Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Κώστας Λάμπος: Καλή Ανάσταση των λαών


ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ  ΣΤΟΥΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΥΣ 
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΑΤΗΛΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ

(Θρησκείες και ιερατεία στην εξουσία και στην υπηρεσία της εξουσίας)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος [ΕΔΩ]

«Να καταστρέψουμε τους μύθους που,
περισσότερο από το χρήμα και τα όπλα
συνιστούν το τρομακτικότερο εμπόδιο στο δρόμο
μιας ανασυγκρότησης της ανθρώπινης κοινωνίας»
Κορνήλιος Καστοριάδης[1]

Το τέλειο σκηνικό του Φόβου, χτισμένο με μαεστρία πάνω στη άγνοια ή στις όποιες μεταφυσικές ανησυχίες των ανθρώπων, τις οποίες από δύναμη αναζήτησης, έρευνας, αυτογνωσίας, αυτοπεποίθησης, έμπνευσης, δημιουργίας και απελευθέρωσης από το «Φόβο του Αγνώστου», τις υποβάθμισαν σε «Φόβο του Θεού», και σε «Εξουσιαστικό Φόβο»[2] δηλαδή σε μοιρολατρία και συνεπώς σε υποταγή στην εκάστοτε εξουσία. Συνειδητή υποταγή στις ανοησίες, στις ουσίες και στις εξουσίες, για μια χούφτα Δολάρια οι εξουσιαστές και για μια άδεια ζωή γεμάτη ψευδαισθήσεις οι εξουσιαζόμενοι.
Ο Πορτογάλος Νομπελίστας Ζοζέ Σαραμάγκου χαρακτηρίζει τις θρησκείες ‘δεινά της ανθρωπότητας’ και παρατηρεί ότι, « ποτέ στην ιστορία οι θρησκείες δεν χρησίμεψαν για να συμφιλιώσουν τους ανθρώπους. Αντίθετα υπήρξαν πάντοτε αιτία μισαλλοδοξίας και μίσους… Η αλήθεια είναι ότι οι θρησκείες όχι μόνο δεν έχουν κάνει ποτέ αδέλφια τους ανθρώπους, αλλά ούτε καν καλούς γείτονες. Τους έχουν κάνει μόνο εχθρούς… που κραδαίνουν οι μεν εναντίον των δε Βίβλους και Κοράνια…»[3]. Δεν υπάρχει πόλεμος στην ιστορία της Ανθρωπότητας που δεν έγινε για την αρπαγή ξένου πλούτου, ή για την κατάκτηση πηγών του πλούτου, όπως εύφορες πεδιάδες, νερά, ορυκτά ή πετρέλαια. Όπως και δεν υπάρχει πόλεμος που δεν προκλήθηκε ή δεν «ευλογήθηκε» από κάποιο ιερατείο ενάντια σε κάποιο άλλο ανταγωνιστικό ιερατείο, που τάχα εμπνεύστηκε από την «αγάπη για τη σωτηρία των αιρετικών, ή των απίστων και τον εκπολιτισμό των βαρβάρων», για την «ενότητα του κόσμου»κάτω από τη «μοναδική και εξ αποκαλύψεως αλήθεια», του «ενός και μοναδικού αληθινού θεού». Του θεού με τον οποίο, ως γνωστόν, «συνομιλούν» συχνά όλοι οι σκοταδιστές και οι φανατικοί του πλανήτη και πράττουν σύμφωνα με ‘το θέλημά του’. Ακόμα και η βίαιη επιβολή της «Δημοκρατίας a la America», δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τη βοήθεια του θεού του αμερικανικού πενταγώνου.

Δεν υπάρχει περίοδος στην ιστορία της Ανθρωπότητας που με το πρόσχημα και για λογαριασμό των νέων θεών κάποιου νέου Ηγεμόνα, καταργούνται παλιοί θεοί και παραθεοί άλλων παλιών Ηγεμόνων, καταστρέφονται πολιτισμοί, γκρεμίζονται αυτοκρατορίες, λεηλατούνται οικονομίες, εξοντώνονται Λαοί και εκατομμύρια άνθρωποι σέρνονται στα σκλαβοπάζαρα των «πολιτισμένων», που με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζουν τον έλεγχο του πλούτου, με τον οποίο ελέγχουν ‘ιεραποστολικά’ την εξουσία, για να συνεχίσουν φυσικά να εξασφαλίζουν τον πλούτο που παράγουν οι πιστοί και οι άπιστοι δούλοι[4].


Ο καθένας που με καθαρή συνείδηση μελετά, ερευνά και στοχάζεται ελεύθερα, απαλλαγμένος από το φόβο του «προπατορικού αμαρτήματος» και του ‘τιμωρού θεού’ και πέρα από σκοπιμότητες και ιδιοτελείς σχέσεις με εξουσιαστικές, θεσμοθετημένες και μη, θρησκείες και παραθρησκείες, κατηχητικά και αρχονταρίκια,«συναγωγές» και «στοές», δεσποτάτα και πατριαρχεία, «λέσχες» και παραθρησκευτικές οργανώσεις, «Αδερφότητες» και «Αδερφάτα», Συμμορίες και Σέκτες, Φράξιες και μυστικές υπηρεσίες, διαπιστώνει πως η Ανθρωπότητα στη μακραίωνα ιστορία της δεν γνώρισε καταστροφικότερη και περισσότερο απάνθρωπη δύναμη από τα ιερατεία και τις εξουσιαστικές θρησκείες, από την «Ιερή Εξέταση»[5] και τις Σταυροφορίες[6] μέχρι τον αμερικάνικο νεοχριστιανισμό[7] και τον ισλαμικό φονταμενταλισμό[8]. Η ιστορία της σύγκρουσης μεταξύ χριστιανισμού και ισλαμισμού λ.χ. δείχνει πως αυτή η διαρκής εχθρότητα δεν αφορά, φυσικά, στις μυθοποιημένες μορφές του Χριστού, ή του Μωάμεθ, αλλά στις σφαίρες επιρροής και στον έλεγχο του φυσικού πλούτου των ευρύτερων περιοχών.


Και φυσικά η εχθρότητα δεν περιορίζεται μεταξύ των αλλόθρησκων. Είναι το ίδιο τραγική και συχνά είναι πολύ σφοδρότερη μεταξύ των ομόθρησκων, σχισματικών ή μη. Είναι γνωστό το άσβεστο αιώνιο μίσος μεταξύ της ‘ρωμαιοκαθολικής’ και της ‘ορθόδοξης’ χριστιανικής εκκλησίας, που τρέφεται από τον ανταγωνισμό τους για την επέκταση της επιρροής της μιας σε βάρος της επιρροής της άλλης. Χαρακτηριστικές του θρησκευτικού μίσους είναι και οι αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ σιιτών και σουνιτών, στο Ιράκ, στη Συρία κ. α., με τη βοήθεια των Αμερικάνων, κατακτητών, ή μεταξύ καθολικών και διαμαρτυρομένων στη Ιρλανδία με τη βοήθεια των επικυρίαρχων Άγγλων, μεταξύ ινδουιστών και μουσουλμάνων σε χώρες της Ασίας κ.λπ. κ.λπ.
Τα οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τις θρησκείες και τις θρησκευτικές συγκρούσεις αναγκάζουν συχνά τα ιερατεία[9] διάφορων ‘εκκλησιών’ και θρησκειών να ανοίξουν ‘διαχριστιανικό’, ή ακόμα και ‘διαθρησκειακό-διεκκλησιαστικό’ διάλογο, προκειμένου να αντιμετωπίσουν κάποιο κοινό εχθρό. Έτσι οι προσπάθειες που έγιναν στο δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα μεταξύ Βατικανού και Οικουμενικού Πατριαρχείου, για να έρθουν πιο κοντά ή ρωμαιοκαθολική και η ορθόδοξη εκκλησία, υποκινήθηκαν από τις ΕΠΑ και το ΝΑΤΟ, γιατί αυτή η προσέγγιση λειτούργησε «ως ισχυρό όπλο στην αντιπαράθεση με τη Σοβιετική Ένωση, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα[10].


Αλλά και σήμερα το Βατικανό, (προκαθήμενος του οποίου χαρακτήρισε ‘άγιο εν ζωή’ τον, Άντολφ Χίτλερ), που όπως είναι γνωστό πάντα στήριζε και συνεχίζει να στηρίζει κάθε χούντα και κάθε αντιδραστικό καθεστώς, συζητούσε μέχρι πρόσφατα με το μοναρχικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και τον ακροδεξιό προκαθήμενο της ελλαδικής εκκλησίας[11] «επειδή επιζητεί να συσπειρώσει όλες τις χριστιανικές δυνάμεις της Ευρώπης, για να μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση»[12]. Αλλά και γιατί κατά τον, «βουτηγμένο μέχρι το καλυμμαύκι στο παραδικαστικό κύκλωμα»[13], Χριστόδουλο Παρασκευαϊδη[14]«είναι άμεση η ανάγκη για μετάγγιση γνήσιου αίματος χριστιανισμού στις αλλοτριωμένες κοινωνίες της Δύσεως»[15], και αργότερα βεβαίως θα πρέπει να έρθει και η σειρά των κοινωνιών της ‘άπιστης’ Ανατολής.
Το τεράστιο μέγεθος της υποκρισίας τους, που μιλάνε για «αγάπη», ενώ σκέπτονται, ζουν και δρουν με μίσος, σκόρπισε τόση έχθρα, βία, φρίκη, πόνο, φόβο, τρόμο και εξαθλίωση στον πλανήτη, συκοφάντησε, έκαψε, σκότωσε, ταπείνωσε πνευματικούς δημιουργούς, απαγόρευσε και έκαψε βιβλία και βιβλιοθήκες, πολέμησε με λύσσα επιστήμες, τέχνες και γράμματα, ‘αφόρισε’ όλους τους κοινωνικούς αγώνες για πρόοδο και ελευθερίες και αποπνευματοποίησε το νόημα της ανθρώπινης ζωής τόσο προς τη συνανθρώπινη ζωή, όσο και προς το Σχετικό και το Απόλυτο Όλον της Ζωής, την Άπειρη στο Χρόνο και στο Χώρο Φύση στο σύνολό της.
Όλα αυτά όμως πιέζουν πράγματι στη μετάλλαξη και στην εκτροπή του πολιτισμού, από πολιτισμό σκεπτόμενων, συσκεπτόμενων και συνεργαζόμενων πνευματικών ανθρώπινων όντων στην προοπτική ενός νέου Οικουμενικού Ουμανισμού[16], σε ‘πολιτισμό πιστών και απίστων’, σε πολιτισμό της σύγκρουσης, της εκμετάλλευσης, του μίσους, του πολέμου, της φτώχιας.., στην προοπτική του θεοκρατικού Σκοταδισμού και της Βαρβαρότητας.
Και για να κρύψουν την ουσία των πολέμων για τον έλεγχο του πλούτου, κατασκευάζουν «θεωρίες» για «το τέλος της ιστορίας»[17], ή για τη «σύγκρουση των πολιτισμών»[18], σύμφωνα με τις οποίες οι «μουσουλμάνοι», σήμερα, που συλλήβδην και σκόπιμα ταυτίζονται με τους φανατικούς ισλαμιστές, δεν αντιστέκονται στη λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, για τη διατήρηση του ελέγχου πάνω στον τοπικό-εθνικό τους πλούτο, αλλά για τη διατήρηση της μαντίλας και οι ‘χριστιανοί’ ιμπεριαλιστές πολεμούν τάχα «για του Χριστού την πίστη την αγία», κι’ όχι για τις πετρελαιοπηγές και το φυσικό αέριο.


Για τους πιο υποψιασμένους, λοιπόν, όλα αυτά δεν υπαγορεύτηκαν, και πολύ περισσότερο δεν υπαγορεύονται στην εποχή μας, από κάποια μεταφυσική αγωνία ή κάποια θρησκευτική πίστη. Υπαγορεύτηκαν και υπαγορεύονται από την απληστία και την εξουσιομανία, από τις πιο νοσηρές αντιλήψεις για τη ζωή, την οικονομία, την κοινωνία, τον Άνθρωπο και τον πολιτισμό του. Υπ’ αυτή την έννοια οι θρησκείες και οι εκκλησίες αποτελούν ιστορικά τις αρχαιότερες επιχειρήσεις διανομής-ιδιοποίησης κι’ όχι παραγωγής πλούτου, που τις διαχειρίζονται τα ιερατεία, κι’ όχι μόνο τα εκκλησιαστικά, σφετεριζόμενα με τη βία, με το ψέμα και με άλλους χίλιους δυό τρόπους, όπως ‘συγχωροχάρτια’, ξόρκια, «θαύματα» και τσαρλατανιές, τον κοινωνικό πλούτο, πουλώντας ψευδαισθήσεις σε κατατρομαγμένες ανθρώπινες υπάρξεις, σε υπάρξεις των οποίων τη ζωή τη ρήμαξαν και τη μετατρέψανε σε πραγματική κόλαση, για να προσδοκούν μέσω της «πίστης» να «κερδίσουν το χαμένο παράδεισο».


Υπάρχει, αναμφισβήτητα, μια πραγματικότητα. Η πραγματικότητα που έχουν δημιουργήσει ακουμπώντας πάνω σε ιδεοληψίες και ψέματα, οι θρησκείες, χιλιάδες χρόνια τώρα. Μια πραγματικότητα όμως, που έδωσε μια εικονική διάσταση στον πολιτισμό και τον εξέτρεψε από το σκοπό του, το σκοπό της ανθρώπινης ζωής που είναι κοινωνική ισότητα, η ευτυχία, ως χαρά της δημιουργίας και της αυτοπραγμάτωσης σε πραγματικό (κι’ όχι σε μελλοντικό ή μεταφυσικό) χρόνο, δηλαδή η ευτυχία της χωροχρονικά, που θα πει της ιστορικά, προσδιορισμένης ύπαρξης.
Πρόκειται για μια πραγματικότητα α-ιστορική, εκτός χώρου και χρόνου, κυριολεκτικά εικονική που δημιουργήθηκε από νοσηρές θρησκοληψίες και ιδεοληψίες, η οποία υπονόμευσε βίαια την αυθεντικότητα της ανθρώπινης προσωπικότητας και δημιούργησε ‘είδωλα’, ‘πιστούς’, ‘νόθες συνειδήσεις’ και κατά τον Hegel ‘FalscheIntenditäten’, δηλαδή ‘νόθες ταυτότητες’, δηλαδή νόθες συνειδήσεις και κατά συνέπεια έναν σχιζοφρενικό πολιτισμό της σύγκρουσης και της δυστυχίας.
Η κριτική προς τις σκοταδιστικές θρησκείες και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες, είναι και πρέπει να είναι αμείλικτη, γιατί η εξάλειψή τους είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, με τα συμφέροντα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, με την ύπαρξη της ζωής και το μέλλον της ανθρωπότητας και προφανώς δεν έχει να κάνει με την πίστη των αφελών και την ‘προσευχή’ των κολασμένων αυτής της Γης, των λεηλατημένων ανθρώπινων υπάρξεων, αλλά με την υποκρισία και την απληστία των συμμοριών των οργανωμένων θρησκειών και των στρατιωτικοβιομηχανικών συμπλεγμάτων που βάζουν τα κέρδη, την ιδιοκτησία και την εξουσία τους πάνω από τον Άνθρωπο και τον ανθρωπισμό. Αφορά προφανώς και τις κομματικές γραφειοκρατίες που σταυροκοπιούνται και υποκλίνονται σε όλα τα εκμεταλλευτικά, εξουσιαστικά και σκοταδιστικά ιερατεία για να τους ανατεθεί η διαχείριση του συστήματος που τρέφεται από τις σάρκες, τον ιδρώτα, το αίμα και τα μυαλά των εργαζόμενων και των ανέργων, αντί να κατεβάσουν στην κοινωνία την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη Γνώση, προϋπόθεση της Επίγνωσης και της Συνείδησης για την ατομική, συλλογική και κοινωνική απελευθέρωση προς την κατεύθυνση της Άμεσης Δημοκρατίας[19], της Αταξικής Κοινωνίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.
ΦΩΣ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ‘ΑΓ(Ρ)ΙΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Κώστας Φωτεινάκης: Ψηφοδέλτιο νίκης και ελπίδας για ένα καλύτερο Χαϊδάρι σε μια δικαιότερη και ανεξάρτητη Ελλάδα με υποψήφιο Δήμαρχο το Θοδωρή Σπηλιόπουλο


Ψηφοδέλτιο νίκης και ελπίδας για ένα καλύτερο Χαϊδάρι σε μια δικαιότερη και ανεξάρτητη Ελλάδα με υποψήφιο Δήμαρχο το Θοδωρή Σπηλιόπουλο

του Κώστα Φωτεινάκη

Ο Ελληνικός λαός με το δημοψήφισμα του 1974 απέρριψε τη βασιλεία, την κληρονομικότητα και τους πρίγκιπες. Φτάνει πια η πρακτική «από τον παππού στον εγγονό». Η θετική ή η αρνητική ιστορία των γονιών δεν κληρονομείται στα παιδιά. Αυτή είναι μια βαθειά δημοκρατική αρχή που ισχύει από την εποχή του διαφωτισμού. Δεν υπάρχουν ανεξάρτητοι υποψήφιοι δήμαρχοι γιατί οι περισσότεροι είναι εξαρτημένοι με την αντιλαϊκή πολιτική της τρικομματικής, και νυν δικομματικής κυβέρνησης.

Και εμείς είμαστε εξαρτημένοι –το δηλώσαμε από το καλοκαίρι του 2013. Είμαστε εξαρτημένοι με τα προβλήματα της πόλης, με τα προβλήματα των ανέργων, των συνταξιούχων, των επαγγελματιών, των νέων με όλους εκείνους που πλήττονται από την ανάλγητη πολιτική των συγκυβερνήσεων λιτότητας, διάλυσης του κοινωνικού κράτους και υποταγής. Είμαστε εξαρτημένοι με το πρόγραμμα μας. Εμείς δηλώσαμε καθαρά στον Κανονισμό Λειτουργίας του συνδυασμού μας από το καλοκαίρι του 2013 ότι «Οι «Πολίτες σε Δράση – Οικολόγοι Πράσινοι» στηρίζονται από τα κόμματα «ΣΥΡΙΖΑ» και «Οικολόγοι – Πράσινοι». Ωστόσο o συνδυασμός επιδιώκει τη στήριξη και τη συμμετοχή και άλλων κομμάτων και κινήσεων της Αριστεράς καθώς και τη συμμετοχή και τη συνεργασία όλων των ανένταχτων προοδευτικών πολιτών. Στο Δημοτικό Συνδυασμό «Πολίτες σε Δράση – Οικολόγοι Πράσινοι» δεν έχουν θέση η ακροδεξιά και η ναζιστική Χρυσή Αυγή.»
Βρισκόμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Τα καθημερινά μηνύματα που λαμβάνουμε στις περιοδείες, στις συγκεντρώσεις, στα κιόσκια δεν είναι απλά αισιόδοξα, είναι νικηφόρα μηνύματα. Ο συνδυασμός «Πολίτες σε Δράση – Οικολόγοι Πράσινοι» είναι η πρώτος συνδυασμός και με διαφορά, γιατί κάνουν τη «διαφορά» με τη δράση τους, την εντιμότητά τους, το καθαρό πολιτικό τους λόγο, με το πρόγραμμά τους, με το δημοκρατικό συλλογικό τρόπο λειτουργίας τους – δεν είναι συνδυασμός του «ενός ανδρός αρχή» -με τη διαχρονική παρουσία τους και την ενεργό συμμετοχή τους στους καθημερινούς πολιτικούς τοπικούς, υπερτοπικούς αγώνες που αναπτύσσονται για την υπεράσπιση της ποιότητας ζωής στο Χαϊδάρι και στην Ελλάδα.

Η υπεροχή μας καταγράφονται και σε δημοσκοπήσεις που κάνουν άλλοι συνδυασμοί κάτω από το άγχος της «ευπρεπούς» παρουσίας τους στις δημοτικές εκλογές. Εμείς δεν κάναμε, ούτε θα κάνουμε δημοσκοπήσεις. Μαθαίνουμε όμως ότι οι «δημοσκόποι» τα έχουν χάσει με την άρνηση πολλών συμπολιτών μας να πάρουν μέρος σε αυτό το πανηγύρι των «ανεξάρτητων υποψηφίων». Ο συνδυασμός «Πολίτες σε Δράση –Οικολόγοι Πράσινοι» είναι η πρώτη επιλογή όσων τελικά απαντούν στις ερωτήσεις των δημοσκόπων.

Δεν μας αρκεί να είμαστε η πρώτη επιλογή, η πρώτη δύναμη την πρώτη Κυριακή των δημοτικών εκλογών. Εμείς θέλουμε και μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα και σταθερή σχέση εμπιστοσύνης και συνεργασίας των Χαϊδαριωτών, να συμβάλλουμε στη βελτίωση της ποιότητας ζωής στην πόλη και να ανατρέψουμε αυτή την αντιλαϊκή κυβέρνηση.
Όπως λέμε και στην Προγραμματική μας Διακήρυξη «Προτείνουμε και διεκδικούμε να οργανώσουμε, μια άλλη Αυτοδιοίκηση, φορέα κοινωνικής πολιτικής και αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου, πρωταγωνιστή στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και βασικό στήριγμα του τοπικού και περιφερειακού σχεδιασμού.»
Εμείς ικανοποιώντας το λαϊκό αίσθημα, αλλά και τις πάγιες αρχές μας, για τη διαφάνεια στο Δήμο Χαϊδαρίου θα εξετάσουμε όλες τις συμβάσεις και τις συμφωνίες που έχουν γίνει. Δεν θα αρκεστούμε σε φήμες και διαδόσεις. Θα αξιοποιήσουμε όλους τους Ελεγκτικούς μηχανισμούς και θα επανεξετάσουμε συμβάσεις που έχουν σχέση με την παροχή υπηρεσιών στο Δήμο (Πνευματικό Κέντρο, Κοινωνική Πολιτική κ.λπ).

Εμείς οι ΠσΔ –ΟΠ προετοιμαζόμαστε εδώ και μήνες για να διοικήσουμε και να δημιουργήσουμε τις υποδομές για ένα δήμο που θα βελτιώσει την ποιότητα των υπηρεσιών και των υποδομών προς όφελος των κατοίκων της πόλης μας. Θα δουλέψουμε για τα μεγάλα αλλά και τα μικρά προβλήματα της καθημερινότητας, από τη λακκούβα μέχρι τη λάμπα φωτισμού, και από τη συντήρηση των παιδικών χαρών μέχρι την οικονομικότερη, οικολογικότερη και αποτελεσματικότερη διαχείριση των απορριμμάτων. Για τη συντήρηση και την αναβάθμιση των κτηριακών εγκαταστάσεων των σχολείων και όχι για τα «εξωτερικά πασαλείμματα που δημιουργούν εντυπώσεις».

Τις επόμενες ημέρες θα δημοσιευτεί το πρόγραμμα του συνδυασμού Πσδ – ΟΠ με υποψήφιο Δήμαρχο το Θοδωρή Σπηλιόπουλο. Ένα πρόγραμμα όχι γενικά και αόριστο αλλά ένα πρόγραμμα με συγκεκριμένες προτάσεις και διεκδικήσεις. Ένα πρόγραμμα πάλης και συμμετοχής των πολιτών για την υλοποίησή του με πολιτικές αλλά και τεχνοκρατικές παραμέτρους. Ένα πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνει τις προτάσεις των συμπολιτών μας που συμμετείχαν στη συμπλήρωση του ερωτηματολογίου που καταθέσαμε στο διαδίκτυο. Οι απαντήσεις στο ερωτηματολόγιο και οι προτάσεις των συνδημοτών μας συμπυκνώνονται στα εξής:
  • «Η νέα δημοτική αρχή με Δήμαρχο το Θοδωρή Σπηλιόπουλο πρέπει να δώσει προτεραιότητα στη συντήρηση των υποδομών, στην κοινωνική αλληλεγγύη, τον έλεγχο των οικονομικών – διαφάνεια.» Ποσοστό 95% 
  • «Συμμετοχή των δημοτών στην υλοποίηση του προγράμματος των Πσδ – ΟΠ και σε αγωνιστικές διεκδικήσεις από το Δήμο». Ποσοστό 82%.
Στο χέρι μας είναι να μεταφέρουμε την αισιοδοξία, το μήνυμα της νίκης και της συστράτευσης ακόμα περισσότερων συμπολιτών μας για ένα Χαϊδάρι της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, της ποιότητας ζωής, της ψυχαγωγίας, του αθλητισμού, του ήπιου εμπορίου, της ανάδειξης της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ψηφοδέλτιο Νίκης . Οι 66 υποψήφιοι Δημοτικοί Σύμβουλοι που συμμετέχουν σε αυτό όχι για να συμπληρώσουν το ψηφοδέλτιό μας, αλλά για να προσφέρουν στην πόλη. Όχι για να βολέψουν τα σόγια τους και τους φίλους τους αλλά για να συμβάλουν με τους αγώνες τους, τις πλούσιες, καινοτόμες, ριζοσπαστικές, αριστερές και οικολογικές ιδέες τους να «Αλλάξουμε την πόλη μας – Να Αλλάζουμε τη ζωή μας.»
Στο χέρι μας είναι να κάνουμε μια κοινωνική συμμαχία, ένα καλύτερο Χαϊδάρι σε μια δικαιότερη και ανεξάρτητη Ελλάδα.

Κώστας Φωτεινάκης
Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος
ΠσΔ – ΟΠ, υπ.Δήμαρχος Θοδωρής Σπηλιόπουλος 

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Δημήτρης Χριστόπουλος για τη συμμετοχή του στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ



Ο καθηγητής Δ. Χριστόπουλος για τη συμμετοχή του στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ

"Μονόδρομοι δεν υπάρχουν στην ιστορία. Σταυροδρόμια υπάρχουν. Σε τέτοιο είμαστε στην Ευρώπη. Είναι η τρίτη φορά στον τελευταίο αιώνα που βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Τρίτο «λάθος» δεν συγχωρείται…


H έκβαση αυτού του αγώνα μας καθορίζει. Η μάχη των ευρωεκλογών είναι υπαρξιακή. Αν νικήσει η Αριστερά στην Ελλάδα, έχουμε ελπίδες να σπείρουμε την αμφισβήτηση σε όλη την Ευρώπη. Ειδάλλως, είναι δύσκολα τα πράγματα για μας και τις γενιές που έρχονται.

Στις κρίσιμες αυτές στιγμές, οι άνθρωποι διαλέγουν το δρόμο τους διεκδικώντας. Επιλέγουν. Το να είμαστε πραγματικά σκεπτικοί και ανήσυχοι για το πού τραβάει η Ευρώπη σήμερα μας απαλλάσσει από την υποταγή στους ευρωλαγνικούς μύθους και τις εθνικιστικές δοξασίες που πλασάρονται ως «λύσεις».

Το χειρότερο που μας περιμένει σήμερα είναι η εδραίωση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας σε συνδυασμό με τον ακροδεξιό εθνικισμό που αναβιώνει εμφατικά. Δεν πείθουν τα κεντροαριστερά ή κεντροδεξιά δάκρυα για την ακροδεξιά αφύπνιση στην Ευρώπη. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι το λίπασμα του ευρωπαϊκού εθνικισμού. Όπως έστρωσε λοιπόν θα κοιμηθεί.

Για την ανατροπή αυτού του δυσοίωνου συνδυασμού, είναι απαραίτητος, πιστεύω, ένας σύγχρονος, κριτικός, ριζοσπαστικός ευρωπαϊκός λόγος της Αριστεράς. Η Αριστερά πρέπει να έχει συμπαγή ευρωπαϊκό λόγο. Και, αντίστροφα: η Ευρώπη οφείλει να έχει και αριστερό λόγο. Η σύνθεση «είμαστε με την πολιτική οικοδόμηση της Ευρώπης και για το λόγο αυτό είμαστε εναντίον αυτής της Ευρώπης» είναι μια κατεξοχήν αριστερή σύνθεση που αξίζει.

Εκεί βλέπω το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρώπη.

Για το λόγο αυτό είμαι υποψήφιος. Χαίρομαι διότι η πορεία μου στο χώρο στης Αριστεράς των δικαιωμάτων, κατεξοχήν εντάσσεται στην ευρωπαϊκή στρατηγική και προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτό είμαι στο ευρωψηφοδέλτιο, του οποίου το εύρος και η ποιότητα αφήνει ισχυρή αίσθηση πολιτικής ηγεμονίας της Αριστεράς.

Στην Ελλάδα, η Αριστερά να νικήσει. Η Ευρώπη να στρίψει αριστερά.

Δημήτρης Χριστόπουλος, 14 Απριλίου 2014"