Στέφανος Σταμέλος: Οι Πράσινοι θα μπορούσαν να δηλώσουν ότι κατεβαίνουν στις εκλογές με το δικό τους, αυτόνομο πρόγραμμα

Συνεχίζουμε να παρουσιάζουμε απόψεις για τη συνεργασία ή όχι του πράσινου και του κόκκινου χώρου με το κείμενο που δημοσίευσε ο Στέφανος Σταμέλλος στο Facebook (14.06.2026). Θα ακολουθήσει το κείμενο του Νίκου Ράπτη ως απάντηση στην παρέμβαση του Στέφανου Σταμέλλου.

Στο ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ BLOG παρουσιάζουμε ως "τροφή για σκέψη" απόψεις για τον πράσινο - οικολογικό και αριστερό χώρο, χωρίς απαραίτητα να συμφωνούμε με τους συγγραφείς. Οι απόψεις του διαχειριστή του Blog έχουν παρουσιαστεί σε 35 αναρτήσεις - οι πιο πρόσφατες: α) Η πολύπλευρη κρίση ως ευκαιρία για τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Οικολογίας 12.06.2026 - ΕΔΩ β) Για μια σημαντική αφορμή - Περί Δεξιάς, Αριστεράς και Πρασίνων 04.02.2025 - ΕΔΩ γ) 20 Οικολογικά & Κοινωνικά πρακτικά και όχι θεωρητικά θέματα για συζήτηση 02.02.2024 - ΕΔΩ δ) Γιατί οι πράσινοι πρέπει να γίνουν και λίγο κόκκινοι και οι κόκκινοι πρέπει να γίνουν λίγο πράσινοι 12.12.2023 - ΕΔΩ.

------------------------------------------------

Στέφανος Σταμέλος: Οι Πράσινοι θα μπορούσαν να δηλώσουν ότι κατεβαίνουν στις εκλογές με το δικό τους, αυτόνομο πρόγραμμα

Με έχει πιάσει τελευταία να υπηρετώ τον λεγόμενο «πολιτικό οικολογικό ρεαλισμό», κατά τον «σοσιαλιστικό ρεαλισμό» της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Θα με έχετε βαρεθεί ίσως… Και λέω:

Για να κατοχυρώσει η πολιτική οικολογία έναν πραγματικά αυτόνομο ρόλο στην Ελλάδα, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να αλλάξει ριζικά τη στρατηγική της, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τις κομματικές επαφές και συμμαχίες, στην κοινωνική βάση. 

Πώς μπορεί να κερδίσει την αυτονομία της;

Απεξάρτηση από το δίπολο Αριστεράς - Δεξιάς: Να αναδείξει την οικολογία ως μια ξεχωριστή, συνολική πρόταση διακυβέρνησης -τέταρτη συνιστώσα- και όχι ως ένα απλό «συμπλήρωμα» ή την περιβαλλοντική πτέρυγα της σοσιαλδημοκρατίας.

Σύνδεση της οικολογίας με την οικονομία: Να σταματήσει να μιλά μόνο για την προστασία του περιβάλλοντος με όρους ακτιβισμού. Πρέπει να παρουσιάσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την «Πράσινη Μετάβαση», που δημιουργεί νέες και σταθερές θέσεις εργασίας στην Ελλάδα. Να μιλήσει για την ανάγκη της αλλαγής του τρόπου παραγωγής, για τον επαναπροσδιορισμό των καταναλωτικών προτύπων και αυστηρά όρια στη χρήση των φυσικών πόρων, για την ήπια, αλλά σταθερή, απο-ανάπτυξη, για την αποκέντρωση με αυτοδιοίκηση και τοπικοποίηση της οικονομίας με όρους λιτής ευημερίας.

Σήμερα το ελληνικό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο είναι εθισμένο στο μοντέλο της συνεχούς ποσοτικής μεγέθυνσης (ΑΕΠ), μέσω του real estate, του υπερτουρισμού και των μεγάλων έργων υποδομής. Αυτό έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την αειφορία και την προστασία των πόρων.

Έμφαση στην Αυτοδιοίκηση: Η αυτονομία χτίζεται από κάτω προς τα πάνω. Η ισχυρή παρουσία σε δήμους και περιφέρειες, με λύσεις για την καθημερινότητα (διαχείριση απορριμμάτων, αστικό πράσινο, καθαρή ενέργεια), προσφέρει άμεση πολιτική αξιοπιστία χωρίς την ανάγκη κεντρικών συμμαχιών.

Οριστική ενοποίηση του χώρου: Να σταματήσει η πολυδιάσπαση σε μικρά κόμματα, κόμματα ιστορικών στελεχών και διπλούς τίτλους, που δηλώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης και προκαλούν σύγχυση∙ και να δημιουργηθεί ένας ενιαίος, σοβαρός πράσινος φορέας με σύγχρονη εσωτερική λειτουργία  και σύνδεση με τη νέα γενιά.

Οι Πράσινοι θα μπορούσαν να δηλώσουν ότι κατεβαίνουν στις εκλογές με το δικό τους, αυτόνομο πρόγραμμα, καλώντας τους ψηφοφόρους όλων των παρατάξεων να στηρίξουν μια καθαρή πράσινη πρόταση, χωρίς τις άσχημες εμπειρίες του παρελθόντος και γιατί η ζωή απαιτεί την παρουσία της οικολογίας.

Αντί να πηγαίνουν ως προσκεκλημένοι σε συζητήσεις άλλων κομμάτων, θα μπορούσαν οι ίδιοι οι Πράσινοι να ανοίξουν έναν δημόσιο διάλογο, καλώντας όλα τα δημοκρατικά κόμματα (όχι μόνο της Αριστεράς) να τοποθετηθούν πάνω σε συγκεκριμένες πράσινες προτάσεις.

Το μεγάλο ρίσκο βέβαια μιας τέτοιας τακτικής είναι ο εκλογικός αποκλεισμός. Με το ισχύον εκλογικό σύστημα, η αυτόνομη κάθοδος ενός μικρού χώρου κινδυνεύει να καταλήξει σε χαμηλά ποσοστά, αφήνοντας την οικολογία εκτός Βουλής και, κατά συνέπεια, στην πολιτική αφάνεια. Όμως χρειάζεται υπομονή, σταθερή προσήλωση στο στόχο και χωρίς πολιτικό άγχος, εφόσον είμαστε σίγουροι ότι η πολιτική οικολογία έχει τον χώρο της στην πολιτική σκηνή.