«Πήρε κλήση» η πλωτή δεξαμενή Νο 3 στα Ελληνικά Ναυπηγεία Α.Ε. (Σκαραμαγκά) - Πότε θα κλιθούν στον εισαγγελέα οι υπεύθυνοι να λογοδοτήσουν

[Φωτ. Planet.Greece]

«Πήρε κλήση» η πλωτή δεξαμενή Νο 3 στα Ελληνικά Ναυπηγεία Α.Ε. (Σκαραμαγκά) - Πότε θα κλιθούν στον εισαγγελέα οι υπεύθυνοι να λογοδοτήσουν για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την απαξίωση της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας;

Του Κώστα Φωτεινάκη

Με αφορμή τη μεγάλη, αλλά κατά τη γνώμη μου, αβαθή συζήτηση που γίνεται για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά (ο σωστός τίτλος Ελληνικά Ναυπηγεία Α.Ε.) καταθέτω την άποψή μου μόνο για τη πλωτή δεξαμενή Νο 3 (υπάρχουν δύο τύποι δεξαμενών: πλωτές και μόνιμες), η οποία πήρε κλήση 25 - 30 μοιρών το Σάββατο το απόγευμα 19 Οκτωβρίου 2013. Σαφώς είναι μεγάλο πρόβλημα το γεγονός ότι η δεξαμενή πήρε κλήση που θα μπορούσε να βυθιστεί, με αποτέλεσμα αφενός μεν να χαθεί ένα σημαντικό περιουσιακό στοιχείο του ναυπηγείου (αφορά τον εμπορικό τομέα που δεν πρόκειται όμως να λειτουργήσει), αφετέρου δε να προκαλέσει μεγάλη ρύπανση στην περιοχή και να παραμείνει μόνιμα στο βυθό ένα σιδερένιο κέλυφος, με δύο γερανούς, να σκουριάζει.

Αν κάποιος ξεφυλλίσει το ημερολόγιο της δεξαμενής, είναι πολύ πιθανόν να διαπιστώσει ότι η δεξαμενή Νο3 είχε πάρει κλήση πριν είκοσι χρόνια. Και αν προχωρήσει ακόμα "βαθύτερα" θα διαπιστώσει ότι και η μόνιμη δεξαμενή Νο5 είχε υποστεί ζημιές σε περίοδο που το ναυπηγείο δεν λειτουργούσε. Όμως ένα εξ ίσου σοβαρό, αν όχι σημαντικότερο πρόβλημα, είναι το γεγονός ότι η "ασφάλεια" (δεν έχει σχέση με την αστυνομία) του Ναυπηγείου μάλλον δεν αντιλήφθηκε την κλήση της δεξαμενής. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου, υποθέτουμε ότι κάποιος τρίτος ενημέρωσε το Λιμεναρχείο Ελευσίνας για το συμβάν και όχι η "ασφάλεια" του ναυπηγείου που όφειλε να υπάρχει, να περιοδεύει και να ελέγχει τα εκατοντάδες στρέμματα και το θαλάσσιο μέτωπο με τις βαριές εγκαταστάσεις. 

Το παρ΄ ολίγον ναυάγιο της δεξαμενής Νο3 των Ελληνικών Ναυπηγείων Α.Ε. θα πρέπει να αφυπνίσει τους υπεύθυνους για τη γενικότερη ασφάλεια των εγκαταστάσεων της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας στο Σκαραμαγκά (του "μεγαλύτερου ναυπηγείου της Μεσογείου") αλλά και της Ελευσίνας (είχε παρουσιαστεί παρόμοιο πρόβλημα στη δεξαμενή ΙΙΙ που αντιμετωπίσθηκε το Δεκέμβριο του 2011) και του Περάματος.

Διαβάσαμε:

"Η Λιμενική αρχή της Ελευσίνας ενημερώθηκε ότι η Πλωτή Δεξαμενή ΙΙΙ των Ελληνικών Ναυπηγείων Α.Ε. στο Σκαραμαγκά έχει πάρει κλίση.

Άμεσα η Λιμενική Αρχή μετέβη στην εγκατάσταση διαπιστώνοντας ότι στην πλωτή δεξαμενή έχει γίνει εισροή υδάτων από τη δεξιά πλευρά με αποτέλεσμα να έχει ημιβυθιστεί με κλίση περίπου 25ο προς τα δεξιά.

Από το περιστατικό δεν υπήρξε τραυματισμός και στην περιοχή κατέπλευσε το Ρ/Κ-Ν/Γ «ΑΙΓΙΣ Ι» ιδιωτικής εταιρείας απορρύπανσης, το οποίο ξεκίνησε διαδικασία πόντισης πλωτού φράγματος περιμετρικά της πλωτής δεξαμενής προς αποφυγή ρύπανσης.

Από τη Λιμενική Αρχή Ελευσίνας που διενεργεί την προανάκριση, αποκλείστηκαν οι παρακείμενοι χώροι λαμβάνοντας τα προβλεπόμενα μέτρα ασφάλειας από ξηρά και από θάλασσα." http://www.efsyn.gr/?p=135671

Από το παραπάνω δημοσίευμα προκύπτει ότι στο Ναυπηγείο δεν υπάρχουν ιδία μέσα, ρυμουλκά με επιχειρηματική ικανότητα, για να αντιμετωπίσουν τυχόν προβλήματα που μπορεί να προκύψουν είτε από έλλειψη συντήρησης των θαλασσίων εγκαταστάσεων (δεξαμενών και πλωτών μέσων) είτε λόγω ακραίων καιρικών φαινομένων. 

Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι οι εργαζόμενοι του Ναυπηγείου αν και απλήρωτοι για δέκα εννέα μήνες, και χωρίς καμία άμεση προοπτική για την επαναλειτουργία της επιχείρησης, έσπευσαν αμέσως και «διέσωσαν» τη βυθιζόμενη δεξαμενή και τη δημόσια περιουσία (κάποιοι ακόμα επιμένουν ότι δεν είναι περιουσία του κ. Ισκαντάρ Σάφα)

Περιμένουμε τα αποτελέσματα της προανάκρισης του Λιμεναρχείου Ελευσίνας αλλά μέχρι τότε θα πρέπει να ληφθούν μέτρα για την ασφάλεια των εγκαταστάσεων των Ελληνικών Ναυπηγείων, αλλά και συνολικά της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας, η οποία δεν πρόκειται να ανασυγκροτηθεί και να αναγεννηθεί τα επόμενα χρόνια. Σταματάμε εδώ και θα επανέλθουμε με νεώτερο άρθρο για τη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία της χώρας. Ως τότε ας ελπίσουμε να «πάρουν κλίση» από τον εισαγγελέα όλοι όσοι ξεπούλησαν με αδιαφανείς όρους τα Ελληνικά Ναυπηγεία Α.Ε. και υπόγραψαν σκανδαλώδεις συμφωνίες για τα υποβρύχια με τους Γερμανούς της κας Μέρκελ [υπάρχουν κάποια προβλήματα στα υποβρύχια, που έχουν σχέση με τις μπαταρίες και τις εγγυήσεις, αλλά δεν σκουριάζουν και άστε τους άσχετους να λένε βλακείες].

Κώστας Φωτεινάκης
Δημοτικός σύμβουλος «Πολίτες σε Δράση - Οικολόγοι Πράσινοι»
Πρόεδρος των ΦΙΛΩΝ της ΦΥΣΗΣ
Γραμματέας του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ.

Κοινή διακήρυξη Ευρωπαϊκής Συμμαχίας Δράσης για το δικαίωμα στην κατοικία και την πόλη

ΕΔΩ

Ευρωπαϊκή Ημέρα Δράσης για το Δικαίωμα στην Κατοικία και την Πόλη

19 Οκτωβρίου 2013

Η Ευρωπαϊκή Συμμαχία Δράσης για το Δικαίωμα στην Κατοικία και την Πόλη είναι μια πρωτοβουλία που προέκυψε από συναντήσεις στην Γερμανία και την Ελλάδα το 2013 και αποτελείται από ένα ευρύ φάσμα ομάδων, οργανώσεων και κοινωνικών κινημάτων.

Στις 19 Οκτωβρίου οργανώνουμε την Ευρωπαϊκή Ημέρα Δράσης για το Δικαίωμα στην Κατοικία και την Πόλη. Ομάδες από διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις ενώνονται για να πουν ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ την δυστυχία που προκαλεί η κερδοσκοπία, η χρηματιστικοποίηση και τα μέτρα λιτότητας. Θέλουμε να προωθήσουμε μια ηθική και δίκαιη προσέγγιση για την αντιμετώπιση της κατοικίας ως ένα ανθρώπινο δικαίωμα και βασική ανάγκη, και για την ουσιαστική πρόσβαση όλων των ανθρώπων, χωρίς διακρίσεις, στις πόλεις στις οποίες ζουν.

Στο Άμστερνταμ, την Αθήνα, το Βερολίνο, τη Βουδαπέστη, τη Γενεύη, το Δουβλίνο, τη Μάλαγα, τη Λισαβόνα, το Παρίσι, το Ντίσελντορφ, το Ρότερνταμ και σε άλλες πόλεις θα πραγματοποιηθούν δράσεις για τη διεκδίκηση χαμηλότερων ενοικίων, την απαγόρευση των εξώσεων – ιδιαίτερα αυτών που προκαλούνται από κερδοσκόπους επενδυτές, το κράτος και την Τρόικα, την παροχή επαρκούς κοινωνικής κατοικίας, την κατάργηση της μετακύλισης του χρέους στους πολίτες, τον τομέα της κατοικίας και τους δημόσιους προϋπολογισμούς. Οι παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές και οι πολυεθνικές κερδοσκοπικές εταιρίες ελέγχουν μεγάλα τμήματα της γης, των κτιρίων και του οικιστικού αποθέματος σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες. Πιστεύουμε ότι η κατοικία πρέπει να βασίζεται στις ανάγκες και τα δικαιώματα των ανθρώπων και όχι στο κέρδος.

Για να μπορέσουμε να καλύψουμε τις τοπικές στεγαστικές ανάγκες είναι απαραίτητο σε όλες τις Ευρωπαϊκές πόλεις ένα μεγάλο μέρος των νέων κατασκευών και του υπάρχοντος οικιστικού αποθέματος, καθώς και η χρηματοδότηση της κατοικίας, να εξαιρεθούν από τις αγορές και να μπουν υπό τον άμεσο δημόσιο και αποκεντρωμένο δημοκρατικό έλεγχο.

Παράλληλα όλοι οι ενοικιαστές, δανειολήπτες, κάτοικοι και άστεγοι σε όλοι την Ευρώπη πρέπει να αποκτήσουν μέσω ευρωπαϊκής νομοθεσίας απαιτητά δικαιώματα, που θα εγγυώνται κοινά πρότυπα για ασφάλεια, προσιτό κόστος, προσβασιμότητα, ποιότητα της κατασκευής, δημοκρατική συμμετοχή και δικαιοσύνη στην κατοικία.

Σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες σήμερα η κατάσταση είναι κρίσιμη για εκατομμύρια ανθρώπους. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Ισπανία. Τα πέντε τελευταία χρόνια, 300.000 οικογένειες και άτομα έχουν εκδιωχθεί με τη βία από τα σπίτια τους, ενώ σχεδόν τρία εκατομμύρια κατοικίες παραμένουν κενές. Οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πλουτίζουν, ενώ οι ζωές χιλιάδων καταστρέφονται ολοκληρωτικά.

Αυτό πρέπει να σταματήσει τώρα.

Τα αιτήματά μας:
§ Η κατοχύρωση του νομικά απαιτητού Δικαιώματος στην Κατοικία για όλους, σε όλες τις χώρες της Ευρώπης
§ Το Δικαίωμα στην Πόλη στην κατεύθυνση ενός διαφορετικού μοντέλου αστικής ανάπτυξης, μιας διαφορετικής πόλης, που θα βασίζεται στους συλλογικούς αγώνες, την αλληλεγγύη, τα κοινά και τη ριζοσπαστική δημοκρατία
§ Να σταματήσουν οι εξώσεις!
§ Να ανατραπούν οι πολιτικές του κράτους, της ΕΕ και της Τρόικας που προκαλούν εξώσεις, απώλεια στέγης και περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για την κατοικία.
§ Να σταματήσει η χρηματιστικοποίηση και ιδιωτικοποίηση της κατοικίας. Να προστατευθεί η κοινωνική κατοικία από τις χρηματοπιστωτικές αγορές.
§ Να σταματήσει η ποινικοποίηση των αστέγων, των στεγαστικών καταλήψεων και των ακτιβιστών για τα στεγαστικά δικαιώματα
§ Να εφαρμοστούν αυστηροί έλεγχοι ενοικίων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
§ Να χρησιμοποιηθούν άμεσα οι κενές κατοικίες για να καλυφθούν στεγαστικές ανάγκες
§ Να κατασκευαστούν και να επισκευαστούν/ανακτηθούν καλής ποιότητας, χαμηλού κόστους και ασφαλείς κατοικίες, έξω από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και υπό τον άμεσο δημόσιο και δημοκρατικό έλεγχο των κατοίκων.

Για περισσότερες πληροφορίες

ιστοσελίδες: http://europeandayofactionforhousingrights.wordpress.com/

Facebook: https://www.facebook.com/pages/Oct-19th-European-Day-of-Action-for-Housing-Rights/1402919649939067

Twitter: #19o,#HousingforPeople

η κοινή διακήρυξη σε pdf
Αθήνα: κοινή δράση και ανοιχτή συνέλευση 12:00 στο θεατράκι της πλατείας Ελευθερίας

Ημερίδα στο Ιδρυμα της Βουλής για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη: Παρασκευή 11 Οκτωβρίου στην αίθουσα της Γερουσίας

Ο Λαμπράκης και η γυναίκα του Ρούλα κρατούν το πανό στο Λονδίνο. 

Πίσω με τον μπερέ ο Λ. Κύρκος.

Ημερίδα «Δολοφονία Λαμπράκη: η ιστορική συζήτηση 50 χρόνια μετά»
Το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, στο πλαίσιο της έκθεσης «Βία κατά εκπροσώπων του λαού: 50 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη», διοργανώνει ημερίδα με θέμα«Δολοφονία Λαμπράκη: η ιστορική συζήτηση 50 χρόνια μετά», την Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2013, στην αίθουσα της Γερουσίας (κτίριο της Βουλής των Ελλήνων).

Την ημερίδα θα ανοίξει με χαιρετισμό του ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και Πρόεδρος του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, κύριος Ευάγγελος-Βασίλειος Μεϊμαράκης.

Οι εισηγήσεις επικεντρώνονται στο γεγονός της δολοφονίας, τις πολιτικές δυνάμεις καθώς και το πολιτικό σύστημα των αρχών της δεκαετίας του ’60. Η ημερίδα θα ολοκληρωθεί με συζήτηση στρογγυλής τράπεζας.
ΠΗΓΗ ΙΔΡΥΜΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ
.Δείτε το πρόγραμμα ΕΔΩ

[ΣΧΟΛΙΟ: "η εκδήλωση γέρνει δεξιά" μας είπαν... και προφανώς είναι έτσι. Όμως για ιστορικούς λόγους την καταγράφουμε]

Στη Χαλκιδική δε συγκρούονται δύο άκρα, αλλά δύο διαφορετικοί κόσμοι

Στη Χαλκιδική δε συγκρούονται δύο άκρα, αλλά δύο διαφορετικοί κόσμοι

Την Πέμπτη, 10/10, εκδικάζεται η αίτηση άρσης της προσωρινής κράτησης των τεσσάρων προφυλακισμένων κατοίκων της Χαλκιδικής, οι οποίοι συμπληρώνουν ήδη έξι μήνες στη φυλακή. Έχει προηγηθεί η αποστολή κλήσεων για κατάθεση με βάση τον αντιτρομοκρατικό για άλλους 27 κατοίκους και αλληλέγγυους, που πρωτοστατούν ενάντια στην ύπαρξη των μεταλλείων χρυσού και τη συνέχιση των εξορύξεων στην περιοχή τους. Την ίδια ώρα η ELDORADO Gold εντατικοποιεί τους ρυθμούς της καταστροφής του Κάκκαβου και του υπεραιωνόβιου δάσους των Σκουριών, έχοντας μετατρέψει το βουνό σε ένα τεράστιο εργοστάσιο με τις σειρές των φορτηγών που παραλαμβάνουν κομμένα δέντρα και υλικό να είναι ατελείωτες. Και δεν έχει περάσει ένας μήνας από τότε που ο Δήμαρχος Αριστοτέλη, Χρήστος Πάχτας μάζεψε όλους τους κατοίκους του Νεοχωρίου, για να τους ανακοινώσει ότι το νερό του χωριού είναι ακατάλληλο προς πόση λόγω απαγορευτικής σε αυτό συγκέντρωσης αρσενικού. Φυσικά, η ακαταλληλότητα του νερού λόγω της συγκέντρωσης αρσενικού δεν μπορεί παρά να συνδέεται με τις γεωτρήσεις που έκανε και συνεχίζει να κάνει η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός στις πηγές του χωριού, οι οποίες βρίσκονται σε απόσταση 100 μέτρων από το χωριό. Εσχάτως μάλιστα και με αφορμή την καθυστερημένη κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού ενάντια στην εγκληματική δράση των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου, η κυβέρνηση ανακυκλώνει ξανά τη θεωρία των δύο άκρων, στοχοποιώντας το μεγάλο κοινωνικό κίνημα της Χαλκιδικής και βάζοντάς το στο ίδιο κάδρο με τους ναζί της Χρυσής Αυγής.

Η αλήθεια είναι πως σήμερα στην κοινωνία υπάρχει σύγκρουση και είναι σφοδρή. Δεν συγκρούονται όμως δύο άκρα αλλά δύο κόσμοι, ο κόσμος της κοινωνικής καταστροφής και ο κόσμος της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Ο δικός μας κόσμος έδωσε το παρόν το βράδυ του Σαββάτου, 5/10, όταν στη συναυλία αλληλεγγύης στη Χαλκιδική, που έγινε στη Θεσσαλονίκη, συνέρευσαν 40.000 αλληλέγγυου κόσμου, μετατρέποντας τη στη μεγαλύτερη περιβαλλοντική συγκέντρωση και συναυλία όλων των εποχών στην Ελλάδα. Απέναντι στην αξιοπρέπεια του αγώνα των Χαλκιδιωτών το κράτος και η ELDORADO Gold τι πραγματικά έχουν αντιπαρατάξει; Σεληνιακή καταστροφή του δάσους των Σκουριών και του Κάκκαβου, κίνδυνο για ανεπίστρεπτη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα της περιοχής, πρωτοφανή κρατική βία και τρομοκρατία, στρατιωτικοποίηση του ευρύτερου χώρου γύρω από τα μεταλλεία και όχι μόνο, διώξεις του κινήματος με βάση τον αντιτρομοκρατικό, προφυλακίσεις κατοίκων ήδη για παραπάνω από έξι μήνες, επειδή συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις και, τελικά, εγκατάσταση ενός ιδιότυπου καθεστώτος εξαίρεσης των κατοίκων της Χαλκιδικής από θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες, ακόμη και αυτού του ίδιου του δικαιώματος στη ζωή και στο μέλλον των παιδιών τους. Αυτός είναι ο δικός τους κόσμος, για τον οποίο μας προετοιμάζουν όλους και δε θα τους αφήσουμε. Όταν βάζουν στο στόχαστρο τους αγωνιστές της Χαλκιδικής, μας βάζουν όλους. Ο αγώνας της Χαλκιδικής είναι και δικός μας αγώνας.

Η Επιτροπή Αλληλεγγύης στη Χαλκιδική (Αττική) καλεί σε συντονισμό, οργάνωση και κινητοποίηση όλους τους ενεργούς πολίτες της πόλης για δράσεις αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια σε μία εξόρυξη που δε θα γίνει ποτέ.

• ΝΑ ΠΑΨΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΩΝ
• ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ, 13/10, ΩΡΑ 18:00

Ανοιχτή Συνέλευση στο χώρο του 2ου Εναλλακτικού Φεστιβάλ

Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικού

7/10/2013

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ (ΑΤΤΙΚΗ)

Για τη μεγάλη συναυλία του Σαββάτου 5/10/2013 κλικάρετε ΕΔΩ

Ιταλία: Τουλάχιστον 195 οι νεκροί από το ναυάγιο στη Λαμπεντούζα

[Παλαιότερη φωτογραφία: Δυνάμεις του Πολεμικού Ναυτικού της Ιταλίας προσεγγίζουν ένα σκάφος μεταναστών]

Τουλάχιστον 195 είναι τα θύματα του ναυαγίου του πλεούμενου, το οποίο μετέφερε Σομαλούς και Ερυθραίους επίδοξους μετανάστες σε μικρή απόσταση από το νησάκι Λαμπεντούζα της Ιταλίας την Πέμπτη, αφού οι δύτες ανέσυραν σήμερα 84 σορούς.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες των ιταλικών αρχών, οι οποίες βασίζονται στις μαρτυρίες των επιζώντων, υπάρχουν τουλάχιστον 188 αγνοούμενοι ακόμη.

Ο καιρός αναμένεται να βελτιωθεί ελαφρά και οι επιχειρήσεις για την ανάσυρση των θυμάτων θα συνεχιστούν.

Στην περιοχή έχει φθάσει ένα τηλεκατευθυνόμενο υποβρύχιο ρομπότ με κάμερες για να συμβάλει στον εντοπισμό των πτωμάτων. Εξετάζεται από τις αρχές το ενδεχόμενο της ανέλκυσης από τον βυθό του ναυαγισμένου πλεούμενου, όμως εκφράζονται επιφυλάξεις καθώς το ξύλινο αυτό σκάφος είχε πιάσει φωτιά και μπορεί να μην καταστεί δυνατό να ανελκυθεί ολόκληρο.

Ο Πάπας Φραγκίσκος έστειλε έναν κληρικό για να παρακολουθήσει τις επιχειρήσεις για την εύρεση των θυμάτων και να προσφέρει πνευματική βοήθεια στους επιζώντες.

Από την πλευρά της, η υπουργός αρμόδια για την Ένταξη των Μεταναστών Σεσίλ Κιένγκε δήλωσε ότι ο νόμος περί λαθρομετανάστευσης πρέπει να τροποποιηθεί. «Δεν έπρεπε να περιμένουμε μια τραγωδία» επισήμανε η Κιένγκε, η πρώτη μαύρη υπουργός στην Ιταλία, η οποία κατάγεται από τη ΛΔ Κονγκό, «για να αλλάξουμε τα πράγματα».ΠΗΓΗ ΑΠΕ

Aντιφασιστική συγκέντρωση την Τετάρτη 25/09, 5μ.μ στα Προπύλαια και όπου γίνονται αντιναζιστικές εκδηλώσεις

[Η αφίσα είναι ενημερωτική - η πρόσκληση του blog είναι για όλες τις αντιναζιστικές εκδηλώσεις]

AΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ-ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ ΑΘΗΝΑΣ – ΠΕΙΡΑΙΑ

Ο Αντιφασιστικός συντονισμός επιτροπών-συλλογικοτήτων-πρωτοβουλιών Αθήνας-Πειραιά καλεί το λαό της Αθήνας σε μαζική συμμετοχή στην αντιφασιστική συγκέντρωση την Τετάρτη 25/09, 5μ.μ στα Προπύλαια. Θα ακολουθήσει πορεία στο Σύνταγμα, στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο της ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, και κατόπιν στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων.

Για μας ο αγώνας κατά του φασισμού δεν τελειώνει με μια πορεία.

Δηλώνουμε την αποφασιστικότητά μας για μια διαρκή δράση ενάντια στην Χρυσή Αυγή και τις παραφυάδες της σε κάθε πόλη-γειτονιά-χώρο δουλειάς-σχολή και σχολείο.

Για το λόγο αυτό σε συνεργασία με τοπικές κινήσεις και συλλογικότητες -ετοιμάζουμε 2 πορείες τις επόμενες βδομάδες. Η μία θα είναι στις υποβαθμισμένες περιοχές του κέντρου της Αθήνας και η άλλη στο Πέραμα.

Καλούμε κάθε συλλογικότητα και ειδικά τους αγωνιζόμενους απεργούς σε συστράτευση.

Έχουμε τώρα μια πολύ σημαντική δυνατότητα: να βάλουμε τους φασίστες για τα καλά στη γωνία.

Προϋπόθεση γι αυτό είναι η ενότητα όλου του εργατικού και αντιφασιστικού κινήματος ενάντια στο φασισμό και την κυβέρνηση που τον συντηρεί και τον υποθάλπει.

Παλεύουμε για:
- την άμεση και παραδειγματική καταδίκη των δολοφόνων του Παύλου Φύσσα καθώς και των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας.
- Το κλείσιμο όλων των γραφείων και των εντύπων της ναζιστικής συμμορίας
- Την αποπομπή κάθε δηλωμένου δημόσια νεοναζί από τους συνδικαλιστικούς φορείς της νεολαίας και του εργατικού κινήματος.

ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ ΠΑΡΩΝ !

Να τσακίσουμε τους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής

ΟΧΙ στις ΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

Η Γραμμή ΜΕΤΡΟ Νο7: Δάσος Χαϊδαρίου – Άλιμος, ο ποδηλατόδρομος στην Ιερά Οδό κ.ά. τινά

Η Γραμμή ΜΕΤΡΟ Νο7: Δάσος Χαϊδαρίου – Άλιμος, ο ποδηλατόδρομος στην Ιερά Οδό  κ.ά. τινά

[Πόσοι γνωρίζουν την ύπαρξη των σχεδιασμών? – Ο Δήμος Χαϊδαρίου διαχρονικά τι έκανε για να αξιοποιήσει και να διεκδικήσει καλύτερες υποδομές?]

του Κώστα Φωτεινάκη

Με αφορμή α) τη συζήτηση που γίνεται για το σταθμό Αγία Μαρίνα (πρώην Χαϊδάρι) β) την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας (16-22 Σεπτεμβρίου) και γ) το Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας – Αττικής (έχει κατατεθεί από το ΥΠΕΚΑ στα έξι συναρμόδια Υπουργεία για παρατηρήσεις) κάνω αυτή την σύντομη ενημερωτική παρέμβαση:

[Στη φωτογραφία από το ΕΔ του ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ, 2008: Ο πρώην υπουργός ΠΕΧΩΔΕ κ.Σουφλιάς και οι δήμαρχοι Καλογερόπουλος (Αιγάλεω), Παχατουρίδης (Περιστέρι), Μαραβέλιας (Χαϊδάρι)]

Α) Ο σταθμός Αγία Μαρίνα ήταν προγραμματισμένο να παραδοθεί το Δεκέμβριο του 2009, αυτό να μη το ξεχνάμε. Η διαπλοκή με τη SIEMENS και ή πολιτική «αφωνία» των αυτοδιοικητικών της περιοχής,  που νοιάστηκαν μόνο για την αλλαγή του ονόματος του σταθμού και περιορίστηκαν σε «δημόσιες σχέσεις» με τον κ.Βορίδη συνέβαλαν ώστε τέσσερα χρόνια μετά ο σταθμός να μην έχει δοθεί στην κυκλοφορία. Το 2014 να είμαστε καλά για αν λειτουργήσει ο σταθμός στο «τριεθνές»

Β) Η Γραμμή ΜΕΤΡΟ Νο7 (με το κίτρινο): Δάσος Χαϊδαρίου – Άλιμος είχε προβληθεί στο υπό συζήτηση Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας Αττικής του ΥΠΕΧΩΔΕ, επί υπουργίας Γεωργίου Σουφλιά. Πόσοι το γνώριζαν και πόσοι  διεκδίκησαν αυτή τη γραμμή στα επόμενα ΡΣΧ?   Ο Δήμος είναι μόνο για τις ληξιαρχικές πράξεις ή και για κάτι περισσότερο, ας πούμε να είναι ενημερωμένος και να διεκδικεί?

Γ) Από το 1991 προβλέπεται ποδηλατόδρομος στην Ιερά Οδό (Δυτική Πύλη - Σχέδιο, Πλαίσιο του ΟΡΣΑ). Κατά καιρούς η πρόταση επανήλθε (Μελέτη ΑΣΔΑ 1997, Ολυμπιακοί αγώνες 2004 κ.λπ) και το καλοκαίρι του 2008 κατατέθηκε ξανά από το Υπουργείο Μεταφορών. 

Γ1) Η Μονάδα Βιώσιμης Κινητικότητας του ΕΜΠ είχε υποβάλλει το 2011 σχεδιασμό στον Οργανισμό Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας (ΟΡΣΑ) για ένα δίκτυο ποδηλατοδρόμων, μεταξύ αυτών και στην Ιερά Οδό, στο πλαίσιο του  ΡΣΧ Αθήνας – Αττικής (ΥΠΕΚΑ η κα. Μπιρμπίλη).

Και ένα ερώτημα όποιον αφορά: Όταν σχεδιαζόταν η παρέμβαση για την οδική ασφάλεια στο τμήμα της Ιεράς Οδού «Δρομοκαΐτειο – Σχιστού Κορυδαλλού» δεν θα μπορούσε να προβλεφτεί και ο ποδηλατόδρομος τουλάχιστον μέχρι τη Μονή Δαφνίου? 

Σταματάω εδώ και κάντε τις δικές σας κρίσεις και παρατηρήσεις και αναλογιστείτε αν αξίζουμε να έχουμε με τέτοια δημοτική αρχή, ανημέρωτη, υποταγμένη, άφωνη, ανίκανη να αξιοποιήσει ακόμα και αυτά που σχεδιάζει η κεντρική διοίκηση. Οι εκλογές είναι κοντά, δώστε την απάντηση.

ΥΓ: Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για την Ελεύθερη μετακίνηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ας ανατρέξουν εδώ http://freepublictransport.org.uk/.

 Κώστας Φωτεινάκης

Δημοτικός Σύμβουλος «Πολίτες σε Δράση – Οικολόγοι Πράσινοι»

Πρόεδρος των Φίλων της Φύσης

Γραμματέας του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. Χαϊδαρίου

Κώστας Λάμπος: ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ή ΑΤΑΞΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

[Φωτ. από Againstchronycapitalism ΕΔΩ]

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ή ΑΤΑΞΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;[1]

(Η τήξη των δομικών στοιχείων του καπιταλισμού έχει ήδη αρχίσει.

Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

1. Ο καπιταλισμός σε μακροχρόνια γενικευμένη κρίση παρακμής

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παρατεταμένης παγκόσμιας παρακμιακής κρίσης της καπιταλιστικής οικονομίας, της μεγάλης κρίσης, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με την φύση του πραγματικού υπαρκτού καπιταλισμού, ο οποίος αδυνατεί να δώσει λύσεις στα ζωτικά προβλήματα της ανθρωπότητας. Και βεβαίως δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη ανικανότητα των ανθρώπων ή με την ‘ατελή’ ανθρώπινη φύση, όπως επιχειρούν να μας πείσουν τα διάφορα σκοταδιστικά ιερατεία και μερικοί καλοπληρωμένοι παραμυθάδες των ΜΜΕ και του εκπαιδευτικού συστήματος, γιατί από τον Αριστοτέλη και δώθε η ανθρωπότητα γνωρίζει, ότι δεν υπάρχει μια μοναδική ανθρώπινη φύση δεδομένη, σταθερή-αναλλοίωτη και ανεξάρτητη από τις εκάστοτε κυρίαρχες αξίες του εκάστοτε κυρίαρχου συστήματος εξουσίας, με λίγα λόγια δεν υπάρχει υπεριστορική ανθρώπινη φύση.

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παγκόσμιας διατροφικής κρίσης, της μεγάλης πείνας, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με τον πραγματικό υπαρκτό καπιταλισμό. Και δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη έλλειψη πόρων και την ‘κατά φαντασίαν’ αδυναμία της γήινης βιόσφαιρας να εξασφαλίσει τροφή και αγαθά ευημερίας για όλους τους κατοίκους του πλανήτη, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι νεοκλασικοί θεωρητικοί της «σπανιότητας των αγαθών» και οι πολεμοκάπηλοι γύπες του νεομαλθουσιανισμού. Η πείνα στον πλανήτη δεν είναι θέμα πόρων, ούτε συνέπεια ενός υποτιθέμενου ‘υπερπληθυσμού’, γιατί ο πλανήτης Γη, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο ΟΗΕ, μπορεί, σε συνθήκες μιας άλλης διαχείρισης των πόρων του, να θρέψει υπερπολλαπλάσιο πληθυσμό από το σημερινό[2]. Συνεπώς η πείνα είναι το αποτέλεσμα του τρόπου της ιδιωτικοκερδοσκοπικά σχεδιασμένης και ελεγχόμενης παραγωγής και της βίαιης ανισοκατανομής του παραγόμενου πλούτου για τη μετατροπή του κοινωνικού πλεονάσματος σε ιδιωτικό κέρδος. Με άλλα λόγια, η πείνα, είναι θέμα οικονομικοκοινωνικοπολιτικού συστήματος, είναι δηλαδή, θέμα πολιτικής, της πολιτικής του κεφαλαίου που παράγει συνειδητά και προγραμματισμένα πείνα[3], για τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του, μέσω της μείωσης της αμοιβής της εργασίας και της τεχνητής χειραγώγησης των τιμών καταναλωτή.

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας τεράστιας θανάσιμης οικολογικής κρίσης, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει με τον υπαρκτό πραγματικό καπιταλισμό, που στο βωμό του κέρδους διασπά την ζωτικής σημασίας ενότητα κοινωνίας και Φύσης με αποτέλεσμα την σταδιακή καταστροφή των όρων ζωής πάνω στον πλανήτη Γη. Και φυσικά δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη έλλειψη περιβαλλοντικής συνείδησης των δισεκατομμυρίων ανθρώπων, το οικολογικό αποτύπωμα των οποίων είναι κοντά στο μηδέν, αλλά με τον σπάταλο, καταστροφικό και ρυπογόνο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παγκόσμιας καταστροφικής ενεργειακής κρίσης, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με τον πραγματικό υπαρκτό καπιταλισμό, η ύπαρξη του οποίου στηρίζεται αποκλειστικά στο συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα με βάση τα ορυκτά καύσιμα. Και δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη έλλειψη επαρκών εναλλακτικών πηγών ενέργειας, ή με την αδυναμία τάχα της επιστήμης και της τεχνολογίας να εξασφαλίσουν άφθονη, δωρεάν και καθαρή ενέργεια, στη βάση του υδρογόνου[4], εξασφαλίζοντας απόλυτη ενεργειακή ανεξαρτησία σε οικογενειακό, συλλογικό, τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο για όλους τους κατοίκους του πλανήτη[5].

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας καθολικής συστημικής πολιτισμικής και ηθικής κατάπτωσης και λειτουργικής κρίσης των θεμελιακών αξιών του καπιταλισμού, της ελευθερίας, της ισότητας, αδελφότητας, της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, τις οποίες αφού τις διαμόρφωσε στα μέτρα του, τις μετάτρεψε σε δεκανίκια της εξουσίας του, τις απαξίωσε κυριολεκτικά και στο τέλος, στη λογική και στα συμφέροντα της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, τις οδήγησε σε μια απαξιωτική διαδικασία αποσύνθεσης. Έτσι στη θέση της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφότητας των ανθρώπων έβαλε την καπιταλιστική ελευθερία, δηλαδή τη δικτατορία του κεφαλαίου, η οποία οδήγησε στην ακραία ανισότητα δικαιωμάτων, ευκαιριών και πλούτου, με τελικό αποτέλεσμα την εχθρότητα όλων εναντίον όλων και τη μετατροπή της κοινωνίας σε μια ανθρώπινη ζούγκλα, όπου ο θάνατος των αδυνάτων είναι ζωή για τους ισχυρούς εξουσιαστές. Στη θέση των ανοιχτών στις εξελικτικές προκλήσεις, δυναμικών, δοκιμασμένων και ανθεκτικών στο χρόνο αυτόχθονων πολιτισμών, η αποικιοκρατία επέβαλλε με τους ιεραπόστολους και τις ξιφολόγχες τη θρησκεία της μητρόπολης[6] και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός επέβαλε, με τη βία του δολαρίου, του ΝΑΤΟ και του Χόλυγουντ το american way of live και την υποκουλτούρα των πολιτιστικών σκουπιδιών που διαμορφώνει υποτακτικούς καταναλωτές.

Με την ίδια λογική των ταξικών συμφερόντων του το κεφάλαιο στη θέση του πατριωτισμού έβαλε τον ‘κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου", στη θέση των επιμέρους προκαπιταλιστικών εθνικών-εθνικιστικών θρησκειών έβαλε τη δική του, την μοναδική θρησκεία του κέρδους και στη θέση της οικογένειας έβαλε τη βίαιη ‘εταιρική ταύτιση’ των τρομοκρατημένων εργαζομένων και το κοινωνικό περιθώριο της κατάθλιψης των υποαπασχολούμενων, των ανέργων και των εκατομμυρίων αστέγων.

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής πολεμικής υστερίας που διασπά με την πολιτική του ‘διαίρει και βασίλευε’ ισοπεδώνει τοπικές-εθνικές οικονομίες και καταστρέφει κοινωνίες και πολιτισμούς για μια βίαιη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με τον πραγματικό υπαρκτό καπιταλισμό που παρακμάζει. Και δεν έχει να κάνει με την έλλειψη κοινωνικής συνείδησης και κοινωνικού οράματος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, γιατί ολόκληρη η ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας είναι ασφυκτικά γεμάτη με τους αγώνες και τις θυσίες των εργαζόμενων κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά για την κοινωνική ισότητα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία, δημοκρατία, ευημερία, ειρήνη, ευτυχία.

Είμαστε μάρτυρες και θύματα του οικονομικού συστήματος του κεφαλαίου ο συγκρουσιακός χαρακτήρας του οποίου έφερε πολύ πιο γρήγορα, σε σχέση με προηγούμενα οικονομικά συστήματα, την ίδια την παρακμή του, την οποία ο σκληρός πυρήνας του προσπαθεί να ανακόψει με τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Στόχος αυτής της προσπάθειας είναι η υπαγωγή όλων των επιμέρους γεωγραφικών και κλαδικών καπιταλιστικών ομίλων σε ένα ενιαίο κέντρο, για τρεις κυρίως λόγους: 

για την ενιαία και αποτελεσματικότερη εκμετάλλευση-αντιμετώπιση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού τόσο σε τοπικό-εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, 

για τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, για τη μεγαλύτερη και γρηγορότερη συγκεντροποίηση του κοινωνικού πλούτου και κατά συνέπεια 

για τη σταθεροποίηση και τη διαιώνιση της απόλυτης εξουσίας του πάνω στις επιμέρους κοινωνίες και στην ανθρωπότητα συνολικά. 

Κατάληξη αυτής της σχιζοφρενικής επιλογής των εκφραστών του κεφαλαίου είναι το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να ελέγχει την παραγωγή και ροή του παγκόσμιου πλούτου με τέτοιο τρόπο, ώστε το 99% του πληθυσμού να φυτοζωεί σε συνθήκες κινεζοποίησης της εργασίας[7], που σημαίνει ένταση της επισφαλούς και κακοαμειβόμενης υπεραπασχόλησης, γενίκευση της μερικής ανασφάλιστης και ελάχιστα αμειβόμενης υποαπασχόλησης, ανοχή της ‘μαύρης’ απάνθρωπης εργασίας των οικονομικών μεταναστών, έκρηξη της ανεργίας, και παροξυσμό της ανελευθερίας και της εργοδοτικής και της κρατικής τρομοκρατίας. Αυτή η επιλογή είναι καταδικασμένη να αποτύχει για τρεις κυρίως λόγους: 

γιατί η πολιτική της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και της κινεζοποίησης της εργασίας δεν είναι το φάρμακο, αλλά είναι η ίδια η εγγενής ασθένεια του καπιταλισμού. 

γιατί αντιφάσκει με την ίδια τη φύση του κεφαλαίου, το οποίο αποπειράται να επιζήσει καταργώντας τον κλασικό εαυτό του, επιδιώκοντας να καταργήσει βίαια τον ανταγωνισμό τόσο μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, όσο και μεταξύ κεφαλαίου και κεφαλαίου, πράγμα που έχει ξανασυμβεί με τη μορφή του φασισμού, του εθνικοσοσιαλισμού και του κρατικού καπιταλισμού, που τελικά θάφτηκαν κάτω από τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις τους, αλλά και την αντίσταση των λαών, ως επικίνδυνες πολιτισμικές παρεκκλίσεις, 

γιατί η υπόθεση υπέρβασης του καπιταλισμού δηλαδή της οικονομικής-κοινωνικής ανισότητας, ιστορικά, οντολογικά και δεοντολογικά δεν ανήκει στο ίδιο το κεφάλαιο αλλά στα θύματά του, στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και μάλιστα με αντικαπιταλιστική αμεσοδημοκρατική μορφή και περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα-αταξικότητα. 

Ετήσια Έκθεση 2013 : Η ελληνική οικονομία και η απασχόληση/ Στο 31,5% η ανεργία το 2014

Η εντεινόμενη οικονομική κρίση και ύφεση μετά το 2009, σε διεθνές, ευρωπαϊκό και ιδιαίτερα Μεσογειακό και ελληνικό επίπεδο με τη σοβαρή μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας, την διακοπή χορήγησης δανείων από τις τράπεζες, τη μείωση των επενδύσεων από το κράτος και τις επιχειρήσεις καθώς και τον περιορισμό της ζήτησης από τους καταναλωτές (μείωση μισθών, συντάξεων και αύξηση της φορολογίας), αναδεικνύει με τον πιο σαφή αλλά και ανησυχητικό τρόπο ότι η ευρωπαϊκή, η μεσογειακή και ιδιαίτερα η ελληνική οικονομία βρίσκονται σε ανάλογες συνθήκες οικονομικής ύφεσης (κραχ ανεργίας) μετά από αυτές που ακολούθησαν το κραχ στις χρηματαγορές το 1929. Η επιλογή του μοντέλου της άνισης ανάπτυξης στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της δανειστικής οικονομίας, κυρίως, στα κράτη-μέλη του Νότου, συνέβαλε στην υπερχρέωση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Παράλληλα, οι φοροαπαλλαγές του κράτους προς τις επιχειρήσεις, σε συνδυασμό με την κατάρρευση των μηχανισμών ελέγχου και είσπραξης των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών, συνέβαλε στον υπερβολικό δανεισμό και στην υπερχρέωση των προϋπολογισμών των κρατών-μελών, ιδιαίτερα των χωρών του Νότου. Με άλλα λόγια, ο ευρωπαϊκός Νότος μετεξελίχθηκε διαμέσου του δανεισμού, σε οικονομικό σχηματισμό ζήτησης, δεδομένου ότι για παράδειγμα στην Ελλάδα το 74% του ΑΕΠ το 2008 προερχόταν από τη ζήτηση και την καταναλωτική δαπάνη.

Όμως, κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο Βορράς οργάνωσε τους όρους και τις προϋποθέσεις της άνισης ανάπτυξης Βορρά-Νότου, μεταφέροντας σημαντικούς πόρους από τη νότια στη βόρεια Ευρώπη, είτε διαμέσου της εξόφλησης των δανείων, είτε διαμέσου της κατανάλωσης προϊόντων και υπηρεσιών που ο Νότος εισάγει από τον Βορρά. Βασικός μοχλός και συγκροτημένος μηχανισμός εγκαθίδρυσης και ενδυνάμωσης του μοντέλου της άνισης ανάπτυξης Βορρά-Νότου, απετέλεσε ο ευρωπαϊκός καταμερισμός εργασίας που τοποθέτησε τον Νότο στον δρόμο της σταδιακής τεχνολογικής, καινοτομικής, οργανωτικής και ποιοτικής απαξίωσης της παραγωγικής υποδομής στους τομείς της μεταποίησης και της γεωργίας, προωθώντας την ανάπτυξη των τομέων του τουρισμού, των κατασκευών και των υπηρεσιών. Χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της παραγωγικής απαξίωσης αποτελεί, μεταξύ των χωρών του Νότου, η Ελλάδα η οποία σήμερα (2013) παράγει μόνο το 27% των προϊόντων που καταναλώνει. Ακριβώς, αυτή η ευρωπαϊκή στρατηγική της άνισης ανάπτυξης Βορρά-Νότου οδήγησε, κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια, σταδιακά την Ελλάδα στην δημιουργία

«δίδυμων ελλειμμάτων» στα δημόσια οικονομικά (δημόσιο έλλειμμα και χρέος) και στις εξωτερικές συναλλαγές της χώρας (έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου). Η επιβολή στις χώρες του Νότου των πολιτικών της «εσωτερικής υποτίμησης» και της ελεγχόμενης χρεοκοπίας από τους διεθνείς οργανισμούς (Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ), ως στρατηγική επιλογή της εγγυημένης αποπληρωμής των δανείων τους και της μετάβασης των οικονομικών σχηματισμών του Νότου από οικονομίες της ζήτησης σε οικονομίες της προσφοράς, εκτός από την κοινωνική καθίζηση (λιτότητα, ανεργία, φτωχοποίηση, κλπ) προκάλεσαν και παραγωγική καθίζηση (μείωση επενδύσεων (64,8% 2008-2013, παραγωγικότητας της εργασίας, αύξησης της ανεργίας κλπ) (καθίζηση προσφοράς), απαξιώνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ακόμη και τον κεντρικό στρατηγικό στόχο των εφαρμοσμένων πολιτικών. Κατά συνέπεια, η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε διαδικασία αποεπένδυσης (8,5% του ΑΕΠ, δεδομένου του εξαιρετικά χαμηλού ποσοστού επενδύσεων 13,2% του ΑΕΠ το 2012 και του υψηλού επιπέδου των αποσβέσεων 21% του ΑΕΠ, Π. Θωμόπουλος 2013), με σημαντικές απώλειες του παραγωγικού της δυναμικού που την οδηγούν εγκλωβισμένη σε μια ανατροφοδοτούμενη διαδικασία ύφεσης, με αποτέλεσμα η στόχευση της δημοσιονομικής της προσαρμογής να καθίσταται εξαιρετικά βραδεία, επίπονη και αναποτελεσματική, επειδή ακριβώς μεταλλάσσεται σε οικονομικό και κοινωνικό σχηματισμό πλήρους υποβάθμισης των επενδύσεων, της παραγωγής και της εργασίας. Ταυτόχρονα προκάλεσαν διεύρυνση του χάσματος (ΑΕΠ, ρυθμός ανάπτυξης, χρέος, έλλειμμα, κλπ) καθώς και σημαντική απόκλιση των αποδοχών Βορρά-Νότου. Έτσι, η ασκούμενη πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης στην Ελλάδα που στόχευε στην αύξηση των εξαγωγών και στην ανάκαμψη της οικονομίας, με τον αναποπροσανατολισμό της από την εσωτερική στη διεθνή οικονομία έχει αποτύχει, με αποτέλεσμα να έχει εκκολαφθεί στο εσωτερικό της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης η κρίση αντιμετώπισης της στην χώρα μας, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων.

Η απόφαση ότι «η κρίση των ανισοτήτων αποτελεί λύση της οικονομικής κρίσης και ύφεσης» που λήφθηκε το 2009, καθορίζει τις επιλογές για την ελληνική οικονομία τουλάχιστον για την δεκαετία 2010-2020, συμπαρασύροντας σε χαμηλά επίπεδα την απασχόληση, τους μισθούς καθώς και το επίπεδο των συντάξεων και των κοινωνικών επιδομάτων παράλληλα με αυξήσεις των τιμών των αγαθών και των υπηρεσιών και με συνθήκες αποεπένδυσης και μη πραγματοποίησης ιδιωτικών επενδύσεων (μακροχρόνιος ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ, 3,5% ετησίως προϋποθέτει συνολικές επενδύσεις 20% του ΑΕΠ και παραγωγικές επενδύσεις (εκτός κατοικιών) 15% του ΑΕΠ, Π. Θωμόπουλος, 2013), επειδή, μεταξύ των άλλων, η κλαδική διάρθρωση και λειτουργία των επιχειρήσεων στην Ελλάδα είναι άκρως ολιγοπωλιακή. Με αυτά τα δεδομένα της διεύρυνσης και εμβάθυνσης του οικονομικού, δημοσιονομικού και κοινωνικού χάσματος Βορρά-Νότου αλλά και εντός του Νότου, αποδεικνύεται ότι ουσιαστικά η Ε.Ε.-17 (ευρωζώνη) μόνο κατ’ επίφαση μπορεί να υποστηριχθεί ότι είναι ενιαία. Ωστόσο, τα προβλήματα των μεσογειακών οικονομιών δεν εσωτερικεύονται μόνο στον ευρωπαϊκό νότο αλλά παράλληλα εξωτερικεύονται (ύφεση, μείωση εξαγωγών, αύξηση δημοσίου χρέους, ελλείμματος και δανεισμού, μείωση παραγωγικής αύξησης ανεργίας, γήρανση πληθυσμού κλπ) ακόμη και σε βόρειες χώρες του πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η γενίκευση, προφανώς σε διαφορετικό βαθμό των προβλημάτων (οικονομικών, κοινωνικών, δημοσιονομικών, κλπ) στις οικονομίες του Βορρά και του Νότου, αναδεικνύει ουσιαστικά την αναγκαιότητα επίλυσης της θεμελιώδους ευρωπαϊκής αντίφασης που συνίσταται στην επιλογή μεταξύ της ιδέας και της στρατηγικής της «ενωμένης Ευρώπης» με την έννοια της ισότητας άνισων χωρών. Είναι φανερό ότι οι ευρωπαϊκές ελίτ, ιδιαίτερα του Βορρά έχουν μέχρι σήμερα επιλέξει (μοντέλο άνισης ανάπτυξης) την στρατηγική της «ενοποιούσας Ευρώπης» με την έννοια της εμβάθυνσης της ανισότητας άνισων χωρών. Όμως, η οικονομική κρίση και ύφεση, σε συνδυασμό με τα προβλήματα που έχουν προκληθεί από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης, ιδιαίτερα στον Νότο, θέτει τις ευρωπαϊκές ελίτ, τις εναλλακτικές πολιτικές δυνάμεις και τα κοινωνικά κινήματα, προ των ευθυνών τους, με την έννοια της επιλογής διατήρησης της ευρωπαϊκής ενότητας στην κατεύθυνση της ισότητας άνισων χωρών ή στην επιλογή της κατεύθυνσης διάσπασης (δύο ευρωπαϊκές ενώσεις Βορρά-Νότου) ή της ολοκληρωτικής διάλυσης της ευρωπαϊκής ένωσης ή της ευρωζώνης με την «θεσμοποιημένη θέσπιση» της ανισότητας άνισων χωρών. Όμως αξίζει να σημειωθεί ότι εάν δεν ανασχεθούν άμεσα αυτές οι τάσεις αποσύνθεσης της Ευρώπης, τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση του Βορρά και του Νότου, μειονεκτούσα στην τεχνολογική καινοτομία, την παραγωγικότητα και τους διεθνείς γεωπολιτικούς συσχετισμούς, δεν θα αποφύγει να μετεξελιχθεί σ’ ένα ελκυστικό τουριστικό προορισμό των πολιτών της Ασίας, αφού η Ευρώπη θα υστερεί και δεν θα προηγείται των ασιατικών οικονομιών.

Πράγματι, από την άποψη αυτή είναι χαρακτηριστικό ότι οι προοπτικές της ευρωζώνης όπως αποτυπώνονται σε οικονομετρικές εκτιμήσεις (2013,-0,3% μείωση ΑΕΠ, 2014, αύξηση 0,9% του ΑΕΠ, 2013 και κατά την περίοδο 2010-2060 η παραγωγικότητα της εργασίας θα αυξηθεί κατά 1,4% τον χρόνο, το ΑΕΠ κατά 1,7% τον χρόνο και η απασχόληση κατά -0,1% κατά μέσο όρο τον χρόνο, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 2013) είναι αναιμικές με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό επίπεδο των ευρωπαίων πολιτών. Κατά συνέπεια, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, η στρατηγική επιλογή των πολιτικών της εσωτερικής υποτίμησης για την ανάσχεση της οικονομικής και δημοσιονομικής κρίσης, με την «κρίση ανισοτήτων», περιπλέκει και οξύνει ακόμα περισσότερο την οικονομική και κοινωνική κρίση στο παρόν και αποδυναμώνει τις κινητήριες δυνάμεις της οικονομίας για την αντιμετώπισή της στο μέλλον. Έτσι, απαιτείται, πριν και πάνω απ’ όλα, η άρση των εισοδηματικών και κοινωνικών ανισοτήτων με αναδιανομή του εισοδήματος και δίκαιη φορολογική επιβάρυνση, προκειμένου να αποκατασταθεί η δημοσιονομική ανισορροπία και να αναταχθεί το επίπεδο της ζήτησης, καθώς και αυτό της επενδυτικής-αναπτυξιακής δραστηριότητας της ευρωπαϊκής και ελληνικής οικονομίας.

Στο πλαίσιο αυτό, η κεντρική επιδίωξη της Έκθεσης για την ελληνική οικονομία και την απασχόληση του έτους 2013, συνίσταται στην αξιολόγηση των ασκούμενων πολιτικών 2012-2013, στις επιπτώσεις τους στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, στις συνθήκες μετάλλαξης της εσωτερικής υποτίμησης σε υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας, στις εξελίξεις στους μισθούς, στο κόστος εργασίας, στην παραγωγικό- τητα και στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, στην απασχόληση την ανεργία, στις προϋποθέσεις και τις δυνατότητες μιας τεκμηριωμένης οικονομικά εναλλακτικής οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής, στις δημοσιονομικές εξελίξεις, στις εργασιακές σχέσεις, στις πολιτικές φροντίδας των παιδιών καθώς και στις εξελίξεις στην κοινωνική ασφάλιση στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η κεντρική αυτή επιδίωξη της Έκθεσης για την ελληνική οικονομία και την απα- σχόληση του έτους 2013, σημαίνει την κατανόηση του αδιεξόδου των ασκούμενων πολιτικών της «εσωτερικής υποτίμησης, λιτότητας, ανεργίας, ελεγχόμενης χρεοκοπίας» και τον σχεδιασμό πολιτικών για την αποκατάσταση της τάξης των κοινωνικών αναγκών, ενίσχυσης των μισθών και των δημόσιων και κοινωνικών δαπανών και όχι της τάξης του κέρδους, στο πλαίσιο ενός νέου αναπτυξιακού υποδείγματος και ενός σύγχρονου προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας.

Στην κατεύθυνση αυτής της εναλλακτικής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και ύφεσης καθώς και της προοπτικής ανάπτυξης διαμέσου των μισθών, στην Ελλάδα, τα πιο σημαντικά συμπεράσματα της έκθεσης αναφέρονται στα εξής:

Κώστας Φωτεινάκης: Για τη Δωρεάν Μετακίνηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (για οικονομικούς αλλά και για οικολογικούς λόγους)

[Αίτημα και των εργαζομένων στα ΜΜΜ για μείωση των εισιτηρίων]

[Από τη διαμαρτυρία (20/9/2011) στο σταθμό «Σύνταγμα» του ΜΕΤΡΟ: Διεκδικούμε να λειτουργήσουν οι 7 σταθμοί του ΜΕΤΡΟ που θα έπρεπε να έχουν δοθεί στο επιβατικό κοινό από το 2009 αλλά οι εργασίες έχουν σταματήσει λόγω της διαπλοκής με τη SIEMENS.]

--------------

 Για τη Δωρεάν Μετακίνηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

(για οικονομικούς αλλά και για οικολογικούς λόγους)

του Κώστα Φωτεινάκη

Η συζήτηση για τη Δωρεάν ή Φθηνή Μετακίνηση με τα ΜΜΜ άνοιξε ευρέως μετά τον τραγικό θάνατο του 19χρονου Θανάση Καναούτη στο Περιστέρι. Ευρέως, γιατί το θέμα αυτό συζητιέται τουλάχιστον από τη δεκαετία του ’70 για Οικολογικούς λόγους (κυκλοφορίας,  ρύπανσης, απομυθοποίησης του Ι.Χ. από καπιταλιστικό αξιακό πρότυπο¹,  «κατάληψης» επιφανειών της πόλης).

Ας δούμε όμως ορισμένα δεδομένα που υπάρχουν στη χώρα μας:

1.       Στις αρχές της  δεκαετίας του ’80, με την κυβέρνηση της αλλαγής του ΠΑΣΟΚ, εφαρμόστηκε ως κοινωνικός μισθός η δωρεάν μετακίνηση στα ΜΜΜ, για συγκεκριμένες ώρες, κατά τη διάρκεια της μετακίνησης  όλων των επιβατών αδιακρίτως, ωφελούμενοι όμως ήταν κυρίως οι εργαζόμενοι.

2.       Όλοι οι Δήμοι της χώρας διαθέτουν δημοτική συγκοινωνία χωρίς εισιτήριο.

3.       Αρκετοί Δήμοι  μετακινούσαν σε εκδρομές, μπάνια και άλλες εκδηλώσεις χωρίς καμία συμμετοχή μέλη των ΚΑΠΗ.

4.       Σύμφωνα  με την «κείμενη νομοθεσία και τις ειδικές κατά περίπτωση συμβάσεις του Ο.Α.Σ.Α. με τα αρμόδια Υπουργεία και Υπηρεσίες (νόμος 3920/2011), απαλλάσσονται από την καταβολή κομίστρου για τη μετακίνησή τους με όλα τα Μ.Μ.Μ. αρμοδιότητας Ο.Α.Σ.Α.: Λεωφορεία, Τρόλλεϋ, Τραμ, Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο, Μετρό (μέχρι Κορωπί), με την επίδειξη των αντίστοιχων δελτίων, που αποδεικνύουν την ιδιότητα αυτή:

§  Ένστολο προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας, των Συνοριακών Φυλάκων και Ειδικών Φρουρών καθώς και το πολιτικό προσωπικό του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

§  Προσωπικό πυροσβεστικού σώματος (μόνιμοι και πυροσβέστες 5ετους υποχρέωσης).

§  Ένστολο προσωπικό και δόκιμοι του Λιμενικού Σώματος και της Ελληνικής Ακτοφυλακής.

§  Οι ανάπηροι πολέμου και ειρηνικής περιόδου και οι συνοδοί αυτών (θεραπαινίδες).

§  Παιδιά κάτω των έξι (6) ετών.

§  Οπλίτες θητείας και Δόκιμοι Έφεδροι Αξιωματικοί των τριών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων.

§  Τα άτομα με ειδικές ανάγκες (Α.Μ.Ε.Α.), στα οποία χορηγούνται από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, μέσω των Διευθύνσεων Πρόνοιας του Ν. Αττικής, ειδικές Ετήσιες Κάρτες Ελεύθερης Μετακίνησης. Όταν τα συγκεκριμένα άτομα δικαιούνται συνοδό, τότε αντίστοιχη κάρτα πρέπει να φέρει και ο συνοδός.

Άρα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία η συζήτηση για τη δωρεάν μετακίνηση στα ΜΜΜ. Μόνο που αυτή έχει περιοριστεί στη χώρα μας στο καθαρά οικονομικό  επίπεδο, λόγω της οικονομικής επιδείνωσης της κατάστασης των λαϊκών στρωμάτων και δεν έχει συνδυαστεί και εμπλουτιστεί με την μητρική οικολογική πρόταση της δεκαετίας του 1970 για τη δωρεάν μετακίνηση, την επέκταση των ΜΜΜ, με παράλληλα αποθάρρυνση της χρήσης των Ι.Χ.

Η οικολογική διάσταση της δωρεάν μετακίνησης συντηρείται και στις μέρες μας σε πολιτικό επίπεδο, κυρίως από τους θεωρητικούς του Οικοσοσιαλισμού, χωρίς όμως να έχει υιοθετηθεί,  έστω και ως μελλοντικός στόχος από τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Οικολογίας της χώρας μας.

Ας  δώσουμε ορισμένα μόνο δείγματα θεωρητικών επεξεργασιών, της οικολογικής διάστασης της δωρεάν μετακίνησης στα ΜΜΜ:

1.       «… Πολλοί, ζητάνε όχι μόνο να βελτιωθούν οι δημόσιες συγκοινωνίες, αλλά και να είναι δωρεάν. Υπάρχουν τόσες υπηρεσίες που η κοινωνία παρέχει «δωρεάν» (δηλαδή από φόρους): δρόμοι, πεζοδρόμια, πάρκα, υπόνομοι, ηλεκτροφωτισμός των δρόμων κ.λπ). Δε θα ήταν λοιπόν καθόλου υπερβολικό ή επαναστατικό αν οι αστικές συγκοινωνίες γίνουν κι αυτές δωρεάν. Μόνο μερικοί εκκεντρικοί θα μπορούσαν να παίξουν, παίρνοντας  χωρίς λόγο το ΜΕΤΡΟ ή το λεωφορείο…». Πιερ Σάμουελ, ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ, 1973.

2.       «Σε μία διαδικασίας μετάβασης στον Οικοσοσιαλισμό, όπου η δημόσια συγκοινωνία θα επεκταθεί πάρα πολύ και θα είναι δωρεάν για τους χρήστες της, και όπου οι πεζοί και οι ποδηλάτες θα έχουν προστατευόμενους δρόμους κυκλοφοράς….» Μισέλ Λεβί, «Κόκκινο και Πράσινο: Η οικοσοσιαλιστική προοπτική», περιοδικό transform, 02/2008.

3.      Michael Brie and Mario Candeias, Just Mobility - Postfossil Conversion and Free Public Transport, Ινστιτούτο «Ρόζα Λούξεμπουργκ,2012, 

http://www.rosalux.de/publication/38554/just-mobility.html

Αγωνιστικές διεκδικήσεις για δωρεάν ή φθηνά ΜΜΜ καθώς και για την επέκταση των δικτύων με ταυτόχρονη αποθάρρυνση της κυκλοφορίας των Ι.Χ. στις πόλεις  έχουν αναπτυχθεί από το 2005, όμως δεν είναι σκοπός του άρθρου να κάνει μια λεπτομερή παρουσίαση. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις διεκδικήσεις αριστερών συνδικαλιστικών παρατάξεων, δημοτικών κινήσεων και αριστερών κομμάτων για δωρεάν μετακίνηση στους ανέργους (ή και σε όλους τους επιβάτες για οικονομικούς λόγους) και παρεμβάσεις Οικολογικών συλλόγων, πρωτοβουλιών για τα δικαιώματα των πεζών, των ποδηλατών, ΑΜΕΑ για την προώθηση των ΜΜΜ και αποθάρρυνσης της κυκλοφορίας του Ι.Χ. με φθηνό εισιτήριο για όλες τις κατηγορίες των επιβατών και δωρεάν για ειδικές κατηγορίες. Μια τέτοια κίνηση πολιτών αναπτύχθηκε στην περιοχή μας «ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΔΥΤΙΚΑ» για τους επτά σταθμούς του ΜΕΤΡΟ που είχαν «μπλοκάρει» (έπρεπε να λειτουργούν από το 2009) λόγω της πολιτικής διαπλοκής με τη SIEMENS. Στην πρωτοβουλία  ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΔΥΤΙΚΑ² συμμετείχαν και μέλη του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ με αποκορύφωμα τη διαμαρτυρία (20/9/2011) στο σταθμό «Σύνταγμα» του ΜΕΤΡΟ.

Στο δια ταύτα, τι πρέπει να γίνει άμεσα και εύκολα στη χώρα μας:

1.      Δωρεάν ΜΜΜ στις εξής κατηγορίας άμεσα: Ανέργους, Απόρους και νέους κάτω από 25 ετών (ανεργία 67%) με απλή επίδειξη των πιστοποιητικών εγγράφων (αντιστοίχως κάρτα ανεργίας, πιστοποιητικό απορίας, αστ.ταυτότητα).

2.      Κατάργηση των ελεγκτών για την αποκατάσταση της κοινωνικής γαλήνης μέχρι τέλους του 2013 και επανεκπαίδευσή τους.

3.      Προώθηση προοδευτικά της ιδέας για δωρεάν μετακίνηση στα ΜΜΜ περισσοτέρων κατηγοριών πολιτών με κοινωνικά κριτήρια (περισσότερες κατηγορίες από τον α/α 1).

4.      Ποιοτική, συχνή, τοπική και διαδημοτική Δωρεάν Δημοτική Συγκοινωνία.

Πως μπορεί πολιτικά και οικονομικά να στηριχτεί αυτή η πρόταση:

·         Οι μετακινήσεις γενικά επιχορηγούνται ήδη από το κράτος, μόνο που οι περισσότεροι το αγνοούν. Οι ιδιοκτήτες ή οι μεταφορικές εταιρείας των ΟΑΣΘ,  ΚΤΕΛ, αεροπορκές, ναυτιλιακές που μεταφέρουν επιβάτες και εμπορεύματα επιχορηγούνται  από φορολογία κυρίως των λαϊκών στρωμάτων.

·         Υπάρχουν κατηγορίες πολιτών που ήδη μετακινούνται δωρεάν (τις παρουσιάσαμε παραπάνω).

·        Η  κοινωνία να διεκδικήσει την πάταξη της πραγματικής φοροδιαφυγής για να εξασφαλιστούν οι πόροι για την επιχορήγηση των ΜΜΜ για τη δωρεάν μετακίνηση των κοινωνικών κατηγοριών που πλήττονται βάναυσα.

·        Να αρθεί η σχετική παράγραφος του μνημονιαμκού νόμου 3889/2010 (Α΄ 182) με την οποία προβλέπεται μόνο το 5% του Πράσινου Ταμείου να διατίθεται για την βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής στις πόλεις και να ενισχυθούν τα δημόσια ΜΜΜ (το 95% πάει για τις «υποχρεώσεις» που έχουν δεχτεί αδιαμαρτύρητα οι κυβερνήσεις των μνημονίων και της υποταγής).

Είναι αυτό εφικτό; Σαφώς και είναι. Ένα παράδειγμα, στο Ταλίν, πρωτεύουσα της Εσθονίας, τα ΜΜΜ είναι δωρεάν για όλους τους δημότες, από 1/1/2013. Το δικαίωμα στην κινητικότητα είναι και αυτό ένα σύγχρονο κοινωνικό δικαίωμα. Και η Εσθονία έχει οικονομική κρίση, η δωρεάν μετακίνηση των δημοτών του Ταλίν είναι ακριβώς ένα μέτρο ανακούφισης από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και όχι της ευημερίας της πόλης.

Τέλος, ο αγώνας για δημόσια δωρεάν (για ορισμένες κοινωνικές κατηγορίες) ή φθηνά και ποιοτικά ΜΜΜ έχει αντικειμενικά πολιτικό, κοινωνικό χαρακτήρα (μέτρο ανακούφισης των οικονομικά αδύναμων πολιτών) αλλά και οικολογική διάσταση (αποθάρρυνση της κυκλοφορίας των Ι.Χ. στις πόλεις, απομυθοποίηση του αξιακού συστήματος το καπιταλισμού). Τον αγώνα για τα ΜΜΕ θα πρέπει να τον συνδυάζουμε  και με τις δύο διαστάσεις, την κοινωνική και την οικολογική.

ΣΗΜΕΩΣΕΙΣ:

1.      Για την ιδεολογία του αυτοκινήτου ως αξιακό σύστημα στον καπιταλισμό θα επανέλθω σε επόμενο άρθρο.

2.      Για τους αγώνες που αναπτύχθηκαν για την λειτουργία των  επτά σταθμών  του ΜΕΤΡΟ και μια συνολική εκτίμηση της πρωτοβουλίας ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΔΥΤΙΚΑ και ιδιαίτερα το σταθμό Αγία Μαρίνα (πρώην Χαϊδάρι) μπορείτε δείτε στο blog http://metrodyt.blogspot.gr/

Κώστας Φωτεινάκης

Δημοτικός Σύμβουλος «Πολίτες σε Δράση – Οικολόγοι Πράσινοι»

Πρόεδρος των ΦΙΛΩΝ της ΦΥΣΗΣ

Γραμματέας του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ Χαϊδαρίου

Το Γερμανικό κόμμα Die Linke για την κρίση - Ένας κυβερνητικός συνασπισμός SPD, Grünen και Linke είναι η καλύτερη λύση για την Ευρώπη

του Βόλφγκανγκ Μύνχάου

[ΠΗΓΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΕΔΩ]

Wahlprogramm der Linken: Rot-Rot-Grün ist die beste Lösung für Europa,
© Der Spiegel Online, 28 Αυγούστου 2013

Το εκλογικό πρόγραμμα του αριστερού Γερμανικού κόμματος Die Linke, ως προς το θέμα της κρίσης στην Ευρωζώνη, πείθει για την ειλικρίνεια και τη ευφυΐα του. Έτσι, το κόμμα αυτό είναι πολύ πιο μπροστά από τα δύο μεγάλα - και αποτελεί ιδανικό κυβερνητικό εταίρο για τους Σοσιαλδημοκράτες και τούς Πράσινους. 

Η Αριστερά (Die Linke), μαζί με τους Πράσινους (Die Grünen), είναι τα μόνα κόμματα των οποίων τα προγράμματα βασίζονται σε μια ειλικρινή και ευφυή ανάλυση της κρίσης. Οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) αυτολογοκρίνονται. ΟιΧριστιανοδημοκράτες (CDU) περιορίζουν όλη την οικονομία στην ανταγωνιστικότητα, ενώ οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) υποδαυλίζουν έναν παράλογο φόβο πληθωρισμού.

Οι Linke κατανοούν την οικονομική κρίση ως κρίση ανισορροπιών. "Η πολιτική της κυβέρνησης Μέρκελ έχει παρερμηνεύσει την κρίση των χρηματοπιστωτικών αγορών ως κρίση κρατικών χρεών. Αντιστρέφει την σχέση της αιτίας και τού αποτελέσματος". Έτσι ακριβώς είναι. Πρόκειται για μια κρίση ακατάσχετης ροής κεφαλαίων από Βορρά προς Νότο [πριν το 2008], το απότομο τέλος της οποίας προκάλεσε ένα οικονομικό σοκ, που κατέληξε σε κατακόρυφη άνοδο των δημοσιο-οικονομικών ελλειμμάτων. Στο θέμα αυτό οι Linke και οι Πράσινοι έχουν απόλυτο δίκιο. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, δεν πρόκειται ποτέ να βρει λύση γι' αυτή την κρίση.

Αυτό που μου αρέσει ιδιαίτερα στη θέση των Linke, είναι η συνεπής εφαρμογή της ανάλυσης τους σχετικά με την κρίση, στη συμπεριφορά τους στις ψηφοφορίες στο κοινοβούλιο. Σε αντίθεση με τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους, οι Linke ψήφιζαν στη Βουλή σταθερά εναντίον της πολιτικής της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης για την κρίση. Η στήριξη που παρείχαν οιΠράσινοι πρός την κυβέρνηση στις σχετικές ψηφοφορίες, μοιάζει σαν μια συγγνώμη. Είχαν συμφωνήσει μόνον απρόθυμα, ενάντια στη θέλησή τους, προκειμένου να αποφευχθεί μια ακόμη μεγαλύτερη κρίση. Θεωρώ αυτό το επιχείρημα αντιφατικό.
Άν αποδεχθούμε την ανάλυση των Grünen και των Linke ότι βρισκόμαστε όντως μέσα σε μια κρίση των χρηματοπιστωτικών αγορών, τότε η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της κρίσης, οδεύει προς μιά καταστροφή στο τέλος. Σ' αυτή την περίπτωση, θα ήταν πολύ καλύτερα να τεθεί σ' αυτήν ένα τέλος τώρα, παρά σε πέντε χρόνια. Στο σημείο αυτό, οι Linke έχουν δίκιο. Ήταν ιδιαίτερα συνεπές να καταψηφίσουν το δημοσιο-οικονομικό σύμφωνο, το οποίο ορίζει για το κράτος μια πολιτική λιτότητας στο διηνεκές.
Όπως και στην περίπτωση του κόμματος των Πρασίνων, η μακροοικονομική ανάλυση υποτάσσεται σε ιδεολογικές προκαταλήψεις. Το πρόγραμμά των Linke είναι απελπιστικά υπερφορτωμένο. Εκμεταλλεύονται την κρίση ως εργαλείο για ν' απαιτήσουν υψηλότερους μισθούς και αναδιανομή. Το ποσοστό των μισθών - το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ - έχει μειωθεί στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες σε σύγκριση με τη δεκαετία του 1970, προς όφελος των κερδών του κεφαλαίου. Ένας από τους λόγους είναι βέβαια η παγκοσμιοποίηση, επειδή έφερε μεγαλύτερο ανταγωνισμό των μισθών. Για το λόγο αυτό, δεν είναι δυνατό μέσα από την κρίση απλώς να απαιτείς αύξηση των μισθών, αλλά το πολύ μια ανακατανομή των μισθών μεταξύ των χωρών και μια παγκόσμια συντονισμένη διόρθωση στη σχέση μεταξύ των κερδών του κεφαλαίου και των μισθών. Πώς θα γίνει και θα λειτουργήσει αυτό στην πράξη, οι Linke δεν μας το λένε.

Λείπει ο διεθνής συντονισμός
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του προγράμματος των Linke είναι η υπόθεση ότι μπορεί να λυθεί η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση μέ τα μέσα μιας αναδιανεμητικής πολιτικής σε εθνικό επίπεδο. Το κόμμα αυτό σιωπά στα ζητήματα του διεθνούς συντονισμού.
Όμως χωρίς τον διεθνή συντονισμό, η κρίση είναι αδύνατο να λυθεί. Και προς στιγμήν, η τάση είναι ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αμέσως μετά την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Lehman Brothers το 2008, υπήρξε ένα μικρό παράθυρο χρόνου για επανακατεύθυνση του διεθνούς οικονομικού συστήματος. Δεν φαίνεται πιά να υπάρχει καθόλου θέληση. Η ομάδα των ισχυρότερων οικονομικά χωρών (G20) έχει εκφυλιστεί σε έναν όμιλο συζητήσεων.
Εκτός από τους Πράσινους και τους Linke, επίσης και το νέο κόμμα τηςΕναλλακτικής Λύσης για τη Γερμανία (AfD) έχει μια ανάλυση της κρίσης ευφυή σε περιεχόμενο, έστω και αν αυτό οδηγεί σε ένα εντελώς διαφορετικό τελικό συμπέρασμα, το οποίο καθόλου δεν συμμερίζομαι. Συνολικά λοιπόν, υπάρχουν τρία κόμματα που παίρνουν σχετικά σαφή θέση για την κρίση, και τρία άλλα που είτε δεν είναι αξιόπιστα, είτε δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν το ζήτημα.
Όποιους λόγους και να έχουν οι Σοσιαλδημοκράτες και δεν θέλουν να σχηματίσουν μια κυβερνητική συμμαχία με τους Linke, η κρίση της Ευρωζώνης δεν θα πρέπει να είναι ένας απο αυτούς τους λόγους. Αντίθετα: Αν σχηματίσουν έναν "μεγάλο συνασπισμό" με τους Χριστιανοδημοκράτες, τότε θα μοιραστούν την ευθύνη της αποτυχίας της πολιτικής Μέρκελ για την κρίση.Και τότε, οι Πράσινοι και οι Linke θα έχουν ένα θέμα με το οποίο θα χτυπούν αυτήν την κυβέρνηση "μεγάλου συνασπισμού".
Αυτό είναι λοιπόν το δικό μου - ασφαλώς αμφιλεγόμενο - συμπέρασμα από τα πέντε κομματικά προγράμματα για τις εκλογές: Από μακροοικονομική άποψη, ένας Κόκκινος - Κόκκινος - Πράσινος κυβερνητικός συνασπισμός (SPD - Linke - Grünen) θα ήταν η καλύτερη λύση και η μoναδική παραλλαγή Γερμανικής κυβέρνησης που θα είχε μια ευκαιρία για να καταπολεμήσει την κρίση με επιτυχία. Ακόμη και μόνον, διότι ένας τέτοιος συνασπισμός προσφέρει μια διαφορετική αφήγηση για την οικονομική πολιτική.


O Wolfgang Münchau είναι οικονομικός συντάκτης στους Financial Times και στον Spiegel

Παλιότερα άρθρα του Wolfgang Münchau σ' αυτή την ιστοσελίδα:
1. Το Γερμανικό κόμμα των Πρασίνων για την κρίση στην Ευρωζώνη: Όταν οι πολιτικοί παρατούν τις καφενειακές αναλύσεις
2. Δεν έχει και πολλή σημασία, αλλά είμαι φανατικά υπέρ της Ευρώπης και του Ευρώ
3. Η λιτότητα είναι το εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις
4. Η τραγωδία της Ιταλίας, η φάρσα της Ιταλίας
Wolfgang Münchau - Financial Times, αρθρογραφία
Wolfgang Münchau in "Der Spiegel"

Ο Λένιν για τα "ληγμένα" τρόφιμα 100 χρόνια πριν/Τι εντυπωσιακό Νέο! Ποια ζωτική ανάγκη των εργατών βρίσκει την ικανοποίησή της! Φτηνό κρέας για το Λαό - που; τι; πως;

Του Βλαδίμηρου Ίλιτς Λένιν

Στα δημοτικά σφαγεία της Μόσχας άνοιξε ένα "φράιμπανκ", δηλαδή ένα μαγαζί για την πώληση φτηνού, ακίνδυνου, σχετικά κατάλληλου κρέατος. Αυτά έγραψε η "Ρούσκογε Σλόβο".
Φτηνό κρέας, πάει καλά. Τί σημαίνει όμως αυτό το "ακίνδυνο", το "σχετικά κατάλληλο" (επομένως, μπορεί να πει κανείς: "σχετικά ακατάλληλο!") κρέας;

Να τι σημαίνει:
Όταν το ζώο πηγαίνει για πώληση, το εξετάζει η κτηνιατρική υπηρεσία. Το άρρωστο ζώο ξεσκαρτάρεται. Δεν επιτρέπεται το σφάξιμό του, επειδή με την χρησιμοποίησή του για τροφή υπάρχει κίνδυνος να κολλήσουν οι άνθρωποι διάφορες αρρώστιες. Πάρα πολύ συχνά ξεσκαρτάρονται τα φυματικά ζώα (τα χτικιασμένα), και τα ζώα που έχουν παράσιτα. Από τον συνολικό αριθμό των 450.000 ζώων που περνούν από τα σφαγεία της Μόσχας ξεσκαρτάρονται σαν ύποπτα κάπου 30.000.

Έτσι λοιπόν, αυτά τα ζώα, που είναι ύποπτα για παράσιτα και φυματίωση, τα καθιστούν ακίνδυνα, βράζοντάς τα επί τρεις ώρες περίπου σε ειδικό κλίβανο κάτω από την επίβλεψη του κτηνίατρου. Τα παράσιτα και τα μικρόβια της φυματίωσης εξοντώνονται με το βράσιμο. Ίσως, λοιπόν, όλα, ή σχεδόν όλα, να εξοντώνονται εντελώς ή να εξοντώνονται σχεδόν εντελώς! Κι έτσι έχουμε ένα ακίνδυνο, βρασμένο και φτηνό κρέας.

"Για να πεθάνεις από αυτό - λέει ο λαός, σύμφωνα με το σχόλιο της "Ρούσκογε Σλόβο" - φυσικά δεν πεθαίνεις, αλλά μπορείς ωστόσο ν΄αρπάξεις χτικιό ή να χαλάσεις το στομάχι σου, γιατί το ζώο, όπως ξέρουμε, ήταν άρρωστο".

Οι αγοραστές είναι πάρα πολλοί. Ακόμα κι΄από την Μόσχα έρχονται εργάτες. Οι ουρές περιμένουν ώρες ολόκληρες. Στην πρωινή ουρά οι πιο πολλοί είναι γυναίκες-νοικοκυρές, στην απογευματινή εργάτες, κυρίως οικοδόμοι.

Το βρασμένο, ακίνδυνο κρέας, από το οποίο δεν πεθαίνεις, αλλά χαλάς το στομάχι σου, είναι ακριβώς για το λαό. Το πραγματικό κρέας δεν είναι για την τσέπη του λαού.

Λένε ότι όσο πιο προσεκτική είναι η κτηνιατρική υπηρεσία, τόσο περισσότερα κρέατα ξεσκαρτάρονται.

"Έτσι", - συμπεραίνει η "Ρούσκογε Σλόβο" - ο πληθυσμός ενδιαφέρεται από δύο πλευρές για την προσεκτική επίβλεψη: οι μεσαίες τάξεις ενδιαφέρονται να φτάνει από τα σφαγεία στην αγορά υγιεινό κρέας, η φτωχολογιά να ξεσκαρτάρονται όσο το δυνατό περισσότερα ζώα, και το "φράιμπανκ" να έχει αρκετό κρέας".

Να σε ποιά πολιτισμένη και φιλάνθρωπη εποχή ζούμε: μάθαμε να κινούμε το ενδιαφέρον του κόσμου "από δυο πλευρές". Και πόση "ελευθερία" για το φτηνό κρέας! Γιατί "φράιμπανκ" στα γερμανικά σημαίνει "ελεύθερο μαγαζί".

Πολιτισμός, ελευθερία, φτήνια προιόντων, αναζωογόνηση του εμπορίου, όλα για το λαό! Μόλις δείτε την αγγελία: "εταιρία λαικών διαμερισμάτων" θα ξέρετε ότι το υπόγειο, ή η σοφίτα, θα είναι φτηνά και κάτω από ιατρική εποπτεία: για να πεθάνεις, φυσικά δεν θα πεθάνεις, αλλά από φυματίωση θα αρρωστήσεις.

Μόλις δείτε την επιγραφή: "λαϊκό εστιατόριο", μπείτε μέσα άφοβα. Θα έχει φτηνό, βρασμένο κρέας, που πέρασε με έλεγχο από το σφαγείο, και κρέας που πέρασε χωρίς έλεγχο από το σφαγείο. Μόλις δείτε την επιγραφή: "λαϊκή βιβλιοθήκη", μπορείτε να πανηγυρίζετε. Θα βρείτε εκεί φτηνή, ή και δωρεάν μπροσούρα, που εκδόθηκε από την "Ένωση του Ρώσικου Λαού" [1] ή από την πανρώσικη λέσχη των εθνικιστών, κάτω από την ιατρική εποπτεία της πνευματικής λογοκρισίας.

Λένε πως γρήγορα θ΄ανοίξουν "φράιμπανκ" για "λαϊκό" ψωμί... από χόρτο, ακίνδυνο, βρασμένο, κατασκευασμένο κάτω από κτηνιατρική- συγγνώμη, από ιατρική εποπτεία ήθελα να πω.

Πολιτισμός, ελευθερία, φτήνια προιόντων, όλα για το λαό! Και ο πληθυσμός θα αρχίσει όλο και περισσότερο να ενδιαφέρεται από δυο πλευρές: οι πλούσιοι να είναι το κρέας τους υγιεινό και η φτωχολογιά να έχει το "φράιμπανκ" με το σχετικά-κατάλληλο κρέας.

Σημείωση

1. "Ένωση του Ρώσικου Λαού": αντιδραστική οργάνωση των άκρων μοναρχικών. Το σύνθημά της ήταν "ορθοδοξία, απολυταρχία, λαικότητα". Κύριες πρακτικές της ήταν η διοργάνωση πογκρόμ και οι πολιτικές δολοφονίες.

Το παραπάνω άρθρο γράφτηκε από τον Λένιν στις 8 Ιούνη του 1913 και δημοσιεύτηκε μια εβδομάδα μετά στην "Πράβντα", με την υπογραφή "Β."

ΠΗΓΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ