ΕΤΗΣΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΙΝΕ ΓΣΕΕ 2014 : Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

[Υπάρχουν αναλύσεις, προτάσεις κ.λπ. το ερώτημα είναι ποιοι θα τις επεξεργαστούν και πως θα τις εφαρμόσουν πρακτικά λαμβανομένου υπόψη τις γεωπολιτικές και εταιρικές σχέσεις της Ελλάδας. Δείτε ΕΔΩ την έκθεση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ για το 2014]

Συνέντευξη – Μίκαελ Λεβί: Η Ελλάδα δεν είναι προς πώληση | O αγώνας που ξεκίνησε έχει πολύ δρόμο ακόμα από το τέλος του | Δεν είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι ο Τσίπρας είχε πράγματι εναλλακτική

Ποιος είναι ο Μίκαελ Λεβί: 

Κοινωνιολόγος και επίτιμος διευθυντής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS). Δίδαξε για πολλά χρόνια στην EHESS (Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales). Συμμετέχει στην Αριστερά μέσα από το ΝΡΑ (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα). Έχει εργαστεί στα Νέα Κινήματα και είναι από τα ιδρυτικά στελέχη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, λόγω και των ενεργών σχέσεών του με την Αριστερά της Λατινικής Αμερικής. Είναι, επίσης, ιδρυτικό μέλος του Οικοσοσιαλιστικού Διεθνούς Δικτύου (www.ecosocialistnetwork.org). Μεταξύ των έργων του που κυκλοφορούν στη χώρα μας είναι τα: Ο Λούκατς και ο Σταλινισμός (Έρασμος), Εξέγερση και Μελαγχολία (Εναλλακτικές Εκδόσεις), Το Διαρκές 1917 (ΚΨΜ) κ.ά.

-------------------------------------------------

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην Ιωάννα Κλεφτόγιαννη στο ΔΡΟΜΟ [ΕΔΩ] 21.07.2015

«Ο κ. Σόιμπλε θεωρεί ότι μπορεί να αγοράσει την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό με 50 δισ., επιβάλλοντάς σας τη θεσμοθέτηση φορέα για την αποκρατικοποίηση κι εκποίηση της δημόσιας ελληνικής περιουσίας. Πολύ λανθασμένος υπολογισμός! Η Ελλάδα δεν είναι προς πώληση», επισημαίνει στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Δρόμο ο κοινωνιολόγος Μίκαελ Λεβί. Αναφερόμενος στο χρέος σημειώνει ότι «δεν χρειάζεται απλώς κούρεμα, αλλά αποκεφαλισμό. Θα έπρεπε να υπάρχει μια δημοκρατική γκιλοτίνα για τα παράνομα χρέη». Αναφερόμενος στο πώς ο γαλλικός λαός στέκεται απέναντι σε όσα συμβαίνουν με επίκεντρο την Ελλάδα, τονίζει πως «γνωρίζει ότι η μοίρα της ελληνικής αριστερής κυβέρνησης θα είναι αποφασιστική και για την ίδια την Γαλλία», ενώ επισημαίνει ότι «ο αγώνας που ξεκίνησε έχει πολύ δρόμο ακόμα από το τέλος του».

Kαταρχάς, θα ήθελα, κ. Λεβί, ένα σχόλιο για το ηχηρό 61,3% «όχι» στο δημοψήφισμα, παρ’ όλες τις κλειστές τράπεζες, το κρεσέντο των εκβιασμών από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και την προπαγάνδα των Μedia. Γιατί ο ελληνικός λαός επέλεξε να ψηφίσει «όχι»;

Το ελληνικό «όχι» είναι ένα ιστορικό γεγονός, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την ίδια την Ευρώπη. Για πρώτη φορά ένας ευρωπαϊκός λαός είπε «όχι» -το μεγάλο «όχι» που γιορτάζεται στο ποίημα του Καβάφη- στη δολοφονική λιτότητα και στους αποικιακούς κανόνες μιας καταστρόικα. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί 61,3% απέρριψε την καταστροφική νεοφιλελεύθερη ανοησία. Αυτό που πρέπει να εξηγηθεί είναι γιατί οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί δεν έχουν κάνει το ίδιο πράγμα ακόμα…

Αυτό το «όχι», μολονότι ένα ιστορικό γεγονός, για ποιον ακριβώς αποτελεί εντέλει νίκη; Διότι έχουμε μπερδευτεί. Με την υπογραφή του 3ου Μνημονίου το «όχι», έγινε «ναι». Εντούτοις, τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και γνωστοί διανοητές, όπως ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, ισχυρίζονται ότι το «όχι» αποτελεί ελπίδα για όλη την Ευρώπη. Ως τι; Ως παρακαταθήκη;

Απολύτως! Είναι μια ανέλπιστη ενθάρρυνση για τους λαούς της Ισπανίας, της Ιρλανδίας και της Ιταλίας, προκειμένου να ακολουθήσουν το ελληνικό παράδειγμα και να ανοίξουν το δρόμο και σε μια άλλη Ευρώπη, χειραφετημένη από την ωμή δικτατορία του οικονομικού Κεφαλαίου και των Ευρωπαίων καρχαριών. Η νίκη του «όχι», είναι πάνω απ’ όλα νίκη της Δημοκρατίας και της ελεύθερης βούλησης του λαού. Μπορούμε να ελπίζουμε ότι αυτό θα δημιουργήσει τις συνθήκες για την απομείωση ενός μέρους του παράνομου και επαχθούς χρέους. Αλλά ο αγώνας που ξεκίνησε έχει πολύ δρόμο ακόμα από το τέλος του.

Βλέπετε ότι οδεύουμε σε κούρεμα του χρέους, την αναγκαιότητα του οποίου παραδέχτηκε ακόμη και το ΔΝΤ; Δεν είναι τυχαίο ότι στη δευτερολογία του στο Ευρωκοινοβούλιο ο Αλέξης Τσίπρας υπενθύμισε τη γενναιοδωρία των ευρωπαϊκών κρατών κουρεύοντας το 1953 κατά 60% το γερμανικό χρέος. 

Το επαχθές ελληνικό χρέος δεν χρειάζεται απλώς κούρεμα αλλά αποκεφαλισμό. Θα έπρεπε να υπάρχει μια δημοκρατική γκιλοτίνα για τα παράνομα χρέη. Aλλά ακόμη και η καταστολή της γερμανικής ηγεμονίας θα ήταν μια καλή αρχή.

Μέχρι κυριολεκτικά… χτες και το 17ωρο Eurogroup που κατέληξε στην επώδυνη για την Ελλάδα συμφωνία, ζούσαμε την τρομοκρατία του GRexit. Μάλιστα, ο Β. Σόιμπλε άφησε να διαρρεύσει συγκεκριμένη πρότασή του για 5χρονο GRexit. Eπρόκειτο για υπαρκτό σχέδιο ή για έναν ύστατο εκβιασμό της ελληνικής κυβέρνησης;

Το ευρωπαϊκό καπιταλιστικό κατεστημένο είναι διχασμένο. Κάποιοι επιθυμούν να αποκλείσουν την Ελλάδα από την Ευρωζώνη, κάποιοι άλλοι διστάζουν φοβούμενοι τις συνέπειες. Ωστόσο, όλοι ανεξαιρέτως θα ήθελαν να εξευτελίσουν τον Τσίπρα και να τον αντικαταστήσουν το συντομότερο από μια κυβέρνηση μαριονετών στις υπηρεσίες του κατεστημένου. Kάποιοι Σοσιαλδημοκράτες εναντιώθηκαν σε ένα GRexit, από το φόβο ότι θα είναι οι επόμενοι. Υπάρχουν κι εκείνοι, όπως το γερμανικό SPD του Σ. Γκάμπριελ που δεν σταματάνε να καταγγέλλουν και να διασύρουν την ελληνική «κομμουνιστική» κυβέρνηση.

Ποιες ήταν οι εναλλακτικές που είχε ο Αλέξης Τσίπρας; Ήδη το μνημόνιο που ο ίδιος εισηγήθηκε και υπερψηφίστηκε από μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ και σύσσωμες τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις του «ναι» στο ελληνικό Κοινοβούλιο πριν από το Eurogroup, έκαναν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να διαφοροποιηθούν, καταψηφίζοντάς το. Υπήρχε άλλη διέξοδος;

Κατανοώ απόλυτα τις αντιδράσεις των συντρόφων από την Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στον ωμό συμβιβασμό. Από την άλλη, δεν είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι ο Τσίπρας είχε πράγματι εναλλακτική, αν η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην Ευρωζώνη, κάτι που απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι, είναι επιθυμία της πλειοψηφίας των Ελλήνων.

Το παλαιότερο σχέδιο των Ευρωπαίων για την εκποίηση της δημόσιας γης μέσω ΤΑΙΠΕΔ και τη συγκέντρωση των κερδών ως εγγύηση, σε φορέα με έδρα το Λουξεμβούργο είναι μέρος της αντιλαϊκης συμφωνίας που έφερε ο Τσίπρας μαζί του στη χώρα. Η μοναδική διαφοροποίηση είναι ότι το Ταμείο των 50 δισ. για τις αποκρατικοποιήσεις και την Εκποίηση Δημόσιας Περιουσίας θα έχει έδρα την Ελλάδα! Ήταν κι αυτό επίσης κάτι που δεν μπορούσε να αποτρέψει;

O κ. Σόιμπλε ως ένας αυθεντικός υπέρμαχος της νεοφιλελεύθερης Ορθοδοξίας πιστεύει, ειλικρινώς, ότι τα πάντα στον κόσμο μας έχουν μια τιμή: η αξιοπρέπεια, η δημοκρατία, η λαϊκή αυτοκυριαρχία. Όλα πρέπει να βγουν στις αγορές και να πωληθούν ή να αγοραστούν στην πρέπουσα τιμή. Θεωρεί ότι μπορεί να αγοράσει την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό με 50 δισ., επιβάλλοντάς σας τη θεσμοθέτηση φορέα αποκρατικοποίησης και εκποίησης της δημόσιας ελληνικής περιουσίας. Λανθασμένος υπολογισμός! Η Ελλάδα δεν είναι προς πώληση. Ευτυχώς, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις απέρριψαν τη διαβόητη προσπάθεια να δωροδοκήσουν την αποβολή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Zείτε και εργάζεστε στη Γαλλία. Πώς αντιμετωπίζει ο γαλλικός λαός το ελληνικό πρόβλημα; Σε σχετική έρευνα προέκυψε ότι το 58% των Γάλλων υπερασπίστηκε τον Έλληνα πρωθυπουργό στις εκβιαστικές διαπραγματεύσεις που είχε με τους θεσμούς.

Οι Γάλλοι συμπάσχουν με τους Έλληνες και κατανοούν τι περνάτε. Το ίδιο ισχύει για τα γαλλικά συνδικάτα , το Αριστερό Μέτωπο και ακόμη τη διαφωνούσα μειοψηφία του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ο γαλλικός λαός γνωρίζει ότι η μοίρα της ελληνικής αριστερής κυβέρνησης θα είναι αποφασιστική και για την ίδια την Γαλλία. Δεν υπάρχουν αριστερές κυβερνήσεις στην Ευρώπη, μόνο αριστερόστροφες ή ακραία κεντρώες, όπως του Ολάντ και του Ρέντσι. Αυτό που απομένει είναι οι ριζοσπαστικά αριστεροί συνασπισμοί, όπως οι Die Linke στη Γερμανία και η Λίστα Τσίπρα L’altra Europa con Tsipras) στην Ιταλία, μαζί με τα νέα κινήματα κατά της λιτότητας, όπως οι Podemos. Aποτελούν και τη μοναδική ελπίδα για την Ευρώπη.

ΑΡΘΡΟ Του ΜΠΕΝΤΕ: "Η παγκόσμια οικονομία σήμερα είναι μια «φούσκα» και βασίζεται σε αέρα, όχι σε παραγωγή"

Η παγκόσμια οικονομία σήμερα είναι μια «φούσκα» και βασίζεται σε αέρα, όχι σε παραγωγή * 

Η αλλαγή της κοινωνίας πρέπει να γίνει στα θεμέλιά της. Πρέπει να αλλάξουμε το αξιακό μας σύστημα

Ο κεντρικός κερδοσκοπικός μηχανισμός είναι η «περίφημη» τράπεζα Goldman SachsΗ κοινωνία μας είναι δομημένη με βάση την οικονομία και όχι τον άνθρωπο. Η οικονομία σήμερα έχει αποκτήσει ολοκληρωτικά κυριαρχικό ρόλο στην κοινωνία. Οικονομία που σέρνει την πολιτική, την κοινωνία και τον άνθρωπο με το «αόρατο χέρι» της. Ζούμε σε μια κερδοσκοπο-κινούμενη κοινωνία.

Για να κατανοηθεί καλύτερα η γιγάντωση του «τέρατος» της οικονομίας είναι χαρακτηριστικό ότι το 1970 το 90% του διεθνούς κεφαλαίου διαχεόταν στο εμπόριο και σε μακροπρόθεσμες επενδύσεις, άλλες περισσότερο άλλες λιγότερο παραγωγικές, και το 10% διοχετευόταν σε κερδοσκοπικές δραστηριότητες. Από το 1990 και μετά, τα νούμερα αυτά αντιστράφηκαν. Μαζί προήλθε και η γιγάντωση του εμπορευματικού, καταναλωτικού και προπαγανδιστικού ορυμαγδού. Η παγκόσμια οικονομία σήμερα είναι μια «φούσκα» και βασίζεται σε αέρα, όχι σε παραγωγή. Αυτή η οικονομία την οποία ζούμε δεν αφορά την πραγματική οικονομία, είναι χρηματοπιστωτική και τοκογλυφική, είναι δημιούργημα των διεθνών κερδοσκόπων και τοκογλύφων οι οποίοι κινούν την οικονομία και κατ' επέκτασιν την πολιτική, την κοινωνία και τον άνθρωπο. Είναι αυτοί που κατευθύνουν «τα πράγματα» και «κινούν» τον κόσμο.

Πρόκειται γα μια οικονομική μαφία που εξουσιάζει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ο πλανήτης μας έχει αφεθεί στο έλεος των καταστροφικών της ορέξεων. Μια οικονομική μαφία η οποία στον κόσμο δεν βλέπει ανθρώπους αλλά μόνο αριθμούς και κέρδη. Μπροστά στην καταστροφή της φύσης βλέπει μόνο κι άλλα κέρδη. Στο βωμό του κέρδους θυσιάζει κάθε ανθρώπινο, κοινωνικό ή περιβαλλοντικό κόστος χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Μια χούφτα άνθρωποι, τυφλωμένοι από την απληστία με ένα και μοναδικό θεό τους το κέρδος, πλήττουν τον πλανήτη και την ανθρωπότητα.

Δεν πρόκειται για οικονομικό σύστημα αλλά για κερδοσκοπικό σύστημα, καθώς και η οικονομία έχει μετατραπεί σε κερδοσκοπική οικονομία. Επίσης έχει γίνει πολύπλοκη με δυσνόητους όρους, ώστε να μην μπορεί να κατανοηθεί η ληστρική λειτουργία της.

Θωμάς Μπιζάς: Ο «πολυτασικός ΣΥΡΙΖΑ μας έφερε ως εδώ».. ( ο κάθε ένας όπως θέλει το παίρνει και αυτό). Του Θωμά Μπιζά*

Όσοι γνωρίζουν τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ, ξέρουν πως οι κρίσεις στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ συχνότερες από τις καλές στιγμές του.

Στον ΣΥΡΙΖΑ τσακωνόμαστε για το αν θα έχουμε έναν, ή 11 επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο , για το ποιος θα καταθέσει το ψηφοδέλτιο στον άρειο πάγο, για το ποιος θα είναι ο τέταρτος και ο πέμπτος στην σειρά υποψήφιος ευρωβουλευτής , για το ποιοι θα είναι υποψήφιοι δήμαρχοι σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, για το αν θα πρέπει να βγει αφίσα με το πρόσωπο του Τσίπρα , για το πόσοι θα ανέβουν στην εξέδρα, ακόμα και για το αν πρέπει να έχει αυτοκίνητο ο βουλευτής της Καστοριάς.

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι μαζί σε ένα ευρωψηφοδέλτιο 42 ανθρώπων , σε μια λίστα 13 περιφερειαρχών, σε ένα γραμματέα της κεντρικής επιτροπής.

Στην πραγματικότητα εδώ και πολλά χρόνια δεν συμφωνούμε πουθενά μεταξύ μας. Ακόμα και όταν συμφωνούμε, η κάθε τάση έχει διαφορετικά σχέδια για αυτήν την συμφωνία.

Για να υπάρξουν συμφωνίες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε πρώτα να συμφωνήσουν οι φύλαρχοι και μετά οι φυλές.

Θα μπορούσε λοιπόν, αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι ενιαίος μπροστά στις μεγάλες αποφάσεις της Κυβέρνησης;

Κακά τα ψέματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός δεν θα μπορούσε.

Αυτό που έγινε στην κοινοβουλευτική μας ομάδα είναι αυτό που γίνεται κάθε τρείς και λίγο στις Ο.Μ, στις Ν.Ε, στην Κεντρική Επιτροπή. Απλά ήταν θέμα χρόνου να γίνει και στην κοινοβουλευτική ομάδα …

Υπάρχουν ορισμένοι σύντροφοι που ισχυρίζονται πως αυτή είναι η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλοι σύντροφοι λένε πως αυτή η πολυτασικότητα μας έφερε ως εδώ.

Να με συγχωρούν αλλά διαφωνώ. Πολυτασικά κόμματα υπάρχουν και άλλα. Πολυτασικά κόμματα βρίσκονται σε όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος και όμως ο λαός τα έστειλε στα αζήτητα και ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν μας ψήφισε για τα ελαττώματα μας ο λαός. Μας ψήφισε για τα πλεονεκτήματα μας και ένα από αυτά ,(ίσως το ισχυρότερο) , είναι και το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα.

Βεβαίως πρέπει να επιδιώκουμε πάντα την σύνθεση των απόψεων , να ακούμε πάντα και την διαφορετική φωνή, να είμαστε ανοιχτοί σε ρεύματα ιδεών , να ακούμε ακόμα και την κριτική των αντιπάλων.

Μην μπερδεύουμε όμως την εσωτερική δημοκρατία και τον πλουραλισμό με την παραλυτική λειτουργία μηχανισμών και παραγόντων εντός του κόμματος.

Οι μηχανισμοί αντικατέστησαν και τελικά κατέστρεψαν την δημοκρατία στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ό,τι συμφωνία και να έφερνε ο Τσίπρας, δεν θα ικανοποιούσε το σύνολο της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Αυτοί που λένε πως η συμφωνία θα μπορούσε να περάσει ομόφωνα αν δεν είχε αναφορές στα εργασιακά, ή στα δάνεια , ή στον ΦΠΑ , ή στην Κυριακάτικη αργία, λένε ψέματα .

Ακόμα και όλα αυτά να μην τα είχε, ο καυγάς θα γινόταν για το κούρεμα του χρέους . Ακόμα και αυτό να υπήρχε, ο καυγάς θα γινόταν για το ευρώ, για την Παναρίτη, για τον Πανούση κλπ κλπ κλπ.

Αυτήν τη αλήθεια την ξέρουμε όλοι και όλες στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το ερώτημα είναι, υπάρχει λύση;

Η δική μου απάντηση είναι πως την λύση πρέπει να την αναζητήσουμε σε μια πορεία αλλαγής του ΣΥΡΙΖΑ .

Να πούμε όλοι μαζί όχι στο κόμμα των μηχανισμών και της παραλυσίας και να διεκδικήσουμε ένα πραγματικά δημοκρατικό και σύγχρονο αριστερό κόμμα . 

Υ.Γ Πάντα έλεγα ότι είναι πιο δύσκολο να αλλάξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ από το να αλλάξουμε την Ελλάδα. 

Την Ελλάδα την αλλάξαμε ήδη! Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας έφεραν τα πάνω κάτω σε όλη την Ευρώπη.

Τον ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν μπορέσαμε να τον αλλάξουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ σπαράσσεται από τους μηχανισμούς και τις παρασυναγωγές και παραμένει έτσι ακίνητος και ασάλευτος μέχρι τελικής πτώσης. 

ο Θωμάς Μπιζάς είναι μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ.

ΠΗΓΗ ΑΝΤΙ-ΔΡΑΣΗ

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ομάδα "Οικοσιαλιστική Αριστερά" ενώ συμφωνεί με την ανάλυση του Θωμά δεν είναι τόσο απαισιόδοξη όσο ο αρθρογράφος με την τελευταία παράγραφο. Υπάρχουν ακόμα δυνατότητες κοινών δράσεων και "πολιτικής συμβίωσης" κάτω από την ίδια ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ με την προϋπόθεση τη στήριξη της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού στις βασικές πολιτικές επιλογές. 

Η ομάδα "Οικοσιαλιστική Αριστερά" είχε σοβαρές αντιρρήσεις με αρκετά από τα θέματα που αφορούσαν του ΥΠΕΠΑΝ π.χ. νέο εργοστάσιο ενέργειας της ΔΕΗ από λιγνίτη κ.π αλλά είχε δώσει περίοδο χάριτος τόσο στην κυβέρνηση όσο και στον Υπουργό κ.Λαφαζάνη ]

Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα: Για την Αριστερά του 21ου αιώνα (ομιλία σε σεμινάριο στο Resistance Festival

Ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα επισκέφθηκε τη χώρα μας στις 19 και 20 Ιουνίου, προσκεκλημένος του Resistance Festival 2015 και μίλησε στην εναρκτήρια εκδήλωση του φεστιβάλ. Δεν ήταν όμως αυτή η μοναδική παρέμβαση του αντιπροέδρου του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας στην Αθήνα. Μιλώντας σε σεμινάριο που οργανώθηκε από το Resistance το Σάββατο 20 Ιουνίου με θέμα «Η Αριστερά στον 21ο αιώνα: Ρόλοι και νέα καθήκοντα», ο αντιπρόεδρος της Βολιβίας του Έβο Μοράλες εκφώνησε μια σημαντικότατη ομιλία που αποτελεί θεωρητικό και πολιτικό ντοκουμέντο σε διεθνή κλίμακα για τη σύγχρονη Αριστερά.

Συνομιλητές του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα στο σεμινάριο που πραγματοποιήθηκε σε μια κατάμεστη αίθουσα της Γεωπονικής, οι Σαμίρ Αμίν, Ταρίκ Αλί και Ρούντι Ρινάλντι.

Ο σημαντικός διανοούμενος της Αριστεράς και αντιπρόεδρος της Βολιβίας διατυπώνει στην ομιλία του πέντε σκέψεις για την Αριστερά της εποχής μας. Αναφέρεται στη σχέση μεταξύ κόμματος και κοινωνικών κινημάτων, θέτοντας το ζήτημα των σύγχρονων πολιτικών υποκειμένων και προχωρώντας σε μια σύγκριση με την έννοια του κόμματος όπως δομήθηκε τον προηγούμενο αιώνα. Μιλά για τη νέα εργατική τάξη αναλύοντας τα χαρακτηριστικά και τις μεταμορφώσεις της στις σημερινές συνθήκες. Προχωρά σε μια αναφορά για την Αριστερά σε σχέση με τις συγκεκριμένες ανάγκες που θέτει η ιστορική συγκυρία. Αναφέρεται στη δημοκρατία όχι ως μέσο ή εργαλείο αλλά ως χώρο οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Ακόμα, ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα σε μια εκτενή αναφορά του στη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη και την Ελλάδα, προχωρά σε ορισμένες συγκρίσεις και διαπιστώσεις για την κατάργηση της κυριαρχίας των χωρών από τους μεγαπαίκτες και τις αγορές. «Μην νομίζετε ότι η Τρόικα ενεργεί με καλή πίστη, ότι είναι ευέλικτη. Θέλουν να σας καταστρέψουν» τονίζει ο αντιπρόεδρος της Βολιβίας, που πρόσφατα υπέγραψε τη δήλωση προσωπικοτήτων για την ελληνική Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος, και προχωρά σε τρεις «προτάσεις προς τους Έλληνες». Προτάσεις που αποκτούν εξαιρετική σημασία και επικαιρότητα υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων και θα συζητηθούν.

Διαβάστε την ομιλία ΕΔΩ

Νάσος Ηλιόπουλος "Επιβίωση και απεγκλωβισμός"

Επιβίωση και απεγκλωβισμός

1. Ειλικρίνεια. Δεν μιλάμε για συμφωνία αλλά για σκληρή και άδικη συνθηκολόγηση. Είναι η συνθηκολόγηση ενός στρατού που πέντε μήνες παρά τα λάθη και τις αδυναμίες πάλεψε με ότι είχε ενάντια σε ένα συντριπτικό συσχετισμό δύναμης. Εδώ που είμαστε δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις διεξόδου. Ένα τάγμα που έχει πέσει σε ενέδρα, ακόμα και αν αυτό οφείλεται και σε λάθος σχεδιασμούς, το πρώτο που έχει να κάνει είναι να επιβιώσει και μετά να σπάσει τον αποκλεισμό. Δεν υπάρχει ατομικός δρόμος εξόδου. Συλλογική επιβίωση και απεγκλωβισμός.

2. Σοβαρός σχεδιασμός από τώρα για όλα τα πιθανά αντισταθμιστικά που μπορούμε να πάρουμε για να ελαφρύνουμε το βάρος που θα πέσει στο λαό. Σχεδιασμός για όλα τα «κενά» που δεν «βλέπει» η συμφωνία και μας αφήνουν χώρο για να κινηθούμε π.χ. μεγάλη πρωτοβουλία για κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία.

3. Επιχείρηση «σοκ και δέος» στο εσωτερικό. Χτύπημα όλου του παλιού μπλοκ εξουσίας. Πέρα από τα όρια της συμφωνίας πρέπει να τσακίσουμε τον αντίπαλο στο εσωτερικό και μέσα από αυτή τη σύγκρουση να κερδίσουμε χώρο και οξυγόνο για τον κόσμο της εργασίας και τους συμμάχους του.

4. Συλλογικό σχέδιο που θα επιτρέψει μέχρι τον χειμώνα να απεγκλωβιστούμε από το σημερινό ασφυκτικό πλαίσιο.

5. Όλα τα παραπάνω χρειάζονται και εσωτερική αναδιάταξη δυνάμεων. Αναδιάταξη σε κατεύθυνση μάχης. Δεν υπάρχει περίπτωση να δοθεί αυτή η μάχη όταν επιλέγουμε οι άνθρωποι που δεν πίστευαν στο «όχι», όπως η διαπραγματευτική ομάδα και το οικονομικό επιτελείο, να έχουν την ευθύνη της διαχείρισης.

Υγ1: μπορούμε να ζήσουμε, να αντιμετωπίσουμε και να ανατρέψουμε ένα μισό πραξικόπημα; Το πραξικόπημα που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες είχε δύο στόχους. Να υπογραφεί μνημόνιο και να πέσει η κυβέρνηση. Η σημασία του δεύτερου στηρίζεται στην ανάγκη του να μπορεί να υλοποιηθεί το πρώτο. Χωρίς ένα πολιτικό προσωπικό που πιστεύει στο σχέδιο όλοι ξέρουν ότι θα προκύπτουν και από τα μέσα ζητήματα, καθυστερήσεις και προσπάθειες επανασχεδιασμού. Η εισβολή του λαού μέσα από το δημοψήφισμα κατάφερε σε πρώτο χρόνο να ακυρώσει το δεύτερο σκέλος του πραξικοπήματος. Αρά βρισκόμαστε σε μία οριακή ισορροπία όπου είτε θα ολοκληρωθεί το πραξικόπημα με την ανατροπή της κυβέρνησης είτε θα ανατραπεί το πρώτο μισό του πραξικοπήματος.

Υγ2: Είχε νόημα το δημοψήφισμα; Ένα όμορφο τραγουδάκι λέει ότι «η φτώχια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει». Η ρωγμή που άνοιξε αυτό το δημοψήφισμα είναι η μοναδική μας ελπίδα. Έδειξε ότι σε αυτό τον τόπο η «φτώχεια δεν νιώθει ότι φταίει». Αυτό μετασχηματίζει την «φτώχεια» σε μία επικίνδυνη δύναμη. Μέσα από τη διαδικασία της σύγκρουσης που πυροδότησε το δημοψήφισμα, δημιουργήθηκε η μοναδική δύναμη που μπορεί να μας βοηθήσει να βγούμε από τον βούρκο που θέλουν να μας βουλιάξουν.

7 Συμπεράσματα "ΟΙ άνθρωποι αυτοί [της ΕΕ] δεν είναι φίλοι μας, ούτε φίλοι της δημοκρατίας"

Αντιγράφουμε τις σκέψεις του δημοσιογράφου Άγγελου Τσέκερη από το FB

Ορισμένες σκέψεις.

1.Η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου δεν είναι ούτε της άποψης «ο Τσίπρας έχει προαποφασίσει για grexit», ούτε «ο Τσίπρας έχει προαποφασίσει για υποταγή». Καταλαβαίνει ότι ο Τσίπρας παίζει το κεφάλι του και γι αυτό τον στηρίζει. 

2.Το πρόγραμμα ρίχνει κάποια βάρη στους έχοντες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι μη έχοντες μπορούν να σηκώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί.

3.Η πτώση της κυβέρνησης είναι τεράστια επιθυμία της ΕΕ. Βάρκιζα αυτή τη στιγμή δεν είναι να υπογράψεις, Βάρκιζα είναι να τα παρατήσεις και να φύγεις. 

4.Η πολιτική διαχείριση της λιτότητας θα είναι δύσκολη, αλλά η αριστερά πρέπει να κυβερνήσει. Υπάρχουν πράγματα να γίνουν, και υπάρχει και εμπιστοσύνη από τον κόσμο που δεν πρέπει να την προδώσουμε. Η επόμενη δημοσκόπηση θα το δείξει. 

5.Η αριστερά πρέπει να επανεξετάσει την ανάλυσή της για την ΕΕ. ΟΙ άνθρωποι αυτοί δεν είναι φίλοι μας, ούτε φίλοι της δημοκρατίας. Το ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να μας τη φέρουν, είναι αυτονόητο και πρέπει να έχουμε αντισχέδιο. 

6.Η κυβέρνηση έκανε συμβιβασμό. Το κίνημα για την υπεράσπιση της κοινωνίας, δεν έχει κάνει κανέναν συμβιβασμό και οφείλει να συνεχίσει την πίεση και τον αγώνα. 

7.Τέτοιες ώρες, χρειάζεται περισσότερη κουβέντα και λιγότερη ανθρωποφαγία. Όποιος δεν μιλάει ωραία, ανεξαρτήτως απόψεων, μπλοκάρεται.

NAI στην αειφόρο ανάπτυξη - ΟΧΙ στις πολιτικές υποταγής της χώρας μας | ΤΟ αληθινό πρόσωπο του καπιταλισμού: Βία, Κοινωνική αναλγησία, Βαρβαρότητα | ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα - ΟΧΙ στους εκβιασμούς

• Στηρίζουμε το Δημοψήφισμα 
• Λέμε όχι στο αληθινό πρόσωπο του   καπιταλισμού: Βία, Κοινωνική αναλγησία, Βαρβαρότητα 
•   ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα - ΟΧΙ στους εκβιασμούς 

Αργύρη Αργυριάδη: Κοινωνικός ή Lifestyle Αναρχισμός: 20 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση | Μάρεϋ Μπούκτσιν (Murray Bookchin)

Μάρεϋ Μπούκτσιν (Murray Bookchin)

του Αργύρη Αργυριάδη [πηγή ΕΔΩ]

Η πρώτη διαπίστωση που θα μπορούσε να γίνει είναι ότι η αναγκαιότητα μια τέτοιας συζήτησης – διάλογου– προβληματισμού δεν θα υπήρχε σε τέτοιο βαθμό στις μέρες μας, αν ο Αναρχισμός παρέμενε ένα κοινωνικό κίνημα & και δεν εμφανιζόταν σαν ένα μητροπολιτικό & νεολαιίστικο φαινόμενο.

Από το τέλος της δεκαετίας του 60 & μετέπειτα ο αναρχισμός συνδέεται άμεσα με την νεανική εξέγερση, ψυχολογικοποίηται ως έκφραση για αποκλίνουσες προσωπικότητες, ταυτοποιήται με την ανομία & την καταστροφή. Χάνοντας τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του, ο αναρχικός χώρος αποκόβεται από τον κόσμο της εργασίας (πεδίο που είχε ιδιαίτερη βαρύτητα για τους αναρχικούς και προσέδωσε ένα σημείο πρακτικής εφαρμογής έναντι ενός υπερφίαλου ρομαντισμού: Βλέπε Ισπανία).

Από την δεκαετία του 80 και ύστερα, τα κατάλοιπα του Punk δημιουργούν μια στρατιά απογοητευμένων νεολαίων, η οποία στην συνέχεια αφομοιώνεται και γίνεται μόδα καταλήγοντας στην ενδυματολογική έκφραση ενός fashion (μοδάτου) αναρχισμού με βασικό χαρακτηριστικό την προβολή του αναρχικού άλφα σε κύκλο ως στιλιστική έκφραση.

Η δεκαετία του 90 βρίσκει τον αναρχικό χώρο να συρρικνώνεται ακόμα περισσότερο και να βρίσκεται διαρκώς σε μια ταυτολογική αναζήτηση που συνεχίζεται έως τις μέρες μας. Η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, με το τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού, δημιουργεί στον αναρχικό χώρο μια νέα δυναμική, που άλλοι την εκλαμβάνουν ως ευκαιρία για συνέχιση του αγώνα με στόχο οι αναρχικές ιδέες επιτέλους να βγουν ξανά στο προσκήνιο. Ενώ στο αντίποδα, κάποια κομμάτια του αναρχικού χώρου, να θεωρούν την κατάρρευση του σοσιαλιστικού ιδεώδους σαν την αφετηρία για μια ενδελεχή μετεξέλιξη του αναρχικού προτάγματος και την δημιουργία ενός καινούργιου αναρχισμού, προσανατολισμένου στην νέα εποχή.

Στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα ο Αναρχισμός που είχε ήδη μεταβληθεί σε lifestyle Αναρχία, μετατοπίζεται ακόμα πιο πολύ και μεταστοιχειώνεται σε «Νέα Αναρχία» ακόμα πιο άγρια, πιο «μαύρη, μηδενιστική και «αντικειμενική» αφού είναι εναντίων όλων εχθρών και φίλων, αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν.

Ως αποτέλεσμα, η έλλειψη στρατηγικής κατεύθυνσης, σε συνδυασμό με την ανάγκη επανακαθορισμού της ταυτότητας, οδήγησε πολλούς νέους επί το πλείστον αναρχικούς να στραφούν σε επιμέρους ζητήματα δευτερεύουσας σημασίας για τον κοινωνικό επαναστατικό αγώνα, δημιουργώντας ένα σκληροπυρηνικό τρόπο αντίληψης, θεώρησης & στάσης πραγμάτων, χαρακτηριζόμενο από τον αρνητισμό & την εσωστρέφεια.

Στον αντίποδα αυτό, αναρχικοί παλαιότερης γενιάς όπως το Chaz Bufe το 1987 με το βιβλίο του «ακούστε αναρχικοί» ή ο Μ Μπούκτσιν το 1995 με το «Κοινωνικός η lifestyle Αναρχισμός», προσπάθησαν από την μεριά τους να αναλύσουν & να καταδείξουν αυτό το φαινόμενο, να προειδοποιήσουν και να κρούσουν τον κώδωνα, για τους κινδύνους που κατά την άποψη τους εγκυμονεί αυτή η νέα πραγματικότητα στον αναρχικό χώρο.

Είναι γεγονός πως η στροφή μεγάλου μέρους των αναρχικών της νέας εποχής, από τον κοινωνικό αγώνα στην εσωτερική αναζήτηση ενός εγωτικού τρόπου ζωής, η παρελθοντολογική ωραιοποίηση ενός ιδανικού μα πρωτόγονου κόσμου, φυτοφαγίας, παγανισμού, άρνησης της τεχνολογίας – της επιστήμης & της εκπαίδευσης, και γενικά επιστροφή προς τα πίσω καθώς και η μυθολογία της βίας, οδήγησαν τον αναρχικό χώρο να μοιάζει ως ένα κλειστό αντικοινωνικό γκέτο επαναστατημένων παιδιών χωρίς αιτία.

Σήμερα αρκετά χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου του Μπούκτσιν & την πρώτη του μετάφραση στα Ελληνικά, το δίλλημα κοινωνικός ή lifestyle αναρχισμός, συνεχίζει όχι μόνο να απασχολεί τον αναρχικό χώρο σε τοπικό όσο και διεθνές επίπεδο, αλλά έχει πάρει διαστάσεις ενός πραγματικά ιδιαίτερα καυστικού ζητήματος.

Θα πρέπει να επισημάνουμε εδώ, ότι η διάγνωση των χαρακτηριστικών του lifestyle αναρχισμού της Αμερικής από τον Μπούκτσιν έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με την Ελληνική πραγματικότητα χωρίς όμως να είναι και εξ ολοκλήρου ίδια μιας και η Ελλάδα έχει σαφής και διακριτές ιδιαιτερότητες. Ακόμα στην Ελλάδα δεν έχουμε φτάσει στο σημείο να χορεύουμε γυμνοί γύρω από φωτιές, νύχτες με πανσέληνο, εξυμνώντας την μια και μοναδική μάνα γη ως έκφραση του ύψιστου πρωτόγονου αναρχικού ιδεώδους. Αλλά κάποιοι ζητάνε την καταστροφή του ηλεκτρισμού ως επαναστατικό πρόταγμα. Έχουμε φτάσει όμως, να κάνουμε άλλα πράγματα όπως η θεαματική βία, η σύγκρουση για τη σύγκρουση κλπ. Να λασπολογούμε, να βιαιοπραγούμε μεταξύ μας και άλλες τέτοιες μορφές επαναστατικού μεγαλείου.

Παρ’ όλες όμως τις μικροδιαφορές η ουσία παραμένει η ίδια: Ένα κοινωνικά αποκρουστικό αποτέλεσμα για το οποίο κανένας Αναρχικός δεν μπορεί να υπερηφανεύεται.

Μερικά από τα χαρακτηριστικά (ψυχοκοινωνικά, γνωστικά & συμπεριφορικά) του Ελληνικού lifestyle αναρχισμού είναι:

Περιοδικό "ΟΙΚΟΤΡΙΒΕΣ" | Θέματα πολιτικής Οικολογίας και Αριστεράς | Ένθετο περιοδικό της ΑΥΓΗΣ

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα ΕΔΩ.

Το πρόσφατο τεύχος 17 ΕΔΩ

Προτεινόμενα άρθρα α) Για τα ΕΛΠΕ [ΕΔΩ] β) Ο σοσιαλισμός δεν είναι εφικτός σε έναν ερειπωμένο πλανήτη [ΕΔΩ] γ) Για την οικονομική αποτίμηση της φύσης [ΕΔΩ]

02-04 Ιουνίου: ''Ημερίδες Μελέτης'' της Ευρωομάδας της Αριστεράς με θέμα εναλλακτικές λύσεις για το χρέος της Περιφέρειας – Συμπαράσταση στον Ελληνικό λαό

Δείτε το πρόγραμμα ΕΔΩ  - στα αγγλικά με τις συμμετοχές ΕΔΩ

Η ενωτική κινηματική αριστερά μεγάλη κερδισμένη ​των ισπανικών εκλογών!

Η ενωτική κινηματική αριστερά μεγάλη κερδισμένη ​των ισπανικών εκλογών!

Του Γιώργου Μητραλιά [ΕΔΩ]

Αυτός κι αν ήταν πολιτικός σεισμός! Η διαπίστωση είναι γενική αλλά δεν λέει όλη την αλήθεια. Η κατάρρευση της ισπανικής δεξιάς και του ισπανικού νεοφιλελεύθερου δικομματισμού ταυτόχρονα με την άνοδο του Podemos, και σε αισθητά μικρότερο βαθμό των δεξιότατων Ciudadanos, είναι μόνο η μισή αλήθεια, η μισή πραγματικότητα που βγήκε από τις κάλπες των προχτεσινών ισπανικών δημοτικών και περιφερειακών εκλογών. Η άλλη μισή, και ίσως ακόμα πιο σημαντική, είναι οι εκπληκτικές επιδόσεις, και συχνά ο θρίαμβος των ενωτικών συνδυασμών των κοινωνικών κινημάτων και της κινηματικής αριστεράς σε δεκάδες πόλεις σε όλη τη χώρα!

Φυσικά, στις περισσότερες περιπτώσεις, το Podemos μετείχε σε αυτά τα ενωτικά ψηφοδέλτια της (πολύ) ριζοσπαστικής αριστεράς. Όμως, πάει πολύ να αποδίδονται στο κόμμα του Πάμπλο Ιγκλέσιας –όπως το κάνουν τα ελληνικά, και όχι μόνο, ΜΜΕ- θρίαμβοι όπως π.χ. εκείνοι της Άντα Κολάου (Ada Colau) στη Βαρκελώνη ή της Μανουέλα Κάρμενα (Manuela Carmena) στη Μαδρίτη. Έτσι, δεν είναι μόνο ότι ούτε η μια ούτε η άλλη δηλώνουν μέλη του Podemos και δεν χάνουν ευκαιρία για να διευκρινίσουν ότι το Podemos είναι απλώς μια από τις «συνιστώσες» των συνδυασμών τους. Είναι και ότι αυτοί οι ενωτικοί συνδυασμοί «από τα κάτω» άρχισαν να ετοιμάζονται, πάντα με ανοικτές και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, και να λειτουργούν πολύ έως αρκετά πριν προσχωρήσει σε αυτές το Podemos.

Στη πραγματικότητα, όλα άρχισαν τουλάχιστον πριν από ένα χρόνο (!) όταν εμφανίστηκε στο καταλανικό προσκήνιο η κίνηση Guanyem Barcelona (που αργότερα μετονομάστηκε σ

​το σημερινό​Barcelona en Comu) με διακηρυγμένο στόχο να κερδηθεί ο δήμος της Βαρκελώνης στις εκλογές της 25ης Μαΐου 2015. Πρωτεργάτρια αυτής της ακραιφνώς κινηματικής πρωτοβουλίας, που δήλωσε ευθύς εξ αρχής ότι απέκλειε κατηγορηματικά τη προοπτική να είναι μια εκλογική συμμαχία κομμάτων της αριστεράς, ένα απλό άθροισμα κομματικών συμβόλων, ήταν η 40χρονη Άντα Κολάου, που είχε γίνει γνωστή για τη δράση της επικεφαλής του (μαζικού) κινήματος ενάντια στις εξώσεις (Plataforma de Afectados por la Hipoteca). Πολύ γρήγορα, η αρχική επιτυχία αυτού του εγχειρήματος κοινωνικών κινημάτων και κινητοποιημένων πολιτών, άρχισε να «δημιουργεί σχολή» και να βρίσκει μιμητές και σε άλλες πόλεις (1). Πρώτα στη Μαδρίτη με το όνομα Municipalia, αμέσως μετά στη Σαραγόσα, στη Βαλένθια, κ.α. Η αρχή είχε γίνει, η δυναμική είχε απελευθερωθεί με αποτέλεσμα τα κόμματα (Podemos, Ενωμένη Αριστερά,…) να αναγκάζονται να ακολουθούν άλλοτε πρόθυμα και άλλοτε ασθμαίνοντα…

Το ότι τα ενωτικά κινηματικά σχήματα όχι μόνο δεν ταυτίζονται με το Podemos, αλλά κι ότι έχουν μεγαλύτερη απήχηση από οποιοδήποτε κόμμα ή οργάνωση της ισπανικής αριστεράς αποδεικνύουν και ορισμένα πολύ χειροπιαστά γεγονότα. Όπως π.χ. η απλή σύγκριση του εκλογικού αποτελέσματος του Podemos και του ενωτικού συνδυασμού Ahora Madrid της δικαστίνας Μανουέλα Κάρμενα στην πόλη της Μαδρίτης. Έτσι, ενώ ο ενωτικός συνδυασμός για το δήμο της Μαδρίτης παίρνει 519.000 ψήφους, ο συνδυασμός του Podemos για την περιφέρεια της Μαδρίτης παίρνει -στις ίδιες ακριβώς κάλπες- μόλις 285.000 ψήφους. Η διαφορά είναι τεράστια και πολύ εύγλωττη…

Όμως, υπάρχει και μια συνέχεια που, έστω και έμμεσα, μας αφορά. Πρόκειται για τις μεγάλες προγραμματικές διαφορές που χωρίζουν το Podemos από τις ενωτικές κινηματικές αυτοδιοικητικές συσπειρώσεις. Έτσι, ενώ η ηγετική ομάδα των Ιγκλέσιας, Ερεχόν και –μέχρι πρότινος- Χουάν Κάρλος Μονεδέρο αυτοορίζεται ως «σοσιαλδδημοκρατική» και ενεργεί αναλόγως, τόσο το Ahora Madrid όσο και το Barcelona en Comu έχουν ένα πρόγραμμα τουλάχιστον ακροαριστερό, αν όχι ελευθεριακό. Ένα παράδειγμα: Από τις αρχές του περασμένου Οκτωβρίου, η ηγεσία του Podemos δεν κάνει πια ούτε καν νύξη για κάποια έστω «απομείωση» του ισπανικού δημόσιου χρέους. Αντίθετα, οι ενωτικοί κινηματικοί συνδυασμοί, που προέρχονται από τα σπλάχνα του μαζικού ισπανικού κινήματος «No debemos-No Pagamos!” για το λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους, αμφισβητούν ανοικτά τη νομιμότητα αυτού του χρέους. ΄Ετσι, δεν είναι διόλου τυχαίο ότι οι θριαμβευτές και πρωταγωνιστές των προχτεσινών εκλογών, με πρώτη και καλύτερη τη νέα δημαρχίνα της Βαρκελώνης Άντα Κολάου (2) είναι μεταξύ των πρώτων ξένων προσωπικοτήτων που έσπευσαν να δηλώσουν την υποστήριξή τους στην ελληνική Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους, υπογράφοντας το δικό της «Κάλεσμα υποστήριξης στην Ελλάδα που αντιστέκεται και στην ελληνική Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους. Για το δικαίωμα των λαών να ελέγξουν το δημόσιο χρέος», που κυκλοφορεί παγκοσμίως εδώ και τρεις βδομάδες με αξιοσημείωτη επιτυχία. Και όχι μόνον αυτό. Το δεξιό «φρούριο» που ήταν επί δεκαετίες η τρίτη μεγαλύτερη ισπανική πόλη, η Βαλένθια, κατακτήθηκε από το αριστερό τοπικό κόμμα «Compromis», οι ηγέτες του οποίου έσπευσαν και αυτοί να υπογράψουν το Κάλεσμα της ελληνικής Επιτροπής Αλήθειας για ένα ιδιαίτερο λόγο: Επειδή κεντρική προεκλογική υπόσχεσή τους είναι να δημιουργήσουν ανάλογη επιτροπή αλήθειας για τον έλεγχο του δημόσιου χρέους της αυτόνομης περιφέρειάς της Βαλένθια (Pais Valencia)!

Αν και προσωρινό, το συμπέρασμα είναι λοιπόν συμπέρασμα ουσίας και μας ενδιαφέρει άμεσα: ο ισπανικός πολιτικός σεισμός της 24ης Μαΐου 2015 μπορεί να δώσει παραπάνω από μια ανάσα στη σκληρά δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία και κυβέρνηση. Υπό έναν όμως όρο: Να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αξιοποιήσουμε, καθότι οι μόνοι υπαρκτοί σύμμαχοι στους οποίους μπορούμε να βασιστούμε είναι τα ριζοσπαστικά ενωτικά κινήματα που θριάμβευσαν προχτές στη Βαρκελώνη, στη Μαδρίτη, στη Σαραγόσα, στο Κάδιξ, στην Ελ Φερόλ, στην Λα Κορούνια, στην Κομποστέλα και σε τόσες άλλες μικρές και μεγάλες ισπανικές πόλεις…

(1) Βλέπε, μεταξύ άλλων, το άρθρο μας της 5ης Ιουλίου 2014 «Με πυροδότη το Podemos - 40 μέρες ισπανικής κοσμογονίας»: www.contra-xreos.gr/arthra/600-me-pyrodoth-to-pademos.html).

(2) Άλλοι επιφανείς Καταλανοί, ηγέτες του κινήματος για την ανεξαρτησία της Καταλονίας και στενοί συνεργάτες της Άντα Κολάου, που στηρίζουν την ελληνική Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος είναι ο μέντοράς της Αρκάντι Ολιβέρες, η Τερέσα Φορκάντες, ο Ζεράρντο Πισαρέλο. Το Κάλεσμα έχουν επίσης υπογράψει ο Νταβίντ Φερνάντεθ, ηγέτης της ακροαριστερής ελευθεριακής CUP που τριπλασίασε τις δυνάμεις της στην Καταλονία, ο Πάμπλο Ετσενίκε που ηγήθηκε –με μεγάλη επιτυχία- του συνδυασμού του Podemos στην Αραγονία, η επικεφαλής του Compromis στην περιφέρεια της Βαλένθια Μόνικα Όλτρα, καθώς και αρκετές εκατοντάδες καθηγητές πανεπιστημίου, συνδικαλιστές και γνωστοί διανοούμενοι.

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης της Γένοβας | Εκδήλωση στη μνήμη του Δευτέρα 25 Μαΐου 2015

Μιχάλης Παπαγιαννάκης (1941 – 2009): Μεταρρυθμιστής, Ευρωπαϊστής και αριστερός ακτιβιστής | ΑΠΕ-ΜΠΕ / ΜΑΡΙΑ ΜΑΡΟΓΙΑΝΝΗ

του Δημήτρη Ψαρρά / ΕΦΣΥΝ

Η απουσία του Μιχάλη Παπαγιαννάκη από τα πολιτικά πράγματα εξακολουθεί να είναι αισθητή, έξι χρόνια από τον θάνατό του.

Ο λόγος είναι ότι ο Παπαγιαννάκης, με το προσωπικό του παράδειγμα, εισήγαγε έναν ιδιότυπο σύγχρονο τρόπο αριστερής πολιτικής, η οποία συνδύαζε στοιχεία μετριοπάθειας και εμμονής στον ευρωπαϊσμό, με τολμηρά ανοίγματα στα οικολογικά κινήματα και τα ριζοσπαστικά ρεύματα σκέψης, ενώ ποτέ δεν δίστασε να δηλώσει παρών στους αντιδημοφιλείς αγώνες μειοψηφιών εναντίον των χρόνιων ταμπού της ελληνικής κοινωνίας.

Για να ξαναθυμηθούμε αυτό τον υβριδικό συνδυασμό επιλέξαμε ένα μικρό παράδειγμα από το πλούσιο αρχείο του ως ευρωβουλευτή, το οποίο είναι προσβάσιμο στον δικτυακό τόπο των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ).

Ηταν καλοκαίρι του 2001, όταν η ευρωπαϊκή Αριστερά των κινημάτων έδωσε ραντεβού στη Γένοβα για να διαδηλώσει κατά της παγκοσμιοποίησης «από τα πάνω», τις μέρες που πραγματοποιούνταν η σύνοδος κορυφής των G-8.

Περισσότερα στην ΕΦΣΥΝ ΕΔΩ  και ΕΔΩ...

-----------------------------------

 Εκδήλωση στη μνήμη του Δευτέρα 25 Μαΐου 2015 ΕΔΩ

Τα ΕΛΠΕ δεν «αποτελούν στολίδι για την εθνική οικονομία», όπως δήλωσε ο ΥΠΕΠΑΝ κ. Λαφαζάνης | Είναι υπεύθυνα για το ΒΑΜΕ, το θάνατο τριών και τον τραυματισμό ακόμα τριών εργαζομένων

Τα ΕΛΠΕ δεν «αποτελούν στολίδι για την εθνική οικονομία», όπως δήλωσε ο ΥΠΕΠΑΝ κ. Λαφαζάνης - Είναι υπεύθυνα για το ΒΑΜΕ, το θάνατο τριών και τον τραυματισμό ακόμα τριών εργαζομένων.

Σεβόμενοι τους τρεις εκλιπόντες, τους οικείους των και τους άλλους τρεις τραυματισμένους στα διυλιστήρια υπογραμμίζουμε ότι τα ΕΛ.ΠΕ. έχουν την ευθύνη για το εργατικό ατύχημα. Η γνώμη μας είναι ότι τα ΕΛΠΕ δεν «αποτελούν στολίδι για την εθνική οικονομία» όπως δήλωσε ο ΥΠΕΠΑΝ κ. Λαφαζάνης όταν επισκέφτηκε τα διυλιστήρια στον Ασπρόπυργο, μετά το συμβάν (8/5/2015).

Ακόμα αν κάποιοι θεωρούν τα ΕΛΠΕ «στολίδι για την εθνική οικονομία», αυτό το «στολίδι» έγινε με τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων, την εκπομπή ρύπων, που υποβάθμισαν την ποιότητα του εδάφους, του υπεδάφους, της θάλασσας και της ατμόσφαιρας. 

Η υπόγεια ρύπανση από τα ΕΛΠΕ Ασπροπύργου (πρώην ΕΛΔΑ) στη Λίμνη Κουμουνδούρου και η αποξήρανση της μία εκ των δύο Λιμνών των αρχαίων Ρειτών, η προέκταση των ΕΛΠΕ Ελευσίνας (πρώην ΠΕΤΡΟΛΑ) προς την πλευρά της πόλης και των συχνών «συμβάντων» που παρατηρούνται στη λειτουργία τους, είναι μερικές «θυσίες» για να δημιουργηθεί αυτό το «στολίδι».

Ο εκμαυλισμός των συνειδήσεων για να συντελεστούν όλες αυτές οι «επιτυχίες» είναι ακόμα ένα «στολίδι» των ΕΛΠΕ.

Η βάση της συζήτησης για τα ΕΛΠΕ είναι να γίνει αποδεκτό από κάθε υπεύθυνο ότι:

• Υπάρχει πρόβλημα με τις συνθήκες εργασίας και ασφάλειας των εργαζομένων ιδιαίτερα εκείνων που δουλεύουν σε εργολάβους, 
• τα διυλιστήρια ρυπαίνουν την ευρύτερη περιοχή της Αττικής, 
• υπάρχουν δυσλειτουργίες που μπορεί να προκαλέσουν «Βιομηχανικό Ατύχημα Μεγάλης Έκτασης». 

Πάνω σε αυτή τη βάση θα πρέπει να εργαστεί η νέα διοίκηση των ΕΛΠΕ. Το να θεωρεί ο κ.Λαφαζάνης «στολίδι για την εθνική οικονομία» τα ΕΛΠΕ όχι μόνο κάνει λάθος αλλά ωραιοποιεί τις απαράδεκτες συνθήκες λειτουργίες τους, ανεξαρτήτως αν στη συνέχεια των δηλώσεων του υπόσχεται έλεγχο και μέτρα για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων.
[η ανάρτηση επικαιροποιήθηκε μετά το θάνατο του τρίτου εργαζόμενου 23/5/2015]

Αναστασία Φραντζεσκάκη: "Η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ είναι εκποίηση εθνικού πλούτου"

Αναστασία  Φραντζεσκάκη: 

"Η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ είναι εκποίηση εθνικού πλούτου"

Το λιμάνι του Πειραιά, ο ΟΛΠ, είναι ένα λιμάνι πολλαπλών δραστηριοτήτων με έντονο κοινωνικό ρόλο, που έχει αναπτυχθεί σε μία περιοχή με πυκνή οικιστική ανάπτυξη. Είναι ένα λιμάνι σφηνωμένο μέσα στην πόλη. Τόσο η οικονομική όσο και η πληθυσμιακή ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά είναι, διαχρονικά, άρρηκτα δεμένη με το μοντέλο ανάπτυξης του λιμανιού.

Ως προς τις πολλαπλές δραστηριότητες, στο λιμάνι λειτουργεί:

Το μεγαλύτερο τέρμιναλ κρουαζιέρας στην Αν. Μεσόγειο, από τα μεγαλύτερα της Μεσογείου και το πλέον άρτια εξοπλισμένο της χώρας. Από αυτό διακινούνται σε ετήσια βάση πάνω από 2 εκ. επιβάτες κρουαζιέρας. Στην ύπαρξή του και στις προσφερόμενες σε αυτό υποστηρικτικές υπηρεσίες στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό ο εθνικός συνολικός σχεδιασμός για την κρουαζιέρα. Το τέρμιναλ έχει υψηλό δείκτη κερδοφορίας. Το επενδυτικό του πρόγραμμα ύψους 130 εκ. ευρώ έχει εξασφαλίσει 95% χρηματοδότηση από την ΕΕ. Σε περίπτωση ιδιωτικοποίησης αυτή η χρηματοδότηση χάνεται.

Το μεγαλύτερο λιμάνι ακτοπλοΐας στην Ευρώπη. Από εδώ εξυπηρετείται το 96% των συνδέσεων με τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη. Μαζί με το πορθμείο του Περάματος η ετήσια κίνηση είναι 16 εκ. επιβάτες και 5 εκ. οχήματα. Η ακτοπλοΐα έχει κοινωνικό χαρακτήρα. Τα τιμολόγιά της είναι ελεγχόμενα από το κράτος. Σε σημαντικό βαθμό η δημιουργία των πολυδάπανων υποδομών της έχουν χρηματοδοτηθεί από άλλες κερδοφόρες δραστηριότητες.

Το μεγαλύτερο τέρμιναλ αυτοκινήτων στην Αν.Μεσόγειο με υψηλό δείκτη κερδοφορίας. Είναι το κέντρο διαμετακόμισης για τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα.

Η επισκευαστική Ζώνη Περάματος, όπου ο ΟΛΠ παρέχει το μεγαλύτερο μέρος της λιμενικής εγκατάστασης και δύο πλωτές δεξαμενές.

Επιπλέον, το λιμάνι διαθέτει δύο σταθμούς εμπορευματοκιβωτίων. Τα τελευταία πέντε χρόνια ο ένας από αυτούς είναι υπό τη διαχείριση της Cosco. Ωστόσο ο ΟΛΠ είχε κατασκευάσει και εξοπλίσει τον ένα από τους δύο, που παραχωρήθηκε μαζί με το πελατολόγιό του. Ο δεύτερος τερματικός σταθμός που αποπερατώθηκε το 2010, χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από τον ΟΛΠ και κόστισε 190 εκ. ευρώ. Αυτός παραμένει υπό την διαχείριση του ΟΛΠ.

Εντός των ορίων του ΟΛΠ υπάρχουν επίσης:

Το παράκτιο μέτωπο της περιοχής των Λιπασμάτων. Η κυβέρνηση πήρε πρόσφατα νομοθετική πρωτοβουλία για αξιοποίησή του προς όφελος των τοπικών κοινωνιών.

Ο αρχαιολογικός χώρος της Κυνόσουρας.

Από τον Πειραιά μέχρι το Πέραμα και τη Σαλαμίνα, ο ΟΛΠ συνιστά μια επιχείρηση ζωτικής σημασίας για την ευρύτερη περιοχή. Διαχρονικά, εξάλλου, είναι ένας κερδοφόρς Δημόσιος Οργανισμός. Εχει πραγματοποιήσει και συνεχίζει να πραγματοποιεί με δικά του κεφάλαια μεγάλες επενδύσεις σε υποδομές, χωρίς καμία επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού. Παράγει θέσεις εργασίας είτε απευθείας στον Οργανισμό, είτε γύρω από αυτόν. Εξαιτίας δε του μη συγκεντρωτικού τρόπου λειτουργίας του επιτρέπει σε πολλές επιχειρήσεις ν΄αναπτυχθούν και προσφέρουν υπηρεσίες γύρω από αυτόν.

Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι ο ΟΛΠ είναι ένας οργανισμός με διπλή ταυτότητα. Είναι μία επιχείρηση του Δημοσίου με κοινωφελή χαρακτήρα, που παράλληλα αναπτύσσει και εμπορική δραστηριότητα. Σαν τέτοια έχει ρόλο και εξουσίες δημόσιας αρχής, διαχειρίζεται δηλαδή και εγγυάται δημόσια αγαθά που έχουν να κάνουν με ζωτικές λειτουργίες του κράτους όπως η εθνική ασφάλεια, ο έλεγχος των λιμενικών δραστηριοτήτων, η ναυσιπλοΐα, η ανάσυρση ναυαγίων, η σύνδεση των νησιών μας με την ηπειρωτική χώρα, ο τουρισμός, το εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο. Επιπλέον, είναι ο μόνος υπόλογος για την εφαρμογή και τήρηση του νομοθετικού πλαισίου σχετικά με το περιβάλλον, είναι χαρακτηρισμένος ως Πράσινο Λιμάνι και διαθέτει πιστοποίηση ISO για το περιβάλλον, όρος που αφαιρέθηκε από τη διακήρυξη, ώστε να γίνεται εμφανές ποιο θα είναι το αναπτυξιακό πλαίσιο στο οποίο θα ενταχθεί η επιδιωκόμενη ιδιωτικοποίηση.

Ο ΟΛΠ ασκεί μία σειρά από διοικητικές λειτουργίες που απορρέουν από το γεγονός ότι είναι δημόσια αρχή. Καμία ιδιωτική εταιρεία δεν μπορεί και δεν πρέπει να αναλάβει αυτό το ρόλο της δημόσιας αρχής. Είναι ανεπίτρεπτο, ακόμη και στα πλαίσια μιας πολιτικής ιδιωτικοποιήσεων, να μην υπάρχει μία Δημόσια Αρχή Λιμένος. Αυτός είναι ο κανόνας παντού στην Ευρώπη. Με την διαδικασία πώλησης του πλειοψηφικού πακέτου του ΟΛΠ που είναι ακόμη σε ισχύ και δεδομένου ότι η όποια πλειοψηφούσα εταιρεία γίνεται αυτομάτως κυρίαρχος του λιμανιού, όλες αυτές οι αρμοδιότητες και οι δημόσιες εξουσίες θα περάσουν στον ιδιώτη. Συνεπώς, η υφιστάμενη παγωμένη διαδικασία πώλησης του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών πρέπει να ακυρωθεί, ώστε να σχεδιαστεί σωστά η λιμενική πολιτική της χώρας. Οποιαδήποτε άλλη λύση στο πλαίσιο αυτής της προκήρυξης, όπως μείωση του ποσοστού ιδιωτικοποίησης από το 67% στο 51%, δεν εξασφαλίζει κανένα ζήτημα, αλλά δημιουργεί περισσότερα προβλήματα που η κοινωνία μας θα τα βρει πολύ σύντομα μπροστά της

Το μοντέλο της πώλησης των μετοχών οδηγεί στη δημιουργία ενός ισχυρού ιδιωτικού μονοπωλίου, ένα μοντέλο μοναδικό σε ολόκληρη την Ευρώπη, αν όχι και σε παγκόσμιο επίπεδο. Στην Ευρώπη παρόμοιο προηγούμενο καταγράφηκε σε ορισμένα λιμάνια της Βρετανίας την περίοδο της Θάτσερ, οπότε και κυριάρχησαν οι ακραίες νεοφιλελεύθερες αλλαγές. Και εκεί όμως είχε περιοριστεί σε λιμάνια που ήταν μόνο εμπορικά. Σε κάθε περίπτωση αυτό το μοντέλο έχει καταγραφεί σαν αποτυχημένο και έχει εγκαταλειφθεί από το 2000, η δε βιβλιογραφία αναφέρει εκτενώς τι προβλήματα δημιουργεί.

Τα προβλήματα αυτά αφορούν την ομαλή και απρόσκοπτη προσφορά του αγαθού της μεταφοράς. Συχνά το κράτος γίνεται όμηρος απαιτήσεων των ιδιωτικών εταιρειών, οι οποίες εκβιάζουν ώστε να δημιουργηθούν με δημόσια χρήματα υποδομές που εξυπηρετούν τα ιδιωτικά λιμάνια. Σε άλλες περιπτώσεις, όταν ιδιώτες «επενδυτές» δεν είχαν την αναμενόμενη κερδοφορία από τα λιμάνια που διαχειρίζονταν, ή ο προσανατολισμός τους άλλαζε, απλά τα εγκατέλειπαν, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις. Η Βρετανία έχει προσπαθήσει να «θεραπεύσει» ορισμένες από αυτές με τρεις μεταρρυθμίσεις, χωρίς ακόμη να έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Αποτίμηση του ΟΛΠ

Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται μια επικοινωνιακή πολιτική που υποβαθμίζει την προσφορά και την αναπτυξιακή δυνατότητα του δημόσιου ΟΛΠ, ώστε να διευκολυνθεί η εκχώρησή του. Καλλιεργείται έτσι ξανά μια υπέρμετρη προσδοκία για επενδύσεις που μπορούν να γίνουν στην περιοχή, κι αυτό ενώ σε μεγάλο βαθμό το επενδυτικό πρόγραμμα του ΟΛΠ έχει ολοκληρωθεί.

Με τι τρόπο αποτιμήθηκε άραγε, και από ποιους, η αξία του κεντρικού λιμανιού της χώρας; Αυτό δεν έχει απαντηθεί ποτέ δημόσια.

Σε αυτή τη συζήτησημ που οφείλει να είναι μία δημόσια συζήτηση, μπορούμε να βάλουμε μερικές αντικειμενικές παραμέτρους.

Η Καθαρή Παρούσα αξία του συμβολαίου της Cosco μόνο για τους προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ αποτιμάται σε 1 δις ευρώ. Οι υπόλοιπες δραστηριότητες του λιμανιού (κρουαζιέρα, ακτοπλοΐα διακίνηση αυτοκινήτων, ναυπηγοεπισκευή), μέσα από ποια διαδικασία αποτιμήθηκαν σαν εμπορική αξία, από ποιους και ποιο είναι άραγε το τελικό ποσό; Ο κοινωνικός ρόλος του λιμανιού πόσο αποτιμάται; Και ας μην αναφερθούμε στα γεωστρατηγικά συμφέροντα της χώρας, που βεβαίως δεν αποτιμώνται - αλλά με βάση τη μέχρι τώρα διαχείριση της υπόθεσης, δεν εξαιρούνται.

Πόσο αποτιμάται, λοιπόν, το λιμάνι του Πειραιά;

Η Αναστασία Φραντζεσκάκη είναι συντονίστρια του Τμήματος Ναυτιλίας του ΣΥΡΙΖΑ

ΠΗΓΗ: RED Notebook