Ο χαρακτηρισμός της άποψής μου για την ανάγκη της αυτόνομης παρουσίας της Πολιτικής Οικολογίας στην Ελλάδα και στις εκλογές - η τέταρτη συνιστώσα της πολιτικής σκηνής, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης - ως «Λουθηρανισμός», μου προκάλεσε αυτό το παράξενο μείγμα αμηχανίας και απογοήτευσης.
Η παρομοίωση της θέσης μου με τον Λουθηρανισμό είναι μια έντονη, σχεδόν θεατρική μεταφορά. Στην πραγματικότητα όμως, σκόπιμα ή ασυνείδητα, μου αποδόθηκε ο ρόλος του «μεταρρυθμιστή», που αμφισβητεί το κατεστημένο.
Αν το αποδομήσουμε, η παρομοίωση αυτή βγάζει νόημα Η επιμονή μου στην αυτόνομη παρουσία της Πολιτικής Οικολογίας είναι σαν τις 95 θέσεις του Λούθηρου θυροκολλημένες στη Βιτεμβέργη.
Και τι λέω ουσιαστικά: η οικολογία δεν χρειάζεται τους «μεσάζοντες» των παραδοσιακών ιδεολογιών για να υπάρξει. Αυτοί που θέλουν την οικολογία απλώς ως συμπλήρωμα, η αυτονομία φαντάζει ως «σχίσμα», που απειλεί την ενότητα.
Νομίζω μόνο με χιούμορ θα μπορούσε κανείς να αντιμετωπίσει έναν τέτοιο πολιτικό χαρακτηρισμό. Δεν θυροκολλώ θέσεις, ως Λούθηρος, απλά λέω ότι, αν δεν αλλάξει πορεία η Πολιτική Οικολογία, δεν θα υπάρχει γι’ αυτή αύριο, για να κάνει πραγματική πολιτική.
Και ας το χωνέψουμε, η Πολιτική Οικολογία δεν είναι για να πουλάει "πράσινα συγχωροχάρτια" (greenwashing) και να ξεπλένει τις αμαρτίες του παλιού πολιτικού συστήματος.
Κάποιος πρέπει να μιλήσει για τον σύγχρονο οικολογικό «Μεσαίωνα» έξω από τα δόντια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου