϊκών Κομμάτων [ΕΔΩ]

Α.3 Για να σχηματιστεί μια πολιτική ομάδα απαιτούνται τουλάχιστον 23 βουλευτές που πρέπει να εκπροσωπούν τουλάχιστον το ένα τέταρτο του συνόλου των κρατών μελών (δηλαδή να έχουν εκλεγεί σε 7 χώρες). Απαγορεύεται η ένταξη σε περισσότερες από μία πολιτικές ομάδες. [ΕΔΩ]

Β. ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ ΤΟΥ 2024

Με τα σημερινά δεδομένα και λαμβάνοντας τα εσωτερικά προβλήματα των Αριστερών Κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ, DELINKE) που συμμετέχουν στην "Ομάδα  GUE/NGL - Συνομοσπονδιακή Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς/Αριστερά των Πρασίνων των Βορείων Χωρών" προβλέπεται μείωση των αριστερών Ευρωβουλευτών και αύξηση των Δεξιών Ευρωβουλευτικών Ομάδων.

Υπάρχει μικρό ενδεχόμενο, αλλά υπάρχει, με τον κατακερματισμό του ΣΥΡΙΖΑ και του DE LINKE να μη μπορέσει να συγκροτηθεί Ομάδα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Σήμερα υπάρχουν 41 Ευροβουλευτές στην Ομάδα GUE/NGL.

Διαβάστε: Ευρωεκλογές / Η επελαύνουσα Ακροδεξιά εκτοπίζει τους Σοσιαλιστές από τη δεύτερη θέση [ΕΔΩ]

Γ. ΠΟΣΟ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Ένα ακόμα "Μανιφέστο για τον Εκδημοκρατισμό της Ευρώπης" που αξίζει την προσοχή μας και ίσως την υπογραφή μας

(Συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης "Πόσο είναι εφικτό μια άλλη Ευρώπη, άρθρα και πολλά, πάρα πολλά ΜΑΝΙΦΕΣΤΑ | Τροφή για σκέψη" παρουσιάζουμε ένα "Μανιφέστο για τον Εκδημοκρατισμό της Ευρώπης" που αξίζει την προσοχή μας και ίσως την υπογραφή μας)

Manifsto for the democratization of Europe

Την πρωτοβουλία για την κατάθεση του Μανιφέστου την είχε ο Τομά Πικετί μαζί με μια ομάδα διανοουμένων και ακαδημαϊκών. 

Μεταξύ αυτών είναι από την Ελλάδα η κα. Ιφιγένεια Καμτσίδου, δικηγόρος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης και Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Το Μανιφέστο που παρουσιάζεται λεπτομερώς σε ένα κείμενο 50 σελίδων δημοσιεύτηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2018.

Διαβάστε την εισαγωγή του Μανιφέστου στη γλώσσα μας ΕΔΩ 

Αν θέλετε να προσυπογράψετε το Μανιφέστο ΕΔΩ

Η ιστοσελίδα του Μανιφέστου ΕΔΩ.

Πόσο είναι εφικτό μια άλλη Ευρώπη, άρθρα και πολλά, πάρα πολλά ΜΑΝΙΦΕΣΤΑ | Τροφή για σκέψη

[Φωτ. από 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στο Ελληνικό, 2006]

Οι σύνδεσμοι που ακολουθούν είναι τροφή για σκέψη.
Η ανάρτηση "προκλήθηκε" μετά την πρόσφατη παρουσίαση, αρχές Δεκεμβρίου 2018, του "Μανιφέστου για τον εκδημοκρατισμό στην Ευρώπη" [ΕΔΩ ΕΔΩ]
For the democratization of Europe - Από την Ελλάδα υπογράφει η κα Iφιγένεια Καμτσίδου, καθηγήτρια Νομικής ΑΠΘ με πλούσια δράση (βιογραφικό)

Άλλες προθέσεις για μια άλλη ή καλύτερη Ευρώπη:

1. Μανιφέστο για την Ευρώπη, 2018- συνυπογράφουν τρεις Έλληνες περιφερειάρχες 
2. GREEN10 – To MANIFESTO με 4 προτεραιότητες και 10 θέσεις των δέκα από τους μεγαλύτερους περιβαλλοντικούς οργανισμούς για τις Ευρωεκλογές τον Μάιο του 2019, μεταξύ αυτών και των Naturefriends International 
3. Social policy in the European Union: state of play 2018 - Μια έκδοση του Ινστιτούτου Ευρωπαϊκών Συνδικάτων. 
4. European Spring - Γιάννης Βαρουφάκης 
5. New deal 4 Europe
6. Another Europe is Possible
7. Alter Summit - (στην πραγματικότητα δεν λειτουργεί) 
8. Seattle to Brussels/ S2B - Δίκτυο Ευρωπαϊκών οργανώσεων, ΜΚΟ, φορέων. Από την Ελλάδα συμμετέχουν το Ελληνικό Δίκτυο Φίλοι της Φύσης και το Δίκτυο STOP TTIP CETA TiSA Ελλάδας. 
9. Manifesto for a new Europe, 2007 - Naturefriends International (εξαιρετικό ριζοσπαστικό κείμενο με αντοχή στο χρόνο - παραμένει επίκαιρο εκτός από τη θετική θέση που είχε πριν από 12 χρόνια για το Ευρωσύνταγμα) 
10. Ευρωπαϊκή Οικολογική Ριζοσπαστική Αριστερά/ ΕΟΡΑ , 2009 - χωρίς σημαντική παρουσία και αντοχή στο χρόνο. 

Χωρίς σχόλια
----------------
Προσθήκες - Πληροφορίες
- We Europeans - δεν αναφέρονται σε μια νέα ή δικαιότερη Ευρώπη αλλά σε μια "νέα πνοή". Πρωτοβουλία που μάλλον κινείται στο πλαίσιο της σταθερότητας της Ε.Ε.
- Manifsto for the democratization of Europe - Ένα ακόμα "Μανιφέστο για τον Εκδημοκρατισμό της Ευρώπης" που αξίζει την προσοχή μας και ίσως την υπογραφή μας
- Μανιφέστο για μια βιώσιμη Ευρώπη για τους πολίτες της - ΑΝΑΓΚΗ ΑΝΑΛΗΨΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Νέα πολιτική κίνηση στο ευρωκοινοβούλιο για ένα new deal στην Ευρώπη | Ευρωβουλευτές της Αριστεράς, των Σοσιαλιστών και των Πρασίνων προχώρησαν στη συγκρότηση της νέας πολιτικής κίνησης «Προοδευτική ομάδα» (Progressive Caucus)

[Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο | Συνεργασία για να αυξηθεί το κομμάτι της πίτας από το πράσινο και αριστερότερα]

Νέα πολιτική κίνηση στο ευρωκοινοβούλιο για ένα new deal στην Ευρώπη

Ευρωβουλευτές της Αριστεράς, των Σοσιαλιστών και των Πρασίνων προχώρησαν στη συγκρότηση της νέας πολιτικής κίνησης «Προοδευτική ομάδα» (Progressive Caucus) μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, στην οποία συμμετέχουν οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου και Δημήτρης Παπαδημούλης, αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου.

Σύμφωνα με το κείμενο της διακήρυξης, το οποίο θα δοθεί αυτές τις μέρες στη δημοσιότητα, οι ευρωβουλευτές «πεπεισμένοι ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει η νεοφιλελεύθερη, μη βιώσιμη και άδικη Ευρώπη» καλούν όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του Ευρωκοινοβουλίου «που στηρίζουν τις αρχές της αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αειφορίας» να συμμετάσχουν στη διακομματική αυτή προσπάθεια «να ενισχυθούν οι προοδευτικές φωνές στο Ευρωκοινοβούλιο», με στόχο να δημιουργηθεί «ένα νέο ευρωπαϊκό εγχείρημα" με περισσότερη κοινωνική ισορροπία, αλληλεγγύη και δημοκρατική συμμετοχή των λαών.

Στην «Προοδευτική ομάδα» συμμετέχουν επίσης από την ομάδα των Σοσιαλιστών ο Γκιγιόμ Μπαλάς (Γαλλία), ο Εμανουέλ Μορέλ (Γαλλία) και ο Σέρτζιο Κοφεράτι (Iταλία). Από την Ευρωπαϊκή Αριστερά ο Φάμπιο Ντε Μάσι (Γερμανία) και ο Κούρτσιο Μαλτέζε (Ιταλία) και από τους Πράσινους η Έβα Ζολί (Γαλλία) και ο Έρνεστ Ουρτασούν(Ισπανία).

Η πρώτη επίσημη εκδήλωση της «Προοδευτικής ομάδας» έχει προγραμματιστεί για τις 6 Σεπτεμβρίου στο Ευρωκοινοβούλιο και θα είναι μια συζήτηση σε βάθος για τις διατλαντικές εμπορικές συμφωνίες TTIP και CETA ως τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Το κείμενο της διακήρυξης

Η «Προοδευτική ομάδα» είναι ένας χώρος διαλόγου που θα βασίζεται στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης και στην ανοιχτή συζήτηση. Στοχεύει στην ανάλυση των διαφορών και τη δημιουργία δεσμών μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Έχει ιδρυθεί από προοδευτικούς ευρωβουλευτές από διαφορετικές πολιτικές ομάδες και είναι ανοικτή σε όλα τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που στηρίζουν τις αρχές της αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αειφορίας.
"Σήμερα, η Ευρώπη δεν πληροί τους βασικούς στόχους του εκδημοκρατισμού, της κοινωνικής και οικολογικής προόδου. Αντίθετα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι πολιτικές που ακολουθούν τα κράτη μέλη της έχουν μετατραπεί ως επί το πλείστον σε εργαλείο μιας άγριας και επιθετικής παγκοσμιοποίησης που χαρακτηρίζεται από μια ουσιαστική έλλειψη δημοκρατικής συμμετοχής των πολιτών και των λαών της.

Στόχος της «Προοδευτικής ομάδας» είναι να ενισχύσει τις προοδευτικές φωνές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εμείς, τα προοδευτικά μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που προερχόμαστε από διαφορετικές χώρες με διαφορετικά πολιτικά υπόβαθρα, είμαστε πεπεισμένοι ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει η νεοφιλελεύθερη, μη βιώσιμη και άδικη Ευρώπη, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, και να δημιουργήσουμε ένα νέο ευρωπαϊκό εγχείρημα που να βασίζεται στην αλληλεγγύη, τη συνεργασία και την οικολογία. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, ωστόσο, είναι περισσότερο από απαραίτητο, να μιλήσουμε, να δούμε τις διαφωνίες μας και τα σημεία στα οποία συγκλίνουμε, προκειμένου να δράσουμε καλύτερα συλλογικά. Σε αυτό το πνεύμα, δύο εργαλεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν: η συζήτηση μεταξύ των μελών διαφορετικών πολιτικών ομάδων ώστε να καταλάβουμε τι μας ενώνει και τι μας διαφοροποιεί και η παρέμβαση στο δημόσιο χώρο, όταν οι κοινωνικές και δημοκρατικές αρχές και η περιβαλλοντική δικαιοσύνη απειλούνται στην Ευρώπη"

ΠΗΓΗ TVXS

Φιρμάνια και εκβιασμοί της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ενάντια στην Ελλάδα | Η ομιλία του Ερίκ Τουσέν στο Ευρωκοινοβούλιο

Φιρμάνια και εκβιασμοί της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ενάντια στην Ελλάδα

Η ομιλία του Ερίκ Τουσέν στο Ευρωκοινοβούλιο

Ακολουθεί σύνοψη της ομιλίας που έκανε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Ερίκ Τουσέν στις 14 Ιανουαρίου 2016 με την ευκαιρία της διεθνούς συνάντησης που οργάνωσε η Ομάδα της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο GUE/NGL (Ευρωπαϊκή Ενωμένη Αριστερά/ Σκανδιναβική Πράσινη Αριστερά). Το θέμα ήταν «Η ΕΚΤ, η μη εκλεγμένη κυβέρνηση της Ευρώπης». 

(Για το πλήρες πρόγραμμα δείτε: http://www.guengl.eu/news/article/the-ecb-europes-unelected-government).

Ο Ερίκ Τουσέν έκανε την ομιλία του σε ένα πάνελ του οποίου συντονιστής ήταν ο Δημήτρης Παπαδημούλης, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Οι υπόλοιποι ομιλητές στο πάνελ ήταν η Μαρίκα Φραγκάκη, επικεφαλής του τμήματος οικονομικών στην πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και ο Pearse Doherty, εκπρόσωπος για οικονομικά ζητήματα στο Ιρλανδικό κόμμα Σιν Φέιν. Στα υπόλοιπα πάνελ τα οποία δημιουργήθηκαν στη διάρκεια της ημέρας η οποία ήταν αφιερωμένη στην ΕΚΤ, μετείχαν η Gabi Zimmer, ευρωβουλευτής του Die Linke και πρόεδρος της GUE/NGL, ο Fabio Di Masi, επίσης ευρωβουλευτής του Die Linke, ο Miguel Urban, ευρωβουλευτής των Podemos και ο Harald Schumann ο οποίος έφτιαξε ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την Τρόικα (βλέπε http://www.arte.tv/guide/fr/051622-000/puissante-et-incontrolee-la-troika). Μπορείτε να δείτε όλες τις συζητήσεις σε βίντεο στο: http://www.guengl.eu/news/article/the-ecb-europes-unelected-government

* * * * *

1. O Ζαν-Κλοντ Τρισέ, πρόεδρος της ΕΚΤ, ενώ σχεδιαζόταν το μνημόνιο που επιβλήθηκε στην Ελλάδα τον Μάιο του 2010, απειλούσε να διακόψει τη ρευστότητα που χρειαζόντουσαν οι ελληνικές τράπεζες αν η Ελλάδα ζητούσε μείωση του χρέους.

Στη διάρκεια της ακρόασης ενώπιον της Επιτροπής Αλήθειας για το Ελληνικό Δημόσιο Χρέος, ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, ο οποίος εκπροσωπούσε την Ελλάδα στο ΔΝΤ από τον Μάρτιο του 2010 έως τον Δεκέμβριο του 2011 πριν γίνει αντιπρόεδρος στην τράπεζα Πειραιώς, δήλωσε: «O κ. Τρισέ-πρόεδρος τότε της ΕΚΤ-ήταν μεταξύ αυτών που αντιδρούσαν στην αναδιάρθρωση χρέους απειλώντας να διακόψει την ρευστότητα στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, ο κ. Τρισέ μπλόφαρε προκειμένου να διασώσει τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες!». Βλέπε http://cadtm.org/Audition-de-Panagiotis-Roumeliotis

Το 2015, υπό την προεδρία του Μάριο Ντράγκι, η ΕΚΤ πραγματοποίησε την απειλή που είχε εκστομίσει ο προκάτοχός του, Ζαν-Κλοντ Τρισέ.

2. Τον Μάιο του 2010 η ΕΚΤ συνέβαλε στη δημιουργία της Τρόικας η οποία επέβαλε μέτρα τα οποία παραβίαζαν τα θεμελιώδη δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών.

Η έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας για το Ελληνικό Δημόσιο Χρέος περιλαμβάνει κατάλογο μέτρων τα οποία υπαγόρευσε η Τρόικα (εντός της οποίας η ΕΚΤ έπαιξε και συνεχίζει να παίζει βασικό ρόλο) με αποτέλεσμα την παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Τα δάνεια τα οποία χορηγήθηκαν στην Ελλάδα μέσα στο πλαίσιο του μνημονίου χρησιμοποιήθηκαν για να προστατεύσουν τα συμφέροντα των μεγάλων ιδιωτικών γαλλικών, γερμανικών και ελληνικών τραπεζών παρόλο που ήταν υπεύθυνες για την κερδοσκοπική χρηματοπιστωτική φούσκα η οποία άρχισε να σπάει το 2009.

3. Εντός του πλαισίου του SMP (Πρόγραμμα Αγοράς Χρεογράφων), το 2010-2011-2012 η ΕΚΤ αγόρασε Ελληνικά ομόλογα με σημαντική έκπτωση.

Ηλία Γιαννίρη "Τι κατάλαβα από τις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015 - 8 συμπεράσματα και ένα επιμύθιο"

[Τα προγνωστικά στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για το αποτέλεσα α) 1η στήλη όνομα β) 2η στήλη ΣΥΡΙΖΑ γ) 3η στήλη Ν.Δ]

Τι κατάλαβα από τις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015

8 συμπεράσματα και ένα επιμύθιο

Του Ηλία Γιαννίρη
(Μέλος των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ - ΠΡΑΣΙΝΩΝ)

21-9-2015

1.

Σε όλη την προεκλογική περίοδο το θέμα της ατζέντας βασιζόταν στις δημοσκοπήσεις. Το ερώτημα που έθεταν στο ΣΥΡΙΖΑ ήταν «με ποιους θα συνεργαστείτε;». Μάλιστα, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ, δήλωναν ότι θα είναι οι καλύτεροι συνεργάτες του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, δεν έγινε συζήτηση ουσίας για το χρέος, το ασφαλιστικό, την κοινωνική πολιτική, τη φορολογική πολιτική (λίστες, φοροδιαφυγή, λαθρεμπόριο, φορολογική δικαιοσύνη κλπ), την περιβαλλοντική πολιτική, την αναπτυξιακή πολιτική (ΕΣΠΑ-ΣΕΣ, πακέτο Γιούνκερ), την δικαιοσύνη, την παιδεία, την υγεία, τη νησιωτικότητα. Όλα αυτά οι βασικοί αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ τα θεωρούσαν προδιαγεγραμμένα από το μνημόνιο και μόνο. Με αυτή την τακτική αύξαναν τις συσπειρώσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΠΟΤΑΜΙΟΥ.

Μετά τις εκλογές φάνηκε ότι το βασικό ερώτημα ολόκληρης της προεκλογικής περιόδου ήταν ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ.

Συμπέρασμα: Οι δημοσκοπήσεις έστρωναν το χαλί και τα συστημικά κανάλια έκαναν ότι μπορούσαν για να πετάνε έξω από το γήπεδο την μπάλα οι αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι δεν δόθηκε η δυνατότητα ούτε για απολογισμό, ούτε για να συζητηθεί το μόνο ουσιαστικό πρόγραμμα που υπήρχε, το εκτεταμένο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, 133 σελίδων. Οι κεντρώοι και αριστεροί ψηφοφόροι ψυχανεμίστηκαν ότι ο Τσίπρας έχει σχέδιο πλεύσης και ότι οι άλλοι δεν έχουν, αλλά απλά θέλουν να γυρίσουν τη χώρα πίσω στο δικό τους καθεστώς.

2.

Σε όλη την προεκλογική περίοδο όλοι οι αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζαν ότι το 3^ο μνημόνιο είναι πολύ χειρότερο από τα δυο προηγούμενα. Μάλιστα, η αριστερά εκτός ΣΥΡΙΖΑ (ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ) μηδένιζαν τα όποια θετικά της συμφωνίας (μνημόνιο με ισοδύναμα, παραδοχή των δανειστών για το μη εξυπηρετήσιμο χρέος και δρομολόγηση αντιμετώπισής του, πακέτο Γιούνκερ), εστίαζαν μόνο στο 3^ο μνημόνιο και μιλούσαν για την καταστροφή της χώρας. Το πολιτικό κατεστημένο (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ) ήθελε να βάλει το ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία μαζί του, όχι μόνο για τα ισοδύναμα του μνημονίου (συλλογικές διαπραγματεύσεις, φορολογία, δημόσια περιουσία, ασφαλιστικό κλπ) αλλά και για να υποστηρίξει το θεσμικό, διοικητικό, οικονομικό και μιντιακό καθεστώς των προηγούμενων 40 χρόνων (τουλάχιστον). Οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεσαν στην παγίδα να εξωραϊζουν το 3^ο μνημόνιο και προσπαθούσαν να δώσουν το ευρύτερο πλαίσιο της συμφωνίας, την ανάγκη εκσυγχρονισμού και δικαιοσύνης (κοινωνικής, φορολογικής κλπ)  και τις αλλαγές που φέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρώπη. Αναγκαστικά η προεκλογική συζήτηση δεν έγινε για το σύνολο των πολιτικών της τετραετίας, για τις προτάσεις των άλλων κομμάτων αλλά μόνο για το 3^ο μνημόνιο.   

Συμπέρασμα: Εκτός από το ΣΥΡΙΖΑ που είχε προτάσεις και γραμμή πλεύσης τετραετίας, ΟΛΑ τα άλλα κόμματα δεν είχαν προτάσεις για την τετραετία. Αυτό έγινε αντιληπτό από τους ψηφοφόρους. 

3.

Σε όλη την προεκλογική περίοδο υποβαθμίστηκαν τα σαφή δείγματα γραφής για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σε διάφορους τομείς. Αντίθετα ΟΛΟΙ υποστήριζαν ότι «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε τίποτε». Μάλιστα, υποβάθμιζαν συστηματικά εκείνα τα ζητήματα πολιτικής που έβγαιναν στην επικαιρότητα (μεταναστευτικό, παιδεία, επαναπροσλήψεις απολυμένων, διαθεσιμότητες, κοινωνική πολιτική για την ανθρωπιστική κρίση, άδειες καναλιών κλπ) ή τα διαστρέβλωναν. Ιδιαίτερα, τα συστημικά κόμματα και μίντια λύσαξαν στο σφυροκόπημα και την απαξίωση σημαντικών προσώπων, όπως το Βαρουφάκη, την Κωνσταντοπούλου, τον Κατρούγκαλο, τον Μπαλτά, τον ίδιο τον Τσίπρα. Και αμέσως μετά καλούσαν το ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία γιατί αυτοί ξέρουν καλύτερα.

Συμπέρασμα:   Οι κεντρώοι και αριστεροί ψηφοφόροι διέκριναν την αδικία, αρνήθηκαν το μηδενισμό, και δυσπιστούσαν για τα συστημικά μίντια. Η προπαγάνδα δεν πέρασε, όπως έγινε και με το δημοψήφισμα, και κυριάρχησε η επιλογή της διαχείρισης της τετραετίας από το ΣΥΡΙΖΑ.

4.

Όλοι οι πολιτικοί αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ και τα συστημικά μίντια παρουσίαζαν το ΣΥΡΙΖΑ ως διαλυμένο κόμμα. Πρόβαλαν ιδιαίτερα και τη ΛΑΕ του Λαφαζάνη. Πολλοί ψηφοφόροι, κυρίως νεολαίοι, αποτραβήχτηκαν και δεν πήγαν να ψηφίσουν. Έτσι η αποχή ήταν πολύ μεγάλη. Η συμμετοχή του 63,62 % στις εκλογές του Γενάρη 2015 έπεσε στο 56,57 % το Σεπτέμβρη, δηλαδή έπεσε κατά 7% (-378.000). Μερικοί, νεολαίοι κυρίως, ψήφισαν για πλάκα τον Λεβέντη (75.000 νέοι ψήφοι), θέλοντας να εκφράσουν έτσι τη δυσαρέσκειά τους προς την πολιτική.

Συμπέρασμα: Υπήρξε ένα «μούδιασμα» στις δυνάμεις της αριστεράς αλλά και σε όλη την κοινωνία μετά την αποχώρηση Λαφαζάνη, που όμως τις τελευταίες προεκλογικές μέρες καλύφθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ. Η μεγάλη αποχή σχετιζόταν με το ΣΥΡΙΖΑ χωρίς όμως να ταυτίζεται με τους ψηφοφόρους του που απείχαν, καθώς ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, κυρίως νέοι, που δεν ανήκουν στην αριστερά, αισθάνθηκαν απέχθεια για τις εκλογές μετά την υπογραφή του 3^ου μνημονίου. Πολλοί ψηφοφόροι, κυρίως νέοι, απείχαν και βρίσκονται σε στάση αναμονής περιμένοντας να δουν τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην τετραετία.

5.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε 320.074 ψήφους. Το άθροισμα ψήφων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς είναι 255.721. Η ΛΑΕ, το  ΕΠΑΜ και η ΟΑΚΚΕ, που δεν είχαν κατεβεί το Γενάρη 2015, πήραν αντίστοιχα  154.716, 41.509 και 2.257 ψήφους. Άλλα κόμματα που είχαν ξανακατέβει στις εκλογές του Γενάρη 2015 είχαν μικρές διαφορές: ΑΝΤΑΡΣΥΑ +6.440, ΚΚΕΜΛ-ΜΛΚΚΕ +935, ΟΚΔΕ +1.067. Συνολικά η εξωκοινοβουλευτική αριστερά μεταξύ Γενάρη και Σεπτέμβρη 2015 συγκέντρωσε επιπλέον 207.751 ψήφους. Πολλές από αυτές τις ψήφους πιθανότατα προέρχονται από τις απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ. Λείπουν όπως ακόμη  112.323 ψήφοι από το ΣΥΡΙΖΑ, που θα πρέπει να πήγαν πρωτίστως στην αποχή, κάτι που θα εξεταστεί παρακάτω.

Συμπέρασμα: Η ΛΑΕ δεν κατάφερε να προσελκύσει ψήφους από τα μικρότερα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα της αριστεράς, τα οποία τελικά αύξησαν ΟΛΑ τη δύναμή τους σε ψήφους.

 6.

Όλα τα μεγάλα κόμματα είχαν απώλειες λόγω της πτώσης της συμμετοχής κατά 7% μεταξύ Γενάρη και Σεπτέμβρη 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε 320.074 ψήφους (Το 14,2% των ψήφων που είχε το Γενάρη 2015). Η ΝΔ έχασε 192.489 (11,2%). Η Χρυσή Αυγή 8.806 (2,2%). Το ΚΚΕ 37.723 (11,1%). το ΠΟΤΑΜΙ 151.758 (40,6%). Οι ΑΝΕΛ 93.260 (31,7%). Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ έχασε 130.456 ψήφους (27,6%) από το Γενάρη του 2015 αν αθροίσουμε το ΠΑΣΟΚ (289.469 ψήφοι), το ΚΙΔΗΣΟ (152.557) και τη ΔΗΜΑΡ-Πράσινοι (29.820).

Τις μεγαλύτερες απώλειες είχαν το ΠΟΤΑΜΙ (απώλεια του 40,6% των ψήφων), οι ΑΝΕΛ (31,7%) και το ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ (27,6%). Τις μικρότερες η Χρυσή Αυγή (2,2%).

Συμπέρασμα: Αυτή η σύγκριση δίνει μια τελείως διαφορετική ανάγνωση στα αποτελέσματα από την επικρατούσα, που κάνει αναφορά σε απώλειες μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τόσο η ΝΔ όσο και το ΚΚΕ είχαν αντίστοιχου μεγέθους απώλειες. Αύξηση είχε μόνο η Ένωση Κεντρώων (+75.534 ψήφοι μεταξύ Γενάρη και Σεπτέμβρη 2015). Επίσης, η πρωτοεμφανιζόμενη ΛΑΕ συγκέντρωσε 155.242 ψήφους.

7.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε το ποσοστό του (πτώση μόνο 0,9%) αλλά είχε σε ψήφους απώλειες (14,2%) διπλάσιες της μείωσης της συμμετοχής στις εκλογές (7%). Οι 320.074 ψήφοι που έχασε πήγαν κατά το ήμισυ στη ΛΑΕ (155.242 ψήφοι) και το υπόλοιπο μισό (164.832) κυρίως στην αποχή (112.323) και δευτερευόντως σε μικρότερα κόμματα της αριστεράς εκτός της ΛΑΕ (52.509 ψήφοι).  Η γενική μείωση της συμμετοχής στις εκλογές ήταν, όπως προαναφέρθηκε, 378.000 ψήφοι.

Συμπέρασμα: Το μερίδιο του ΣΥΡΙΖΑ στην γενική αποχή των εκλογών ανέρχεται μόνο στο 30%. Όπως προαναφέρθηκε η μείωση της συμμετοχής σε αυτές τις εκλογές αφορά όλο το πολιτικό φάσμα της κοινωνίας, καθώς πέρασε  σε αρκετούς ψηφοφόρους, ιδιαίτερα στους νέους, η αντίληψη ότι όλοι ίδιοι είναι.

8.

Οι 155.242 ψήφοι του ΣΥΡΙΖΑ που πήγαν προς τη ΛΑΕ έδωσαν ένα ποσοστό 2,86%. Το ποσοστό αυτό είναι γνώριμο για την αριστερά και αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη πολιτική της αριστεράς. Αυτή της στείρας αντιπολιτευτικής αριστεράς που γενικά λέει ΟΧΙ, χωρίς να έχει σαφήνεια στις προτάσεις, αν έχει, οπότε οι ψηφοφόροι της έδιναν περίπου 3% για πολλά χρόνια. Αυτό είναι και το σώμα των παραδοσιακών αριστερών ψηφοφόρων, χωρίς δυνατότητα προσέλκυσης ψηφοφόρων από άλλους πολιτικούς χώρους.

Συμπέρασμα: Το «ΟΧΙ μέχρι να νικήσουμε» της ΛΑΕ θέλησε να πατήσει στο ΟΧΙ του πρόσφατου δημοψηφίσματος του 62%, και καλλιέργησε την ελπίδα στη ΛΑΕ ότι θα μπορούσε να πάρει ένα μεγάλο μέρος αυτού του 62%. Το ότι βρέθηκε αμέσως στο ποσοστό της τάξης του 3%  σημαίνει ότι η ΛΑΕ δεν μπόρεσε να βγει έξω από τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της αριστεράς, παρ’ όλο που όλη σχεδόν η κοινωνία έδειξε ενδιαφέρον για το εγχείρημα Λαφαζάνη και την αντιμετώπιση της κρίσης με έξοδο από το ευρώ.

Τέλος, αλήθεια είναι ότι η ΛΑΕ συμπίεσε τα άλλα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς χωρίς όμως τελικά να μπορέσει να πάρει ψήφους και από αυτά, καθώς ΟΛΑ σημείωσαν μικρή ή μεγάλη αύξηση στον αριθμό των ψήφων τους, όπως προαναφέρθηκε.     

Επιμύθιο

Μπροστά μας ανοίγεται μια τετραετία δύσκολη, προκλητική και γεμάτη νέες δυνατότητες. Θεωρώ ότι κεντρικό ζητούμενο είναι οι κοινωνικές δυνάμεις κάθε τόπου να βρεθούν μαζί και να συνθέσουν προτάσεις «παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης» της περιοχής τους. Μια διαδικασία που θα πρέπει να γίνει από τα κάτω και να προχωράει προς τα πάνω, προς το πολιτικό επίπεδο. Από οικονομική άποψη τέτοιες προτάσεις θα πρέπει να συνδυαστούν τόσο με το νέο ΣΕΣ (ΕΣΠΑ 2015-2020) όσο και με τα 35 δις του πακέτου Γιουνκέρ.

Η ίδια η κοινωνία πρέπει να βρεθεί σε κίνηση για να γεφυρωθεί το χάσμα που υπάρχει στην Ελλάδα μεταξύ πολιτικής και κοινωνίας, που αφορά την λογική της «ανάθεσης» και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που έχουμε σε μεγάλο βαθμό οι πολίτες- ψηφοφόροι απέναντι στη νέα κυβέρνηση. Η κυρίαρχη πεποίθηση είναι ότι εκλέξαμε το ΣΥΡΙΖΑ για να δούμε τι μπορεί να κάνει και αυτός, χωρίς να έχουμε «ματιά» για τον εαυτό μας και την κοινωνία μας, αλλά και τα χιλιάδες ώριμα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε και εμείς.

Το κοινωνικό έλλειμμα είναι μεγάλο καθώς έγιναν σε σύντομο χρονικό διάστημα πολιτικές αλλαγές και κυβέρνηση της αριστεράς το Γενάρη και τώρα, χωρίς να έχουν προηγηθεί αλλαγές στην ίδια την κοινωνία που να προετοίμαζαν την κυριαρχία μιας κυβέρνησης της αριστεράς. Ούτε στην αυτοδιοίκηση (εκλογές 2014) ούτε σε μεγάλους συλλογικούς χώρους ούτε στην καθημερινότητα οι τοπικές κοινωνικές δυνάμεις βρέθηκαν στην πρωτοπορία των ιδεών και των προτάσεων και της κοινής δράσης υπογραμμίζοντας το κοινωνικό έλλειμμα, το έλλειμμα του κοινωνικού κεφαλαίου. Υπάρχουν όμως σημαντικές διάσπαρτες πρωτοβουλίες, κυρίως από νέους αγωνιστές, κοινωνικά ιατρεία και παντοπωλεία, συλλογικές επιχειρήσεις, πρωτοποριακές εφαρμογές, υποστήριξη όσων πλήττονται από την ανθρωπιστική κρίση, υποστήριξη των προσφύγων που δείχνουν ότι οι κοινωνικές δυνάμεις είναι ενεργές.

Τώρα πρέπει να ανασκουμπωθούμε και να σκεφτούμε, να συσκεφτούμε, να συνεργαστούμε, να χαράξουμε πολιτικές και να δουλέψουμε και για το μικρό και για το μεγάλο.

Ηλίας Γιαννίρης
Μέλος των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ - ΠΡΑΣΙΝΩΝ

   

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ "Ζητείται Μήνυμα…" για τις εκλογές

"Ζητείται Μήνυμα…"

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*

Μετά το θετικό κατ’ αρχήν «σοκ» της πρωτιάς ΣΥΡΙΖΑ και της νίκης για πρώτη φορά στην Ελλάδα(και στην Ευρώπη) κόμματος της αριστεράς και του αρνητικού αλλά αναμενόμενου εν πολλοίς σοκ της μαύρης επέλασης σε Ελλάδα(Χρυσή Αυγή) και Γαλλία(Λεπέν), μερικές σκέψεις για το μήνυμα των ευρωεκλογών.

Μήνυμα Πρώτον: Αριστεροί Ενωθείτε. Όλοι κατανοούν τις ιδιαιτερότητες, τις καταβολές και τις διαφορετικές απαντήσεις που δίνουν τα κόμματα της αριστεράς, ωστόσο αυτό που έχει άμεσα ανάγκη ο τόπος(θα έλεγα και η Ευρώπη σε μεγάλο βαθμό), είναι η κατάρτιση άμεσα ενός προγράμματος σωτηρίας, που θα περιλαμβάνει και σχέδιο Β και σχέδιοC …και βασικά σχέδιο.

Η σύγκρουση με την ΕΕ θα είναι αναπόφευκτη, ακόμη και για την εφαρμογή ενός «ρεφορμιστικού» προγράμματος, πολύ δε περισσότερο που ως αντίπαλο δέος στη Μέρκελ, στον έτερο της ευρωπαϊκής ατμομηχανής, τη Γαλλία, προβάλλει η Μαρί Λεπέν! Άρα επιβάλλεται το μάξιμουμ συνεργασίας, πριν φτάσουμε να λύσουμε την εξίσωση μέσα ή έξω από το ευρώ, την ΕΕ κ.λ.π. για να δοθούν οι απαραίτητες μάχες, πριν αρχίσει να κατηγορεί ο ένας τον άλλο «προδότη», «ψευτοαριστερό» κλπ.

Μήνυμα Δεύτερον: Κύριοι της ΝΔ και της Ελιάς χάσατε. Όπως και αν μετρήσετε τα κουκιά, ΧΑΣΑΤΕ! Και αλλοίμονο αν δεν χάνατε με τόσα που έχετε κάνει. Πρώην κόμματα εξουσίας, που εναλλάσσονταν στις κυβερνήσεις ως μοναδική επιλογή, με τα κόμματα της αριστεράς, δημοκρατικό «ντεκόρ» να πασχίζουν κάθε φορά να εξηγήσουν αφού η ανάλυσή τους είναι σωστή γιατί μένουν καθηλωμένα σε εκλογικά ποσοστά, πήραν το πολύ το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος. Αν αυτό δεν λέγεται αποδοκιμασία πώς στο καλό λέγεται;

Μήνυμα Τρίτο: Ναι η αριστερά δια του ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μία σημαντική μάχη. Όχι μόνο γιατί ήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα, αλλά γιατί μέχρι προ τίνος τα κόμματα της αριστεράς αδυνατούσαν να καταγράψουν υψηλά ποσοστά απολογούμενα συνεχώς για αυτό. Μαχητικά στους δρόμους αλλά με χαμηλά ποσοστά στις εκλογικές αναμετρήσεις.

Το σχεδόν 27% ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και αν δεν θεωρηθεί εντυπωσιακό, συν το 6% του ΚΚΕ, συν την όχι ευκαταφρόνητη παρουσία αγωνιστών άλλων σχημάτων της αριστεράς(ΑΝΤΑΡΣΥΑ) σε δημοτικά συμβούλια και μάλιστα σημαντικών δήμων όπως η Αθήνα, είναι μία σημαντική επιτυχία. Μία προβολή των προσδοκιών των λαϊκών ανθρώπων που πριν φτάσουν να "πλακωθούν" για την Ευρώπη των μονοπωλίων, το μέσα ή έξω από την ΕΕ και το ευρώ και πότε, γνωρίζουν ότι μαζί με τους μαζικούς αγώνες, χρειάζεται και η εξουσία.

Γιατί οι κυβερνήσεις χρειάζονται ακόμη κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες για να περνούν μέτρα και ίσως μία ενδεχόμενη κυβέρνηση της αριστεράς στο μέλλον, να βοηθήσει το κίνημα να παλέψει από καλύτερες θέσεις, παρά τις αντιξοότητες, τους συμβιβασμούς και την αντίληψη γραφειοκρατίας, που διακατέχει μεγάλο μέρος όσων ηγούνται των κομμάτων της αριστεράς.

Μήνυμα Τέταρτο: Η βάση των κομμάτων της αριστεράς, οι εκατοντάδες ψηφοφόροι των αριστερών κομμάτων, οι εκατοντάδες άνθρωποι που βγαίνουν πρώτοι στο δρόμο σε κάθε κάλεσμα για αγώνες, ξεπέρασαν την ηγεσία, ψηφίζοντας αριστερούς υποψηφίους χωρίς μεμψιμοιρία. Ακόμη και στις ευρωεκλογές, παρά την χαλαρότητα, οι ψηφοφόροι της αριστεράς ψήφισαν κόντρα στην ιδεολογική καθαρότητα, με αποτέλεσμα σχήματα όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που είχαν πάει καλά στον πρώτο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, να χάσει το ένα τρίτο της εκλογικής δύναμης μέσα σε μία εβδομάδα.

Ο κόσμος θέλει προοπτική εδώ και τώρα. Ακόμη και η μικρή πιθανότητα να αλλάξει έστω και ελάχιστα η καθημερινότητά του π.χ. με αύξηση του κατώτατου μισθού ή γενικά αλλαγή κλίματος- αν ο «συμβιβαστικός» και «δεξιός» ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζεται ως κίνδυνος νούμερο ένα με όλα τα συστημικά ΜΜΕ να επιχειρούν να υποβαθμίσουν την εκλογική του νίκη, καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολο είναι να πειστεί ο κόσμος να στρατευτεί σε «επαναστατικά» κηρύγματα που θέλουν χρόνο να ριζώσουν-του δημιουργεί μια κάποια προοπτική.

Για χρόνια άλλωστε οι υποσχέσεις της αριστεράς για ένα καλύτερο κόσμο που έρχεται, οδήγησε σε τραγικούς ολοκληρωτισμούς, με αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα, δύο δεκαετίες μετά την πτώση του «υπαρκτού», ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου να είναι καχύποπτο προς "μεσσιανικού" τύπου προτάσεις των κομμάτων της αριστεράς και ας βλέπει το αδιέξοδο πλέον του «υπαρκτού καπιταλισμού» στην καθημερινότητά του.

Μήνυμα Πέμπτο: Καλές οι εκλογικές νίκες αλλά χωρίς δουλειά στη βάση, την κοινωνία, η αριστερά δεν μπορεί να γίνει πραγματικό πλειοψηφικό ρεύμα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να ηγηθεί μιας προσπάθειας αριστερής ανασύνταξης και προοπτική νίκης, πρέπει να δουλέψει ακόμη σκληρά, στο μαζικό κίνημα, τις γειτονιές και τις πόλεις. Και εκεί είναι που οι όποιες ιδεολογικές διαφορές, δεν έχουν να κάνουν με την ορθότητα των απόψεων κάποιων πεφωτισμένων "καθοδηγητών", αλλά με τη δοκιμασία στην καθημερινότητα του αγώνα.

Μήνυμα Έκτο. Ο φασισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και χρειάζεται μετωπική απάντηση ούτως ή άλλως. Να το ξαναπούμε για μία ακόμη φορά. Για το φασίστα «δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ «ρεφορμιστή» και «επαναστάτη», «σοσιαλδημοκράτη» και «αναρχικού». Είναι όλοι «κόκκινοι» που πρέπει να χαθούν από προσώπου γης μαζί με κάθε διαφορετικό, τους αλλοεθνείς, τους αλλόθρησκους, τους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους και τους αθίγγανους. Για τη Χρυσή Αυγή σύμπασα η αριστερά από τη σοσιαλδημοκρατία μέχρι τους αναρχικούς είναι ένα και το αυτό: «Επικίνδυνοι» γιατί προέρχονται από την ίδια μήτρα της κοινωνικής χειραφέτησης του εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος»( από παλαιότερο άρθρο μου, βλέπεhttp://www.antifascismeuropa-ellada.gr/αντιφασιστικό-μέτωπο/).

Και ναι μπορεί οι φασίστες και οι νεοναζί να είναι «η εφεδρεία του συστήματος», δυστυχώς όμως όπως έδειξε η εμπειρία του ’30, καταφέρνουν να κυριαρχήσουν στα μυαλά του κόσμου. Χρειάστηκε η εκατόμβη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για να συνειδητοποιήσουν οι μάζες που έτρεχαν πίσω από τα λάβαρα και τους πυρσούς του Χίτλερ, το Άουσβιτς που...κρυβόταν έξω από το σπίτι τους…. Χρειάστηκε ένας ολοκληρωτικός πόλεμος για να… πειστούν οι μάζες «να ακολουθήσουν άλλες σημαίες».

Μήνυμα Έβδομο: Ο αγώνας συνεχίζεται….

*Δημοσιογράφος-Οικονομικός Αναλυτή
ΠΗΓΗ ΕΔΩ

Μωυσής Λίτσης "ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ!"

του Μωυσή Λίτση "ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ!" [πηγή ΕΔΩ]

Την επόμενη και μεθεπόμενη Κυριακή ψηφίζουμε. Για δημάρχους, περιφερειάρχες και ευρωβουλευτές. Αυτό είναι το τυπικό μέρος της διαδικασίας. Γιατί στις δύο επικείμενες αναμετρήσεις ψηφίζουμε είτε το θέλουμε είτε όχι για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.

Πρώτον: Όντως οι επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις έχουν μεταξύ άλλων και το χαρακτήρα δημοψηφίσματος. Έχουμε τη δυνατότητα να πούμε το μεγάλο όχι, Όχι στις πολιτικές που εξαθλίωσαν και εξαθλιώνουν τον ελληνικό λαό, όχι τις πολιτικές που έχουν προκαλέσει την ανείπωτη καταστροφή που όλοι ζούμε γύρω μας… Και οι υπεύθυνοι πρέπει να τιμωρηθούν. Τα μέχρι πρότινος κόμματα εξουσίας πρέπει να… εξαφανιστούν. Να περάσουν στο περιθώριο ως βασικοί υπεύθυνοι της σημερινής κατάντιας…

Αυτό είναι το… εύκολο μέρος της απόφασης που καλούμαστε να πάρουμε. Το δύσκολο δεν είναι να πούμε «όχι», πολύ δε περισσότερο που η Βαβέλ των επικείμενων εκλογών διαθέτει μεγάλη γκάμα «μετανοημένων» που πιστεύουν ότι θα ξεχάσουμε ότι ήταν μέρος ενός πολιτικού σκηνικού που φέρει εξίσου ευθύνη με την τρόικα για τα μνημόνια και την εξαθλίωση.

Το ζητούμενο είναι πού θα πούμε «ναι». Και εδώ είναι τα δύσκολα. Ο «αντιμνημονιακός» πολιτικός χάρτης διαθέτει πολλά λουλούδια… Το όχι στο μνημόνιο αν και προϋπόθεση για την όποια έξοδο από τη σημερινή εξαθλίωση από μόνο του δεν αρκεί. Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα…

Δεύτερον: Ψηφίζουμε για την τοπική αυτοδιοίκηση. Ένα θεσμό που στο παρελθόν στήριξε με ζέση(όχι πάντοτε με επιτυχία) η αριστερά και ο οποίος συκοφαντήθηκε, λοιδορήθηκε, έγινε φυτώριο πολλές φορές διαφθοράς και εκμαυλισμού συνειδήσεων.

Όμως παραμένει ζωτικής σημασίας θεσμός. Όχι μόνο για τις αναγκαίες υπηρεσίες(καθαριότητα, περίθαλψη, περιβάλλον κλπ) αλλά γιατί σήμερα την εποχή της κρίσης, οι δήμοι και οι περιφέρειες μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό αποκούμπι της αναγκαίας αλληλεγγύης, πυρήνες αντίστασης. Την εποχή που όλοι μιλάνε για την αναπόφευκτη παγκοσμιοποίηση, πρέπει να ξανακαλύψουμε το τοπικό. Ψηφίζουμε λοιπόν όχι για να αποδοκιμάσουμε μόνο τη παλιά πολιτική τάξη, αλλά για να ξανακάνουμε την τοπική αυτοδιοίκηση βασικό κύτταρο δημοκρατίας.

Ψηφίζουμε για πραγματικούς αγωνιστές και όχι για πρόσωπα «κομήτες», που χρησιμοποιούν την τοπική αυτοδιοίκηση, είτε για την κομματική και πολιτική τους ανέλιξη, είτε για την εξυπηρέτηση επιχειρηματικών ή και ιδίων συμφερόντων.

Τρίτον ψηφίζουμε για μία πραγματικά άλλη Ευρώπη. Προσέξτε, Ευρώπη, όχι ΕΕ, όσο και αν οι δύο έννοιες έχουν ταυτιστεί. Είτε συμφωνούμε με αναλύσεις που θεωρούν ως οριστικές λύσεις την ολοκληρωτική ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ, είτε με αυτές που θεωρούν ότι υπάρχει ακόμη περιθώριο για μάχες εντός συστήματος, το σίγουρο είναι ότι χωρίς την υπόλοιπη Ευρώπη δεν πάμε πουθενά…

Όχι την Ευρώπη των Βρυξελλών και των ακριβοπληρωμένων υπαλλήλων της ΕΕ. Αλλά την Ευρώπη των απλών ανθρώπων που έχουμε ανάγκη. Ειδικά τώρα που υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να υπάρξει ένα ενισχυμένο «μαύρο μπλοκ» από νεοφασίστες, νεοναζί, ρατσιστές και εθνικιστές στην ευρωβουλή. Και όσο και αν το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο αποτελεί σήμερα «νεκροταφείο ελεφάντων», δημοκρατικό άλλοθι σε όσους αποφασίζουν τις τύχες μας-τα όσα δημοσιεύονται τις τελευταίες ημέρες για τα παρασκήνια των κρίσιμων συνόδων της ΕΕ όσον αφορά την Ελλάδα και την κρίση, φανερώνουν την πραγματική εικόνα μιας Ευρώπης αδίστακτων εκβιαστών –είναι ένα ακόμη πεδίο που μπορούν να δοθούν μάχες, παράλληλα με την αναγκαία οργάνωση και αφύπνιση του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

«Ζητείται Φάρατζ της αριστεράς», έγραφα τις προάλλες (http://vmediagr.blogspot.gr/2014/04/blog-post_1182.html), υπενθυμίζοντας τη «δημοτικότητα» τουλάχιστον μέσω YouTube που απολαμβάνει ο ακροδεξιός Βρετανός πολιτικός, μόνο και μόνο γιατί είχε την «τόλμη» να μιλήσει με σκληρή γλώσσα κατά των ιθυνόντων της ΕΕ. Θα αναδείξει άραγε η κάλπη των ευρωεκλογών τέτοιους αριστερούς ευρωβουλευτές, οι παρεμβάσεις των οποίων θα είναι για πολλά «like» στα κοινωνικά δίκτυα;

Άλλωστε τα εθνικά κοινοβούλια δεν είναι λιγότερο «νεκροταφεία», αφού αποφασίζουν με συνοπτικές διαδικασίες για ειλημμένες αλλού αποφάσεις. Μη ξεχνάμε όμως πως ακόμη και αυτές οι αστικές κατακτήσεις, κατακτήθηκαν με αγώνες στους δρόμους. Ποιός θυμάται σήμερα ότι κάποτε ψήφιζαν μόνοι όσοι διέθεταν συγκεκριμένη περιουσία, ότι δεν ψήφιζαν οι γυναίκες, ότι οι νέοι ψήφιζαν σε ηλικία άνω των 21 ετών και ότι το ύψιστο δημοκρατικό δικαίωμα ανεστάλη ουκ ολίγες φορές όταν υπήρχε κίνδυνος η ετυμηγορία του λαού να μην αρέσει. Τότε ήταν τα τανκς. Τώρα οι αγορές, χωρίς να αποκλείονται ξανά τα… τανκς, όπως δείχνει η αυξανόμενη καταστολή και τα παιχνίδια πολέμου σε περιοχές όπως η Ουκρανία.

Ας έχουμε λοιπόν τα παραπάνω κατά νου προσερχόμενοι τις επόμενες Κυριακές στην κάλπη. Μη ξεχνώντας το παλιό σύνθημα των αναρχικών: «Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες». Μπορεί να μην τον αλλάζουν αλλά σίγουρα βοηθούν να αλλάξει, μαζί με τους αναγκαίους και απαραίτητους κοινωνικούς αγώνες. Καλό Βόλι!

*Δημοσιογράφος-Οικονομικός Αναλυτής