Ντανιέλ Τανούρο: Ναόμι Κλάϊν, ο καπιταλισμός και το κλίμα: «Να που αυτό τα αλλάζει όλα» | Κριτική Βιβλιοπαρουσίαση

Το βιβλίο που η Ναόμι Κλάϊν αφιέρωσε στη κλιματική αλλαγή συνιστά ήδη ένα γεγονός (1). Η συγγραφέας της «Στρατηγικής του σοκ» καταγγέλλει σε αυτό την καπιταλιστική αναπτυξιακή λογική, την απληστία των πολυεθνικών του πετρελαίου, του άνθρακα και του φυσικού αερίου, καθώς και την υποταγή των κυβερνήσεων στα συμφέροντά τους. «Είναι πιο εύκολο να δεχτούν να αλλάξουν το κλίμα της γης με χαοτικό και καταστροφικό τρόπο παρά να δεχτούν τη προοπτική αλλαγής της θεμελιώδους λογικής του καπιταλισμού, που βασίζεται στην ανάπτυξη και στο κυνήγι του κέρδους», γράφει η Κλάϊν (σελ. 89). Για αυτήν, το πείσμα των κλιματο-σκεπτικιστών δεν πέφτει από τον ουρανό, αλλά οφείλεται στο ότι κατανοούν το γεγονός ότι ο σοβαρός αγώνας ενάντια στην υπερθέρμανση απαιτεί μια ριζική αλλαγή πολιτικής, με περισσότερη ρύθμιση, περισσότερο δημόσιο τομέα, περισσότερα κοινά αγαθά, περισσότερη δημοκρατία. Με αξίες διαφορετικές από εκείνες του ανταγωνισμού, της συσσώρευσης και του ο καθείς για τον εαυτό του. Πρόκειται για ένα μείζον έργο, η απήχηση του οποίου θα είναι σίγουρα σημαντική.

«Η επαναστατική δύναμη της κλιματικής αλλαγής»

Ο τίτλος είναι εύστοχος: «This changes everything» -αυτό αλλάζει τα πάντα. Η Ναόμι Κλάϊν καλεί την αριστερά, τους προοδευτικούς να αδράξουν την ευκαιρία που τους προσφέρεται μέσα σε αυτούς του δύσκολους καιρούς. Επειδή «η αλήθεια για τη κλιματική αλλαγή, γράφει, δεν ενοχλεί παρά μόνον εκείνους που ικανοποιούνται με το status quo»(αναφορά στο τίτλο του φιλμ του Al Gore: «Μια αλήθεια που ενοχλεί»). Για τους άλλους, «αν υπήρξε ποτέ μια κατάλληλη στιγμή για να προωθήσουν ένα σχέδιο που στοχεύει να γιατρέψει τον πλανήτη γιατρεύοντας ταυτόχρονα τις τσακισμένες οικονομίες μας και τις διαλυμένες κοινότητές μας, αυτή η στιγμή είναι τώρα» (σελ. 155). Η περιβαλλοντική κρίση προσθέτει «τον υπαρξιακό επείγοντα χαρακτήρα της» σε όλα τα προβλήματα. Κατά συνέπεια, «προσφέρει ένα συνολικό λόγο στον οποίο τα πάντα, από τη πάλη για καλές θέσεις απασχόλησης μέχρι τη δικαιοσύνη για τους μετανάστες, περνώντας από τις επανορθώσεις για τις ιστορικές αδικίες όπως η δουλεία και η αποικιοκρατία, μπορούν να ενσωματωθούν στο μεγάλο σχέδιο οικοδόμησης μιας μη τοξικής οικονομίας, που θα αντέχει στα χτυπήματα, πριν είναι πολύ αργά» (σελ. 154).

Πιο οξυδερκής από πολλούς αντικαπιταλιστές αγωνιστές, η Κλάϊν πιστεύει «στην επαναστατική δύναμη της κλιματικής αλλαγής» και έχει χίλιες φορές δίκιο. Απαγγέλλει ένα αμείλικτο και πολύ πειστικό κατηγορητήριο ενάντια στις μεγάλες περιβαλλοντικές ενώσεις –μερικές από τις οποίες κατηγορούνται ότι ενσωματώθηκαν στο σύστημα. Για εναλλακτική λύση προτείνει την οικοδόμηση μαζικών κινημάτων. Η συγγραφέας παραδέχεται ότι «εξακολουθεί να μην υπάρχει το είδος της αντιεξουσίας που θα έχει μια πιθανότητα να αλλάξει τη κοινωνία σε βαθμό που θα συγγενεύει με εκείνο που απαιτείται»(σελ. 156). Όμως, βλέπει προδρομικά γεγονότα στις ριζοσπαστικές κινητοποιήσεις ενάντια στον εξορυκτισμό και τα μεγάλα σχέδια υποδομών, που πληθαίνουν στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη. Το γεγονός ότι οι ιθαγενείς λαοί παίζουν συχνά ένα ρόλο-κλειδί σε αυτές τις κινητοποιήσεις είναι για την Κλάϊν μια πηγή ελπίδας, καθώς αυτοί οι λαοί έχουν μια θεώρηση της σχέσης με τη φύση διαφορετική από εκείνη της απόλυτης κυριαρχίας και του απόλυτου ελέγχου πάνω σε αυτήν που χαρακτηρίζει το καπιταλισμό και, πέρα από αυτόν, τη δυτική κουλτούρα από την εποχή του Διαφωτισμού.

Το «This changes everything» είναι ένα δυνατό βιβλίο. Θα μπορούσε να είναι ακόμα περισσότερο αν η συγγραφέας είχε αφιερώσει μερικές δεκάδες σελίδες για να εξηγήσει καθαρά το μηχανισμό της κλιματικής αλλαγής και να παρουσιάσει τις κύριες οικο-κοινωνικές συνέπειές της, αντί να μπει κατευθείαν στη καταγγελία των κλιματο-σκεπτικιστών. Μου φαίνεται πως εδώ χάθηκε η ευκαιρία να μορφώσουμε το ευρύ κοινό. Αλλά πρόκειται για μια λεπτομέρεια.

Ένα βιβλίο γεμάτο ένταση

Το «This changes everything» είναι, κατά βάση, ένα παθιασμένο βιβλίο. Η συγγραφέας το ομολογεί: «Είναι το πιο δύσκολο βιβλίο που μου έτυχε να γράψω, επειδή η έρευνα με οδήγησε να ψάξω να βρω ριζοσπαστικές απαντήσεις. Δεν έχω καμιά αμφιβολία για την αναγκαιότητά τους, αλλά αναρωτιέμαι κάθε μέρα κατά πόσο είναι πολιτικά εφικτές» (σελ. 26). Και πράγματι, η Κλάϊν αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε μια αντικαπιταλιστική εναλλακτική λύση αυτοδιαχειριζόμενη, αποκεντρωμένη, οικοσοσιαλιστική και οικοφεμινιστική, από τη μια, και σε ένα σχέδιο πράσινου ρυθμισμένου καπιταλισμού, βασισμένου σε μια μεικτή μετεγκατεστημένη οικονομία, εμποτισμένη από μια ιδεολογία της φροντίδας και της σύνεσης, από την άλλη. Αυτή η ένταση εκδηλώνεται σε όλο το βιβλίο. Μια επαναστατική πνοή διαπερνά την κατάληξή του, όταν η Κλάϊν παραλληλίζει –όπως ο Μαρξ στο Κεφάλαιο!- την πάλη ενάντια στη δουλεία με την πάλη ενάντια στην ιδιοποίηση των πόρων (σελ. 458 και συνέχεια). Όμως, γράφει αλλού πως «υπάρχει επαρκής χώρος για κερδοφορία σε μια οικονομία μηδενικού άνθρακα» και ότι το εμπόδιο στην οικολογική μετάβαση προέρχεται από «τα σημερινά επιχειρηματικά μοντέλα (business models)» (σελ. 252) –και άρα όχι από την ίδια την οικονομία (σελ. 95).

Αυτή η αμφιταλάντευση ίσως να έχει σχέση με την αντίληψη που φαίνεται να έχει η Κλάϊν για την ιδεολογία του εξουσιασμού της φύσης. Η συγγραφέας έχει απόλυτα δίκιο όταν θυμίζει ότι αυτή η ιδεολογία προϋπάρχει του καπιταλισμού. Όμως, ο καπιταλισμός είναι ακριβώς η μορφή με την οποία αυτή υπάρχει σήμερα. Από αυτό δεν απορρέει ότι η κατάργηση αυτού του τρόπου παραγωγής θα εξαλείψει αυτόματα τις «εξορυξιστικές» αντιλήψεις –αντίθετα, η πάλη για «να φροντίζουμε τη φύση με σύνεση» θα πρέπει να συνεχιστεί για μια μακρά περίοδο μετά από το τέλος αυτού του συστήματος. Ωστόσο, η εξουσιαστική ιδεολογία δεν αιωρείται στον αέρα, αλλά είναι ριζωμένη στις κοινωνικές δομές. Η αντι-εξορυξιστική ιδεολογική μάχη είναι άρρηκτα δεμένη με τη μάχη ενάντια στις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις. Ειδικά με τη μάχη ενάντια στη μισθολογική εκμετάλλευση –που είναι στη πραγματικότητα μια μορφή «εξορυξιστικής» λεηλασίας του φυσικού πόρου που ονομάζεται εργατική δύναμη.

Όχι, η Γερμανία δεν είναι πρότυπο

Τούτων λεχθέντων, πρέπει να το παραδεχθούμε ταπεινά: όλες και όλοι εκείνοι που στοχάζονται πάνω σε μια κοινωνική απάντηση στη κλιματική πρόκληση βρίσκονται αντιμέτωποι με την ένταση που αναφέρει η Ναόμι Κλάϊν στο πρόλογο του βιβλίου της. Αυτό είναι απόρροια του γεγονότος ότι υπάρχει σήμερα μια ιλιγγιώδης άβυσσος ανάμεσα στον ακραίο αντικαπιταλιστικό ριζοσπαστισμό των μέτρων που επιβάλλεται αντικειμενικά να ληφθούν για να αποφευχθεί μια τρομερή καταστροφή και στο επίπεδο συνείδησης της μεγάλης μάζας του πληθυσμού. Η ακολουθητέα στρατηγική για να ριχτεί μια γέφυρα πάνω από αυτή την άβυσσο είναι αντικείμενο συζήτησης, και θα πήγαινε πολύ να κάναμε το δάσκαλο στην Κλάϊν. Όμως, ένα πράγμα μου φαίνεται ξεκάθαρο: στο ζήτημα του «πολιτικά εφικτού», δεν είναι καλά πληροφορημένη όταν φέρνει την ενεργειακή πολιτική της κυβέρνησης Μέρκελ, που βασίζεται στα feed-in-tariff, σαν παράδειγμα «πολιτικής που παίρνει αποστάσεις από τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία» (σελ. 131).

Τα feed-in-tariff είναι υποχρεωτικά τιμολόγια, που κάνουν τον πράσινο ηλεκτρισμό ανταγωνιστικό προς το «βρώμικο» ηλεκτρισμό. Όπως και τα πράσινα πιστοποιητικά, συγκεκριμενοποιούν τη φιλελεύθερη ιδέα ότι αρκεί η ενσωμάτωση των «εξωτερικών συνεπειών» για γίνουν οικο-συμβατές οι επενδυτικές αποφάσεις που βασίζονται στο κόστος-αποδοτικότητα. Στο περιβαλλοντικό επίπεδο, αυτή η ιδέα είναι καταδικασμένη να αποτύχει επειδή βάζει την ανάπτυξη της αγοράς των πράσινων τεχνολογιών πάνω από τις προσπάθειες μείωσης της ενεργειακής κατανάλωσης. Στο κοινωνικό επίπεδο, το γερμανικό σύστημα χρηματοδοτείται από μια προσαύξηση (Umlage) που παρακρατείται από τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού. Όλα τα νοικοκυριά πληρώνουν, αλλά η προσαύξηση αντισταθμίζεται και με το παραπάνω για εκείνους που έχουν επενδύσει στις ανανεώσιμες, καθώς πουλάνε τον ηλεκτρισμό σε υψηλή τιμή, εγγυημένη από το κράτος για 20 χρόνια. Τα μη προνομιούχα στρώματα πληρώνουν λοιπόν για τα προνομιούχα (άτομα, συνεταιρισμούς ή επιχειρήσεις).

Είναι αλήθεια ότι οι γερμανικοί δήμοι παράγουν και πουλάνε και αυτοί πράσινη ενέργεια. Σε αυτή τη περίπτωση, η κοινωνία επωφελείται φυσικά από μια επιστροφή με τη μορφή υπηρεσιών. Πρόκειται για μια θετική πλευρά του συστήματος, που η Κλάϊν έχει δίκιο να υπογραμμίζει, αλλά αυτό δεν αρκεί για να κάνει τη Γερμανία παράδειγμα προς μίμηση. Τρεις χιλιάδες επιχειρήσεις απαλλάσσονται του 80% της Umlage (πράγμα που αντιπροσωπεύει ένα δώρο 4 μέχρι 5 δισεκατομμυρίων Ευρώ το χρόνο). Απέχουμε πολύ από το δίκαιο αίτημα που διατύπωσε η Κλάϊν: να πληρώσουν τα ορυκτά τη μετάβαση. Αντί για αυτό, η ενεργειακή πολιτική της Μέρκελ βαθαίνει τις ανισότητες. Γενικότερα, η κυβέρνηση της καγκελαρίου συνεχίζει τη σκληρή πολιτική που πρώτος εφάρμοσε ο συνασπισμός των Πρασίνων και της σοσιαλδημοκρατίας. Αυτή η πολιτική καταναγκάζει 8 εκατομμύρια ανθρώπους να δουλεύουν για λιγότερα από 8 ακαθάριστα ευρώ την ώρα. Η Γερμανία δεν είναι όντως ένα «πρότυπο που δείχνει πώς να αναπτύξουμε ιδιαίτερα γρήγορα πολύ αποκεντρωμένες κλιματικές λύσεις ενώ ταυτόχρονα πολεμάμε τη φτώχεια, την πείνα και την ανεργία», όπως η Κλάϊν ισχυρίζεται απερίσκεπτα (σελ. 136)…

Και αυτό δεν εκπλήσσει επειδή ένα τέτοιο «πρότυπο» δεν υπάρχει στο καπιταλισμό καθώς αυτός βασίζεται –το λέει πολλές φορές η Κλάϊν στο βιβλίο της- στη διπλή εκμετάλλευση της φύσης και της εργασίας. Το χάσμα ανάμεσα στον αναγκαίο ριζοσπαστισμό και στο πολιτικά εφικτό δεν μπορεί τελικά να καλυφθεί παρά μόνο με την ευκαιρία μιας μεγάλης κρίσης, μιας από εκείνες «τις εξαιρετικά σπάνιες και πολύτιμες στιγμές κατά τις οποίες το αδύνατο μοιάζει ξαφνικά δυνατό», όπως διαβάζουμε στο συμπέρασμα του βιβλίου. Εδώ, η συγγραφέας εγκαταλείπει το «πολιτικά εφικτό» για να ξαναγυρίσει στο ριζοσπαστισμό. Συμμεριζόμαστε την πεποίθησή της ότι μια τέτοια στιγμή θα έλθει, πως θα συμπέσει με μια ριζοσπαστική αμφισβήτηση της εξουσιαστικής ιδεολογίας και ότι «το πραγματικό ζητούμενο είναι να ξέρουμε τι θα κάνουν σχετικά με αυτό οι προοδευτικές δυνάμεις, ποια θα είναι η δύναμη και η εμπιστοσύνη με τις οποίες θα καταπιαστούν με αυτό το ζήτημα» ώστε «όχι μόνο να καταγγείλουν τον κόσμο όπως αυτός είναι σήμερα αλλά και να οικοδομήσουν τον κόσμο που θα μας διατηρήσει όλους στη ζωή» (σελ. 466). Πέρα από επιφυλάξεις και συζητήσεις που μπορεί να προκαλέσει στους οικοσοσιαλιστές, το βιβλίο της Ναόμι Κλάϊν είναι μια συμβολή μείζονος σημασίας σε αυτή τη μάχη.

(1) «This changes everything. Capitalism vs. the Climate», Alfred A. Knopf, Canada, 2014

Μετάφραση: Γ. Μητραλιάς

ΠΗΓΗ: www.contra-xreos.gr

--------------------------

Για το βιβλίο πληροφορίες πριν από την κυκλοφορία του ΕΔΩ 

Ελένη Πορτάλιου: ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η διαμόρφωση ενός εναλλακτικού αριστερού προγράμματος για τον πολιτισμό από τον ΣΥΡΙΖΑ προϋποθέτει αρχικά μια χαρτογράφηση της σημερινής πραγματικότητας στα βασικά στοιχεία που καθορίζουν την πολιτιστική παραγωγή, την κουλτούρα - με την ευρύτερη έννοια των σχετικών κοινωνικών αντιλήψεων και πρακτικών - καθώς και τα θέματα του πολιτισμικού αποκλεισμού. Σ’ αυτό το διευρυμένο πεδίο κατανόησης τίθενται οι γενικοί στόχοι ενός αριστερού κόμματος και οι ειδικότεροι που αφορούν στην πολιτιστική κληρονομιά, τα γράμματα και τις τέχνες. Καθορίζονται δηλαδή τόσο η γενική πολιτική όσο και τα όρια παρέμβασης του κράτους στον πολιτισμό.

Το κείμενο που ακολουθεί καταγράφει ένα προβληματισμό πάνω στην, κατά τη γνώμη μου, αναγκαία ευρύτερη προσέγγιση η οποία θα οδηγήσει στις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου, οι θέσεις αυτές πρέπει να αφορούν τόσο την κοινωνία όσο και τα συγγραφικά /καλλιτεχνικά/επιστημονικά και λοιπά συναφή με τον πολιτισμό επαγγέλματα, να αντιμετωπίζουν με ενιαία αντίληψη τους επιμέρους τομείς και να μην προκαταλαμβάνουν την εξειδίκευσή τους από τους καθ’ ύλην αρμόδιους θεσμούς που θα τις υλοποιήσουν.

Ελένη Πορτάλιου

Α.  ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ : ΟΙ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ

      ΤΗΣ  ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ο Raymond Williams στην εισαγωγή του γνωστού βιβλίου του «Culture and Society, 1780-1950» αναφέρεται στις πέντε λέξεις-κλειδιά : βιομηχανία, δημοκρατία, τάξη, τέχνη και κουλτούρα,  η σημασία των οποίων στη σύγχρονη κατασκευή των εννοιών είναι προφανής και οι αλλαγές στη χρήση τους, κατά την περίοδο που ο συγγραφέας μελετά, μαρτυρούν μια γενική αλλαγή στους χαρακτηριστικούς τρόπους της σκέψης πάνω στην κοινή ζωή. Η τέχνη  εξέφραζε πριν μια οποιαδήποτε ανθρώπινη δεξιότητα. Η Τέχνη σημαίνει τώρα ένα ιδιαίτερο σύνολο δεξιοτήτων που αναφέρονται στη φαντασία και τη δημιουργικότητα. Η λογοτεχνία, η μουσική, η ζωγραφική, η γλυπτική, το θέατρο συνιστούν διακριτό σύνολο από άλλες ανθρώπινες δεξιότητες και ο καλλιτέχνης είναι το πρόσωπο που τις εκφράζει. Η κουλτούρα συμπυκνώνει τις νέες σχέσεις οι οποίες δημιουργούνται στην αναδυόμενη βιομηχανική, ταξική, δημοκρατική κοινωνία αλλά και νοηματοδοτεί μια περιοχή προσωπικής και ιδιωτικής εμπειρίας, που επρόκειτο να επηρεάσει ιδιαίτερα το νόημα και την πρακτική της τέχνης ¹.  

Η κουλτούρα (culture) ως όρος εμφανίζεται εκ παραλλήλου με τον όρο πολιτισμός (civilization) και συχνά ο όρος culture μεταφράζεται ως πολιτισμός, ιδιαίτερα στα επιθετικά του παράγωγα (π.χ. cultural studies - πολιτισμικές σπουδές). Δεν πρόκειται για ένα απλό ζήτημα γλωσσικής απόδοσης αλλά ούτε και για αποσαφηνισμένες αυστηρά εννοιολογικές διαφορές στη μακριά χρήση των δύο όρων. Τα ίδια τα περιεχόμενα  των εννοιών είναι διαμφισβητούμενα και συχνά ορίζονται μεταξύ τους αντιθετικά.

Ο πολιτισμός χρησιμοποιείται ενίοτε ως γενικευτικός όρος - για παράδειγμα στο έργο του Παναγιώτη Κονδύλη «Η παρακμή του αστικού πολιτισμού»² ο συγγραφέας αναφέρεται σε όλες τις πολιτικές, κοινωνικές, ιδεολογικές και καλλιτεχνικές διαστάσεις μιας ιστορικής περιόδου και μιας τάξης. Υποκείμενος σε ιδεολογικές χρήσεις, ο πολιτισμός εμφανίζει μια υπεριστορική ακαμψία και περιβάλλεται με ένα απριόρι αξιακό φορτίο, αποτελεί την ανώτερη σφαίρα της κοινωνικής παραγωγής. Αντίθετα, η αναφορά σε «πολιτισμούς» σχετικοποιεί και συγκεκριμενοποιεί χωρικά και χρονικά την απόδοση νοήματος  και περιεχομένου στον όρο. Στο βιβλίο της «Πόλεις και Αστικοί Πολιτισμοί»³ η Deborah Stevenson αναφέρεται στους μεταβαλλόμενους σε πολλαπλά επίπεδα αστικούς πολιτισμούς μέσα από την ιστορική κίνηση από τον 19^ο στον 20^ο αιώνα. Στις σύγχρονες ιστορικές και κοινωνικές επιστήμες  η έννοια του πολιτισμού δεν έχει καμμιά αξιακή διάσταση, δεν παραπέμπει στην εξέλιξη, την πρόοδο ή μια ανώτερη κατάσταση, αλλά  αφορά όλα όσα βιώνουν, γνωρίζουν και πράττουν οι άνθρωποι ως μέλη μιας κοινότητας. Η σύγχρονη χρήση των όρων πολιτισμός της κατανάλωσης ή των μέσων μαζικής επικοινωνίας εκφράζει την ευρύτητα των περιεχομένων που αποδίδονται με τον όρο πολιτισμός⁴.         

Όσον αφορά τη σχέση κουλτούρας - πολιτισμού «αυτή δεν είναι τυποποιημένη αλλά δυναμική, απρόβλεπτη και συχνά άρρητη, στο βαθμό που η κουλτούρα «ήταν πάντα ένας τρόπος συνειδησιακής αποσταθεροποίησης» αφού αποτελεί την «ασυνείδητη, αθέατη όψη της βιτρίνας ενός πολιτισμού». Με αυτή την έννοια η κουλτούρα σήμερα συνιστά ουσιαστική και δημιουργική ανάληψη της διακινδύνευσης, της ενδεχομενικότητας και της αβεβαιότητας που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο πολιτισμό και ταυτόχρονα την υπονόμευσή του, προετοιμάζοντας τους ιστορικούς μετασχηματισμούς του»⁵.

Β.   ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ

       ΤΗΣ ΠΟΛΙΣΜΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

·          Ο πολιτισμός και η κουλτούρα λειτουργούν σήμερα σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και διαπερατότητας των πολιτισμικών συνόρων. Αυτά τα σύνορα είναι ανοιχτά πρωτίστως και κυρίως στις δυνάμεις κυριαρχίας και επιβολής που καθορίζουν την παραγωγή και διάδοση των προϊόντων του πολιτισμού. Η εμπορευματοποίηση της πολιτιστικής παραγωγής δεν αποτελεί μια δευτερογενή, εκ των υστέρων παρέμβαση, αλλά μια συνολική διαδικασία σχεδιασμού και επιλογών που γίνονται με όρους απόσπασης υπεραξίας και συγκέντρωσης κεφαλαίων καθώς και με όρους επιβολής ηγεμονίας. Σίγουρα σ’ αυτή τη διαδικασία ο ρόλος των δυτικών μητροπόλεων και των ισχυρών οικονομικά πολιτιστικών οργανισμών και επιχειρήσεων που μετέχουν στο διεθνή ανταγωνισμό είναι καθοριστικός. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να ισοπεδώσει τις ιδιαιτερότητες της εθνικής παραγωγής πολιτισμού, καθώς οι άνθρωποι που τον δημιουργούν εκκινούν από εντοπισμένες εμπειρίες, με τις οποίες μπορεί να επικοινωνούν και παγκόσμια. Τα παραπάνω αποδεικνύει, για παράδειγμα, η άνθιση του κινηματογράφου σε περιφερειακές χώρες όπως το Ιράν, η Τουρκία, η Ελλάδα, η Πολωνία, κ.λπ. παρά την κρίση και τα αυταρχικά καθεστώτα.

·          Τα μείζονα προβλήματα που ανακύπτουν στη σύγχρονη εποχή αφορούν όχι μόνο στην αγοραία αξιολόγηση των επιλογών που γίνονται αλλά και στις διαφοροποιημένες αγορές των αγαθών και υπηρεσιών του πολιτισμού. Εδώ οι διακρίσεις έχουν σαφώς ταξικό χαρακτήρα, καθώς οι λαϊκές τάξεις στερούνται κατά τεκμήριο τις υλικές και πνευματικές προϋποθέσεις πρόσβασης στις πιο δυσπρόσιτες κατηγορίες των γραμμάτων και των τεχνών. Η κυριαρχία των ΜΜΕ ως βασικού ιδεολογικού μηχανισμού του κράτους είναι καταλυτική καθώς αυτά έχουν υποκαταστήσει τη δημόσια σφαίρα, δηλαδή μια αυτόνομη από το κράτος συγκρότηση της κοινωνίας των πολιτών, όπου οι άνθρωποι μπορούν να μιλούν και να σκέφτονται σε συνθήκες σχετικής ελευθερίας.

Ο πολιτιστικός έλεγχος εκκινεί από τον έλεγχο των οικονομικών πόρων αλλά και του πολιτισμικού κεφαλαίου (γνώσεις, τυπικά προσόντα, δεξιότητες, καλλιτεχνική αγωγή/γούστο), με τους κυρίαρχους καλλιτέχνες και συγγραφείς, να μετατρέπουν το πολιτισμικό τους κεφάλαιο σε οικονομικό. 

·          Η πρόσβαση και η πρόσληψη των πολιτισμικών αγαθών, αλλά και η ίδια η δημιουργικότητα των ανθρώπων, έχουν μια σχέση αλληλεξάρτησης με τις υπάρχουσες κοινωνικές δομές και οικονομικές συνθήκες. Ωστόσο, οι λαϊκές τάξεις δεν παραδίδονται στον πολιτιστικό έλεγχο αμαχητί. Αντίθετα, επινοούν στρατηγικές διαφυγής και επιβίωσης, όπως αυτές που ανέδειξε για τον χώρο της πόλης και της καθημερινής ζωής  ο Michel de Certeau, ως πρακτικές υπονόμευσης των κωδίκων και στοχαστικές πράξεις αντίστασης/ανατροπής. Ανάλογα αναφέρεται ο Mikhail Bakhtin για το καρναβάλι που «επιβεβαιώνει τη σημασία της αλληλεγγύης των καθημερινών ανθρώπων, αφενός, και τη ζωτικότητα της κουλτούρας τους, αφετέρου»⁶.

Αυτό που θα ονομάζαμε λαϊκή κουλτούρα, παρότι αποσπασματική, αντιφατική και καθόλου ανεπηρέαστη από την κυρίαρχη, διατηρεί στοιχεία αυθεντικότητας με τη μορφή πραγματικών εστιών δημιουργίας. Θα μπορούσα να αναφέρω ως παραδείγματα τα πανηγύρια, τη λαϊκή μουσική και τον χορό αλλά και τις αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις σχολικών ομάδων από λαϊκές συνοικίες, που παρουσιάστηκαν πριν μερικά χρόνια σε φεστιβάλ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Επίσης, την καλλιτεχνική άνθιση παλαιότερα Πολιτιστικών Εργαστηρίων Δήμων, με εξαιρετικό παράδειγμα αυτό της Καλαμάτας επί δημαρχίας Σ. Μπένου.

·          Πέραν του ερασιτεχνισμού, στη σημερινή Ελλάδα της οικονομικής ένδειας και του κρατικού αυταρχισμού υπάρχει σημαντική κίνηση και ποιοτική παραγωγή στους διάφορους τομείς του πολιτισμού (γράμματα, τέχνες, πολιτιστική κληρονομιά). Χιλιάδες νέοι καλλιτέχνες, με ίδιους πόρους ή/και αξιοποιώντας τις ελάχιστες θεσμικές - οικονομικές δυνατότητες, έχουν να επιδείξουν αξιόλογα δείγματα γραφής. Οι θεατρικές ομάδες και σκηνές πολλαπλασιάζονται και επιβιώνουν, ο ελληνικός κινηματογράφος ανθεί και διακρίνεται διεθνώς, η μουσική διασχίζει τα σύνορα και τροφοδοτεί τα υπόγεια ρεύματα προσωπικής έκφρασης και συλλογικής επικοινωνίας, οι εικαστικοί καλλιτέχνες αναζητούν νέες, κοινές μορφές δημόσιας παρουσίας, η ποίηση - κατά παράδοξο τρόπο - αυξάνει την κυκλοφορία της, ενώ γενικά τα βιβλία εξακολουθούν, μετά βασάνων και κόπων, να εκδίδονται και να διαβάζονται.

Δημόσιοι πολιτιστικοί οργανισμοί, όπως το Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών, η Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο, το Φεστιβάλ Αθηνών, το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας έχουν ανανεωθεί ριζικά με πολύ αξιόλογα προγράμματα που προσελκύουν ένα πολυπληθές κοινό. Το ίδιο ισχύει και για ιδιωτικούς φορείς, όπως το Μέγαρο Μουσικής ή το Μπενάκειο Μουσείο, εδώ όμως τίθεται το θέμα της δημόσιας χρηματοδότησης, στο οποίο θα επανέλθουμε. Επίσης, τα Φεστιβάλ Κινηματογράφου (Θεσσαλονίκη, Δράμα, Χαλκίδα), ανοιχτά στις διεθνείς ανταλλαγές και σε εκατοντάδες εγχειρήματα νέων ανθρώπων, αποτελούν σημαντικούς θεσμούς με μεγάλη συμμετοχή καλλιτεχνών και κοινού. Όλη αυτή η παραγωγή συνυπάρχει με τον μαρασμό άλλων τομέων και θεσμών, όπως οι ορχήστρες μουσικής, τα περιφερειακά θέατρα και εν μέρει το Φεστιβάλ Επιδαύρου. Είναι, επίσης, γνωστό ότι οι υπηρεσίες που ασχολούνται με την πολιτιστική κληρονομιά εργάστηκαν για την ανάδειξή της κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, ώστε σήμερα να είναι επισκέψιμος ένας μεγάλος αριθμός μνημείων παγκόσμιας αξίας. Η Ελλάδα είναι γεμάτη ιστορικά μνημεία (αρχαία, βυζαντινά, νεότερα, λαϊκά), που η ανάδειξή τους συμβάλλει στην ταυτότητα κάθε τόπου, στην εξοικείωση των πολιτών με την ιστορία, στην πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών. Ανάλογο ρόλο μπορούν να διαδραματίζουν τα ιστορικά μουσεία που, όμως, σήμερα υπολειτουργούν ή παραμένουν κλειστά.

·          Οι παραπάνω πολιτισμικές δυνάμεις αποτελούν από κοινού τους ανθρώπινους πόρους σε μια προσπάθεια αλλαγής της σημερινής κατάστασης. Παραταύτα, αδυνατούν να απαντήσουν σε δύο μείζονα προβλήματα τα οποία χρειάζονται ριζική πολιτική αντιμετώπιση : την αποκέντρωση και τον πολιτισμικό αποκλεισμό των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, στις οποίες συγκαταλέγονται οι μετανάστες/στριες και οι γηγενείς νεόπτωχοι  της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Όσο κι αν γεμίζουν με «τέχνη και δάκρυα» κάποια κενά του πολιτισμού στην εποχή της κρίσης, ο μεγάλος αριθμός ανθρώπων παραμένει αποσυνάγωγος ή, όταν έχει σπίτι και ρεύμα, η μοναδική δίοδος κοινωνικής επαφής και διασκέδασης (όχι ψυχαγωγίας) είναι η τηλεόραση. 

Γ.  Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Τα σημαντικά έργα αλλά και όλα τα έργα παράγονται σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες, σ’ ένα κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον που ευνοεί τη δημιουργία τους.

·          Στο συγκλονιστικό πολιτικό του κείμενο - τον Επιτάφιο, ο Περικλής εκφωνεί το περίφημο «Φιλοκαλούμεν γαρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας». Αυτή η φράση δεν θα μπορούσε να ειπωθεί και κυρίως να υπάρξει, ως πρακτική κατάσταση ζωής δια μέσου της ομορφιάς και της σοφίας, εάν δεν υπήρχε η πολιτική συνθήκη ενός δημόσιου χώρου και ενός δημόσιου χρόνου που δημιούργησε η  αρχαία πόλις και πολύ συγκεκριμένα η Αθήνα στη χρυσή εποχή της ακμής της. Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ γεννήθηκε η Αθηναϊκή τραγωδία και αναγέρθηκε ο Παρθενώνας.

·          Η αναδυόμενη αστική τάξη της Δύσης, στη μακριά διάρκεια ανόδου της ως κυρίαρχη τάξη, δεν ανέπτυξε μόνο τις παραγωγικές δυνάμεις αλλά δημιούργησε, επίσης, ένα πολιτισμικό σύμπαν ιδεών, μεθόδων σκέψης, αρχιτεκτονικών μνημείων, ζωγραφικής, γλυπτικής, μουσικής, φιλοσοφίας. Από το σύμπαν αυτό γεννήθηκε, για παράδειγμα, το μυθιστόρημα σε μια συγκεκριμένη στιγμή μέσα από τη δημόσια σφαίρα που προετοίμασε τη Γαλλική Επανάσταση.

·          Η  Ρώσικη Επανάσταση λειτούργησε απελευθερωτικά, τόσο πριν εκδηλωθεί όσο και στα πρώτα χρόνια της σοβιετικής εξουσίας, για τα λεγόμενα πρωτοποριακά ρεύματα της τέχνης. Η επιθυμία καταστροφής του παλιού κόσμου οδήγησε ορισμένα κινήματα και καλλιτέχνες   σε απόψεις για τον θάνατο της αστικής τέχνης, όμως αυτή η πρωτοπορία συνυπήρχε με την τεράστια κληρονομιά στη λογοτεχνία και τις παραστατικές τέχνες όπως και με άλλα σύγχρονα ρεύματα  σ’ ένα διάλογο πάθους. Η «διαισθητική» αντίληψη για τη σχετική αυτονομία της τέχνης και η θέση ότι το προλεταριάτο πρέπει να κατακτήσει την αστική κουλτούρα, φορείς των οποίων αποτέλεσαν ηγετικά στελέχη της επανάστασης όπως ο Τρότσκι, διαφύλαξαν την ελευθερία της τέχνης συνολικά και τη δημιουργική πολυδιάστατη ανάπτυξή της.

Μέσα στη Ρώσικη Επανάσταση συντελέστηκε, παρά την οικονομική ένδεια, μια πραγματική πολιτιστική επανάσταση με τον αγώνα για ν’ αντιμετωπιστεί ο αναλφαβητισμός και να προωθηθούν νέα εκπαιδευτικά συστήματα που βασίζονταν στις πιο πρωτοποριακές παιδαγωγικές μεθόδους. Εξ άλλου,  οι καλλιτέχνες ξεχύθηκαν σε όλη τη χώρα και έθεσαν τις τέχνες τους στην υπηρεσία του λαού. Όλα αυτά άρχισαν να σβήνουν  γρήγορα, ήδη από το 1923 όταν ξεκίνησε ο εκφυλισμός της επανάστασης. 

·          Όπως έχει ήδη αναφερθεί, από το τέλος του 18^ουαι. γενικεύεται και βαθαίνει ο κοινωνικός καταμερισμός εργασίας, ο οποίος καθορίζει τόσο τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα όσο και τις διαδικασίες  παραγωγής και διακίνησης των έργων τέχνης. Τότε,  επίσης, θεσμοθετείται, ως ταυτοτικό στοιχείο του αναδυόμενου εθνικού κράτους, η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η πρόσβαση στα έργα τέχνης και η απόκτησή τους προσλαμβάνουν μαζικό χαρακτήρα, ταυτόχρονα διαμορφώνεται η διάκριση ανάμεσα στην «υψηλή τέχνη» και τη μαζική κουλτούρα. Η διάδοση των πολιτισμικών αγαθών αφορά εκατομμύρια ανθρώπους ενώ η παρουσίαση και ερμηνεία τους δημιουργεί νέες ειδικότητες, νέους τομείς έρευνας και επιστημών. Οι καλλιτέχνες δεν αναφέρονται πια στην Εκκλησία, τις πριγκηπικές και βασιλικές αυλές, τα συμβούλια των πόλεων και τους πλούσιους εμπόρους, αλλά απευθύνονται στην αγορά. Η τέχνη σπουδάζεται στον ακαδημαϊκό χώρο ενώ πολλά ρεύματα συμβιώνουν στο καλλιτεχνικό στερέωμα.

·          Στα δημοκρατικά καθεστώτα της Δύσης οι μεταπολεμικές δεκαετίες υπήρξαν γόνιμες για την παιδεία και τον πολιτισμό, καθώς η περίοδος αυτή καθορίστηκε από πολύ σημαντικά κινήματα και μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις. Το σημαντικό είναι ότι η γενικευμένη πνευματική κίνηση άλλαξε ριζικά τους θεσμούς, δημιούργησε μεγάλες δυνατότητες πρόσβασης στα πολιτισμικά αγαθά των λαϊκών τάξεων και ριζοσπαστικοποίησε τη λαϊκή κουλτούρα συνολικά.  

Δ.   

Με αφορμή τις πρόσφατες φωτογραφίες για τον CHE | Περιοδικό "σχολιαστής"

Με αφορμή τη δημοσίευση των νέων φωτογραφιών [ΕΔΩ] του εκτελεσμένου COMANDANTE CHE GUEVARA  θυμηθήκαμε ένα από τα εξαιρετικά τεύχη του περιοδικού "σχολιαστής" που έχουμε στα χέρια μας.  Βλέπετε το εξώφυλλο τον CHE, γράφουν για τον COMANDANTE o Μιχάλης Ν.Ράπτης (Pablo), o Νίκος Ψυρούκης, ο Γιώργος Καραμπελιάς.

Τι να πούμε για το περιοδικό "σχολιαστής" -  "τα είπαν άλλοι". 
Αν θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για το περιοδικό κλικάρετε ΕΔΩ (παρουσίαση Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου) ΕΔΩ (ευρετήριο τευχών) ΕΔΩ (τ.1) ή  αναζητείστε στο ψαχτήρι.

Από την παρουσίαση του ΔΠΠ αντιγράφουμε την τελευταία παράγραφο:
"Ενώ στα επόμενα χρόνια συνεργάτες του «Σχολιαστή» θα διασπαρούν σε εφημερίδες και περιοδικά της Αριστεράς (Εποχή, «Δελτίο Θυέλλης», «Μανιφέστο»), μέχρι σήμερα δεν επιδιώχθηκε (ή, τουλάχιστον, δεν κατάφερε να μακροημερεύσει) ένα εκδοτικό εγχείρημα της Αριστεράς εφάμιλλο του «Σχολιαστή». Κι όμως, στους καιρούς που διανύουμε, είναι περιττό και να επιχειρηματολογήσει κανείς για τη χρησιμότητα μιας τέτοιας προσπάθειας."

Αλέξης Μπένος: ΕΜΠΟΛΑ "Η νόσος, ο καπιταλισμός και ο φασισμός - Η φτώχεια και η πείνα είναι το υπόστρωμα για την έκρηξη της επιδημίας"

ΠΗΓΗ ΕΠΟΧΗ

Η νόσος από τον ιό έμπολα είναι γνωστή εδώ και 40 χρόνια οπότε εμφανίστηκαν αρκετά κρούσματα σε ένα χωριό κοντά στον ποταμό Έμπολα. Στον άνθρωπο μεταδίδεται όταν έρθει σε επαφή με βιολογικά υγρά προσβεβλημένων ζώων (κυρίως πιθήκων) που ζουν στα τροπικά δάση της Δυτικής Αφρικής. Κύρια δεξαμενή του φαίνεται ότι είναι διάφορα είδη νυχτερίδων. Η μετάδοση μεταξύ ανθρώπων ευνοείται μετά από άμεση έκθεση με αίμα και άλλα σωματικά υγρά αρρώστων. Ο απλός συγχρωτισμός με αρρώστους χωρίς επαφή με σωματικά υγρά δεν σχετίζεται με διασπορά της νόσου. Στη σύγχρονη επιδημία μέχρι τις 22 Οκτωβρίου 2014 έχουν σημειωθεί 9.915 περιστατικά, από τα οποία τα 5.481 είναι διαγνωστικά επιβεβαιωμένα και έχουν καταγραφεί 4.555 θάνατοι κυρίως στη Σιέρα Λεόνε, τη Λιβερία και Γουινέα. Ο ΠΟΥ ανακοίνωσε στις 20 Οκτωβρίου ότι στη Σενεγάλη και τη Νιγηρία δεν υπάρχουν πλέον νέα κρούσματα του ιού. Στον πλούσιο κόσμο και ειδικά στην Ευρώπη έχουν καταγραφεί μερικά σποραδικά κρούσματα προερχόμενα από το επίκεντρο της επιδημίας, που απαιτούν υγειονομική εγρήγορση. Οι διαφορετικές, όμως, κοινωνικοοικονομικές συνθήκες δεν επιτρέπουν μια πιθανή επανάληψη της τραγωδίας στις ευρωπαϊκές χώρες.

Του Αλέξη Μπένου*

Ολες οι επιδημίες που καταγράφηκαν τα τελευταία σαράντα χρόνια στη Δυτική Αφρική έχουν ένα κοινό υπόστρωμα. Όπως και η σύγχρονη επιδημία, πλήττουν τους πληθυσμούς των πιο φτωχών χωρών του κόσμου. Η εξάπλωση της νόσου, η βαρύτητα των συμπτωμάτων και η τελική έκβασή της καθορίζονται από τις καταστροφικές κοινωνικο - οικονομικές συνθήκες που επικρατούν στις χώρες αυτές και επιδεινώνονται, βέβαια, από τις ουσιαστικά ανύπαρκτες και διαλυμένες υπηρεσίες υγείας. Ο βασικός μηχανισμός επιμόλυνσης ανθρώπων από τις εκκρίσεις νυχτερίδων και άρρωστων ζώων είναι η μαζική είσοδος ανθρώπων σε παρθένα δάση όπου οδηγούνται για την ανεύρεση τροφής και καυσίμων. Η φτώχεια και η πείνα, λοιπόν, είναι το υπόστρωμα για την έκρηξη της επιδημίας αυτής.

Η αιτία, όμως, της μαζικής περιθωριοποίησης των κοινωνιών αυτών δεν είναι άλλη από την καταστροφική καπιταλιστική επέλαση πολυεθνικών συμφερόντων ενάντια στο φυσικό πλούτο αυτών των χωρών. Στη Γουινέα τεράστιες εκτάσεις έχουν παραδοθεί σε κερδοσκοπικά σχέδια πολυεθνικών για την καλλιέργεια φυτειών σόγιας και βιοκαυσίμων. Στη Λιβερία, εδώ και έναν αιώνα, έχει αρχίσει η εκμετάλλευση από τη γνωστή εταιρεία ελαστικών Firestone. Σήμερα, η χώρα αυτή έχει τη μεγαλύτερη παγκοσμίως αναλογία ξένων επενδύσεων ως προς το ΑΕΠ.

Εκτός από τις άμεσες κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις (μετακινήσεις πληθυσμών, καταστροφή κοινωνικού ιστού) αυτών των επενδύσεων, καθοριστικές είναι και οι μείζονες οικολογικές καταστροφές που έχουν προκαλέσει. Η ξηρασία που προκάλεσε η μαζική καταστροφή δασών, η δημιουργία νέων δρόμων μέσα στα δάση και οι εξορυκτικές δραστηριότητες προκάλεσαν μη αναστρέψιμες διαταραχές στο τοπικό περιβάλλον και ευνόησαν την ανάπτυξη νέων μικροοργανισμών. Στις πολυεπίπεδες αυτές καταστροφές σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι τοπικοί πόλεμοι με εμπλοκή πολυεθνικών εταιρειών και κυβερνήσεων των αναπτυγμένων χωρών, όπως ο πόλεμος για την εξόρυξη διαμαντιών στη Σιέρα Λεόνε το 1991.

Με γνώμονα το κέρδος

Συγκεκριμένα στη Σιέρα Λεόνε, τους πρώτους τέσσερις μήνες μετά την έναρξη της επιδημίας του έμπολα πέθαναν 365 άτομα. Σε τέσσερις μήνες, όπως εύστοχα παρατηρεί το Κίνημα των Λαών για την Υγεία (People’s Health Movement) στην ίδια χώρα καταγράφονται 650 θάνατοι από μηνιγγίτιδα, 670 από φυματίωση, 790 απο HIV/AIDS, 845 από διάρροια και πάνω από 3000 από ελονοσία. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον από τη διεθνή κοινότητα. Αντίθετα, το μόνο ενδιαφέρον που υπήρξε ήταν η πίεση από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες και να αποδιαρθρωθούν οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας και κοινωνικής πρόνοιας. Παράλληλα, οι φιλανθρωπικές παρεμβάσεις όχι μόνον δεν συμβάλλουν στην εκρίζωση των αιτιών, αλλά επιδεινώνουν την καταστροφή με την επιστημονική μετανάστευση που προωθούν. Σήμερα περισσότεροι γιατροί από τη Λιβερία και τη Σιέρα Λεόνε δουλεύουν σε χώρες του ΟΟΣΑ παρά στις ίδιες τις χώρες τους. Οι τοπικές υπηρεσίες υγείας είναι ανύπαρκτες ουσιαστικά. Η έλλειψη προσωπικού και υποδομών έχει οδηγήσει σε σημαντικό ποσοστό προσβολής το εναπομείναν υγειονομικό προσωπικό που αγωνίζεται ηρωικά να φροντίσει τους αρρώστους. Ο αποδυναμωμένος οικονομικά, λειτουργικά και πολιτικά Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν έχει ικανά αντανακλαστικά για τη διαχείριση της κρίσης. Η Κούβα, για άλλη μια φορά, αναδεικνύεται ως η χώρα που με τις υποδομές και το εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό της πρωτοστατεί στην εκστρατεία υγειονομικής στήριξης των πληττόμενων χωρών. Η δεινή αυτή πραγματικότητα βρίσκει, τέλος, ως πολλαπλασιαστή της την αδιαφορία της πολυεθνικής φαρμακοβιομηχανίας για νοσήματα που δεν εμφανίζουν άμεσο κερδοσκοπικό ενδιαφέρον.

Επιστροφή στο μεσαίωνα και το φασισμό

Τα ΜΜΕ έχουν αναλάβει μια εκστρατεία τρομοκράτησης χρησιμοποιώντας την παλιά καλή συνταγή της μεταφυσικής και της δεισιδαιμονίας. Αναπαράγουν την ημιμάθεια και φέρνουν στην επιφάνεια πρωτόγονα αντανακλαστικά που φουντώνει ο φόβος μπροστά στο «μαύρο θάνατο»... Είναι εντυπωσιακό το πως επανεμφανίζονται τα πρωτόγονα αυτά αντανακλαστικά σε αντίστοιχες καταστάσεις, όπως το AIDS, σχέση που αναλύθηκε διεξοδικά και τεκμηριωμένα από τον Ιό της Εφημερίδας των Συντακτών (www.efsyn.gr/?p=244628) .

Απέναντι σε αυτόν τον κίνδυνο είναι απαραίτητη η δημιουργία ενός κινήματος αντίστασης στο φασισμό και υποστήριξης των πλέον ευάλωτων ομάδων και κυρίως των μεταναστών. Η επιστημονική τεκμηρίωση αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κίνδυνος διασποράς της νόσου από την ανθρώπινη επαφή και αυτό πρέπει να γίνει σημαία ενάντια στην ημιμάθεια και τη δεισιδαιμονία.

Δυστυχώς απέναντι σε αυτό το πρόβλημα, ο εξ ορισμού υπεύθυνος οργανισμός, το ΚΕΕΛΠΝΟ, αντί να ενημερώσει με επιστημονική ψυχραιμία τον πληθυσμό, διατυμπανίζει με τη βοήθεια των ΜΜΕ την έρευνα που έκανε με την ΚΑΠΑ Research, στην οποία ερωτάται ο πληθυσμός αν συμφωνεί ότι για να μην εξαπλωθεί ο ιός πρέπει να γίνεται «έλεγχος όλων των παράνομων μεταναστών από χώρες υψηλού κινδύνου»! Και ο πληθυσμός συμφωνεί σε ποσοστό 96,1%...

Θα ’ναι ενδιαφέρον να μάθουμε σε ποιά επιστημονικά δεδομένα στηρίζεται η άποψη ότι το νομικό πλαίσιο, «νομιμότητας ή παρανομίας», αποτελεί ειδικό κίνδυνο... Ακόμη πιο τραγικό, βέβαια, είναι ότι με βάση αυτή την προσέγγιση ένας άσπρος, επιχειρηματίας, πλούσιος και νόμιμος που ήρθε από τη Σιέρα Λεόνε και είναι άρρωστος δεν μας ενδιαφέρει...

Η επικίνδυνη αυτή δραστηριότητα αποδεικνύει ότι και στη χώρα μας οι αντίστοιχες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζονται, με ιδιαίτερα επιθετικούς ρυθμούς τελευταία, δημιουργούν δυσμενείς ισορροπίες για την προστασία της δημόσιας υγείας.

Για την προστασία της υγείας μας αναδεικνύεται πλέον ως άμεση προτεραιότητα η ανατροπή αυτής της πολιτικής με όπλο την ελπίδα και το όραμα ότι είναι πιθανή μια κοινωνία της αλληλεγγύης και της κοινωνικής φροντίδας.

* Ο Αλ. Μπένος είναι γιατρός, καθηγητής Υγιεινής, Κοινωνικής Ιατρικής και Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας στην Ιατρική του ΑΠΘ, πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης για την Πολιτική Υγείας (IAHP) από το 2000 έως το 2004 και μέλος της διοίκησης της μέχρι και σήμερα όπως και του παγκόσμιου Κινήματος των Λαών για την Υγεία (PHM).

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου ο Σερζ Λατούς στην Αθήνας | Επανιδρύοντας την κοινωνία | Ρεπορτάζ από τη Θεσσαλονίκη - Οικοσοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα

Για το ρεπορτάζ της ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ εδώ

ΣΑΒΒΑΤΟ 11 Οκτωβρίου: Συμμετέχουμε στην Ευρωπαϊκή Εκστρατεία ενάντια στην TTIP CETA

ΕΔΩ

ΕΔΩ

EVENT 

Η σύνοδος του ΟΗΕ και η αντισύνοδος των κινημάτων για την κλιματική αλλαγή στη Νέα Υόρκη 21 Σεπτεμβρίου 2014

[Από τη διαδήλωση στην Κοπεγχάγη για την κλιματική αλλαγή, 2009]

Διαβάστε την ανακοίνωση των ΦΙΛΩΝ της ΦΥΣΗΣ/Naturefriends Greece ΕΔΩ 

ΦΙΛΟΙ της ΦΥΣΗΣ/Naturefriends Greece: «H ευχάριστη, οικονομική, ασφαλής, και οικολογική μετακίνηση στις πόλεις είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ»

Για Οικολογικούς και Οικονομικούς λόγους

ΕΔΩ 

Μανώλης Γλέζος πρωτοσέλιδος στους «Ιντερνασιόναλ Νιου Γιορκ Τάιμς» : «...Αυτός που βλέπετε είναι όλοι οι σύντροφοι που δεν είναι πια μαζί μας»

«Από τη ναζιστική κατοχή, μια γροθιά υψωμένη στην αντίσταση», τιτλοφορείται το αφιέρωμα των «Νιου Γιορκ Τάιμς» στον Μανώλη Γλέζου. «Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο άνθρωπος, ο 92χρονος γνωστός έλληνας αγωνιστής της Ελευθερίας, είχε ενεργό ρόλο αγωνιζόμενος για τις πεποιθήσεις του. Για περισσότερα από 70 χρόνια είναι ακτιβιστής στις πιο κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας, αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανταπόκριση από την Αθήνα, σημειώνοντας ότι «έχει τρεις φορές καταδικαστεί σε θάνατο, έχει βιώσει 12 χρόνια βασανιστηρίων στη φυλακή και τέσσερα χρόνια στην εξορία».

Ανάμεσα σε άλλα, γίνεται αναφορά στην πορεία του Μανώλη Γλέζου, «από την εποχή που ως 18χρονος νέος, το 1941, κατέβασε μαζί με το φίλο του Απόστολο Σάντα τη σημαία των ναζί από την Ακρόπολη, μέχρι τον πρόσφατο αγώνα του κατά της γερμανικής έμπνευσης οικονομικής λιτότητας, που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της καταπολέμησης της οικονομικής κρίσης και την εκλογή του στην Ευρωβουλή».

Μιλώντας στην αμερικανική εφημερίδα, ο Μανώλης Γλέζος υποστηρίζει ότι «ο λόγος που τον οδήγησε στην Ευρωβουλή ήταν για να υπερασπιστεί τη φωνή του λαού σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία που ελέγχεται από τις ελίτ και ταυτόχρονα απειλείται από την αναβίωση ακροδεξιών κομμάτων», επισημαίνοντας πως «αυτό που θέλω είναι να εξασφαλίσω ότι οι πολίτες μπορούν να αποφασίσουν για το μέλλον τους».

Στο δημοσίευμα γίνεται, επίσης, αναφορά στη συμμετοχή του κ. Γλέζου σε διαδηλώσεις, «ενός ασπρομάλλη να υψώνει την γροθιά του» και στην παρουσία του στα έδρανα της Βουλής, διαφωνώντας με τα «μέτρα λιτότητας». Σχολιάζοντας τις δηλώσεις του περί «αποικιοποίησης» της Ευρώπης από τη Γερμανία και στις αξιώσεις για πολεμικές αποζημιώσεις του Βερολίνου προς την Ελλάδα, ύψους ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ, στο ρεπορτάζ υποστηρίζεται πως «κατά καιρούς, ο κ. Γλέζος μπορεί να ακούγεται ακραίος, ακόμα και εντός του κόμματός του, του ΣΥΡΙΖΑ», συμπληρώνοντας ότι «ωστόσο, ακόμα κι αν ο κ. Γλέζος ακούγεται φωνακλάς είναι διότι πιστεύει πως οι δυνάμεις καταπίεσης δεν πρέπει να κυριαρχήσουν, μια πεποίθηση που τον συνοδεύει από την εποχή που μαζί με τον Απόστολο Σάντα, ανέβηκαν κρυφά στην Ακρόπολη».

Επιπλέον, καταγράφεται η δήλωση του Μανώλη Γλέζου ότι «αυτός που βλέπετε μπροστά σας δεν είναι απλά ένας άνθρωπος, αλλά όλοι οι σύντροφοί μου που δεν είναι πια μαζί μας. Αυτό είναι που με κρατά για να συνεχίσω τον αγώνα. Πρέπει να συνεχίσω να ζω και να μάχομαι γι' αυτούς».

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ ΕΔΩ

Σποτάκια για τα ΖΩΑ στο 105,5 στο ΚΟΚΚΙΝΟ

Εξαιρετικά σποτάκια με θέματα: Καύσωνας και Αυτοκίνητο, Κακοποίηση, Ζέστη - Δίψα, Αλυσόδεση, Στείρωση, Υιοθεσίες (φάτσα όχι ράτσα), Δελφίνια, Ακαθαρσίες. 
Ακούστε τα ΕΔΩ.

NO TO WAR, Stop rearmament: European Day for Peace September 4, 2014 | 4 Σεπτεμβρίου Ευρωπαϊκή Ημέρα για την Ειρήνη

[Δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται να γίνει κάτι στην Ελλάδα. Η πρόταση είναι εξαιρετική και επίκαιρη]

September 4-5 there will be a NATO summit in Wales. On the agenda is a demand for all NATO countries to raise military budgets to at least 2% of the GDP. This is the direct preparation for an increased aggressive use of NATO military all over the world and the beginning of a new arms race.

The NATO and its member states cooperate and support other states in preparing and perpetrating wars of aggression.

The European Left Summer University propose that we take action, make demonstrations and cultural events all over Europe on Thursday September 4. We appeal to the member parties of the European Left, to other left wing parties, to all peace loving people, peace movements and democrats to take part in these activities and to organize it.

We say no to increased spending on arms and military and to starting a new arms race.

We say no to big international powers support to active military escalation of their partners. We call for an arms embargo against Israel and Ukraine.

We demand that IMF stop for transfer of funds to Ukraine, as long as this war goes on.

We demand a stop for war in Gaza, Israel and Eastern Ukraine and negotiations to solve the conflicts peacefully, based on respect for human rights and democracy.

European Left Summer University

27 July 2014

Κώστας Διάκος "μια 10ετία από τους Ολυμπιακούς Αγώνες - ΟΤΑΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΣΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΑ, ΜΕΛΑΓΧΟΛΕΙΣ"

[ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΑΝΤΙ-2004 "Αντιστεκόμαστε - το όραμα των Ο.Α. δεν είναι δικό μας"]

ΟΤΑΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΣΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΑ, ΜΕΛΑΓΧΟΛΕΙΣ

Κώστας Διάκος

Αυτές τις μέρες συμπληρώνεται μια 10ετία από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα το 2004. Τότε και πολύ έγκαιρα, δεν ήμασταν λίγοι αυτοί που διαπιστώναμε, επισημαίναμε ότι οι Ολυμπιακοί αυτοί Αγώνες θα είναι καταστροφικοί για την χώρα μας. Και αναλάβαμε δράση κατά της υποψηφιότητας μας ακόμα και όταν επιλεχθήκαμε.

Παρά την προβολή της χώρας που πετσοκόφτηκε από το διεθνές επικοινωνιακό κατεστημένο για να επιβληθούν άχρηστα μέτρα δήθεν ασφαλείας δυσανάλογα με τους «προβλεπόμενους» κινδύνους αλλά και κυρίως τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας (σύστημα SEMFORA, το γελοίο ….Αερόστατο!!! κλπ.) 

Επισημάναμε:

1. Την προσβολή της οικολογικής ισορροπίας στην Αττική με την κατάληψη και τσιμεντοποίηση ελεύθερων και δασικώς προστατευόμενων χώρων

2. Την υποταγή της οικονομίας μας σε δανεισμούς για άχρηστα έργα, και αθλητικές δραστηριότητες ξένες στην ελληνική αθλητική νοοτροπία.

3. Την υπέρμετρη χρήση μέτρων ασφαλείας με ουσιαστικό περιορισμό των ατομικών και κοινωνικών μας δικαιωμάτων (τρομονόμος κλπ.)

4. Την αλλοίωση των εργασιακών κεκτημένων προδιαγραφών ασφαλείας και κόστους εργασίας.

 

[Συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία - ο γράφων κρατάει το πανό της "Καμπάνιας αντί-2004"]

Παρά τα εντυπωσιακά εφφέ της έναρξης και λήξης των Αγώνων που όντως προβάλλανε έναν άλλο τρόπο πολιτιστικής λογικής, που όμως σε καμιά περίπτωση δεν χρεώνεται στους διοργανωτές αλλά στις εμπνεύσεις των δημιουργών τους. Όλοι εμείς που διαμαρτυρηθήκαμε μέσα στην χώρα και διεθνώς, που διαδηλώσαμε, που «φάγαμε γι αυτό ξύλο» και κατηγορηθήκαμε: 

ως ανθέλληνες, ως γκρινιάρηδες, ως αντιαθλητικά σκεπτόμενοι, ως μεμψίμοιροι με το Περιβάλλον, ως…ως….

Διαπιστώνουμε, με θλίψη επιβεβαιωνόμενοι ότι: 

· Το πρώτο μνημονιακό δάνειο κάλυψε ολυμπιακά μας δάνεια,

· Το «λυόμενο» γήπεδο του Μπάντμιντον, νομιμοποιείται, μονιμοποιείται (παρά την απόφαση της Ολομελείας του ΣτΕ)και συμπληρώνει τις προκάτ κατασκευές (μόνιμες όμως) των γραφείων της ΕΠΟ κλπ. στο Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή-Ιλισίων,

· Οι αντιπεριβαλλοντικές και πολιτισμοκτόνες, χωρίς κυκλοφοριακή (δεν προλαβαίνουμε λέγανε τότε) μελέτη εγκαταστάσεις στο Γαλάτσι ρημάζουν, τα αρπακτικά του ιδιωτικού real estate ξαμολιούνται για mall, και το ΤΑΙΠΕΔ, διεθνές μεσιτικό γραφείο ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας προωθούν λύσεις που παραβιάζουν για το θέμα την διοικητική νομολογία του ΣτΕ, που προέκυψε από τις προσφυγές μας τότε στο Ανώτατο αυτό Δικαστήριο.

· Το αντιοικολογικό κωπηλατοδρόμιο που κατέστρεψε την προστατευόμενη Natura περιοχή του Σχοινιά, προς τέρψη της ταβερνόβιας διασκέδασης και που κρίθηκε ακατάλληλο κατά την διάρκεια των Αγώνων, και για το οποίο διαδηλώσαμε επί τόπου, καταφύγαμε στην Επίτροπο Περιβάλλοντος της ΕΕ τότε, που κερδίζοντας στο ΣτΕ επανήλθε το ΥΠΕΧΩΔΕ τότε στο θέμα με «τον Μανωλιό να φοράει τα ρούχα του αλλιώς», αποτελεί ντροπή για τον όποιο επισκέπτη στην περιοχή και που πάλι το ΤΑΙΠΕΔ, διεθνές μεσιτικό γραφείο, είπαμε, ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας προωθεί την αγοραπωλησία στο 1/150 των δημοσίων (και εκ δανείων κυρίως) δαπανών κατασκευής του, άραγε για να γίνει σε προστατευόμενη περιοχή sealand (!!!!)

· Στα όρια της Καλλιθέας και του Μοσχάτου με την παραλία του Σαρωνικού, …χάσκουν ερείπια αθλητικών εγκαταστάσεων εκεί που οι οργανωμένοι πολίτες (ομάδα «Μεσοποταμία» κλπ.) προτείνανε πρωτότυπους τρόπους οικολογικής ψυχαγωγίας των πολιτών σε περιοχή που αποτελούσε και μοναδικό σχεδόν σταθμό ανάπαυσης αποδημητικών πουλιών
· Το «τελειότατο» Κέντρο Ιππασίας στο Μαρκόπουλο Μεσογαίας για να βγει οικονομικά δόθηκε στο ιπποδρομιακό στοίχημα, …που έπεσε έξω και το γνωστό ΤΑΙΠΕΔ το πουλάει όσο-όσο σε Γάλλους «επενδυτές» τζογαδόρους, προς δόξαν του Αθλητισμού!!!!

Με μελαγχολική λοιπόν επιβεβαίωση, επιστρέφουμε σήμερα τους χαρακτηρισμούς σ’ αυτούς που μας τους αποδώσανε.
· Η Ελλάδα, του πρόχειρου,
· Η Ελλάδα της έλλειψης πραγματοποιήσιμου σχεδιασμού
· Η Ελλάδα της υποταγής των μεσο-μάκρο πρόθεσμων στόχων στην ευκαιρία της στιγμής
· Η Ελλάδα της «κατασκευής» χωρίς πρόβλεψη κοινωνικής ανταποδοτικότητας

Λειτούργησε τότε ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ «ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ»
Όχι γιατί δεν έβαλε μυαλό αλλά γιατί αυτός είναι ο ρόλος του πολιτικο-επιχειρηματικού κατεστημένου στη χώρα.

Κι ας μας παραμυθιάζουν με τον δήθεν λαϊκισμό.
Είναι, είμαι «λαϊκιστής», όταν είμαι αντίθετος σ’ αυτά και η ζωή με επιβεβαιώνει.

Κώστας Διάκος
Μέλος τότε της «Καμπάνια αντι-2004»
και
Οικολόγος (ακόμα και σήμερα)

Κώστας Φωτεινάκης "Ολυμπιακοί Αγώνες: «Η Επόμενη ημέρα» μετά το πάρτι" [ένας πρώτος απολογισμός το 2006]

Το άρθρο που θα διαβάσετε παρακάτω άρχισε να γράφεται τον Φεβρουάριο του 2006, εγκαταλείφθηκε για μήνες και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2006 την περίοδο των Δημοτικών εκλογών. Το κείμενο αυτό ήταν χαμένο και το ανακάλυψα εντελώς τυχαίως, όταν αναζητούσα αρθρογραφία σχετική με τους Ο.Α., στο site ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ [ΕΔΩ] για τους Ελεύθερους Χώρους κ.λπ. που επιμελείται για δεκαετίες ο φίλος και συναγωνιστής Ηλίας Γιαννίρης.
Διαβάστε το λοιπόν... έχει γραφτεί πριν από οκτώ χρόνια... αν το έγραφα σήμερα δεν θα είχα να προσθέσω κάτι σημαντικότερο στις εκτιμήσεις μου και στην αξιολόγηση των Ο.Α. Εν τω μεταξύ περιμένουμε και τα αποτελέσματα της έρευνας που έχει αναθέσει η κα Γιάννα Αγγελοπούλου για τις επιπτώσεις των Ο.Α. δέκα χρόνια μετά [ΕΔΩ]

------------------

ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΕΤΣΙ

Ολυμπιακοί Αγώνες: «Η Επόμενη ημέρα» μετά το πάρτι

του Κώστα Φωτεινάκη

ΕΙΣΑΓΩΓΗ:

Πριν - κατά την διάρκεια - αλλά και μετά την διεξαγωγή των Ο.Α, ποικίλες και αντικρουόμενες απόψεις διατυπώθηκαν γι΄ αυτό το τεράστιο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, αθλητικό και πολιτιστικό εγχείρημα. Εμείς, που σε ανύποπτο χρόνο είχαμε με θάρρος δημοσιοποιήσει τις απόψεις μας και τις αντιρρήσεις μας για την διεξαγωγή τους στην χώρα μας, εκτιμούμε πως την «επόμενη ημέρα» δικαιούμαστε να κωδικοποιήσουμε τα συμπεράσματά μας, να αναγνωρίσουμε τυχόν υπερβολές μας στην κριτική που ασκήσαμε, αλλά κυρίως να συμβάλλουμε στον διάλογο της κοινωνίας, ο οποίος όφειλε να είναι μακρύς, αναλυτικός και αποκαλυπτικός. Η δημόσια συζήτηση, που διήρκεσε ελάχιστα και ευκαιριακά, έληξε με τον εορτασμό της πρώτης επετείου από την διεξαγωγή των Ο.Α., δηλαδή τον Αύγουστο του 2005. 

Αλλά και αυτή η «ολίγον» συζήτηση ήταν επιπόλαιη, επικεντρώθηκε και περιορίστηκε κυρίως:

• στο «ταμείο», δηλαδή πόσα χρήματα ξοδέψαμε και πόσα εισπράξαμε,
• στην μεταολυμπιακή χρήση των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων,
• στα μεγάλα δημόσια έργα που βελτίωσαν τις συνθήκες διαβίωσης και μετακίνησης των κατοίκων της πρωτεύουσας (ΜΕΤΡΟ, Αττική Οδός κ.λ.π.)
• στην προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό και τα μακροπρόθεσμα οφέλη από τον τουρισμό και γενικότερα στην οικονομία (επενδύσεις, εξαγωγές κ.λ.π.)
• στην τεχνογνωσία που αποκτήθηκε,
• στην αποθέωση του εθελοντισμού.

Αντίθετα δεν συζητήθηκαν δημόσια επαρκώς:

Παρεμβάσεις για το περιβάλλον και τον πολιτισμό μέσω ποδηλάτου..

"London to Athens Bike Tour 2014"

Ο καθηγητής Salvatore Lo Sicco ξεκίνησε το ποδηλατικό του ταξίδι 1η  Ιουλίου 2014 από Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο διέσχισε την Ευρώπη και μετά από 35 ημέρες έφτασε στο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα.

Καθημερινά ποδηλατούσε οκτώ ώρες για να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη και να στηρίξει τις πρωτοβουλίες για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο στην Αθήνα.  

Περισσότερα ΕΔΩ ΕΔΩ ΕΔΩ 

Ecotopia Biketour2014

Η 20η ετήσια διαδρομή της ποδηλατικής κοινότητας Ecotopia ξεκίνησε τη Βαλκανική διαδρομή στις 10 Ιουλίου και στις 30 Σεπτεμβρίου 2014 αναμένεται να φτάσει στην Αθήνα. Το πρόγραμμα συμπεριλαμβάνει επισκέψεις, διανυκτερεύσεις και παρεμβάσεις, σε συνεργασία με τοπικούς υποστηρικτές, σε περιοχές που αντιμετωπίζουν σοβαρά περιβαλλοντικά ή κοινωνικά προβλήματα. Το πρόγραμμα επισκέψεων και παρεμβάσεων της Ecotopia περιλαμβάνει τις εξής περιοχές: Θεσσαλονίκη, Νις, Πρίστινα, Σκόπια, Χαλκιδική, Εύβοια, Αθήνα.

Περισσότερα ΕΔΩ ΕΔΩ ΕΔΩ 

Ιερά Οδός - Μονή Δαφνίου 21/10/2012

Περισσότεροι από 200 ποδηλάτες πήραν μέρος στην ποδηλατοβόλτα - ξενάγηση κατά μήκος της Ιεράς Οδού, από τον Κεραμεικό έως τη Μονή Δαφνίου που συνδιοργάνωσαν η MONUMENTA, o OIKO.ΠΟΛΙ.Σ και οι Φίλοι της Φύσης/Naturefriends Greece.

Περισσότερα ΕΔΩ ΕΔΩ ΕΔΩ

Οι ανωτέρω παρεμβάσεις - και πάρα πολλές άλλες, εδώ παρουσιάζουμε ενδεικτικά μόνο τρεις -  έγιναν χωρίς χρηματοδοτήσεις και ιδιαίτερες χορηγίες. 

---------------------------------------------------------

Θα επανέλθουμε με μια άλλη, εντελώς σε διαφορετική κατεύθυνση ποδηλατική διαδρομή... 

Η επιλογή με ποιους θα ποδηλατήσουμε, "με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε" είναι πολιτική πράξη. 

2004 - 2014: Ολυμπιακές εγκαταστάσεις και Ολυμπιακοί μύθοι | Ένας οικονομικός, περιβαλλοντικός, κοινωνικός απολογισμός είναι απαραίτητος... | Ξένες εφημερίδες παρουσιάζουν τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις σήμερα...

Τέτοιες ημέρες πριν από δέκα χρόνια η "ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ" ήταν στα ύψη.... 

13-29 Αυγούστου οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα..... ATHENS 2004...

ΔΕΚΑ χρόνια μετά είναι απαραίτητος ένας οικονομικός, περιβαλλοντικός, κοινωνικός απολογισμός... 

Είναι προς τιμή τους που άνθρωποι της Αριστεράς είχαν εναντιωθεί στη διεκδίκηση των Ο.Α.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι είχε συσταθεί η "Πρωτοβουλία Πολιτών Ενάντια στη Διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 στην Αθήνα"   η οποία στις 3 Σεπτεμβρίου 1997 έκανε παρέμβαση στην Ακρόπολη  με τα εξής συνθήματα:

• "Μίζες, διαφήμιση, αναβολικά, της Ολυμπιάδας τα ιδανικά"
• "Οχι στην Αθήνα οι Ολυμπιακοί, όχι άλλο τσιμέντο στην Αττική"
• "Για την Ολυμπιάδα σκορπάνε τα λεφτά και για τους εργαζόμενους λιτότητα ξανά"
• "Την Ολυμπιάδα τη θέλει ο Λαμπράκης, τα βάρη θα πληρώσει και πάλι ο κοσμάκης"

Η ασφάλεια την ημέρα εκείνη συνέλαβε τα μέλη της Επιτροπής: Κωνσταντίνα Γεροντάκη, Μαριλένα Ιατρίδου, Γιώργο Λιερό, Γεράσιμο Σκλαβούνο, Βαγγέλη Φωκά, Αλέκο Βερναδάκη. 
--------------

Ρεπορτάζ και φωτογραφίες της Daily Mirror "Athens 2004: See amazing images of how the Olympic Games venues look 10 years on"

Ρεπορτάζ και φωτογραφίες της Corriere dello Sport "Nel 2004 le Olimpiadi ad Atene: ecco gli impianti 10 anni dopo"