8 Σεπτεμβρίου 1944, εκτελείται η Λέλα Καραγιάννη, Μια από τις πιο ευγενικές μορφές της Αντίστασης (Με αφορμή την εκδήλωση του Δήμου Χαϊδαρίου 27/10/2013)

Με αφορμή την εκδήλωση του Δήμου Χαϊδαρίου προς τιμή της Λέλας Καραγιάννη και επειδή α) θα παρευρεθώ ως Δημοτικός Σύμβουλους της δ.κ. "Πολίτες σε Δράση - Οικολόγοι Πράσινοι" β) έχω κάνει αναφορά για την αγωνίστρια στο Ιστορικό  Λεύκωμα "ΧΑΪΔΑΡΙ - ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ γ) η μνήμη των αγώνων ενάντια στο φασισμό πρέπει να διατηρείται και να διδάσκει για το σήμερα, ένα σήμερα που το αυγό του φιδιού έχει επωαστεί στα ζεστά εδάφη του αντικομμουνισμού, της απέχθειας στο συνδικαλισμό και των οργανώσεων της κοινωνίας....

Σήμερα λοιπόν επέλεξα να αναρτήσω το θέμα για τη Λέλα Καραγιάννη όπως αρχικά δημοσιεύτηκε στο blog LEFTria NEWs και αναδημοσιεύτηκε στο site LEFT 

Αξίζει να αναφέρω ότι είχα κάνει ανάρτηση στο blog  ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ, το 2009, παρουσιάζοντας το βιβλίο του Κωνσταντίνου Σβολόπουλου που ήταν αφιερωμένο στην οργάνωση ΑΠΟΛΛΩΝ, στην εκτέλεση στο Δαφνί (σήμερα Βοτανικό Κήπο ΔΙομήδους) και προφανώς στη Λέλα Καραγιάννη, το Μανώλη Λίτινα κ.ά. Περισσότερα ΕΔΩ.

Κώστας Φωτεινάκης

Δημοτικό Σύμβουλος Χαϊδαρίου

"Πολίτες σε Δράση - Οικολόγοι Πράσινοι"

Κώστα Λάμπος: «Γερμανικές εκλογές, ελληνικές και ευρωπαϊκές αγωνίες» (Ανάλυση των αποτελεσμάτων των πρόσφατων γερμανικών εκλογών και η σημασία τους για την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο)

[ Αρπαγή της Ευρώπης από το Δία , Μετόπη του ναού Υ στο Σελινούντα, 6ος αι. π.Χ. ΠΗΓΕΣ ΕΔΩ ΕΔΩ]

Το ειδικό οικονομικό βάρος της Γερμανίας της επιτρέπει, στις σημερινές συνθήκες της κεφαλαιοκρατούμενης ΕΕ, να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το ευρωπαϊκό Γίγνεσθαι και να υπαγορεύει τις πολιτικές εξελίξεις στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η επιρροή της σε χώρες, όπως η Ελλάδα, που έχουν καχεκτική οικονομία κύρια εξαιτίας της εξάρτησής τους από τις μητροπόλεις του Βορά και ειδικότερα από τη Γερμανία, η εκδικητική σκληρότητα της οποίας παίρνει τα χαρακτηριστικά ενός ακραίου μακιαβελισμού. Για τους παραπάνω λόγους οι εκλογές στη Γερμανία αποκτούν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες γιατί συνδέονται με την προσμονή αλλαγής της στάσης της Γερμανίας προς το καλύτερο γι’ αυτές και για την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη. Μέσα σε αυτό το κλίμα έγιναν οι τελευταίες εκλογές στη Γερμανία. Ας δούμε το αποτέλεσμα και αποκρυπτογραφώντας το λεγόμενο ‘λαϊκό μήνυμα’ να κατανοήσουμε τη σημασία του για την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο.

Όλες οι προεκλογικές μετρήσεις έδειχναν πως το αποτέλεσμα θα ήταν κάπως διαφορετικό από αυτό που τελικά ήταν. Η πλειοψηφία των ερευνητών της κοινής γνώμης και των εκλογέων περίμεναν:

Μια κάποια μείωση της δύναμης του εθνικιστικού, συντηρητικού κεντροδεξιού συνασπισμού (CDU, CSU, FDP) που αποσταθεροποιεί την ΕΕ επειδή επιδιώκει μια γερμανική Ευρώπη και σταδιακά οδηγεί σε απομόνωση τη Γερμανία και μια σχετική αύξηση της δύναμης του κεντροαριστερού σχηματισμού (SPD, Die Grünen και Die Linke ), που αντιλαμβάνεται και επιδιώκει μια καπιταλιστική μεν αλλά ευρωπαϊκή Γερμανία, αν σημαίνουν κάτι αυτές οι έννοιες γενικά και για το γερμανικό εκλογικό σώμα ειδικότερα.

Φαινόταν αναμενόμενο ότι το εκλογικό σώμα θα καταδίκαζε την στενοκομματική και αλαζονική πολιτική του συντηρητικού κυβερνητικού σχηματισμού και θα αντιμετώπιζε διαφορετικά και μακροπρόθεσμα το μέλλον της ίδιας της Γερμανίας, το οποίο μακροπρόθεσμα απειλείται από τη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των πλεονασμάτων στον ευρωπαϊκό Βορά και των ελλειμμάτων στον ευρωπαϊκό Νότο. Πρόκειται για μια πολιτική της συντηρητικής εκτροπής της ΕΕ που οδηγεί στην απόκλιση μεταξύ των χωρών μελών της ΕΕ κόντρα στην πολύδιατυμπανισμένη πολιτική σύγκλισης που είχε επιλέξει τις τελευταίες δεκαετίες η ΕΕ με στόχο την προώθηση της ιδέας των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Μεσο-μακροπρόθεσμα αυτή η πολιτική, αν δεν ανακοπεί με πανευρωπαϊκής εμβέλειας πρωτοβουλίες από τα κάτω[1] θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη πτώση των λαϊκών εισοδημάτων και συνεπώς στη μείωση της ενεργού ζήτησης σε πανευρωπαϊκή κλίμακα που θα οξύνουν και θα γενικεύσουν την ύφεση. Παραπέρα θα οδηγήσει στη σταδιακή μείωση των γερμανικών εξαγωγών και συνεπώς σε ύφεση της γερμανικής οικονομίας, με όλες τις επακόλουθες συνέπειες, αλλά και στην περαιτέρω αποδυνάμωση του Ευρώ απέναντι στο δολάριο και συνεπώς σε κρίση, ίσως και σε διάλυση της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετατρέποντας για μια ακόμα φορά την Ευρώπη σε πεδίο καταστροφικών πολεμικών συγκρούσεων με ωφελημένους τους εξωευρωπαϊκούς νικητές ‘συμμάχους’ και ηττημένους τους Ευρωπαίους και την ιδέα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

Βέβαια το εκλογικό σώμα καταδίκασε αυτή την ακραία πολιτική αποκλείοντας το Κόμμα των Ελευθεροδημοκρατών (FDP) και την αντιευρωπαϊκή Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) από την ομοσπονδιακή βουλή και ενίσχυσε τις δυνάμεις που θα μπορούσαν να σχηματίσουν έναν, ας τον πούμε ‘κεντροαριστερό’ συνασπισμό (SΡD, Die Grünen και Die Linke), με περισσότερη προσήλωση στην ιδέα της ΕΕ και των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Προφανώς αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα διαμορφώθηκε, όπως διαμορφώθηκε, γιατί:

Η φοβική εθνικιστική προπαγάνδα, αλλά και η ιστορική μνήμη έπεισε το εκλογικό σώμα να απομακρύνει από το κοινοβούλιο το επιπόλαιο, εμπαθές και ακραίο FDP, να μην επιτρέψει την είσοδο στο κοινοβούλιο της αντιευρωπαϊκής Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD και να αντιμετωπίσει την κυρία Μέρκελ ως εγγυητή σταθερότητας της Ενωμένης Ευρώπης, χωρίς ωστόσο να της δώσει και την απόλυτη πλειοψηφία, αναγκάζοντάς την να περιορίσει τη γερμανική αλαζονεία έναντι των άλλων χωρών μελών της ΕΕ. Με αυτό το αποτέλεσμα άνοιγαν προοπτικές για κυβέρνηση ‘κεντροαριστερού συνασπισμού’, ή για κυβέρνηση συμμαχίας μεταξύ CDU-CSU και ενός από τα τρία άλλα κόμματα του κοινοβουλίου, με επικρατέστερη αυτή της ‘μεγάλης συνεργασίας’, η οποία τελικά βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση, χωρίς πολλές καλές υποσχέσεις.

Αν και τα κόμματα της λεγόμενης ‘κεντροαριστεράς’ (SΡD, Die Grünen και Die Linke) δεν έπεισαν, επειδή δεν προσφέρθηκαν να συνεργαστούν για μια διαφορετική πολιτική της Γερμανίας που θα έθετε τόσο τη Γερμανία, όσο και την ΕΕ σε προοδευτική κατεύθυνση και τροχιά, ανεξάρτητη από τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και από τον αμερικανισμό[1], δηλαδή τον αμερικανικό ηγεμονισμό, εν τούτοις το εκλογικό σώμα επέλεξε αυτή την εκδοχή, ως απάντηση στην αλαζονική πολιτική της Μέρκελ έναντι των άλλων χωρών μελών της ΕΕ , αλλά και των θεσμών και των οργάνων της ΕΕ. Δυστυχώς όμως αυτά τα κόμματα που θα μπορούσαν να υλοποιήσουν την επιλογή του εκλογικού σώματος αρνήθηκαν την πρόκληση, γιατί, όπως άλλωστε συμβαίνει σχεδόν παντού, τα σοσιαλδημοκρατικά και τα αριστερά κόμματα δεν κατάφεραν ακόμα να ξεπεράσουν το ‘μεγάλο σχίσμα’ του τέλους του 19^ου αιώνα, που τα κάνει να εχθρεύονται μεταξύ τους περισσότερο από όσο εχθρεύονται τα κόμματα του μεγάλου κεφαλαίου.

Έτσι όμως χάθηκε μια ακόμα ευκαιρία για μια αισιόδοξη προοπτική των ευρωπαϊκών και των παγκόσμιων εξελίξεων. Ας ελπίσουμε πως δεν ήταν η τελευταία, αλλά γι’ αυτό χρειάζεται τα εκλογικά σώματα να μπορέσουν να πάψουν να είναι περιφερόμενο κομματικό κοπάδι και αντικείμενο του πολιτικού μάρκετινγκ και να γίνουν αυτενεργό υποκείμενο της ιστορίας τους και δημιουργοί του μέλλοντός τους. Δύσκολη υπόθεση, αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική στον 21^ο αιώνα, αν θέλουμε να μην ξαναζήσουμε σε οξύτερη μορφή τις θηριωδίες του 19^ου και του 20^ου αιώνα.

Φαίνεται πως τα συμφέροντα του γερμανικού κεφαλαίου, όπως αυτά εκφράζονται πολιτικά με το δόγμα της κυρίας Μέρκελ για μια γερμανική Ευρώπη κόντρα σε μια ευρωπαϊκή Γερμανία στα πλαίσια μιας προοδευτικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, αδιαφορούν για μια ακόμα φορά για τις μελλοντικές περιπέτειες του γερμανικού λαού και των λαών των άλλων χωρών της Ευρώπης. Αυτή η πολιτική μπορεί να κατανοηθεί, κατά τη γνώμη μου, μόνο ως νεογερμανισμός[2] που ρίχνει γέφυρες προς τον αμερικανισμό με στόχο ένα αμερικανογερμανικό[3] διακανονισμό των σφαιρών επιρροής στην ευρύτερη περιοχή, προσφέροντας ως αντάλλαγμα, τι άλλο παρά, τη διάλυση της Ευρωζώνης και της ΕΕ, οι οποίες θα μπορούσαν ίσως κάποια στιγμή, υπό την πίεση των ευρωπαϊκών προβλημάτων και των ευρωπαϊκών λαών, να αλλάξουν τον προσανατολισμό της ΕΕ σε αυτόνομη προοδευτική κατεύθυνση και να τορπιλίσουν το όραμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του αμερικανισμού.

«Πήρε κλήση» η πλωτή δεξαμενή Νο 3 στα Ελληνικά Ναυπηγεία Α.Ε. (Σκαραμαγκά) - Πότε θα κλιθούν στον εισαγγελέα οι υπεύθυνοι να λογοδοτήσουν

[Φωτ. Planet.Greece]

«Πήρε κλήση» η πλωτή δεξαμενή Νο 3 στα Ελληνικά Ναυπηγεία Α.Ε. (Σκαραμαγκά) - Πότε θα κλιθούν στον εισαγγελέα οι υπεύθυνοι να λογοδοτήσουν για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την απαξίωση της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας;

Του Κώστα Φωτεινάκη

Με αφορμή τη μεγάλη, αλλά κατά τη γνώμη μου, αβαθή συζήτηση που γίνεται για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά (ο σωστός τίτλος Ελληνικά Ναυπηγεία Α.Ε.) καταθέτω την άποψή μου μόνο για τη πλωτή δεξαμενή Νο 3 (υπάρχουν δύο τύποι δεξαμενών: πλωτές και μόνιμες), η οποία πήρε κλήση 25 - 30 μοιρών το Σάββατο το απόγευμα 19 Οκτωβρίου 2013. Σαφώς είναι μεγάλο πρόβλημα το γεγονός ότι η δεξαμενή πήρε κλήση που θα μπορούσε να βυθιστεί, με αποτέλεσμα αφενός μεν να χαθεί ένα σημαντικό περιουσιακό στοιχείο του ναυπηγείου (αφορά τον εμπορικό τομέα που δεν πρόκειται όμως να λειτουργήσει), αφετέρου δε να προκαλέσει μεγάλη ρύπανση στην περιοχή και να παραμείνει μόνιμα στο βυθό ένα σιδερένιο κέλυφος, με δύο γερανούς, να σκουριάζει.

Αν κάποιος ξεφυλλίσει το ημερολόγιο της δεξαμενής, είναι πολύ πιθανόν να διαπιστώσει ότι η δεξαμενή Νο3 είχε πάρει κλήση πριν είκοσι χρόνια. Και αν προχωρήσει ακόμα "βαθύτερα" θα διαπιστώσει ότι και η μόνιμη δεξαμενή Νο5 είχε υποστεί ζημιές σε περίοδο που το ναυπηγείο δεν λειτουργούσε. Όμως ένα εξ ίσου σοβαρό, αν όχι σημαντικότερο πρόβλημα, είναι το γεγονός ότι η "ασφάλεια" (δεν έχει σχέση με την αστυνομία) του Ναυπηγείου μάλλον δεν αντιλήφθηκε την κλήση της δεξαμενής. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου, υποθέτουμε ότι κάποιος τρίτος ενημέρωσε το Λιμεναρχείο Ελευσίνας για το συμβάν και όχι η "ασφάλεια" του ναυπηγείου που όφειλε να υπάρχει, να περιοδεύει και να ελέγχει τα εκατοντάδες στρέμματα και το θαλάσσιο μέτωπο με τις βαριές εγκαταστάσεις. 

Το παρ΄ ολίγον ναυάγιο της δεξαμενής Νο3 των Ελληνικών Ναυπηγείων Α.Ε. θα πρέπει να αφυπνίσει τους υπεύθυνους για τη γενικότερη ασφάλεια των εγκαταστάσεων της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας στο Σκαραμαγκά (του "μεγαλύτερου ναυπηγείου της Μεσογείου") αλλά και της Ελευσίνας (είχε παρουσιαστεί παρόμοιο πρόβλημα στη δεξαμενή ΙΙΙ που αντιμετωπίσθηκε το Δεκέμβριο του 2011) και του Περάματος.

Διαβάσαμε:

"Η Λιμενική αρχή της Ελευσίνας ενημερώθηκε ότι η Πλωτή Δεξαμενή ΙΙΙ των Ελληνικών Ναυπηγείων Α.Ε. στο Σκαραμαγκά έχει πάρει κλίση.

Άμεσα η Λιμενική Αρχή μετέβη στην εγκατάσταση διαπιστώνοντας ότι στην πλωτή δεξαμενή έχει γίνει εισροή υδάτων από τη δεξιά πλευρά με αποτέλεσμα να έχει ημιβυθιστεί με κλίση περίπου 25ο προς τα δεξιά.

Από το περιστατικό δεν υπήρξε τραυματισμός και στην περιοχή κατέπλευσε το Ρ/Κ-Ν/Γ «ΑΙΓΙΣ Ι» ιδιωτικής εταιρείας απορρύπανσης, το οποίο ξεκίνησε διαδικασία πόντισης πλωτού φράγματος περιμετρικά της πλωτής δεξαμενής προς αποφυγή ρύπανσης.

Από τη Λιμενική Αρχή Ελευσίνας που διενεργεί την προανάκριση, αποκλείστηκαν οι παρακείμενοι χώροι λαμβάνοντας τα προβλεπόμενα μέτρα ασφάλειας από ξηρά και από θάλασσα." http://www.efsyn.gr/?p=135671

Από το παραπάνω δημοσίευμα προκύπτει ότι στο Ναυπηγείο δεν υπάρχουν ιδία μέσα, ρυμουλκά με επιχειρηματική ικανότητα, για να αντιμετωπίσουν τυχόν προβλήματα που μπορεί να προκύψουν είτε από έλλειψη συντήρησης των θαλασσίων εγκαταστάσεων (δεξαμενών και πλωτών μέσων) είτε λόγω ακραίων καιρικών φαινομένων. 

Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι οι εργαζόμενοι του Ναυπηγείου αν και απλήρωτοι για δέκα εννέα μήνες, και χωρίς καμία άμεση προοπτική για την επαναλειτουργία της επιχείρησης, έσπευσαν αμέσως και «διέσωσαν» τη βυθιζόμενη δεξαμενή και τη δημόσια περιουσία (κάποιοι ακόμα επιμένουν ότι δεν είναι περιουσία του κ. Ισκαντάρ Σάφα)

Περιμένουμε τα αποτελέσματα της προανάκρισης του Λιμεναρχείου Ελευσίνας αλλά μέχρι τότε θα πρέπει να ληφθούν μέτρα για την ασφάλεια των εγκαταστάσεων των Ελληνικών Ναυπηγείων, αλλά και συνολικά της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας, η οποία δεν πρόκειται να ανασυγκροτηθεί και να αναγεννηθεί τα επόμενα χρόνια. Σταματάμε εδώ και θα επανέλθουμε με νεώτερο άρθρο για τη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία της χώρας. Ως τότε ας ελπίσουμε να «πάρουν κλίση» από τον εισαγγελέα όλοι όσοι ξεπούλησαν με αδιαφανείς όρους τα Ελληνικά Ναυπηγεία Α.Ε. και υπόγραψαν σκανδαλώδεις συμφωνίες για τα υποβρύχια με τους Γερμανούς της κας Μέρκελ [υπάρχουν κάποια προβλήματα στα υποβρύχια, που έχουν σχέση με τις μπαταρίες και τις εγγυήσεις, αλλά δεν σκουριάζουν και άστε τους άσχετους να λένε βλακείες].

Κώστας Φωτεινάκης
Δημοτικός σύμβουλος «Πολίτες σε Δράση - Οικολόγοι Πράσινοι»
Πρόεδρος των ΦΙΛΩΝ της ΦΥΣΗΣ
Γραμματέας του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ.

Κοινή διακήρυξη Ευρωπαϊκής Συμμαχίας Δράσης για το δικαίωμα στην κατοικία και την πόλη

ΕΔΩ

Ευρωπαϊκή Ημέρα Δράσης για το Δικαίωμα στην Κατοικία και την Πόλη

19 Οκτωβρίου 2013

Η Ευρωπαϊκή Συμμαχία Δράσης για το Δικαίωμα στην Κατοικία και την Πόλη είναι μια πρωτοβουλία που προέκυψε από συναντήσεις στην Γερμανία και την Ελλάδα το 2013 και αποτελείται από ένα ευρύ φάσμα ομάδων, οργανώσεων και κοινωνικών κινημάτων.

Στις 19 Οκτωβρίου οργανώνουμε την Ευρωπαϊκή Ημέρα Δράσης για το Δικαίωμα στην Κατοικία και την Πόλη. Ομάδες από διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις ενώνονται για να πουν ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ την δυστυχία που προκαλεί η κερδοσκοπία, η χρηματιστικοποίηση και τα μέτρα λιτότητας. Θέλουμε να προωθήσουμε μια ηθική και δίκαιη προσέγγιση για την αντιμετώπιση της κατοικίας ως ένα ανθρώπινο δικαίωμα και βασική ανάγκη, και για την ουσιαστική πρόσβαση όλων των ανθρώπων, χωρίς διακρίσεις, στις πόλεις στις οποίες ζουν.

Στο Άμστερνταμ, την Αθήνα, το Βερολίνο, τη Βουδαπέστη, τη Γενεύη, το Δουβλίνο, τη Μάλαγα, τη Λισαβόνα, το Παρίσι, το Ντίσελντορφ, το Ρότερνταμ και σε άλλες πόλεις θα πραγματοποιηθούν δράσεις για τη διεκδίκηση χαμηλότερων ενοικίων, την απαγόρευση των εξώσεων – ιδιαίτερα αυτών που προκαλούνται από κερδοσκόπους επενδυτές, το κράτος και την Τρόικα, την παροχή επαρκούς κοινωνικής κατοικίας, την κατάργηση της μετακύλισης του χρέους στους πολίτες, τον τομέα της κατοικίας και τους δημόσιους προϋπολογισμούς. Οι παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές και οι πολυεθνικές κερδοσκοπικές εταιρίες ελέγχουν μεγάλα τμήματα της γης, των κτιρίων και του οικιστικού αποθέματος σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες. Πιστεύουμε ότι η κατοικία πρέπει να βασίζεται στις ανάγκες και τα δικαιώματα των ανθρώπων και όχι στο κέρδος.

Για να μπορέσουμε να καλύψουμε τις τοπικές στεγαστικές ανάγκες είναι απαραίτητο σε όλες τις Ευρωπαϊκές πόλεις ένα μεγάλο μέρος των νέων κατασκευών και του υπάρχοντος οικιστικού αποθέματος, καθώς και η χρηματοδότηση της κατοικίας, να εξαιρεθούν από τις αγορές και να μπουν υπό τον άμεσο δημόσιο και αποκεντρωμένο δημοκρατικό έλεγχο.

Παράλληλα όλοι οι ενοικιαστές, δανειολήπτες, κάτοικοι και άστεγοι σε όλοι την Ευρώπη πρέπει να αποκτήσουν μέσω ευρωπαϊκής νομοθεσίας απαιτητά δικαιώματα, που θα εγγυώνται κοινά πρότυπα για ασφάλεια, προσιτό κόστος, προσβασιμότητα, ποιότητα της κατασκευής, δημοκρατική συμμετοχή και δικαιοσύνη στην κατοικία.

Σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες σήμερα η κατάσταση είναι κρίσιμη για εκατομμύρια ανθρώπους. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Ισπανία. Τα πέντε τελευταία χρόνια, 300.000 οικογένειες και άτομα έχουν εκδιωχθεί με τη βία από τα σπίτια τους, ενώ σχεδόν τρία εκατομμύρια κατοικίες παραμένουν κενές. Οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πλουτίζουν, ενώ οι ζωές χιλιάδων καταστρέφονται ολοκληρωτικά.

Αυτό πρέπει να σταματήσει τώρα.

Τα αιτήματά μας:
§ Η κατοχύρωση του νομικά απαιτητού Δικαιώματος στην Κατοικία για όλους, σε όλες τις χώρες της Ευρώπης
§ Το Δικαίωμα στην Πόλη στην κατεύθυνση ενός διαφορετικού μοντέλου αστικής ανάπτυξης, μιας διαφορετικής πόλης, που θα βασίζεται στους συλλογικούς αγώνες, την αλληλεγγύη, τα κοινά και τη ριζοσπαστική δημοκρατία
§ Να σταματήσουν οι εξώσεις!
§ Να ανατραπούν οι πολιτικές του κράτους, της ΕΕ και της Τρόικας που προκαλούν εξώσεις, απώλεια στέγης και περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για την κατοικία.
§ Να σταματήσει η χρηματιστικοποίηση και ιδιωτικοποίηση της κατοικίας. Να προστατευθεί η κοινωνική κατοικία από τις χρηματοπιστωτικές αγορές.
§ Να σταματήσει η ποινικοποίηση των αστέγων, των στεγαστικών καταλήψεων και των ακτιβιστών για τα στεγαστικά δικαιώματα
§ Να εφαρμοστούν αυστηροί έλεγχοι ενοικίων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
§ Να χρησιμοποιηθούν άμεσα οι κενές κατοικίες για να καλυφθούν στεγαστικές ανάγκες
§ Να κατασκευαστούν και να επισκευαστούν/ανακτηθούν καλής ποιότητας, χαμηλού κόστους και ασφαλείς κατοικίες, έξω από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και υπό τον άμεσο δημόσιο και δημοκρατικό έλεγχο των κατοίκων.

Για περισσότερες πληροφορίες

ιστοσελίδες: http://europeandayofactionforhousingrights.wordpress.com/

Facebook: https://www.facebook.com/pages/Oct-19th-European-Day-of-Action-for-Housing-Rights/1402919649939067

Twitter: #19o,#HousingforPeople

η κοινή διακήρυξη σε pdf
Αθήνα: κοινή δράση και ανοιχτή συνέλευση 12:00 στο θεατράκι της πλατείας Ελευθερίας

Ημερίδα στο Ιδρυμα της Βουλής για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη: Παρασκευή 11 Οκτωβρίου στην αίθουσα της Γερουσίας

Ο Λαμπράκης και η γυναίκα του Ρούλα κρατούν το πανό στο Λονδίνο. 

Πίσω με τον μπερέ ο Λ. Κύρκος.

Ημερίδα «Δολοφονία Λαμπράκη: η ιστορική συζήτηση 50 χρόνια μετά»
Το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, στο πλαίσιο της έκθεσης «Βία κατά εκπροσώπων του λαού: 50 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη», διοργανώνει ημερίδα με θέμα«Δολοφονία Λαμπράκη: η ιστορική συζήτηση 50 χρόνια μετά», την Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2013, στην αίθουσα της Γερουσίας (κτίριο της Βουλής των Ελλήνων).

Την ημερίδα θα ανοίξει με χαιρετισμό του ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και Πρόεδρος του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, κύριος Ευάγγελος-Βασίλειος Μεϊμαράκης.

Οι εισηγήσεις επικεντρώνονται στο γεγονός της δολοφονίας, τις πολιτικές δυνάμεις καθώς και το πολιτικό σύστημα των αρχών της δεκαετίας του ’60. Η ημερίδα θα ολοκληρωθεί με συζήτηση στρογγυλής τράπεζας.
ΠΗΓΗ ΙΔΡΥΜΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ
.Δείτε το πρόγραμμα ΕΔΩ

[ΣΧΟΛΙΟ: "η εκδήλωση γέρνει δεξιά" μας είπαν... και προφανώς είναι έτσι. Όμως για ιστορικούς λόγους την καταγράφουμε]

Στη Χαλκιδική δε συγκρούονται δύο άκρα, αλλά δύο διαφορετικοί κόσμοι

Στη Χαλκιδική δε συγκρούονται δύο άκρα, αλλά δύο διαφορετικοί κόσμοι

Την Πέμπτη, 10/10, εκδικάζεται η αίτηση άρσης της προσωρινής κράτησης των τεσσάρων προφυλακισμένων κατοίκων της Χαλκιδικής, οι οποίοι συμπληρώνουν ήδη έξι μήνες στη φυλακή. Έχει προηγηθεί η αποστολή κλήσεων για κατάθεση με βάση τον αντιτρομοκρατικό για άλλους 27 κατοίκους και αλληλέγγυους, που πρωτοστατούν ενάντια στην ύπαρξη των μεταλλείων χρυσού και τη συνέχιση των εξορύξεων στην περιοχή τους. Την ίδια ώρα η ELDORADO Gold εντατικοποιεί τους ρυθμούς της καταστροφής του Κάκκαβου και του υπεραιωνόβιου δάσους των Σκουριών, έχοντας μετατρέψει το βουνό σε ένα τεράστιο εργοστάσιο με τις σειρές των φορτηγών που παραλαμβάνουν κομμένα δέντρα και υλικό να είναι ατελείωτες. Και δεν έχει περάσει ένας μήνας από τότε που ο Δήμαρχος Αριστοτέλη, Χρήστος Πάχτας μάζεψε όλους τους κατοίκους του Νεοχωρίου, για να τους ανακοινώσει ότι το νερό του χωριού είναι ακατάλληλο προς πόση λόγω απαγορευτικής σε αυτό συγκέντρωσης αρσενικού. Φυσικά, η ακαταλληλότητα του νερού λόγω της συγκέντρωσης αρσενικού δεν μπορεί παρά να συνδέεται με τις γεωτρήσεις που έκανε και συνεχίζει να κάνει η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός στις πηγές του χωριού, οι οποίες βρίσκονται σε απόσταση 100 μέτρων από το χωριό. Εσχάτως μάλιστα και με αφορμή την καθυστερημένη κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού ενάντια στην εγκληματική δράση των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου, η κυβέρνηση ανακυκλώνει ξανά τη θεωρία των δύο άκρων, στοχοποιώντας το μεγάλο κοινωνικό κίνημα της Χαλκιδικής και βάζοντάς το στο ίδιο κάδρο με τους ναζί της Χρυσής Αυγής.

Η αλήθεια είναι πως σήμερα στην κοινωνία υπάρχει σύγκρουση και είναι σφοδρή. Δεν συγκρούονται όμως δύο άκρα αλλά δύο κόσμοι, ο κόσμος της κοινωνικής καταστροφής και ο κόσμος της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Ο δικός μας κόσμος έδωσε το παρόν το βράδυ του Σαββάτου, 5/10, όταν στη συναυλία αλληλεγγύης στη Χαλκιδική, που έγινε στη Θεσσαλονίκη, συνέρευσαν 40.000 αλληλέγγυου κόσμου, μετατρέποντας τη στη μεγαλύτερη περιβαλλοντική συγκέντρωση και συναυλία όλων των εποχών στην Ελλάδα. Απέναντι στην αξιοπρέπεια του αγώνα των Χαλκιδιωτών το κράτος και η ELDORADO Gold τι πραγματικά έχουν αντιπαρατάξει; Σεληνιακή καταστροφή του δάσους των Σκουριών και του Κάκκαβου, κίνδυνο για ανεπίστρεπτη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα της περιοχής, πρωτοφανή κρατική βία και τρομοκρατία, στρατιωτικοποίηση του ευρύτερου χώρου γύρω από τα μεταλλεία και όχι μόνο, διώξεις του κινήματος με βάση τον αντιτρομοκρατικό, προφυλακίσεις κατοίκων ήδη για παραπάνω από έξι μήνες, επειδή συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις και, τελικά, εγκατάσταση ενός ιδιότυπου καθεστώτος εξαίρεσης των κατοίκων της Χαλκιδικής από θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες, ακόμη και αυτού του ίδιου του δικαιώματος στη ζωή και στο μέλλον των παιδιών τους. Αυτός είναι ο δικός τους κόσμος, για τον οποίο μας προετοιμάζουν όλους και δε θα τους αφήσουμε. Όταν βάζουν στο στόχαστρο τους αγωνιστές της Χαλκιδικής, μας βάζουν όλους. Ο αγώνας της Χαλκιδικής είναι και δικός μας αγώνας.

Η Επιτροπή Αλληλεγγύης στη Χαλκιδική (Αττική) καλεί σε συντονισμό, οργάνωση και κινητοποίηση όλους τους ενεργούς πολίτες της πόλης για δράσεις αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια σε μία εξόρυξη που δε θα γίνει ποτέ.

• ΝΑ ΠΑΨΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΩΝ
• ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ, 13/10, ΩΡΑ 18:00

Ανοιχτή Συνέλευση στο χώρο του 2ου Εναλλακτικού Φεστιβάλ

Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικού

7/10/2013

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ (ΑΤΤΙΚΗ)

Για τη μεγάλη συναυλία του Σαββάτου 5/10/2013 κλικάρετε ΕΔΩ

Ιταλία: Τουλάχιστον 195 οι νεκροί από το ναυάγιο στη Λαμπεντούζα

[Παλαιότερη φωτογραφία: Δυνάμεις του Πολεμικού Ναυτικού της Ιταλίας προσεγγίζουν ένα σκάφος μεταναστών]

Τουλάχιστον 195 είναι τα θύματα του ναυαγίου του πλεούμενου, το οποίο μετέφερε Σομαλούς και Ερυθραίους επίδοξους μετανάστες σε μικρή απόσταση από το νησάκι Λαμπεντούζα της Ιταλίας την Πέμπτη, αφού οι δύτες ανέσυραν σήμερα 84 σορούς.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες των ιταλικών αρχών, οι οποίες βασίζονται στις μαρτυρίες των επιζώντων, υπάρχουν τουλάχιστον 188 αγνοούμενοι ακόμη.

Ο καιρός αναμένεται να βελτιωθεί ελαφρά και οι επιχειρήσεις για την ανάσυρση των θυμάτων θα συνεχιστούν.

Στην περιοχή έχει φθάσει ένα τηλεκατευθυνόμενο υποβρύχιο ρομπότ με κάμερες για να συμβάλει στον εντοπισμό των πτωμάτων. Εξετάζεται από τις αρχές το ενδεχόμενο της ανέλκυσης από τον βυθό του ναυαγισμένου πλεούμενου, όμως εκφράζονται επιφυλάξεις καθώς το ξύλινο αυτό σκάφος είχε πιάσει φωτιά και μπορεί να μην καταστεί δυνατό να ανελκυθεί ολόκληρο.

Ο Πάπας Φραγκίσκος έστειλε έναν κληρικό για να παρακολουθήσει τις επιχειρήσεις για την εύρεση των θυμάτων και να προσφέρει πνευματική βοήθεια στους επιζώντες.

Από την πλευρά της, η υπουργός αρμόδια για την Ένταξη των Μεταναστών Σεσίλ Κιένγκε δήλωσε ότι ο νόμος περί λαθρομετανάστευσης πρέπει να τροποποιηθεί. «Δεν έπρεπε να περιμένουμε μια τραγωδία» επισήμανε η Κιένγκε, η πρώτη μαύρη υπουργός στην Ιταλία, η οποία κατάγεται από τη ΛΔ Κονγκό, «για να αλλάξουμε τα πράγματα».ΠΗΓΗ ΑΠΕ

Aντιφασιστική συγκέντρωση την Τετάρτη 25/09, 5μ.μ στα Προπύλαια και όπου γίνονται αντιναζιστικές εκδηλώσεις

[Η αφίσα είναι ενημερωτική - η πρόσκληση του blog είναι για όλες τις αντιναζιστικές εκδηλώσεις]

AΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ-ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ ΑΘΗΝΑΣ – ΠΕΙΡΑΙΑ

Ο Αντιφασιστικός συντονισμός επιτροπών-συλλογικοτήτων-πρωτοβουλιών Αθήνας-Πειραιά καλεί το λαό της Αθήνας σε μαζική συμμετοχή στην αντιφασιστική συγκέντρωση την Τετάρτη 25/09, 5μ.μ στα Προπύλαια. Θα ακολουθήσει πορεία στο Σύνταγμα, στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο της ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, και κατόπιν στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων.

Για μας ο αγώνας κατά του φασισμού δεν τελειώνει με μια πορεία.

Δηλώνουμε την αποφασιστικότητά μας για μια διαρκή δράση ενάντια στην Χρυσή Αυγή και τις παραφυάδες της σε κάθε πόλη-γειτονιά-χώρο δουλειάς-σχολή και σχολείο.

Για το λόγο αυτό σε συνεργασία με τοπικές κινήσεις και συλλογικότητες -ετοιμάζουμε 2 πορείες τις επόμενες βδομάδες. Η μία θα είναι στις υποβαθμισμένες περιοχές του κέντρου της Αθήνας και η άλλη στο Πέραμα.

Καλούμε κάθε συλλογικότητα και ειδικά τους αγωνιζόμενους απεργούς σε συστράτευση.

Έχουμε τώρα μια πολύ σημαντική δυνατότητα: να βάλουμε τους φασίστες για τα καλά στη γωνία.

Προϋπόθεση γι αυτό είναι η ενότητα όλου του εργατικού και αντιφασιστικού κινήματος ενάντια στο φασισμό και την κυβέρνηση που τον συντηρεί και τον υποθάλπει.

Παλεύουμε για:
- την άμεση και παραδειγματική καταδίκη των δολοφόνων του Παύλου Φύσσα καθώς και των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας.
- Το κλείσιμο όλων των γραφείων και των εντύπων της ναζιστικής συμμορίας
- Την αποπομπή κάθε δηλωμένου δημόσια νεοναζί από τους συνδικαλιστικούς φορείς της νεολαίας και του εργατικού κινήματος.

ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ ΠΑΡΩΝ !

Να τσακίσουμε τους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής

ΟΧΙ στις ΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

Η Γραμμή ΜΕΤΡΟ Νο7: Δάσος Χαϊδαρίου – Άλιμος, ο ποδηλατόδρομος στην Ιερά Οδό κ.ά. τινά

Η Γραμμή ΜΕΤΡΟ Νο7: Δάσος Χαϊδαρίου – Άλιμος, ο ποδηλατόδρομος στην Ιερά Οδό  κ.ά. τινά

[Πόσοι γνωρίζουν την ύπαρξη των σχεδιασμών? – Ο Δήμος Χαϊδαρίου διαχρονικά τι έκανε για να αξιοποιήσει και να διεκδικήσει καλύτερες υποδομές?]

του Κώστα Φωτεινάκη

Με αφορμή α) τη συζήτηση που γίνεται για το σταθμό Αγία Μαρίνα (πρώην Χαϊδάρι) β) την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας (16-22 Σεπτεμβρίου) και γ) το Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας – Αττικής (έχει κατατεθεί από το ΥΠΕΚΑ στα έξι συναρμόδια Υπουργεία για παρατηρήσεις) κάνω αυτή την σύντομη ενημερωτική παρέμβαση:

[Στη φωτογραφία από το ΕΔ του ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ, 2008: Ο πρώην υπουργός ΠΕΧΩΔΕ κ.Σουφλιάς και οι δήμαρχοι Καλογερόπουλος (Αιγάλεω), Παχατουρίδης (Περιστέρι), Μαραβέλιας (Χαϊδάρι)]

Α) Ο σταθμός Αγία Μαρίνα ήταν προγραμματισμένο να παραδοθεί το Δεκέμβριο του 2009, αυτό να μη το ξεχνάμε. Η διαπλοκή με τη SIEMENS και ή πολιτική «αφωνία» των αυτοδιοικητικών της περιοχής,  που νοιάστηκαν μόνο για την αλλαγή του ονόματος του σταθμού και περιορίστηκαν σε «δημόσιες σχέσεις» με τον κ.Βορίδη συνέβαλαν ώστε τέσσερα χρόνια μετά ο σταθμός να μην έχει δοθεί στην κυκλοφορία. Το 2014 να είμαστε καλά για αν λειτουργήσει ο σταθμός στο «τριεθνές»

Β) Η Γραμμή ΜΕΤΡΟ Νο7 (με το κίτρινο): Δάσος Χαϊδαρίου – Άλιμος είχε προβληθεί στο υπό συζήτηση Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας Αττικής του ΥΠΕΧΩΔΕ, επί υπουργίας Γεωργίου Σουφλιά. Πόσοι το γνώριζαν και πόσοι  διεκδίκησαν αυτή τη γραμμή στα επόμενα ΡΣΧ?   Ο Δήμος είναι μόνο για τις ληξιαρχικές πράξεις ή και για κάτι περισσότερο, ας πούμε να είναι ενημερωμένος και να διεκδικεί?

Γ) Από το 1991 προβλέπεται ποδηλατόδρομος στην Ιερά Οδό (Δυτική Πύλη - Σχέδιο, Πλαίσιο του ΟΡΣΑ). Κατά καιρούς η πρόταση επανήλθε (Μελέτη ΑΣΔΑ 1997, Ολυμπιακοί αγώνες 2004 κ.λπ) και το καλοκαίρι του 2008 κατατέθηκε ξανά από το Υπουργείο Μεταφορών. 

Γ1) Η Μονάδα Βιώσιμης Κινητικότητας του ΕΜΠ είχε υποβάλλει το 2011 σχεδιασμό στον Οργανισμό Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας (ΟΡΣΑ) για ένα δίκτυο ποδηλατοδρόμων, μεταξύ αυτών και στην Ιερά Οδό, στο πλαίσιο του  ΡΣΧ Αθήνας – Αττικής (ΥΠΕΚΑ η κα. Μπιρμπίλη).

Και ένα ερώτημα όποιον αφορά: Όταν σχεδιαζόταν η παρέμβαση για την οδική ασφάλεια στο τμήμα της Ιεράς Οδού «Δρομοκαΐτειο – Σχιστού Κορυδαλλού» δεν θα μπορούσε να προβλεφτεί και ο ποδηλατόδρομος τουλάχιστον μέχρι τη Μονή Δαφνίου? 

Σταματάω εδώ και κάντε τις δικές σας κρίσεις και παρατηρήσεις και αναλογιστείτε αν αξίζουμε να έχουμε με τέτοια δημοτική αρχή, ανημέρωτη, υποταγμένη, άφωνη, ανίκανη να αξιοποιήσει ακόμα και αυτά που σχεδιάζει η κεντρική διοίκηση. Οι εκλογές είναι κοντά, δώστε την απάντηση.

ΥΓ: Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για την Ελεύθερη μετακίνηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ας ανατρέξουν εδώ http://freepublictransport.org.uk/.

 Κώστας Φωτεινάκης

Δημοτικός Σύμβουλος «Πολίτες σε Δράση – Οικολόγοι Πράσινοι»

Πρόεδρος των Φίλων της Φύσης

Γραμματέας του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. Χαϊδαρίου

Κώστας Λάμπος: ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ή ΑΤΑΞΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

[Φωτ. από Againstchronycapitalism ΕΔΩ]

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ή ΑΤΑΞΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;[1]

(Η τήξη των δομικών στοιχείων του καπιταλισμού έχει ήδη αρχίσει.

Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

1. Ο καπιταλισμός σε μακροχρόνια γενικευμένη κρίση παρακμής

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παρατεταμένης παγκόσμιας παρακμιακής κρίσης της καπιταλιστικής οικονομίας, της μεγάλης κρίσης, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με την φύση του πραγματικού υπαρκτού καπιταλισμού, ο οποίος αδυνατεί να δώσει λύσεις στα ζωτικά προβλήματα της ανθρωπότητας. Και βεβαίως δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη ανικανότητα των ανθρώπων ή με την ‘ατελή’ ανθρώπινη φύση, όπως επιχειρούν να μας πείσουν τα διάφορα σκοταδιστικά ιερατεία και μερικοί καλοπληρωμένοι παραμυθάδες των ΜΜΕ και του εκπαιδευτικού συστήματος, γιατί από τον Αριστοτέλη και δώθε η ανθρωπότητα γνωρίζει, ότι δεν υπάρχει μια μοναδική ανθρώπινη φύση δεδομένη, σταθερή-αναλλοίωτη και ανεξάρτητη από τις εκάστοτε κυρίαρχες αξίες του εκάστοτε κυρίαρχου συστήματος εξουσίας, με λίγα λόγια δεν υπάρχει υπεριστορική ανθρώπινη φύση.

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παγκόσμιας διατροφικής κρίσης, της μεγάλης πείνας, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με τον πραγματικό υπαρκτό καπιταλισμό. Και δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη έλλειψη πόρων και την ‘κατά φαντασίαν’ αδυναμία της γήινης βιόσφαιρας να εξασφαλίσει τροφή και αγαθά ευημερίας για όλους τους κατοίκους του πλανήτη, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι νεοκλασικοί θεωρητικοί της «σπανιότητας των αγαθών» και οι πολεμοκάπηλοι γύπες του νεομαλθουσιανισμού. Η πείνα στον πλανήτη δεν είναι θέμα πόρων, ούτε συνέπεια ενός υποτιθέμενου ‘υπερπληθυσμού’, γιατί ο πλανήτης Γη, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο ΟΗΕ, μπορεί, σε συνθήκες μιας άλλης διαχείρισης των πόρων του, να θρέψει υπερπολλαπλάσιο πληθυσμό από το σημερινό[2]. Συνεπώς η πείνα είναι το αποτέλεσμα του τρόπου της ιδιωτικοκερδοσκοπικά σχεδιασμένης και ελεγχόμενης παραγωγής και της βίαιης ανισοκατανομής του παραγόμενου πλούτου για τη μετατροπή του κοινωνικού πλεονάσματος σε ιδιωτικό κέρδος. Με άλλα λόγια, η πείνα, είναι θέμα οικονομικοκοινωνικοπολιτικού συστήματος, είναι δηλαδή, θέμα πολιτικής, της πολιτικής του κεφαλαίου που παράγει συνειδητά και προγραμματισμένα πείνα[3], για τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του, μέσω της μείωσης της αμοιβής της εργασίας και της τεχνητής χειραγώγησης των τιμών καταναλωτή.

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας τεράστιας θανάσιμης οικολογικής κρίσης, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει με τον υπαρκτό πραγματικό καπιταλισμό, που στο βωμό του κέρδους διασπά την ζωτικής σημασίας ενότητα κοινωνίας και Φύσης με αποτέλεσμα την σταδιακή καταστροφή των όρων ζωής πάνω στον πλανήτη Γη. Και φυσικά δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη έλλειψη περιβαλλοντικής συνείδησης των δισεκατομμυρίων ανθρώπων, το οικολογικό αποτύπωμα των οποίων είναι κοντά στο μηδέν, αλλά με τον σπάταλο, καταστροφικό και ρυπογόνο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παγκόσμιας καταστροφικής ενεργειακής κρίσης, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με τον πραγματικό υπαρκτό καπιταλισμό, η ύπαρξη του οποίου στηρίζεται αποκλειστικά στο συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα με βάση τα ορυκτά καύσιμα. Και δεν έχει να κάνει με την υποτιθέμενη έλλειψη επαρκών εναλλακτικών πηγών ενέργειας, ή με την αδυναμία τάχα της επιστήμης και της τεχνολογίας να εξασφαλίσουν άφθονη, δωρεάν και καθαρή ενέργεια, στη βάση του υδρογόνου[4], εξασφαλίζοντας απόλυτη ενεργειακή ανεξαρτησία σε οικογενειακό, συλλογικό, τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο για όλους τους κατοίκους του πλανήτη[5].

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας καθολικής συστημικής πολιτισμικής και ηθικής κατάπτωσης και λειτουργικής κρίσης των θεμελιακών αξιών του καπιταλισμού, της ελευθερίας, της ισότητας, αδελφότητας, της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, τις οποίες αφού τις διαμόρφωσε στα μέτρα του, τις μετάτρεψε σε δεκανίκια της εξουσίας του, τις απαξίωσε κυριολεκτικά και στο τέλος, στη λογική και στα συμφέροντα της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, τις οδήγησε σε μια απαξιωτική διαδικασία αποσύνθεσης. Έτσι στη θέση της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφότητας των ανθρώπων έβαλε την καπιταλιστική ελευθερία, δηλαδή τη δικτατορία του κεφαλαίου, η οποία οδήγησε στην ακραία ανισότητα δικαιωμάτων, ευκαιριών και πλούτου, με τελικό αποτέλεσμα την εχθρότητα όλων εναντίον όλων και τη μετατροπή της κοινωνίας σε μια ανθρώπινη ζούγκλα, όπου ο θάνατος των αδυνάτων είναι ζωή για τους ισχυρούς εξουσιαστές. Στη θέση των ανοιχτών στις εξελικτικές προκλήσεις, δυναμικών, δοκιμασμένων και ανθεκτικών στο χρόνο αυτόχθονων πολιτισμών, η αποικιοκρατία επέβαλλε με τους ιεραπόστολους και τις ξιφολόγχες τη θρησκεία της μητρόπολης[6] και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός επέβαλε, με τη βία του δολαρίου, του ΝΑΤΟ και του Χόλυγουντ το american way of live και την υποκουλτούρα των πολιτιστικών σκουπιδιών που διαμορφώνει υποτακτικούς καταναλωτές.

Με την ίδια λογική των ταξικών συμφερόντων του το κεφάλαιο στη θέση του πατριωτισμού έβαλε τον ‘κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου", στη θέση των επιμέρους προκαπιταλιστικών εθνικών-εθνικιστικών θρησκειών έβαλε τη δική του, την μοναδική θρησκεία του κέρδους και στη θέση της οικογένειας έβαλε τη βίαιη ‘εταιρική ταύτιση’ των τρομοκρατημένων εργαζομένων και το κοινωνικό περιθώριο της κατάθλιψης των υποαπασχολούμενων, των ανέργων και των εκατομμυρίων αστέγων.

Είμαστε μάρτυρες και θύματα μιας παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής πολεμικής υστερίας που διασπά με την πολιτική του ‘διαίρει και βασίλευε’ ισοπεδώνει τοπικές-εθνικές οικονομίες και καταστρέφει κοινωνίες και πολιτισμούς για μια βίαιη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, ο χαρακτήρας της οποίας έχει να κάνει αποκλειστικά με τον πραγματικό υπαρκτό καπιταλισμό που παρακμάζει. Και δεν έχει να κάνει με την έλλειψη κοινωνικής συνείδησης και κοινωνικού οράματος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, γιατί ολόκληρη η ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας είναι ασφυκτικά γεμάτη με τους αγώνες και τις θυσίες των εργαζόμενων κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά για την κοινωνική ισότητα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία, δημοκρατία, ευημερία, ειρήνη, ευτυχία.

Είμαστε μάρτυρες και θύματα του οικονομικού συστήματος του κεφαλαίου ο συγκρουσιακός χαρακτήρας του οποίου έφερε πολύ πιο γρήγορα, σε σχέση με προηγούμενα οικονομικά συστήματα, την ίδια την παρακμή του, την οποία ο σκληρός πυρήνας του προσπαθεί να ανακόψει με τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Στόχος αυτής της προσπάθειας είναι η υπαγωγή όλων των επιμέρους γεωγραφικών και κλαδικών καπιταλιστικών ομίλων σε ένα ενιαίο κέντρο, για τρεις κυρίως λόγους: 

για την ενιαία και αποτελεσματικότερη εκμετάλλευση-αντιμετώπιση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού τόσο σε τοπικό-εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, 

για τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, για τη μεγαλύτερη και γρηγορότερη συγκεντροποίηση του κοινωνικού πλούτου και κατά συνέπεια 

για τη σταθεροποίηση και τη διαιώνιση της απόλυτης εξουσίας του πάνω στις επιμέρους κοινωνίες και στην ανθρωπότητα συνολικά. 

Κατάληξη αυτής της σχιζοφρενικής επιλογής των εκφραστών του κεφαλαίου είναι το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να ελέγχει την παραγωγή και ροή του παγκόσμιου πλούτου με τέτοιο τρόπο, ώστε το 99% του πληθυσμού να φυτοζωεί σε συνθήκες κινεζοποίησης της εργασίας[7], που σημαίνει ένταση της επισφαλούς και κακοαμειβόμενης υπεραπασχόλησης, γενίκευση της μερικής ανασφάλιστης και ελάχιστα αμειβόμενης υποαπασχόλησης, ανοχή της ‘μαύρης’ απάνθρωπης εργασίας των οικονομικών μεταναστών, έκρηξη της ανεργίας, και παροξυσμό της ανελευθερίας και της εργοδοτικής και της κρατικής τρομοκρατίας. Αυτή η επιλογή είναι καταδικασμένη να αποτύχει για τρεις κυρίως λόγους: 

γιατί η πολιτική της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και της κινεζοποίησης της εργασίας δεν είναι το φάρμακο, αλλά είναι η ίδια η εγγενής ασθένεια του καπιταλισμού. 

γιατί αντιφάσκει με την ίδια τη φύση του κεφαλαίου, το οποίο αποπειράται να επιζήσει καταργώντας τον κλασικό εαυτό του, επιδιώκοντας να καταργήσει βίαια τον ανταγωνισμό τόσο μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, όσο και μεταξύ κεφαλαίου και κεφαλαίου, πράγμα που έχει ξανασυμβεί με τη μορφή του φασισμού, του εθνικοσοσιαλισμού και του κρατικού καπιταλισμού, που τελικά θάφτηκαν κάτω από τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις τους, αλλά και την αντίσταση των λαών, ως επικίνδυνες πολιτισμικές παρεκκλίσεις, 

γιατί η υπόθεση υπέρβασης του καπιταλισμού δηλαδή της οικονομικής-κοινωνικής ανισότητας, ιστορικά, οντολογικά και δεοντολογικά δεν ανήκει στο ίδιο το κεφάλαιο αλλά στα θύματά του, στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και μάλιστα με αντικαπιταλιστική αμεσοδημοκρατική μορφή και περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα-αταξικότητα. 

Ετήσια Έκθεση 2013 : Η ελληνική οικονομία και η απασχόληση/ Στο 31,5% η ανεργία το 2014

Η εντεινόμενη οικονομική κρίση και ύφεση μετά το 2009, σε διεθνές, ευρωπαϊκό και ιδιαίτερα Μεσογειακό και ελληνικό επίπεδο με τη σοβαρή μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας, την διακοπή χορήγησης δανείων από τις τράπεζες, τη μείωση των επενδύσεων από το κράτος και τις επιχειρήσεις καθώς και τον περιορισμό της ζήτησης από τους καταναλωτές (μείωση μισθών, συντάξεων και αύξηση της φορολογίας), αναδεικνύει με τον πιο σαφή αλλά και ανησυχητικό τρόπο ότι η ευρωπαϊκή, η μεσογειακή και ιδιαίτερα η ελληνική οικονομία βρίσκονται σε ανάλογες συνθήκες οικονομικής ύφεσης (κραχ ανεργίας) μετά από αυτές που ακολούθησαν το κραχ στις χρηματαγορές το 1929. Η επιλογή του μοντέλου της άνισης ανάπτυξης στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της δανειστικής οικονομίας, κυρίως, στα κράτη-μέλη του Νότου, συνέβαλε στην υπερχρέωση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Παράλληλα, οι φοροαπαλλαγές του κράτους προς τις επιχειρήσεις, σε συνδυασμό με την κατάρρευση των μηχανισμών ελέγχου και είσπραξης των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών, συνέβαλε στον υπερβολικό δανεισμό και στην υπερχρέωση των προϋπολογισμών των κρατών-μελών, ιδιαίτερα των χωρών του Νότου. Με άλλα λόγια, ο ευρωπαϊκός Νότος μετεξελίχθηκε διαμέσου του δανεισμού, σε οικονομικό σχηματισμό ζήτησης, δεδομένου ότι για παράδειγμα στην Ελλάδα το 74% του ΑΕΠ το 2008 προερχόταν από τη ζήτηση και την καταναλωτική δαπάνη.

Όμως, κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο Βορράς οργάνωσε τους όρους και τις προϋποθέσεις της άνισης ανάπτυξης Βορρά-Νότου, μεταφέροντας σημαντικούς πόρους από τη νότια στη βόρεια Ευρώπη, είτε διαμέσου της εξόφλησης των δανείων, είτε διαμέσου της κατανάλωσης προϊόντων και υπηρεσιών που ο Νότος εισάγει από τον Βορρά. Βασικός μοχλός και συγκροτημένος μηχανισμός εγκαθίδρυσης και ενδυνάμωσης του μοντέλου της άνισης ανάπτυξης Βορρά-Νότου, απετέλεσε ο ευρωπαϊκός καταμερισμός εργασίας που τοποθέτησε τον Νότο στον δρόμο της σταδιακής τεχνολογικής, καινοτομικής, οργανωτικής και ποιοτικής απαξίωσης της παραγωγικής υποδομής στους τομείς της μεταποίησης και της γεωργίας, προωθώντας την ανάπτυξη των τομέων του τουρισμού, των κατασκευών και των υπηρεσιών. Χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της παραγωγικής απαξίωσης αποτελεί, μεταξύ των χωρών του Νότου, η Ελλάδα η οποία σήμερα (2013) παράγει μόνο το 27% των προϊόντων που καταναλώνει. Ακριβώς, αυτή η ευρωπαϊκή στρατηγική της άνισης ανάπτυξης Βορρά-Νότου οδήγησε, κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια, σταδιακά την Ελλάδα στην δημιουργία

«δίδυμων ελλειμμάτων» στα δημόσια οικονομικά (δημόσιο έλλειμμα και χρέος) και στις εξωτερικές συναλλαγές της χώρας (έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου). Η επιβολή στις χώρες του Νότου των πολιτικών της «εσωτερικής υποτίμησης» και της ελεγχόμενης χρεοκοπίας από τους διεθνείς οργανισμούς (Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ), ως στρατηγική επιλογή της εγγυημένης αποπληρωμής των δανείων τους και της μετάβασης των οικονομικών σχηματισμών του Νότου από οικονομίες της ζήτησης σε οικονομίες της προσφοράς, εκτός από την κοινωνική καθίζηση (λιτότητα, ανεργία, φτωχοποίηση, κλπ) προκάλεσαν και παραγωγική καθίζηση (μείωση επενδύσεων (64,8% 2008-2013, παραγωγικότητας της εργασίας, αύξησης της ανεργίας κλπ) (καθίζηση προσφοράς), απαξιώνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ακόμη και τον κεντρικό στρατηγικό στόχο των εφαρμοσμένων πολιτικών. Κατά συνέπεια, η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε διαδικασία αποεπένδυσης (8,5% του ΑΕΠ, δεδομένου του εξαιρετικά χαμηλού ποσοστού επενδύσεων 13,2% του ΑΕΠ το 2012 και του υψηλού επιπέδου των αποσβέσεων 21% του ΑΕΠ, Π. Θωμόπουλος 2013), με σημαντικές απώλειες του παραγωγικού της δυναμικού που την οδηγούν εγκλωβισμένη σε μια ανατροφοδοτούμενη διαδικασία ύφεσης, με αποτέλεσμα η στόχευση της δημοσιονομικής της προσαρμογής να καθίσταται εξαιρετικά βραδεία, επίπονη και αναποτελεσματική, επειδή ακριβώς μεταλλάσσεται σε οικονομικό και κοινωνικό σχηματισμό πλήρους υποβάθμισης των επενδύσεων, της παραγωγής και της εργασίας. Ταυτόχρονα προκάλεσαν διεύρυνση του χάσματος (ΑΕΠ, ρυθμός ανάπτυξης, χρέος, έλλειμμα, κλπ) καθώς και σημαντική απόκλιση των αποδοχών Βορρά-Νότου. Έτσι, η ασκούμενη πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης στην Ελλάδα που στόχευε στην αύξηση των εξαγωγών και στην ανάκαμψη της οικονομίας, με τον αναποπροσανατολισμό της από την εσωτερική στη διεθνή οικονομία έχει αποτύχει, με αποτέλεσμα να έχει εκκολαφθεί στο εσωτερικό της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης η κρίση αντιμετώπισης της στην χώρα μας, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων.

Η απόφαση ότι «η κρίση των ανισοτήτων αποτελεί λύση της οικονομικής κρίσης και ύφεσης» που λήφθηκε το 2009, καθορίζει τις επιλογές για την ελληνική οικονομία τουλάχιστον για την δεκαετία 2010-2020, συμπαρασύροντας σε χαμηλά επίπεδα την απασχόληση, τους μισθούς καθώς και το επίπεδο των συντάξεων και των κοινωνικών επιδομάτων παράλληλα με αυξήσεις των τιμών των αγαθών και των υπηρεσιών και με συνθήκες αποεπένδυσης και μη πραγματοποίησης ιδιωτικών επενδύσεων (μακροχρόνιος ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ, 3,5% ετησίως προϋποθέτει συνολικές επενδύσεις 20% του ΑΕΠ και παραγωγικές επενδύσεις (εκτός κατοικιών) 15% του ΑΕΠ, Π. Θωμόπουλος, 2013), επειδή, μεταξύ των άλλων, η κλαδική διάρθρωση και λειτουργία των επιχειρήσεων στην Ελλάδα είναι άκρως ολιγοπωλιακή. Με αυτά τα δεδομένα της διεύρυνσης και εμβάθυνσης του οικονομικού, δημοσιονομικού και κοινωνικού χάσματος Βορρά-Νότου αλλά και εντός του Νότου, αποδεικνύεται ότι ουσιαστικά η Ε.Ε.-17 (ευρωζώνη) μόνο κατ’ επίφαση μπορεί να υποστηριχθεί ότι είναι ενιαία. Ωστόσο, τα προβλήματα των μεσογειακών οικονομιών δεν εσωτερικεύονται μόνο στον ευρωπαϊκό νότο αλλά παράλληλα εξωτερικεύονται (ύφεση, μείωση εξαγωγών, αύξηση δημοσίου χρέους, ελλείμματος και δανεισμού, μείωση παραγωγικής αύξησης ανεργίας, γήρανση πληθυσμού κλπ) ακόμη και σε βόρειες χώρες του πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η γενίκευση, προφανώς σε διαφορετικό βαθμό των προβλημάτων (οικονομικών, κοινωνικών, δημοσιονομικών, κλπ) στις οικονομίες του Βορρά και του Νότου, αναδεικνύει ουσιαστικά την αναγκαιότητα επίλυσης της θεμελιώδους ευρωπαϊκής αντίφασης που συνίσταται στην επιλογή μεταξύ της ιδέας και της στρατηγικής της «ενωμένης Ευρώπης» με την έννοια της ισότητας άνισων χωρών. Είναι φανερό ότι οι ευρωπαϊκές ελίτ, ιδιαίτερα του Βορρά έχουν μέχρι σήμερα επιλέξει (μοντέλο άνισης ανάπτυξης) την στρατηγική της «ενοποιούσας Ευρώπης» με την έννοια της εμβάθυνσης της ανισότητας άνισων χωρών. Όμως, η οικονομική κρίση και ύφεση, σε συνδυασμό με τα προβλήματα που έχουν προκληθεί από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης, ιδιαίτερα στον Νότο, θέτει τις ευρωπαϊκές ελίτ, τις εναλλακτικές πολιτικές δυνάμεις και τα κοινωνικά κινήματα, προ των ευθυνών τους, με την έννοια της επιλογής διατήρησης της ευρωπαϊκής ενότητας στην κατεύθυνση της ισότητας άνισων χωρών ή στην επιλογή της κατεύθυνσης διάσπασης (δύο ευρωπαϊκές ενώσεις Βορρά-Νότου) ή της ολοκληρωτικής διάλυσης της ευρωπαϊκής ένωσης ή της ευρωζώνης με την «θεσμοποιημένη θέσπιση» της ανισότητας άνισων χωρών. Όμως αξίζει να σημειωθεί ότι εάν δεν ανασχεθούν άμεσα αυτές οι τάσεις αποσύνθεσης της Ευρώπης, τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση του Βορρά και του Νότου, μειονεκτούσα στην τεχνολογική καινοτομία, την παραγωγικότητα και τους διεθνείς γεωπολιτικούς συσχετισμούς, δεν θα αποφύγει να μετεξελιχθεί σ’ ένα ελκυστικό τουριστικό προορισμό των πολιτών της Ασίας, αφού η Ευρώπη θα υστερεί και δεν θα προηγείται των ασιατικών οικονομιών.

Πράγματι, από την άποψη αυτή είναι χαρακτηριστικό ότι οι προοπτικές της ευρωζώνης όπως αποτυπώνονται σε οικονομετρικές εκτιμήσεις (2013,-0,3% μείωση ΑΕΠ, 2014, αύξηση 0,9% του ΑΕΠ, 2013 και κατά την περίοδο 2010-2060 η παραγωγικότητα της εργασίας θα αυξηθεί κατά 1,4% τον χρόνο, το ΑΕΠ κατά 1,7% τον χρόνο και η απασχόληση κατά -0,1% κατά μέσο όρο τον χρόνο, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 2013) είναι αναιμικές με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό επίπεδο των ευρωπαίων πολιτών. Κατά συνέπεια, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, η στρατηγική επιλογή των πολιτικών της εσωτερικής υποτίμησης για την ανάσχεση της οικονομικής και δημοσιονομικής κρίσης, με την «κρίση ανισοτήτων», περιπλέκει και οξύνει ακόμα περισσότερο την οικονομική και κοινωνική κρίση στο παρόν και αποδυναμώνει τις κινητήριες δυνάμεις της οικονομίας για την αντιμετώπισή της στο μέλλον. Έτσι, απαιτείται, πριν και πάνω απ’ όλα, η άρση των εισοδηματικών και κοινωνικών ανισοτήτων με αναδιανομή του εισοδήματος και δίκαιη φορολογική επιβάρυνση, προκειμένου να αποκατασταθεί η δημοσιονομική ανισορροπία και να αναταχθεί το επίπεδο της ζήτησης, καθώς και αυτό της επενδυτικής-αναπτυξιακής δραστηριότητας της ευρωπαϊκής και ελληνικής οικονομίας.

Στο πλαίσιο αυτό, η κεντρική επιδίωξη της Έκθεσης για την ελληνική οικονομία και την απασχόληση του έτους 2013, συνίσταται στην αξιολόγηση των ασκούμενων πολιτικών 2012-2013, στις επιπτώσεις τους στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, στις συνθήκες μετάλλαξης της εσωτερικής υποτίμησης σε υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας, στις εξελίξεις στους μισθούς, στο κόστος εργασίας, στην παραγωγικό- τητα και στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, στην απασχόληση την ανεργία, στις προϋποθέσεις και τις δυνατότητες μιας τεκμηριωμένης οικονομικά εναλλακτικής οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής, στις δημοσιονομικές εξελίξεις, στις εργασιακές σχέσεις, στις πολιτικές φροντίδας των παιδιών καθώς και στις εξελίξεις στην κοινωνική ασφάλιση στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η κεντρική αυτή επιδίωξη της Έκθεσης για την ελληνική οικονομία και την απα- σχόληση του έτους 2013, σημαίνει την κατανόηση του αδιεξόδου των ασκούμενων πολιτικών της «εσωτερικής υποτίμησης, λιτότητας, ανεργίας, ελεγχόμενης χρεοκοπίας» και τον σχεδιασμό πολιτικών για την αποκατάσταση της τάξης των κοινωνικών αναγκών, ενίσχυσης των μισθών και των δημόσιων και κοινωνικών δαπανών και όχι της τάξης του κέρδους, στο πλαίσιο ενός νέου αναπτυξιακού υποδείγματος και ενός σύγχρονου προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας.

Στην κατεύθυνση αυτής της εναλλακτικής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και ύφεσης καθώς και της προοπτικής ανάπτυξης διαμέσου των μισθών, στην Ελλάδα, τα πιο σημαντικά συμπεράσματα της έκθεσης αναφέρονται στα εξής:

Κώστας Φωτεινάκης: Για τη Δωρεάν Μετακίνηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (για οικονομικούς αλλά και για οικολογικούς λόγους)

[Αίτημα και των εργαζομένων στα ΜΜΜ για μείωση των εισιτηρίων]

[Από τη διαμαρτυρία (20/9/2011) στο σταθμό «Σύνταγμα» του ΜΕΤΡΟ: Διεκδικούμε να λειτουργήσουν οι 7 σταθμοί του ΜΕΤΡΟ που θα έπρεπε να έχουν δοθεί στο επιβατικό κοινό από το 2009 αλλά οι εργασίες έχουν σταματήσει λόγω της διαπλοκής με τη SIEMENS.]

--------------

 Για τη Δωρεάν Μετακίνηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

(για οικονομικούς αλλά και για οικολογικούς λόγους)

του Κώστα Φωτεινάκη

Η συζήτηση για τη Δωρεάν ή Φθηνή Μετακίνηση με τα ΜΜΜ άνοιξε ευρέως μετά τον τραγικό θάνατο του 19χρονου Θανάση Καναούτη στο Περιστέρι. Ευρέως, γιατί το θέμα αυτό συζητιέται τουλάχιστον από τη δεκαετία του ’70 για Οικολογικούς λόγους (κυκλοφορίας,  ρύπανσης, απομυθοποίησης του Ι.Χ. από καπιταλιστικό αξιακό πρότυπο¹,  «κατάληψης» επιφανειών της πόλης).

Ας δούμε όμως ορισμένα δεδομένα που υπάρχουν στη χώρα μας:

1.       Στις αρχές της  δεκαετίας του ’80, με την κυβέρνηση της αλλαγής του ΠΑΣΟΚ, εφαρμόστηκε ως κοινωνικός μισθός η δωρεάν μετακίνηση στα ΜΜΜ, για συγκεκριμένες ώρες, κατά τη διάρκεια της μετακίνησης  όλων των επιβατών αδιακρίτως, ωφελούμενοι όμως ήταν κυρίως οι εργαζόμενοι.

2.       Όλοι οι Δήμοι της χώρας διαθέτουν δημοτική συγκοινωνία χωρίς εισιτήριο.

3.       Αρκετοί Δήμοι  μετακινούσαν σε εκδρομές, μπάνια και άλλες εκδηλώσεις χωρίς καμία συμμετοχή μέλη των ΚΑΠΗ.

4.       Σύμφωνα  με την «κείμενη νομοθεσία και τις ειδικές κατά περίπτωση συμβάσεις του Ο.Α.Σ.Α. με τα αρμόδια Υπουργεία και Υπηρεσίες (νόμος 3920/2011), απαλλάσσονται από την καταβολή κομίστρου για τη μετακίνησή τους με όλα τα Μ.Μ.Μ. αρμοδιότητας Ο.Α.Σ.Α.: Λεωφορεία, Τρόλλεϋ, Τραμ, Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο, Μετρό (μέχρι Κορωπί), με την επίδειξη των αντίστοιχων δελτίων, που αποδεικνύουν την ιδιότητα αυτή:

§  Ένστολο προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας, των Συνοριακών Φυλάκων και Ειδικών Φρουρών καθώς και το πολιτικό προσωπικό του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

§  Προσωπικό πυροσβεστικού σώματος (μόνιμοι και πυροσβέστες 5ετους υποχρέωσης).

§  Ένστολο προσωπικό και δόκιμοι του Λιμενικού Σώματος και της Ελληνικής Ακτοφυλακής.

§  Οι ανάπηροι πολέμου και ειρηνικής περιόδου και οι συνοδοί αυτών (θεραπαινίδες).

§  Παιδιά κάτω των έξι (6) ετών.

§  Οπλίτες θητείας και Δόκιμοι Έφεδροι Αξιωματικοί των τριών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων.

§  Τα άτομα με ειδικές ανάγκες (Α.Μ.Ε.Α.), στα οποία χορηγούνται από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, μέσω των Διευθύνσεων Πρόνοιας του Ν. Αττικής, ειδικές Ετήσιες Κάρτες Ελεύθερης Μετακίνησης. Όταν τα συγκεκριμένα άτομα δικαιούνται συνοδό, τότε αντίστοιχη κάρτα πρέπει να φέρει και ο συνοδός.

Άρα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία η συζήτηση για τη δωρεάν μετακίνηση στα ΜΜΜ. Μόνο που αυτή έχει περιοριστεί στη χώρα μας στο καθαρά οικονομικό  επίπεδο, λόγω της οικονομικής επιδείνωσης της κατάστασης των λαϊκών στρωμάτων και δεν έχει συνδυαστεί και εμπλουτιστεί με την μητρική οικολογική πρόταση της δεκαετίας του 1970 για τη δωρεάν μετακίνηση, την επέκταση των ΜΜΜ, με παράλληλα αποθάρρυνση της χρήσης των Ι.Χ.

Η οικολογική διάσταση της δωρεάν μετακίνησης συντηρείται και στις μέρες μας σε πολιτικό επίπεδο, κυρίως από τους θεωρητικούς του Οικοσοσιαλισμού, χωρίς όμως να έχει υιοθετηθεί,  έστω και ως μελλοντικός στόχος από τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Οικολογίας της χώρας μας.

Ας  δώσουμε ορισμένα μόνο δείγματα θεωρητικών επεξεργασιών, της οικολογικής διάστασης της δωρεάν μετακίνησης στα ΜΜΜ:

1.       «… Πολλοί, ζητάνε όχι μόνο να βελτιωθούν οι δημόσιες συγκοινωνίες, αλλά και να είναι δωρεάν. Υπάρχουν τόσες υπηρεσίες που η κοινωνία παρέχει «δωρεάν» (δηλαδή από φόρους): δρόμοι, πεζοδρόμια, πάρκα, υπόνομοι, ηλεκτροφωτισμός των δρόμων κ.λπ). Δε θα ήταν λοιπόν καθόλου υπερβολικό ή επαναστατικό αν οι αστικές συγκοινωνίες γίνουν κι αυτές δωρεάν. Μόνο μερικοί εκκεντρικοί θα μπορούσαν να παίξουν, παίρνοντας  χωρίς λόγο το ΜΕΤΡΟ ή το λεωφορείο…». Πιερ Σάμουελ, ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ, 1973.

2.       «Σε μία διαδικασίας μετάβασης στον Οικοσοσιαλισμό, όπου η δημόσια συγκοινωνία θα επεκταθεί πάρα πολύ και θα είναι δωρεάν για τους χρήστες της, και όπου οι πεζοί και οι ποδηλάτες θα έχουν προστατευόμενους δρόμους κυκλοφοράς….» Μισέλ Λεβί, «Κόκκινο και Πράσινο: Η οικοσοσιαλιστική προοπτική», περιοδικό transform, 02/2008.

3.      Michael Brie and Mario Candeias, Just Mobility - Postfossil Conversion and Free Public Transport, Ινστιτούτο «Ρόζα Λούξεμπουργκ,2012, 

http://www.rosalux.de/publication/38554/just-mobility.html

Αγωνιστικές διεκδικήσεις για δωρεάν ή φθηνά ΜΜΜ καθώς και για την επέκταση των δικτύων με ταυτόχρονη αποθάρρυνση της κυκλοφορίας των Ι.Χ. στις πόλεις  έχουν αναπτυχθεί από το 2005, όμως δεν είναι σκοπός του άρθρου να κάνει μια λεπτομερή παρουσίαση. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις διεκδικήσεις αριστερών συνδικαλιστικών παρατάξεων, δημοτικών κινήσεων και αριστερών κομμάτων για δωρεάν μετακίνηση στους ανέργους (ή και σε όλους τους επιβάτες για οικονομικούς λόγους) και παρεμβάσεις Οικολογικών συλλόγων, πρωτοβουλιών για τα δικαιώματα των πεζών, των ποδηλατών, ΑΜΕΑ για την προώθηση των ΜΜΜ και αποθάρρυνσης της κυκλοφορίας του Ι.Χ. με φθηνό εισιτήριο για όλες τις κατηγορίες των επιβατών και δωρεάν για ειδικές κατηγορίες. Μια τέτοια κίνηση πολιτών αναπτύχθηκε στην περιοχή μας «ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΔΥΤΙΚΑ» για τους επτά σταθμούς του ΜΕΤΡΟ που είχαν «μπλοκάρει» (έπρεπε να λειτουργούν από το 2009) λόγω της πολιτικής διαπλοκής με τη SIEMENS. Στην πρωτοβουλία  ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΔΥΤΙΚΑ² συμμετείχαν και μέλη του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ με αποκορύφωμα τη διαμαρτυρία (20/9/2011) στο σταθμό «Σύνταγμα» του ΜΕΤΡΟ.

Στο δια ταύτα, τι πρέπει να γίνει άμεσα και εύκολα στη χώρα μας:

1.      Δωρεάν ΜΜΜ στις εξής κατηγορίας άμεσα: Ανέργους, Απόρους και νέους κάτω από 25 ετών (ανεργία 67%) με απλή επίδειξη των πιστοποιητικών εγγράφων (αντιστοίχως κάρτα ανεργίας, πιστοποιητικό απορίας, αστ.ταυτότητα).

2.      Κατάργηση των ελεγκτών για την αποκατάσταση της κοινωνικής γαλήνης μέχρι τέλους του 2013 και επανεκπαίδευσή τους.

3.      Προώθηση προοδευτικά της ιδέας για δωρεάν μετακίνηση στα ΜΜΜ περισσοτέρων κατηγοριών πολιτών με κοινωνικά κριτήρια (περισσότερες κατηγορίες από τον α/α 1).

4.      Ποιοτική, συχνή, τοπική και διαδημοτική Δωρεάν Δημοτική Συγκοινωνία.

Πως μπορεί πολιτικά και οικονομικά να στηριχτεί αυτή η πρόταση:

·         Οι μετακινήσεις γενικά επιχορηγούνται ήδη από το κράτος, μόνο που οι περισσότεροι το αγνοούν. Οι ιδιοκτήτες ή οι μεταφορικές εταιρείας των ΟΑΣΘ,  ΚΤΕΛ, αεροπορκές, ναυτιλιακές που μεταφέρουν επιβάτες και εμπορεύματα επιχορηγούνται  από φορολογία κυρίως των λαϊκών στρωμάτων.

·         Υπάρχουν κατηγορίες πολιτών που ήδη μετακινούνται δωρεάν (τις παρουσιάσαμε παραπάνω).

·        Η  κοινωνία να διεκδικήσει την πάταξη της πραγματικής φοροδιαφυγής για να εξασφαλιστούν οι πόροι για την επιχορήγηση των ΜΜΜ για τη δωρεάν μετακίνηση των κοινωνικών κατηγοριών που πλήττονται βάναυσα.

·        Να αρθεί η σχετική παράγραφος του μνημονιαμκού νόμου 3889/2010 (Α΄ 182) με την οποία προβλέπεται μόνο το 5% του Πράσινου Ταμείου να διατίθεται για την βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής στις πόλεις και να ενισχυθούν τα δημόσια ΜΜΜ (το 95% πάει για τις «υποχρεώσεις» που έχουν δεχτεί αδιαμαρτύρητα οι κυβερνήσεις των μνημονίων και της υποταγής).

Είναι αυτό εφικτό; Σαφώς και είναι. Ένα παράδειγμα, στο Ταλίν, πρωτεύουσα της Εσθονίας, τα ΜΜΜ είναι δωρεάν για όλους τους δημότες, από 1/1/2013. Το δικαίωμα στην κινητικότητα είναι και αυτό ένα σύγχρονο κοινωνικό δικαίωμα. Και η Εσθονία έχει οικονομική κρίση, η δωρεάν μετακίνηση των δημοτών του Ταλίν είναι ακριβώς ένα μέτρο ανακούφισης από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και όχι της ευημερίας της πόλης.

Τέλος, ο αγώνας για δημόσια δωρεάν (για ορισμένες κοινωνικές κατηγορίες) ή φθηνά και ποιοτικά ΜΜΜ έχει αντικειμενικά πολιτικό, κοινωνικό χαρακτήρα (μέτρο ανακούφισης των οικονομικά αδύναμων πολιτών) αλλά και οικολογική διάσταση (αποθάρρυνση της κυκλοφορίας των Ι.Χ. στις πόλεις, απομυθοποίηση του αξιακού συστήματος το καπιταλισμού). Τον αγώνα για τα ΜΜΕ θα πρέπει να τον συνδυάζουμε  και με τις δύο διαστάσεις, την κοινωνική και την οικολογική.

ΣΗΜΕΩΣΕΙΣ:

1.      Για την ιδεολογία του αυτοκινήτου ως αξιακό σύστημα στον καπιταλισμό θα επανέλθω σε επόμενο άρθρο.

2.      Για τους αγώνες που αναπτύχθηκαν για την λειτουργία των  επτά σταθμών  του ΜΕΤΡΟ και μια συνολική εκτίμηση της πρωτοβουλίας ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΔΥΤΙΚΑ και ιδιαίτερα το σταθμό Αγία Μαρίνα (πρώην Χαϊδάρι) μπορείτε δείτε στο blog http://metrodyt.blogspot.gr/

Κώστας Φωτεινάκης

Δημοτικός Σύμβουλος «Πολίτες σε Δράση – Οικολόγοι Πράσινοι»

Πρόεδρος των ΦΙΛΩΝ της ΦΥΣΗΣ

Γραμματέας του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ Χαϊδαρίου