Υποστήριξη από την Ελλάδα στο κίνημα του Μπέρνι Σάντερς! | Greeks for Bernie!

Υποστήριξη από την Ελλάδα στο κίνημα του Μπέρνι Σάντερς!

Άργησε μερικούς μήνες αλλά τελικά ο απόηχος του «φαινομένου» Μπέρνι Σάντερς που ξεσηκώνει εκατομμύρια Αμερικανών έφτασε και στην Ευρώπη. Και έτσι, είδαμε πριν λίγες μέρες τον Γάλλο αριστερό ηγέτη Ζαν Λυκ Μελανσόν να κάνει την αυτοκριτική του επειδή «στο παρελθόν, ειλικρινά είχα άδικο που δεν ενδιαφερόμουν για τις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή έβαζα τα πάντα στο ίδιο σακί», πριν αναφωνήσει γοητευμένος: «Ε, λοιπόν όχι. Ο Μπέρνι Σάντερς τολμά τώρα μια φοβερή πρόκληση απέναντι στο σύστημα»!...

Εδώ στην Ελλάδα ισχύει βέβαια όχι μόνο ό,τι δήλωσε ο Μελανσόν αλλά και κάτι παραπάνω: Ότι κατά κάποιο τρόπο έχουμε να βγάλουμε μια υποχρέωση στον Μπέρνι Σάντερς, ότι του χρωστάμε να του ανταποδώσουμε τα πάρα πολλά που αυτός έχει κάνει στο πλευρό του άγρια δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού. Και να λοιπόν που από τον Bernie the Greek φτάνουμε τώρα στους… Greeks for Bernie! Ή μάλλον, στην πρωτοβουλία των «Ελλήνων για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς» που γεννήθηκε αυτές τις μέρες, για να κάνει όλα αυτά που υπόσχεται στη σύντομη ιδρυτική της «διακήρυξη» που ακολουθεί ευθύς αμέσως:

Ξεκινάμε!

Η πρωτοβουλία «Έλληνες για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς»εμφανίζεται για να καλύψει ένα κενό: Εκείνο της πληροφόρησης τηςελληνικής κοινής γνώμης για το ιστορικής σημασίας μαζικό κίνημα πουδημιουργεί η πρωτοφανής λαϊκή υποστήριξη στην προσπάθεια τουΜπέρνι Σάντερς να διεκδικήσει το χρίσμα του Δημοκρατικού κόμματοςγια τις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών. Και αυτό επειδή η– παγκοσμίως και όχι μόνο στην Ελλάδα- μεθοδευμένη απουσίαεπαρκούς και αντικειμενικής πληροφόρησης για την κινητοποίησηεκατομμυρίων Αμερικανών πολιτών στο πλευρό του Μπέρνι Σάντερς,στερεί την ελληνική γνώμη από το δικαίωμά της να σχηματίσειανεπηρέαστα τη δική της γνώμη και να συνειδητοποιήσει ότι οι αγώνεςτου ελληνικού λαού συγκλίνουν με εκείνους του μαζικού ριζοσπαστικούκινήματος που στηρίζει τον Μπέρνι Σάντερς! Ότι είναι κοινοί αγώνες!Και όλα αυτά μην ξεχνώντας ότι ο Μπέρνι ήταν και είναι υπέρμαχος τωνδικαίων του ελληνικού λαού και αμετακίνητος υποστηρικτής τωναγώνων του όσο κανείς άλλος ξένος πολιτικός. Τόσο καταγγέλλοντας τοΔΝΤ και τους άλλους δημίους του ελληνικού λαού όσο και στηρίζονταςδημόσια το ηχηρό του Όχι στο δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 και τοδικαίωμά του να ελέγξει, να καταγγείλει και να μην αποπληρώσει τοάνομο και παράνομο δημόσιο χρέος.

Η πρωτοβουλία «Έλληνες για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς» δενπεριορίζεται όμως μόνο στη πληροφόρηση. Επιδίωξή της είναι νασυμβάλλει να αναπτυχθεί στη χώρα μας η έμπρακτη αλληλεγγύη στουπό διαμόρφωση αμερικανικό μαζικό κίνημα στήριξης στον ΜπέρνιΣάντερς. Και αυτό επειδή γνωρίζει πόσο ανάγκη έχει και πόσο επιθυμείαυτό το νεαρό και τόσο ριζοσπαστικό αμερικανικό κίνημα τη διεθνιστικήυποστήριξη από κάθε γωνιά του πλανήτη, ειδικά αυτή την ώρα πουδέχεται τη λυσσαλέα επίθεση σύσσωμου του αμερικανικούκατεστημένου.

Το ίδιο φιλοδοξεί όμως να πράξει η πρωτοβουλία μας και σε ευρωπαϊκόεπίπεδο ενθαρρύνοντας την εμφάνιση ανάλογων πρωτοβουλιών σεάλλες χώρες καθώς και τη συνεργασία και δικτύωση μεταξύ τους. Δενείναι λοιπόν τυχαίο που η ελληνική πρωτοβουλία εγκαινιάζειταυτόχρονα το «ελληνικό» της Έλληνες για το μαζικό κίνημα του ΜπέρνιΣάντερς αλλά και το «ευρωπαϊκό» (πολυγλωσσικό) facebook Europeans-for-Bernies-mass-movement, το οποίο φιλοξενεί ήδη κείμενα καιπληροφορίες σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες.

Τέλος, η πρωτοβουλία «Έλληνες για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς»δεν κρύβει ότι θα συμβάλει στο μέτρο των δυνατοτήτων της, στηνιστορικής σημασίας πολυπόθητη μετεξέλιξη του κινήματος υποστήριξηςστην υποψηφιότητα του Μπέρνι Σάντερς σε ένα μόνιμο μαζικό,ριζοσπαστικό και ταξικό κίνημα. Ένα κίνημα που απεγκλωβίζονταςεκατομμύρια εργαζομένων, νέων, γυναικών, καθώς και αφρο-αμερικανών, Λατίνων και Ιθαγενών Αμερικανών πολιτών από τονδικομματισμό του Ρεπουμπλικανικού και του Δημοκρατικού κόμματοςμπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στην καρδιά της πλανητικήςιμπεριαλιστικής υπερδύναμης και να αλλάξει τον ρου της ιστορίας προςόφελος όλων των καταπιεσμένων του κόσμου αλλά και του ίδιου τουαπειλούμενου πλανήτη μας.

Απευθυνόμαστε λοιπόν σε όλες και όλους εσάς που συμφωνείτε με ταπαραπάνω, και ζητάμε τη βοήθεια, τη στήριξη, και τη συμμετοχή σας.Γράψτε μας στο BernieSolidarityCommittee@gmail.com

O ΜΠΕΡΝΙ ΣΑΝΤΕΡΣ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΝΙΚΗΣΕΙ

O ΜΠΕΡΝΙ ΣΑΝΤΕΡΣ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΝΙΚΗΣΕΙ

του Γιώργου Τσιρίδη

Γιατί μας ενδιαφέρει τόσο μια υποψηφιότητα για το προεδρικό χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος; Τι πρόκειται να αλλάξει στις πολιτικές της υπερδύναμης σε περίπτωση εκλογής του Bernie Sanders στο ύπατο αξίωμα; Ένα είναι βέβαιο: Η κεντρική πολιτική σκηνή των Η.Π.Α δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Ο γερουσιαστής του Βερμόντ μετέτρεψε μια προαποφασισμένη εκλογική αναμέτρηση σε αμφίρροπο πολιτικό αγώνα, καταρρίπτοντας όλα τα προγνωστικά και επιβάλλοντας μια εξόχως ενδιαφέρουσα πολιτική συζήτηση, τόσο απαραίτητη στη σημερινή συγκυρία. Γεγονός ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι ο Sanders το κατάφερε αυτό χωρίς τη χρηματική υποστήριξη μεγάλων εταιρειών και συγκροτημάτων, ενώ την ίδια στιγμή διατρανώνει τις αρετές του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» και επιμένει στην αφήγηση ότι η Αμερική χρειάζεται μια «πολιτική επανάσταση». Με αυτά τα δεδομένα, ο 74χρονος γερουσιαστής του Βερμόντ, αν μη τι άλλο, μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε «ποιος είναι ο Bernie Sanders και πού οφείλεται η τεράστια δυναμική που ακολουθεί την υποψηφιότητά του;»

Πρώτα λίγη ιστορία: Η δεκαετία του 1960 βρήκε τον Σάντερς μέλος της νεολαίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αμερικής, του σημαντικότερου μαζικού αριστερού κόμματος στις ΗΠΑ και ακτιβιστή στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα. Στην κεντρική πολιτική σκηνή εμφανίστηκε το 1980 όταν έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος του Burlington και κέρδισε με 10 ψήφους διαφορά. Έκτοτε επανεκλέχθηκε στην ίδια θέση τρεις φορές απέναντι σε αντιπάλους και από τα δύο παραδοσιακά κόμματα. Η θητεία του στο Δήμο τού χάρισε τη φήμη τόσο του αριστερού πολίτικού, όσο και του ικανού διαχειριστή. Ο αριστερός Μπέρνι προχώρησε σε μια σειρά από κινήσεις που απείχαν από την πεπατημένη: κάλεσε τον Νόαμ Τσόμσκι να μιλήσει στο Δημαρχείο και ταξίδεψε στη Νικαράγουα για να συναντηθεί με τον Ντάνιελ Ορτέγκα των Σαντινίστας. Ο διαχειριστής Σάντερς κατάφερε να ισορροπήσει τον προϋπολογισμό της πόλης και να μετατρέψει το Burlingtonσε μια από τις πιο όμορφες, πιο πράσινες και βιώσιμες πόλεις των ΗΠΑ. Θερμός υποστηρικτής των εργατικών συνδικάτων, ο αντισυμβατικός Δήμαρχος εισήγαγε ένα κρατικά επιδοτούμενο κοινοτικό πρόγραμμα στέγασης που άλλαξε τη φυσιογνωμία του κέντρου της πόλης και ανακούφισε τα χαμηλά και μεσαία κοινωνικά στρώματα.

Το 1990 o Μπέρνι Σάντερς εκλέχτηκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων και έγινε το πρώτο ανεξάρτητο μέλος της, μετά από σαράντα χρόνια. Μια από τις λίγες αριστερές φωνές στο Κογκρέσο, επέκρινε τους πολιτικούς και των δύο κομμάτων για υποταγή στη διεφθαρμένη λογική της Ουάσιγκτον. Με την εκλογή του το 2006 ως γερουσιαστή, συνδέθηκε με όλα τα μεγάλα ζητήματα που απασχόλησαν τις ΗΠΑ, από την εισοδηματική ανισότητα και την προάσπιση της καθολικής υγειονομικής περίθαλψης μέχρι τη στήριξη των δικαιωμάτων της LGBTQI κοινότητας, την καταδίκη του διαβόητου προγράμματος επιτήρησης «patriot act» και του πολέμου στο Ιράκ. Το 2012 ο Bernie επανεκλέχτηκε με ποσοστό 71%.

Στις 30 Απριλίου του 2015 ανακοίνωσε το τέλος την ανεξάρτητης πολιτικής του σταδιοδρομίας και την πρόθεσή του να διεκδικήσει το χρίσμα του υποψήφιου Προέδρου των ΗΠΑ με τη στήριξη του Δημοκρατικού κόμματος. «Δεν πιστεύω πως οι άντρες και γυναίκες που υπερασπίστηκαν την αμερικάνικη Δημοκρατία αγωνίστηκαν για να δημιουργήσουν ένα σύστημα στο οποίο οι δισεκατομμυριούχοι ελέγχουν την πολιτική διαδικασία»δήλωνε την ίδια μέρα θέτοντας το πολιτικό στίγμα της προεκλογικής του εκστρατείας.

Από τότε και μετά τις τελευταίες εξελίξεις της εσωκομματικής εκλογικής αναμέτρησης, δύο είναι τα ασφαλή συμπεράσματα: Πρώτον, ότι ο ριζοσπάστης πολιτικός έχει την υποστήριξη μιας νέας γενιάς ψηφοφόρων, κυρίως χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων. Δεύτερον, ότι η ελίτ του αμερικανικού Δημοκρατικού Κόμματος θα παλέψει με νύχια και με δόντια ώστε το χρίσμα να πάει στην κύρια αντίπαλό του, τη Hillary Clinton. Ένας καλά οργανωμένος μηχανισμός δεν χάνει ευκαιρία να βάζει εμπόδια στην πορεία του Σάντερς. Χωρίς προσχήματα, τα εσωκομματικά ντιμπέιτ μειώθηκαν από 26 (το 2008) σε μόλις 6, οι ισοψηφίες Σάντερς-Κλίντον 6 εκλογικά τμήματα της Iowa μέτρησαν όλες υπέρ της υπουργού με το παραδοσιακό κορώνα-γράμματα, ενώ ο αριθμός των πραγματικών ψήφων δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα, οι μεγάλοι τηλεοπτικοί σταθμοί υποβαθμίζουν συστηματικά την υποψηφιότητα, αφιερώνοντας ελάχιστο χρόνο για την κάλυψη της εκστρατείας του γερουσιαστή. Ταυτόχρονα, η πλειονότητα των περίφημων «superdelegates», (κομματικοί εκλογείς με ψήφο στις εσωκομματικές εκλογές, η οποία δεν εξαρτάται από την ψήφο των πολιτών) τίθεται στο πλευρό της Κλίντον.

Ωστόσο, στο στρατόπεδο της Χίλαρυ, πέρα από την πιθανή ανάδειξη ‒για πρώτη φορά‒ μιας γυναίκας στο προεδρικό αξίωμα, έχουν μείνει με δύο μόνο επιχειρήματα απέναντι στην εκλογική ρητορική του Μπέρνι, τα οποία επιπλέον δεν φαντάζουν ιδιαίτερα πειστικά: Ότι είναι υπερβολικά ριζοσπάστης (τουλάχιστον για τα γούστα της υπουργού Εξωτερικών) και ότι δεν είναι αρκετά πιστός στα παραδοσιακά προτάγματα του Δημοκρατικού Κόμματος (όπως εκφράζονται από την υπουργό Εξωτερικών).Κατά τα άλλα, η πάλαι ποτέ πρώτη Κυρία καταβάλλει απίστευτη ενέργεια για την οικειοποίηση των πολιτικών μηνυμάτων του αντιπάλου της και τον προσεταιρισμό των υποστηρικτών του. Ο άγαρμπος χαμαιλεοντισμός της Χίλαρυ (που έχει προλάβει να αυτοχαρακτηριστεί αρχικά συντηρητική, κατόπιν φιλελεύθερη και εσχάτως σούπερ προοδευτική) την έχει καταστήσει αντικείμενο σάτιρας, στην οποία εμφανίζεται να μεταμορφώνεται σταδιακά σε Σάντερς.

Απέναντι στην καλά χρηματοδοτούμενη καμπάνια και τους πανίσχυρους συμμάχους της υπουργού, ο Σάντερς αντιτάσσει το δικό του ριζοσπαστικό πρόγραμμα: αύξηση του κατώτατου ωρομίσθιου από 7,25 σε 15 δολάρια μέχρι το 2020, μείωση της ανεργίας, επέκταση της κοινωνικής ασφάλισης, δωρεάν φοίτηση σε όλα τα δημόσια πανεπιστήμια και επέκταση της καθολικής υγειονομικής περίθαλψης ώστε να καλύπτει όλους τους κατοίκους των ΗΠΑ. Τα τυπικά σοσιαλδημοκρατικά αιτήματα του Σάντερς ακουμπούν στη σύγχρονη πραγματικότητα των μεσαίων και κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων της Αμερικής, την ώρα που το παραδοσιακό Δημοκρατικό Κόμμα δείχνει ανίκανο να εκφράσει πλέον τα συμφέροντα της κομματικής του βάσης.

Οι θερμότεροι υποστηρικτές του Σάντερς ανήκουν σε μια γενιά ψηφοφόρων που διαφέρει ουσιωδώς από τις προηγούμενες, κυρίως όσον αφορά την υιοθέτηση ριζοσπαστικότερων προταγμάτων. Πρόκειται για νέους, κατά κανόνα, ανθρώπους με χαμηλό εισόδημα και συχνά γόνους μεταναστών, μια πληθυσμιακή ομάδα που ιστορικά υπήρξε πιο ριζοσπαστική από τους WASPs (White Anglo-Saxon Protestant). Τα δημογραφικά στοιχεία της ψήφου δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ξεκάθαρα: πρώτος σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες με εξαίρεση τους ψηφοφόρους άνω των 65 ετών και αυτούς με εισόδημα άνω των 200.000 δολαρίων. Η ανάδειξη λοιπόν μιας ξεκάθαρα ταξικής διαχωριστικής γραμμής σε κεντρικό σημείο της εκστρατείας του είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας εντεινόμενα ξεκάθαρης διαχωριστικής γραμμής σε επίπεδο ψηφοφόρων: Οι νεότεροι και οι πιο φτωχοί από αυτούς επενδύουν στον 74χρονο Σάντερς. Οι υπόλοιποι στρατεύονται με τη Χίλαρυ, γεγονός που μάλλον δεν επαφίεται στο φεμινισμό τους. Ωστόσο, τα συστημικά ΜΜΕ των ΗΠΑ επιμένουν: «Ο Μπέρνι Σάντερς έχει ήδη χάσει»

Βαθμιαία ριζοσπαστικοποίηση των Αμερικανών

Ζίγκμαρ Γκάμπριελ - Sigmar Gabriel| Καταρρέει η Ευρώπη; Το μέλλον μιας μεγάλης ιδέας

"O Αντικαγκελάριος, υπουργός οικονομικών και ενέργειας, πρόεδρος του Σοσιαλδη -μοκρατικού Κόμματος Γερμανίας, Sigmar Gabriel (SPD) εισέρχεται "γυμνός" στο ειδικό δωμάτιο ανάγνωσης εγγράφων που αφορούν τη Διατλαντική Συμφωνία μεταξύ ΕΕ - ΗΠΑ την γνωστή ως TTIP 28/01/2016. "Γυμνός" = Δεν κρατάει τίποτα... μόνο να διαβάσει μπορεί σε αυτό το δωμάτιο, ούτε να κρατήσει σημειώσεις, ούτε να φωτογραφίσει, ούτε να πάρει αντίγραφα...ΠΗΓΗ ΕΔΩ".

Το blog και οι αναρτήσεις δεν έχουν σχέση με τη Σοσιαλδημοκρατία, ιδιαίτερα δεν έχουν καμία σχέση με τα κόμματα στην Ελλάδα που εμφανίζονται ως ΣΔ. Ωστόσο το άρθρο του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ/Sigmar Gabriel Αντικαγκελάριου και Προέδρου του SPD στη Γερμανία εκτιμούμε ότι έχει ενδιαφέρον, για αυτό και το αναρτούμε.

ΠΗΓΗ ΑΠΕ - ΕΔΩ.

------------------

του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ *

Στις μέρες μας γίνεται πολύς λόγος για μια δοκιμασία που μπορεί να οδηγήσει την ΕΕ σε διάσπαση. Αμφιβάλλω όμως αν είναι σκόπιμο να προοιωνιζόμαστε τέτοια σενάρια διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό που πραγματικά πρέπει να συζητήσουμε είναι ότι η Ευρώπη μπορεί να αντιμετωπίσει με επιτυχία τη δοκιμασία αυτή.

Κινητοποιούμε δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων στο πλαίσιο πακέτων διάσωσης για τη σταθεροποίηση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, αδυνατούμε όμως να βελτιώσουμε την πραγματική οικονομική και κοινωνική κατάσταση των ανθρώπων στις χώρες που λαμβάνουν τη βοήθεια. Αυτό είναι δύσκολο να το καταλάβουν οι πολίτες αμφότερων των πλευρών, γι' αυτό αυξάνεται η δυσαρέσκεια για τα ευρωπαϊκά πακέτα διάσωσης τόσο στην πλευρά των χορηγών όσο και των αποδεκτών τους. Εάν δεν αλλάξουμε την πολιτική αυτή, το αποτέλεσμα θα είναι η ταχύτερη κατάρρευση της Ευρώπης αντί της ενίσχυσης της ανάπτυξης και της απασχόλησης στις χώρες που χρειάζονται στήριξη. 

Επομένως ήταν σωστό και σκόπιμο να συνδέσουμε τη δέσμευσή μας για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ με τον σαφή επαναπροσανατολισμό του προγράμματος διάσωσης το καλοκαίρι του 2015. Έτσι δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση στις επενδύσεις, την ανάπτυξη και την πιο δίκαιη κατανομή των βαρών. Το πρόγραμμα δεν προβλέπει μόνο τη συνέχιση της εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας, αλλά αναγνωρίζει επίσης ότι μια χώρα που διανύει περίοδο βαθιάς ύφεσης θα αναγκαστεί να γονατίσει αν τεθούν μη ρεαλιστικοί δημοσιονομικοί στόχοι.

Η προσαρμογή των στόχων λιτότητας σε αυτό που είναι πραγματικά εφικτό είναι σημαντική και θα πρέπει να συνεχιστεί. Πρέπει να εξακολουθήσουμε να προσπαθούμε να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο μεταξύ του αβάσταχτα υψηλού χρέους του παρελθόντος και της ύφεσης. Αν η ελληνική κυβέρνηση συνεχίσει να ακολουθεί σοβαρά τη μεταρρυθμιστική πορεία θα πρέπει να βρούμε τρόπους για την περαιτέρω μείωση του ελληνικού χρέους. Είτε το ονομάσουμε «κούρεμα» είτε εφεύρουμε έναν διαφορετικό χαρακτηρισμό, το βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως μια ελάφρυνση χρέους, π.χ. μέσω επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής ή μείωσης των επιτοκίων.

Διότι οι συνεχιζόμενες περικοπές των εισοδημάτων δεν πρόκειται να οδηγήσουν τη χώρα σε πορεία ανάπτυξης, αλλά αντίθετα θα επιφέρουν κοινωνικές αναταραχές και ακυβερνησία. Ενόψει αυτής της κατάστασης, οι παραινέσεις που απευθύνει η Ευρωπαϊκή Ένωση σε εβδομαδιαία βάση προς την Ελλάδα να εντείνει τις προσπάθειές της για τη διασφάλιση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ ακούγονται σχεδόν κυνικές.

Χρειαζόμαστε μια πιο ειλικρινή και έντιμη συζήτηση. Ο αποκλεισμός ενός κράτους μέλους από τον χώρο Σένγκεν ή η λήψη μέτρων για την de facto απομόνωσή του -όπως προτείνεται σήμερα για την Ελλάδα από συντηρητικούς κύκλους που προκρίνουν την ανέγερση φράχτη στα σύνορα με την ΠΓΔΜ - δεν είναι παρά απατηλές λύσεις που δηλητηριάζουν τη συζήτηση στην Ευρώπη. Δεν μπορεί κανείς έτσι απλά να επανακαθορίσει τα εξωτερικά όρια της Ευρώπης και μάλιστα ερήμην των θιγόμενων χωρών. Αντιθέτως, οφείλουμε να εργαστούμε εντατικά για την εφαρμογή των αποφάσεων που λάβαμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο και να ενισχύσουμε πάλι την εμπιστοσύνη μεταξύ των χωρών μας: χρειαζόμαστε λοιπόν πλήρη καταγραφή, επαρκείς δυνατότητες στέγασης και συντεταγμένη κατανομή των προσφύγων.

Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι μπορούμε να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική μας για τους πρόσφυγες. Στην κρίση του ευρώ καταφέραμε - παρά τα προβλήματα - να αποσοβήσουμε τον κίνδυνο για την επιβίωση της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτό κατέστη εφικτό γιατί αντιληφθήκαμε την κρίση του ευρώ ως ευρωπαϊκή πρόκληση και επιδιώξαμε να δώσουμε ευρωπαϊκές απαντήσεις αντί να υποπέσουμε στον πειρασμό να ακολουθήσουμε μεμονωμένες εθνικές προσεγγίσεις. Μια τέτοια προσπάθεια για ευρωπαϊκή λύση είναι που λείπει στην προσφυγική και μεταναστευτική κρίση. Δημιουργήσαμε ταμεία με δισεκατομμύρια ευρώ για τη διάσωση των τραπεζών. Δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο για τη διάσωση των ανθρώπων; Χρειαζόμαστε μια ανανέωση της ιδέας της ευρωπαϊκής ενοποίησης που θα συνδυάζει δυο ζητούμενα: την οικονομική ανάκαμψη της ΕΕ και την προθυμία όλων των κρατών μελών να μοιραστούν τα βάρη και να επιδείξουν αλληλεγγύη. Την καταπολέμηση της υπερβολικά υψηλής ανεργίας και μια κοινή πολιτική για το άσυλο και τους πρόσφυγες. Όσο η Γερμανία ζητά περισσότερη αλληλεγγύη στη φιλοξενία των προσφύγων, χωρίς όμως να είναι διατεθειμένη να επενδύσει περισσότερο στην ανάπτυξη και την απασχόληση στην Ευρώπη, δεν θα μας βοηθήσει κανένας. Μόνο τα δυο αυτά ζητούμενα μαζί θα μας βγάλουν από το πολιτικό αδιέξοδο.

Το προοίμιο των συνθηκών της Ρώμης αναφέρεται σε μια ευρωπαϊκή ενοποίηση που θα αποσκοπεί στην «όλο και πιο στενή ένωση» μεταξύ των κρατών μελών. Η επιδίωξη της όλο και πιο στενής ένωσης μεταξύ των λαών της Ευρώπης σήμερα τίθεται υπό αμφισβήτηση. Με τις εκατέρωθεν μομφές και νουθεσίες όμως δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Είναι σημαντικό και αναγκαίο να θυμόμαστε τις ιστορικές εμπειρίες και τις επιτυχίες που είχε η Ευρώπη ενεργώντας από κοινού. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Αυτό που χρειαζόμαστε στην ουσία είναι μια πολιτική η οποία θα δείχνει στους ανθρώπους στην καθημερινότητά τους ότι η αλληλεγγύη και η συνοχή είναι προς όφελος όλων. Στο πλαίσιο αυτό δεν πρέπει να λησμονούμε να χρησιμοποιούμε τη γλώσσα του σεβασμού μεταξύ των εθνών της Ευρώπης. Πρέπει λοιπόν να επιστρέψουμε στο παράδειγμα των πρωτεργατών της Ευρώπης και να εξασκηθούμε στην τέχνη της εξισορρόπησης των συμφερόντων.

Στην Ευρώπη πρέπει να γίνεται λιγότερος λόγος για την αποτυχία και περισσότερος για την επιτυχία, διότι εξακολουθεί να αποτελεί μια συναρπαστική ιδέα συμβίωσης ανθρώπων και λαών. Η ευρωπαϊκή ιδέα θέτει το κοινό καλό πάνω από το ατομικό συμφέρον, την πολιτισμική ποικιλομορφία πάνω από την υποχρεωτική προσαρμογή, την ποιότητα ζωής πάνω από τη συγκέντρωση πλούτου, τη βιώσιμη ανάπτυξη πάνω από την αλόγιστη εκμετάλλευση του ανθρώπου και της φύσης. Κυρίως όμως η ευρωπαϊκή ιδέα θέτει τη συνεργασία πάνω από τη μονομερή άσκηση εξουσίας. Η σοσιαλδημοκρατία τάσσεται με όλες τις πολιτικές της δυνάμεις υπέρ της προσπάθειας να προσφέρουμε σε αυτή τη μεγαλειώδη ιδέα μια καλή προοπτική για το μέλλον. Κι αυτό διότι αυτή η ιδέα αντανακλά εμάς τους ίδιους και τις θεμελιώδεις αξίες μας.

Το πλήρες κείμενο του άρθρου του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, το οποίο παραχώρησε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ το προσκείμενο στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD) Ίδρυμα Φρίντριχ Έμπερτ - Παράρτημα Αθήνας, εδώ.

* Ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ είναι Αντικαγκελάριος της γερμανικής κυβέρνησης, Ομοσπονδιακός Υπουργός Οικονομίας και Ενέργειας και πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας.

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Ιδέες και Απόψεις» του ΑΠΕ- ΜΠΕ δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του πρακτορείου.

Τέλης Τύμπας: Ένας χρόνος "πρώτη φορά οικολογία

Ένας χρόνος "πρώτη φορά οικολογία

Τέλης Τύμπας

Η οικολογία έπρεπε να γίνει σημαία της αριστεράς στις διεθνείς διαπραγματεύσεις της, διαβατήριο αξιοπιστίας και βάση συμμαχιών με τα ευρύτερα στρώματα των Ευρωπαίων πολιτών που δεν είναι αριστεροί αλλά κοπιάζουν για ακόμη πιο πράσινες συγκοινωνίες και ενέργεια, υγιεινή-βιολογική διατροφή, αποφασιστική μείωση σκουπιδιών και ρύπων. Αντί όλες οι φωνές της κυβέρνησης να αξιοποιούν κάθε ευκαιρία για να μιλήσουν για μια χώρα που θέλει να αξιοποιήσει την κρίση για να γίνει η πιο πράσινη στην Ευρώπη, ένας παρωχημένος-αναξιόπιστος λόγος περί ανάπτυξης. Αντί για προσκλήσεις για πραγματική βοήθεια στις πράσινες πρωτοπορίες της Ευρώπης, επισκέψεις για εικονική βοήθεια στην οπισθοδρομική οικολογικά Ρωσία και Κίνα.

Στο κομβικό πεδίο της ενέργειας συνεχίστηκε τον χρόνο αυτό η αντι-οικολογική (και γι αυτό και αντι-αριστερή) πολιτική της υποστήριξης στην προοπτική εξορύξεων τυχόν κοιτασμάτων πετρελαίου και στην διεκδίκηση διέλευσης από την Ελλάδα ενεργειακών αγωγών (π.χ. αερίου), αναπαράχθηκε η εξάρτηση από τον λιγνίτη χωρίς να διατυπωθεί ένας σκελετός τουλάχιστον ιεραρχημένου σχεδίου προς ανανεώσιμη ενέργεια. Σχεδίου που θα δέσμευε με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα στην αποφασιστική στροφή στις πηγές ενέργειας που ταιριάζουν στη γεωγραφία της χώρας (αέρας και ήλιος), με βάση μικρές και αποκεντρωμένες διατάξεις που θα κατασκευάζονται και θα συντηρούνται με εγχώρια τεχνογνωσία, με έμφαση στην μικρή ιδιωτική και συνεταιριστική-κοινοτική-δημοτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής ενέργειας. Το ίδιο και στο πεδίο της βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας αλλά και του τουρισμού που αναδεικνύει το φυσικό περιβάλλον και προσαρμόζεται σε αυτό. Με το περιβάλλον σε γενική εκποίηση μέσω θεσμών όπως το ΤΑΙΠΕΔ κι όχι περιουσία αδιαπραγμάτευτη, με την ανάδειξη της προστασίας του στο επίκεντρο ενός σχεδίου ανάπτυξης. Οι πολλές, ποιοτικές και μόνιμες θέσεις εργασίας που αντιστοιχούν στην υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου, θέσεις στην περιφέρεια που θα θέσουν τη βάση για άρση της τρομακτικής συγκέντρωσης πληθυσμού σε δύο μεγάλα αστικά κέντρα, δεν προβλήθηκαν ποτέ ως η κρίσιμη μεταβλητή για την αντιμετώπιση της ανεργίας, για την απεξάρτηση από τις εισαγωγές ολοένα και πιο υποβαθμισμένων τροφίμων και άλλων προϊόντων. Κι έτσι έλλειψε τραγικά αυτό που θα μπορούσε να εμπνεύσει τη νέα γενιά, ένα σχέδιο λιτού αλλά αξιοπρεπούς βίου που θα άξιζε δίκαια κατανεμημένες θυσίες ενώ ταυτόχρονα θα συνέβαλε στην προώθηση του οράματος ενός πλανήτη που πρέπει και μπορεί να σωθεί από τον αποδεδειγμένα περιβαλλοντοκτόνο καπιταλισμό, για να κατοικηθεί από κοινωνίες δικαιοσύνης.

Ο ένας χρόνος ‘πρώτη φορά αριστερά’ ήταν ταυτόχρονα και ένας χρόνος ‘πρώτη φορά οικολογία’. Το ότι αυτό αγνοείται παντελώς στη δημόσια συζήτηση για τον πολιτικό απολογισμό του χρόνου που ακολούθησε τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 είναι ενδεικτικό μια απουσίας με δύο διαστάσεις: η οικολογία δεν διεκδίκησε να επηρεάσει μια κυβέρνηση που ψηφίστηκε ως αριστερή ενώ μια κυβέρνηση που ψηφίστηκε ως αριστερή δεν διεκδίκησε να επηρεαστεί από την οικολογία. Ο οικολογικός μετασχηματισμός της παραγωγής δεν θεωρήθηκε προϋπόθεση της εξόδου από την κρίση. Η υπόθεση ότι η οικολογία είναι πολυτέλεια αναπαράχθηκε σιωπηλά από τις κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Κυβερνήσεις που, δεν πρέπει να το ξεχνάμε, ήταν και των συνεργαζόμενων Οικολόγων-Πρασίνων. Το δράμα της οικολογίας ήταν ίσως πιο καθολικό από αυτό της αριστεράς τον χρόνο που πέρασε καθώς μετά το Τρίτο Μνημόνιο υπάρχει τουλάχιστον αντιπαράθεση ως προς το αν η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστερή. Κανείς όμως δεν ενδιαφέρεται να συζητήσει τις συνέπειες του Τρίτου Μνημονίου στην οικολογία.

*Ο Τέλης Τύμπας είναι Μέλος ΔΕΠ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με ειδικότητα στην διδασκαλία και την έρευνα της ιστορίας και της κοινωνιολογίας της υπολογιστικής τεχνολογίας και των τεχνολογικών δικτύων

ΠΗΓΕΣ ECOLOGIST.GR | APLOTARIA

Bernie Sanders / Μπέρνι Σάντερς: Προς ένα πρωτόγνωρα μαζικό κίνημα στις ΗΠΑ; | video 15λεπτης ομιλίας του Σάντερς με ελληνικούς υπότιτλους

Συνεχίζουμε τις αναρτήσεις με θέμα τις ΗΠΑ, τις εκλογές και την Αριστερή εκδοχή της.
Διαβάστε το άρθρο του Γιώργου Μητραλιά [ΕΔΩ]

Δείτε την ιστορική ομιλία του Bernie Sanders / Μπέρνι Σάντερς με ελληνικούς υπότιτλους ΕΔΩ

Η Χίλαρι Κλίντον απέναντι σε έναν αντίπαλο πιο σκληρό απ’ όσο περίμενε | Bernie Sanders - Μπέρνι Σάντερς

[Στο "Οικοσοσιαλιστικό Αριστερό Blog"  έχουμε αναρτήσει αρκετά δημοσιεύματα σχετικά με τις εκλογές στις ΗΠΑ και την Αριστερά. Αναρτούμε και το άρθρο του Bhaskar Sunkara γιατί θεωρούμε ότι είναι ιδιαίτερα ενημερωτικό. Αξίζει να δείτε στο video και τη θέση του Μπέρνι Σάντερς στο ντημπέιτ με τη Χίλαρυ Κλίντον (6/3/2016) για τις συμφωνίες NAFTA, TPP, TTIP ΕΔΩ. Η περιγραφή της τοποθέτησης Bernie Sanders: In yesterday's Democratic presidential debate Bernie Sanders criticized in strong terms free trade agreements like NAFTA, TPP or TTIP.

Διαβάστε επίσης για το ντοκιμαντέρ του Μπερνι Σάντερς για τον Eugene Debs, πατέρα του αμερικανικού σοσιαλισμού ΕΔΩ καθώς και αυτό ΕΔΩ]

---------------------

[επιμέλεια  Θανάσης Κούτσης για το Left]

Η Χίλαρι Κλίντον απέναντι σε έναν αντίπαλο πιο σκληρό απ’ όσο περίμενε

Το γεγονός ότι ένας σοσιαλιστής μπορεί να είναι τόσο δημοφιλής στην Αμερική του 21ου αιώνα καταπλήσσει τους παρατηρητές. Η ύπαρξη πολιτικών προσωπικοτήτων με ρίζες στην Αριστερά δεν αποτελεί κάποιου είδους παραξενιά στην Ευρώπη, αλλά σίγουρα είναι στις ΗΠΑ.

Ο Μπέρνι Σάντερς, αντίπαλος της κραταιάς Χίλαρι Κλίντον για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου 2016, παρουσίασε μετεωρική άνοδο - για Αμερικανό πολιτικό που δηλώνει ανοιχτά σοσιαλιστής. Παρά τις έντονες αντιδράσεις των ΜΜΕ και του κατεστημένου της Ουάσιγκτον, οι ιδέες του αποτέλεσαν τον καταλύτη ώστε να εκφραστεί ανοιχτά ένα μέρος της υποβόσκουσας λαϊκής δυσαρέσκειας.

Του Bhaskar Sunkara*

Για τους αριστερής αντίληψης ψηφοφόρους των ΗΠΑ, η διαδρομή του Μπέρνι Σάντερς είναι εξαιρετικά οικεία. Ο γερουσιαστής του Βερμόντ και υποψήφιος στις προκριματικές του Δημοκρατικού Κόμματος (του οποίου δεν είναι μέλος) για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου 2016, εκσφενδονίστηκε στη δημόσια σφαίρα με τον τρόπο που συνηθίζεται για τους περισσότερους προοδευτικούς στη χώρα του: με τη μεσολάβηση ετοιμοθάνατων οργανώσεων, που φυτοζωούν στο περιθώριο της αμερικανικής πολιτικής ζωής.

Γεννημένος στο Μπρούκλιν, το 1941, από Εβραίους γονείς που μετανάστευσαν από την Πολωνία, ο Σάντερς φοιτά στο πανεπιστήμιο όταν εντάσσεται στην Ένωση Νέων Σοσιαλιστών (ΕΝΣ: Young People's Socialist League, YPSL), τη φοιτητική οργάνωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αμερικής. Κατά τη διάρκεια των χρόνων που ακολούθησαν, ενόσω η ΕΝΣ καταρρέει υπό το βάρος των εντός της αντιπαραθέσεων, εκείνος ρίχνεται ακάθεκτος στις μάχες της εποχής του: αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα, εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ κ.ο.κ. Στη συνέχεια, αναλαμβάνει δράση με το Ενωτικό Κόμμα Ελευθερίας (Liberty Union Party), έναν μικρό πολιτικό σχηματισμό με έδρα την ορεινή Πολιτεία του Βερμόντ, όπου θέτει επανειλημμένα υποψηφιότητα, χωρίς επιτυχία, για τις θέσεις του γερουσιαστή και του κυβερνήτη.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, απέχει από την πολιτική και ασχολείται με προγράμματα λαϊκής εκπαίδευσης. Κατόπιν, το 1979, ηχογραφεί για λογαριασμό της εταιρείας Folkway Records τους λόγους εκείνου που υπήρξε πεντάκις υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αμερικής για τις προεδρικές εκλογές, του Γιουτζίν Β. Ντεμπς. Προσφέρει έτσι μια δεύτερη νεότητα σε διακηρύξεις όπως: «Δεν είμαι στρατιώτης του καπιταλισμού, είμαι προλετάριος επαναστάτης» ή «Είμαι αντίθετος με όλους τους πολέμους, εκτός από έναν». Ομολογίες πίστης ενάντια στο ρεύμα, σε μια χώρα που προετοιμάζεται να εναγκαλιστεί τη ρηγκανική αντεπανάσταση.

Δύο χρόνια αργότερα ωστόσο, προς γενική έκπληξη, ο Σάντερς καταφέρνει να εκλεγεί δήμαρχος του Μπέρλιγκτον, της μεγαλύτερης πόλης του Βερμόντ. Το εντυπωσιακό κατόρθωμα χαιρετίζει η «Vermont Vanguard Press», η τοπική εβδομαδιαία εφημερίδα, η οποία, σε ειδική έκδοσή της, ανακηρύσσει τη «λαϊκή δημοκρατία του Μπέρλιγκτον». Ο νέος δήμαρχος κρεμάει στον τοίχο του γραφείου του ένα πορτρέτο του Ντεμπς. Αφού επανεκλέγεται τρεις φορές στο αξίωμα του επικεφαλής της κοινότητας, το 1990 τολμά και καταφέρνει να επικρατήσει στις εκλογές, αν και ανεξάρτητος υποψήφιος, κερδίζοντας μια θέση στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Θα διατηρήσει την έδρα του έως το 2006, τη χρονιά της εκλογής του ως γερουσιαστή του Βερμόντ. Το πορτρέτο του Ντεμπς πλέον διακοσμεί το γραφείο του στο Καπιτώλιο της Ουάσιγκτον.

Ως ανεξάρτητος, ο Σάντερς δεν δίστασε να κατέλθει υποψήφιος απέναντι στο Δημοκρατικό κόμμα. Ωστόσο, το όραμά του για τον σοσιαλισμό θυμίζει περισσότερο τον Σουηδό πρωθυπουργό Ούλοφ Πάλμε (θητεία: 1969-1976 και κατόπιν 1982-1986) παρά τον μέντορά του Ντεμπς, υπέρμαχο των μπολσεβίκων. Του αρέσει να αντιπαραθέτει τις επιτυχίες του κράτους πρόνοιας με τις ανισότητες που διαχωρίζουν την αμερικανική κοινωνία, εμμένοντας πάντοτε στην παιδική φτώχεια και την απουσία προσιτής και αποτελεσματικής υγειονομικής κάλυψης.

Σωτήρης Βαλντέν "κρίσιμες ώρες" | "Η Ελλάδας σε κατάστασης εκτάκτου ανάγκης"

κρίσιμες ώρες

Σωτήρης Βαλντέν

(Πρώην στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής)

Με το προσφυγικό, η χώρα μας βρίσκεται μπροστά σε μια μείζονα κρίση με διαστάσεις κατάστασης εκτάκτου ανάγκης. Τη στιγμή αυτή προέχει να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, να αποφύγουμε τις κινήσεις πανικού και να επιστρατεύσουμε τα αποθέματα εθνικής συνοχής αλλά και προσήλωσης στις ανθρωπιστικές αξίες του λαού μας, ώστε να βγούμε από αυτή την κρίση με τη λιγότερη δυνατή ζημιά, με αξιοπρέπεια και με τρόπο αντάξιο των μεγάλων στιγμών της ιστορίας μας.

Το προσφυγικό δεν είναι η αιτία, αλλά σύμπτωμα της κρίσης της Ευρώπης

Η Ευρώπη που χτίσαμε τα τελευταία 70 χρόνια βρίσκεται υπό άμεση απειλή διάλυσης. Το προσφυγικό μπορεί να αποτελέσει την αφορμή, αλλά είναι βέβαια μόνο ένα από τα ζητήματα που την απειλούν. Τα αίτια του προσφυγικού ως υπαρξιακής κρίσης για την Ευρώπη βρίσκονται έξω από το προσφυγικό, στην αδιέξοδη πορεία της ΕΕ κατά την τελευταία εικοσαετία.

Η άφιξη 1-2 εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών σε μια Ένωση 500 εκατομμυρίων ατόμων, αν και αναμφίβολα σημαντική πρόκληση, δεν θα έπρεπε κανονικά να απειλεί τη συνοχή της και ακόμη λιγότερο την ταυτότητα των λαών της. Αν αυτό συμβαίνει, οφείλεται στην εξαιρετικά ασταθή κατάσταση της σημερινής Ευρώπης. Η Ευρώπη της μαζικής ανεργίας, της ατέλειωτης λιτότητας και ανασφάλειας, των κραυγαλέων ανισοτήτων, της φθοράς και διαφθοράς των πολιτικών ελίτ, του γερμανικού ηγεμονισμού, της διαίρεσης βορρά-νότου, των αποσχιστικών τάσεων, της εγκατάλειψης ή πλήρους διαστροφής της έννοιας της αλληλεγγύης, αποτελεί πρόσφορο έδαφος ώστε το κύμα των προσφύγων, σαν κερασάκι στην τούρτα, να αποσταθεροποιεί τα πολιτικά συστήματα, γιγαντώνοντας την ακροδεξιά και τον ευρωσκεπτικισμό.

Η Ευρώπη και η Δύση έχουν μεγάλο μερτικό ευθύνης και για τις γενεσιουργές αιτίες του μαζικού προσφυγικού/μεταναστευτικού ρεύματος: για τους πολέμους της Συρίας, της Λιβύης και του Ιράκ, για τη διαιώνιση του Παλαιστινιακού, για την άθλια κατάσταση της υποσαχάριας Αφρικής. Και σήμερα ακόμη, η Ευρώπη, όμηρος του υστερικού αντιρωσισμού ορισμένων κρατών-μελών της, φαίνεται ανίκανη να συμβάλει αποτελεσματικά στην ειρήνευση στη Συρία. Μια τέτοια ειρήνευση δεν φαίνεται πιθανή στο προσεχές μέλλον, αλλά και αν ακόμα επέλθει, το προσφυγικό/μεταναστευτικό ζήτημα θα συνεχίσει να υπάρχει, έστω και με μικρότερη οξύτητα.

Η Ελλάδα «αποθήκη ψυχών», με υπαιτιότητα ή ανοχή της Ευρώπης 

«75 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ» | Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2016 Παρουσίαση της Αναμνηστικής Σειράς Γραμματοσήμων με εν ζωή αγωνιστές |

Η επίσημη παρουσίαση της σειράς θα γίνει την Πρώτη Ημέρα Κυκλοφορίας της,

την Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2016

και ώρα 12:00

στο Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής (Σταδίου 13, Αθήνα)

παρουσία των τεσσάρων ΕΑΜιτών που εικονίζονται στα γραμματόσημα και της οικογένειας του Λάκη Σάντα.

Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ.

Το ντοκιμαντέρ του Μπ. Σάντερς για τον Eugene Debs, πατέρα του αμερικανικού σοσιαλισμού

Γράφαμε στις 16 Δεκεμβρίου "Υπάρχει ΑΡΙΣΤΕΡΑ στις ΗΠΑ; | Bringing Socialism Back: How Bernie Sanders is Reviving an American Tradition" [ΕΔΩ] και συνεχίζαμε "Το ερώτημα είναι αν υπάρχει αριστερά, με ποια χαρακτηριστικά, με ποιους στόχους στις ΗΠΑ. Ποιος/α θεωρείται αριστερός στις ΗΠΑ? Ευχαρίστως θα δημοσιεύσουμε σχετικά άρθρα."

Έτσι λοιπόν με ευχαρίστηση παρουσιάζουμε το άρθρο του Γιώργου Μητραλιά με τίτλο "Το ντοκιμαντέρ του Μπ. Σάντερς για τον Eugene Debs, πατέρα του αμερικανικού σοσιαλισμού".

Απολαύστε το στο blog CONTRA - CHREOS ΕΔΩ.

Της Ντίνας Μπατζιά: "Τι ακριβώς συμβαίνει στο Ελληνικό;"

Οι δύο ιδιωτικοποιήσεις του Ελληνικού όπως και του ΟΛΠ αποτέλεσαν καλώς ή κακώς τμήμα της συμφωνίας του καλοκαιριού. Είναι οι δύο από τις εννέα, έναντι των 23 του προηγούμενου σχεδίου που προέβλεπε την πώληση εταιρειών μεταξύ των οποίων επιχειρήσεις στρατηγικού και ενδιαφέροντος και υψηλής κοινωνικής σημασίας όπως τα ΕΛΠΕ, η ΔΕΠΑ η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ, η πώληση των οποίων απετράπη. 

Από το φθινόπωρο η κυβέρνηση ξεκίνησε μία σοβαρή προσπάθεια επαναδιαπραγμάτευσης των δεδομένων αυτών των ιδιωτικοποιήσεων. Στο λιμάνι η μέθοδος αυτή απέδωσε. Η απόσπαση από το "πακέτο", των Λιπασμάτων της Δραπετσώνας, του αρχαιολογικού χώρου της Κυνοσούρας στη Σαλαμίνα, η συμφωνία για επενδύσεις στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, ο έλεγχος του λιμανιού από νέα δημόσια αρχή λιμένος, η διεκδίκηση εξασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων αποτελούν πλέον δεδομένα. Αυτά είναι εν ολίγοις τα λίγα αλλά όχι ήσσονος σημασίας οφέλη που διεκδίκησαν οι παραλιμένιοι δήμοι και δήμαρχοι, τοπικά κινήματα, εργαζόμενοι του ΟΛΠ, η Περιφέρεια και υπουργοί οι οποίοι διεκδίκησαν τις ελαφρύνσεις των επιπτώσεων και την εξασφάλιση ανταποδοτικών ωφελειών από την ιδιωτικοποίηση. 

Η διαδρομή της διαπραγμάτευσης δεν ήταν ευθύγραμμη. Καθώς προχωρούσαν οι εξελίξεις, έκπληκτοι διαπιστώναμε ότι ενώ από την μία πλευρά υπήρχε ένας πόλος που διεκδικούσε και συνεχίζει να διεκδικεί τα πιο πάνω, από την άλλη πλευρά υπήρχε ένας άλλος, το ΤΑΙΠΕΔ, πιο κινέζος από τους κινέζους που επιτάχυνε τη διαδικασία θέλοντας να την κλείσει άρον-άρον αγνοώντας όλα τα υπόλοιπα. Η υπόθεση του ΟΛΠ δεν έχει τελειώσει ακόμη και θα επανέλθουμε. 

Τώρα όμως ανοίγει το δεύτερο θερμό μέτωπο, του Ελληνικού. Η κυβέρνηση αποφάσισε να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους της σύμβασης που είχε κλείσει η κυβέρνηση Σαμαρά τον Νοέμβριο του 2015 και δεν πρόλαβε να φέρει στη Βουλή προς έγκριση. Σύμφωνα με δημόσιες πληροφορίες και δηλώσεις υπουργών οι επενδυτές το δέχθηκαν και εδώ και δύο μήνες ορίστηκε ομάδα εργασίας όπου συμμετέχουν οι δύο πλευρές - οι τρεις εταιρείες του μοναδικού υποψηφίου σχήματος που συμμετείχε στον διαγωνισμό (Lamda Development , Global Investment Group, η οποία απαρτίζεται από την εταιρεία Al Maabar από το Abu Dhabi και τον κινεζικό όμιλο Fosun Group) από την πλευρά των επενδυτών, ανώτατοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και επιστημονικοί σύμβουλοι από την πλευρά της κυβέρνησης. Η ομάδα εργασίας έχει απλώσει στο τραπέζι τα δεδομένα της επένδυσης και της σύμβασης και συζητάει σημείο προς σημείο. Στόχος της κυβέρνησης είναι εντός του προβλεπομένου χρονοδιαγράμματος να υπάρξουν τέτοιες συμφωνημένες τροποποιήσεις, οι οποίες μάλιστα προβλέπονται ως αναθεώρηση του master plan, που θα ελαφρύνουν σημαντικά το έργο, ως προς το κοινωνικό και περιβαλλοντικό βάρος, τον προβληματικό ανταγωνισμό με τις γειτονικές αγορές της Γλυφάδας, της Βούλας, του Ελληνικού, που θα εξασφαλίσουν ανταποδοτικά κοινωνικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά και πολεοδομικά οφέλη για τους όμορους δήμους και την ευρύτερη Αθήνα και κυρίως θα δέσουν καλά τη δημιουργία του μεγάλου μητροπολιτικού πάρκου. 

Ενώ όλα αυτά είναι σε πλήρη εξέλιξη, μία υπόγεια μάχη έχει ξεκινήσει και εδώ. Όχι οι επενδυτές όπως θα ανέμενε κανείς, αλλά η κρατική "Ελληνικόν" Α.Ε. θυγατρική του ΤΑΙΠΕΔ, εν μέσω της συζήτησης για τη δρομολογημένη αναθεώρηση άρχισε να πιέζει με κάθε μέσον τους εγκαταστημένους στο Ελληνικό δημόσιους φορείς να αδειάσουν το χώρο και να προχωρήσουν οι κατεδαφίσεις (με τεράστιο κόστος μάλιστα για το ελληνικό δημόσιο). Με επείγουσες επιστολές η εταιρεία ζητά φορτικά για παράδειγμα να απομακρυνθεί όλος ο στόλος των αστικών λεωφορείων της νότιας Αθήνας από το εκεί αμαξοστάσιο χωρίς να υπάρχει πουθενά άλλος χώρος μετεγκατάστασης, να κατεδαφιστεί το μεγάλο λαϊκό αθλητικό κέντρο Αγίου Κοσμά, να φύγει η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών και άλλοι μικρότεροι φορείς. Και τούτο ενώ πιθανολογείται ότι το αμαξοστάσιο ή το FIR Aθηνών δεν θα χρειαστεί τελικά να απομακρυνθούν, ενώ ο Άγιος Κοσμάς έχει πάρει παράταση λειτουργίας μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Το οικονομικό κόστος αυτών των κατεδαφίσεων και μεταστεγάσεων έχει υπολογιστεί ότι είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από το συμφωνημένο άμεσο οικονομικό κέρδος από την πώληση του πρώην αεροδρομίου! Το κοινωνικό και το επιχειρησιακό κόστος είναι τεράστιο. 

Αυτή τη στιγμή στο τραπέζι βρίσκονται μεταξύ άλλων αυτά τα καυτά θέματα που ελπίζει κανείς ότι θα λυθούν προς το καλύτερο πριν να φτάσει η σύμβαση στη Βουλή. Όμως όπως στον ΟΛΠ έτσι και στο Ελληνικό, η θυγατρική αυτή τη φορά του ΤΑΙΠΕΔ αυτονομείται πιέζοντας προς το χειρότερο χωρίς να το ζητάει κανείς. Σπρώχνει εν ολίγοις για την άνευ όρων αποδοχή της σύμβασης του Ελληνικού από την ελληνική κυβέρνηση. Ωσάν η διαπραγμάτευση να έχει τρεις εμπλεκόμενους: τους επενδυτές και την κυβέρνηση να συζητούν και το αυτόνομο ΤΑΙΠΕΔ σε δικό του ρόλο, βασιλικότερο του βασιλέως.

Όσοι έχουν ζήσει τα τελευταία χρόνια την ελληνική κατασκευαστική αγορά μας λένε ότι η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη. Επαναλαμβάνεται ένα χιλιοπαιγμένο έργο. Ήδη από τον καιρό της ολυμπιάδας, το κρατικοδίαιτο μελετητικό-κατασκευαστικό σύμπλεγμα με ανώτατους αξιωματούχους, τεχνικούς συμβούλους μόνιμα προσαρτημένους δίπλα σε όλες τις κυβερνήσεις, γραφεία και κατασκευαστικές εταιρείες, διαμορφώνει τον σχεδιασμό και τους όρους των δημοσίων έργων, τις τιμές τους, τους όρους των ιδιωτικοποιήσεων και τους διαγωνισμούς παρέχοντας υπηρεσίες σε όποιον τις ζητήσει και εξασφαλίζοντας τη δική του αναντικατάστατη παρουσία. Έως τώρα αυτό το σύμπλεγμα αποδείχθηκε ισχυρότερο από τις κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή, με κορυφαία του "επιτυχία" την οικονομική καταστροφή των ολυμπιακών αγώνων, όταν εκτίναξε τους προϋπολογισμούς στα ουράνια προς όφελος του. 

Στη συνέχεια μετά το 2010, αποτέλεσε βασικό εταίρο των κυβερνήσεων, συμπληρώνοντας τα μνημόνια και τις συμβάσεις ιδιωτικοποιήσεων με στοιχεία που δεν είχαν ζητήσει ούτε ο Σόϊμπλε και το ΔΝΤ. Το σύμπλεγμα αυτό, με πρόσωπα τα οποία θα έπρεπε να έχουν σταλεί προ πολλού σπίτι τους φαίνεται να έχει αναζητήσει στέγη περί και εντός του ΤΑΙΠΕΔ. Απομένει να δούμε αν θα αποδειχτεί ισχυρότερο και από τη σημερινή κυβέρνηση.

Πάντως στην περίπτωση του Ελληνικού, όπως και του ΟΛΠ, κάποιος πρέπει να μαζέψει όλους αυτούς τους "τρίτους" ισόβιους μεσίτες των δημοσίων έργων και συμβάσεων γιατί μόνο ζημιά μπορούν να προκαλέσουν.

ΠΗΓΗ ΚΟΚΚΙΝΟ

DEREK WALL "Economics After Capitalism - A GUIDE TO THE RUINS AND A ROAD TO THE FUTURE"

Παρουσίαση και τα περιεχόμενα του βιβλίου ΕΔΩ

Αναλυτικότερη παρουσίαση ΕΔΩ

John Bellamy Foster "The Vulnerable Planet: A Short Economic History of the Environment"

Διαβάστε την παρουσίαση του βιβλίου ΕΔΩ. Ενδιαφέρον έχουν οι κριτικές του κοινού.

David Pepper "Eco-Socialism: From Deep Ecology to Social Justice"

Διαβάστε τα περιεχόμενα και την εισαγωγή ΕΔΩ

Φιρμάνια και εκβιασμοί της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ενάντια στην Ελλάδα | Η ομιλία του Ερίκ Τουσέν στο Ευρωκοινοβούλιο

Φιρμάνια και εκβιασμοί της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ενάντια στην Ελλάδα

Η ομιλία του Ερίκ Τουσέν στο Ευρωκοινοβούλιο

Ακολουθεί σύνοψη της ομιλίας που έκανε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Ερίκ Τουσέν στις 14 Ιανουαρίου 2016 με την ευκαιρία της διεθνούς συνάντησης που οργάνωσε η Ομάδα της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο GUE/NGL (Ευρωπαϊκή Ενωμένη Αριστερά/ Σκανδιναβική Πράσινη Αριστερά). Το θέμα ήταν «Η ΕΚΤ, η μη εκλεγμένη κυβέρνηση της Ευρώπης». 

(Για το πλήρες πρόγραμμα δείτε: http://www.guengl.eu/news/article/the-ecb-europes-unelected-government).

Ο Ερίκ Τουσέν έκανε την ομιλία του σε ένα πάνελ του οποίου συντονιστής ήταν ο Δημήτρης Παπαδημούλης, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Οι υπόλοιποι ομιλητές στο πάνελ ήταν η Μαρίκα Φραγκάκη, επικεφαλής του τμήματος οικονομικών στην πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και ο Pearse Doherty, εκπρόσωπος για οικονομικά ζητήματα στο Ιρλανδικό κόμμα Σιν Φέιν. Στα υπόλοιπα πάνελ τα οποία δημιουργήθηκαν στη διάρκεια της ημέρας η οποία ήταν αφιερωμένη στην ΕΚΤ, μετείχαν η Gabi Zimmer, ευρωβουλευτής του Die Linke και πρόεδρος της GUE/NGL, ο Fabio Di Masi, επίσης ευρωβουλευτής του Die Linke, ο Miguel Urban, ευρωβουλευτής των Podemos και ο Harald Schumann ο οποίος έφτιαξε ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την Τρόικα (βλέπε http://www.arte.tv/guide/fr/051622-000/puissante-et-incontrolee-la-troika). Μπορείτε να δείτε όλες τις συζητήσεις σε βίντεο στο: http://www.guengl.eu/news/article/the-ecb-europes-unelected-government

* * * * *

1. O Ζαν-Κλοντ Τρισέ, πρόεδρος της ΕΚΤ, ενώ σχεδιαζόταν το μνημόνιο που επιβλήθηκε στην Ελλάδα τον Μάιο του 2010, απειλούσε να διακόψει τη ρευστότητα που χρειαζόντουσαν οι ελληνικές τράπεζες αν η Ελλάδα ζητούσε μείωση του χρέους.

Στη διάρκεια της ακρόασης ενώπιον της Επιτροπής Αλήθειας για το Ελληνικό Δημόσιο Χρέος, ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, ο οποίος εκπροσωπούσε την Ελλάδα στο ΔΝΤ από τον Μάρτιο του 2010 έως τον Δεκέμβριο του 2011 πριν γίνει αντιπρόεδρος στην τράπεζα Πειραιώς, δήλωσε: «O κ. Τρισέ-πρόεδρος τότε της ΕΚΤ-ήταν μεταξύ αυτών που αντιδρούσαν στην αναδιάρθρωση χρέους απειλώντας να διακόψει την ρευστότητα στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, ο κ. Τρισέ μπλόφαρε προκειμένου να διασώσει τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες!». Βλέπε http://cadtm.org/Audition-de-Panagiotis-Roumeliotis

Το 2015, υπό την προεδρία του Μάριο Ντράγκι, η ΕΚΤ πραγματοποίησε την απειλή που είχε εκστομίσει ο προκάτοχός του, Ζαν-Κλοντ Τρισέ.

2. Τον Μάιο του 2010 η ΕΚΤ συνέβαλε στη δημιουργία της Τρόικας η οποία επέβαλε μέτρα τα οποία παραβίαζαν τα θεμελιώδη δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών.

Η έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας για το Ελληνικό Δημόσιο Χρέος περιλαμβάνει κατάλογο μέτρων τα οποία υπαγόρευσε η Τρόικα (εντός της οποίας η ΕΚΤ έπαιξε και συνεχίζει να παίζει βασικό ρόλο) με αποτέλεσμα την παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Τα δάνεια τα οποία χορηγήθηκαν στην Ελλάδα μέσα στο πλαίσιο του μνημονίου χρησιμοποιήθηκαν για να προστατεύσουν τα συμφέροντα των μεγάλων ιδιωτικών γαλλικών, γερμανικών και ελληνικών τραπεζών παρόλο που ήταν υπεύθυνες για την κερδοσκοπική χρηματοπιστωτική φούσκα η οποία άρχισε να σπάει το 2009.

3. Εντός του πλαισίου του SMP (Πρόγραμμα Αγοράς Χρεογράφων), το 2010-2011-2012 η ΕΚΤ αγόρασε Ελληνικά ομόλογα με σημαντική έκπτωση.

Γιώργος Μπάλιας "Η κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος"

Του Γιώρ­γου Μπά­λια*

Εί­ναι κοι­νός τό­πος ό­τι η προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος α­πο­τε­λεί έ­να α­πό τα βα­σι­κά α­ξια­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, που προσ­διο­ρί­ζουν τη φυ­σιο­γνω­μία ε­νός α­ρι­στε­ρού κόμ­μα­τος. Όπως, μά­λι­στα, ε­πι­ση­μαί­νει ο Πωλ Μέϊσον (The Guardian, 21.12.2015), η σύγ­χρο­νη ρι­ζο­σπα­στι­κή α­ρι­στε­ρά δια­φο­ρο­ποιεί­ται α­πό τις άλ­λες πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις στο στρα­τη­γι­κό στό­χο, που δεν εί­ναι άλ­λος α­πό την πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή προ­στα­σία (ό­πως στο πα­ρελ­θόν ή­ταν ο κε­ντρι­κός σχε­δια­σμός). Πράγ­μα­τι, αν α­να­τρέ­ξει κα­νείς στα σχε­τι­κά κεί­με­να του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, θα δια­πι­στώ­σει α­βία­στα ό­τι α­ντα­να­κλά­ται σε αυ­τά η πα­ρα­πά­νω ο­πτι­κή.

Ενώ έ­τσι έ­χουν τα πράγ­μα­τα σε σχέ­ση με το κόμ­μα, δεν συμ­βαί­νει το ί­διο με την κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ένας πε­ρί­που χρό­νος α­πό την α­νά­λη­ψη της ε­ξου­σίας εί­ναι αρ­κε­τός για να προ­βού­με σε έ­να πρώ­το α­πο­λο­γι­σμό. Ο α­πο­λο­γι­σμός λοι­πόν -για να χρη­σι­μο­ποιή­σου­με μια πα­λαιά έκ­φρα­ση- δεν εί­ναι συ­νο­λι­κά θε­τι­κός, θα γί­νει δε συ­νο­λι­κά αρ­νη­τι­κός αν συ­νε­χί­σει την ί­δια πο­ρεία. Όπως εί­ναι κα­τα­νο­η­τό, δεν εί­ναι δυ­να­τόν στο πλαί­σιο αυ­τού του άρ­θρου να γί­νει α­να­λυ­τι­κή α­να­φο­ρά στα πε­πραγ­μέ­να της κυ­βέρ­νη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σχε­τι­κά με το πε­ρι­βάλ­λον και την προ­στα­σία του. Θα πε­ριο­ρι­στού­με, λοι­πόν, σε με­ρι­κές λί­γο-πο­λύ εμ­βλη­μα­τι­κές πε­ρι­πτώ­σεις, που δί­νουν το στίγ­μα της εν λό­γω πο­λι­τι­κής και δι­καιο­λο­γούν το προ­α­ναγ­γε­λό­με­νο συ­μπέ­ρα­σμα.

Κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή