Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης της Γένοβας | Εκδήλωση στη μνήμη του Δευτέρα 25 Μαΐου 2015

Μιχάλης Παπαγιαννάκης (1941 – 2009): Μεταρρυθμιστής, Ευρωπαϊστής και αριστερός ακτιβιστής | ΑΠΕ-ΜΠΕ / ΜΑΡΙΑ ΜΑΡΟΓΙΑΝΝΗ

του Δημήτρη Ψαρρά / ΕΦΣΥΝ

Η απουσία του Μιχάλη Παπαγιαννάκη από τα πολιτικά πράγματα εξακολουθεί να είναι αισθητή, έξι χρόνια από τον θάνατό του.

Ο λόγος είναι ότι ο Παπαγιαννάκης, με το προσωπικό του παράδειγμα, εισήγαγε έναν ιδιότυπο σύγχρονο τρόπο αριστερής πολιτικής, η οποία συνδύαζε στοιχεία μετριοπάθειας και εμμονής στον ευρωπαϊσμό, με τολμηρά ανοίγματα στα οικολογικά κινήματα και τα ριζοσπαστικά ρεύματα σκέψης, ενώ ποτέ δεν δίστασε να δηλώσει παρών στους αντιδημοφιλείς αγώνες μειοψηφιών εναντίον των χρόνιων ταμπού της ελληνικής κοινωνίας.

Για να ξαναθυμηθούμε αυτό τον υβριδικό συνδυασμό επιλέξαμε ένα μικρό παράδειγμα από το πλούσιο αρχείο του ως ευρωβουλευτή, το οποίο είναι προσβάσιμο στον δικτυακό τόπο των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ).

Ηταν καλοκαίρι του 2001, όταν η ευρωπαϊκή Αριστερά των κινημάτων έδωσε ραντεβού στη Γένοβα για να διαδηλώσει κατά της παγκοσμιοποίησης «από τα πάνω», τις μέρες που πραγματοποιούνταν η σύνοδος κορυφής των G-8.

Περισσότερα στην ΕΦΣΥΝ ΕΔΩ  και ΕΔΩ...

-----------------------------------

 Εκδήλωση στη μνήμη του Δευτέρα 25 Μαΐου 2015 ΕΔΩ

Τα ΕΛΠΕ δεν «αποτελούν στολίδι για την εθνική οικονομία», όπως δήλωσε ο ΥΠΕΠΑΝ κ. Λαφαζάνης | Είναι υπεύθυνα για το ΒΑΜΕ, το θάνατο τριών και τον τραυματισμό ακόμα τριών εργαζομένων

Τα ΕΛΠΕ δεν «αποτελούν στολίδι για την εθνική οικονομία», όπως δήλωσε ο ΥΠΕΠΑΝ κ. Λαφαζάνης - Είναι υπεύθυνα για το ΒΑΜΕ, το θάνατο τριών και τον τραυματισμό ακόμα τριών εργαζομένων.

Σεβόμενοι τους τρεις εκλιπόντες, τους οικείους των και τους άλλους τρεις τραυματισμένους στα διυλιστήρια υπογραμμίζουμε ότι τα ΕΛ.ΠΕ. έχουν την ευθύνη για το εργατικό ατύχημα. Η γνώμη μας είναι ότι τα ΕΛΠΕ δεν «αποτελούν στολίδι για την εθνική οικονομία» όπως δήλωσε ο ΥΠΕΠΑΝ κ. Λαφαζάνης όταν επισκέφτηκε τα διυλιστήρια στον Ασπρόπυργο, μετά το συμβάν (8/5/2015).

Ακόμα αν κάποιοι θεωρούν τα ΕΛΠΕ «στολίδι για την εθνική οικονομία», αυτό το «στολίδι» έγινε με τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων, την εκπομπή ρύπων, που υποβάθμισαν την ποιότητα του εδάφους, του υπεδάφους, της θάλασσας και της ατμόσφαιρας. 

Η υπόγεια ρύπανση από τα ΕΛΠΕ Ασπροπύργου (πρώην ΕΛΔΑ) στη Λίμνη Κουμουνδούρου και η αποξήρανση της μία εκ των δύο Λιμνών των αρχαίων Ρειτών, η προέκταση των ΕΛΠΕ Ελευσίνας (πρώην ΠΕΤΡΟΛΑ) προς την πλευρά της πόλης και των συχνών «συμβάντων» που παρατηρούνται στη λειτουργία τους, είναι μερικές «θυσίες» για να δημιουργηθεί αυτό το «στολίδι».

Ο εκμαυλισμός των συνειδήσεων για να συντελεστούν όλες αυτές οι «επιτυχίες» είναι ακόμα ένα «στολίδι» των ΕΛΠΕ.

Η βάση της συζήτησης για τα ΕΛΠΕ είναι να γίνει αποδεκτό από κάθε υπεύθυνο ότι:

• Υπάρχει πρόβλημα με τις συνθήκες εργασίας και ασφάλειας των εργαζομένων ιδιαίτερα εκείνων που δουλεύουν σε εργολάβους, 
• τα διυλιστήρια ρυπαίνουν την ευρύτερη περιοχή της Αττικής, 
• υπάρχουν δυσλειτουργίες που μπορεί να προκαλέσουν «Βιομηχανικό Ατύχημα Μεγάλης Έκτασης». 

Πάνω σε αυτή τη βάση θα πρέπει να εργαστεί η νέα διοίκηση των ΕΛΠΕ. Το να θεωρεί ο κ.Λαφαζάνης «στολίδι για την εθνική οικονομία» τα ΕΛΠΕ όχι μόνο κάνει λάθος αλλά ωραιοποιεί τις απαράδεκτες συνθήκες λειτουργίες τους, ανεξαρτήτως αν στη συνέχεια των δηλώσεων του υπόσχεται έλεγχο και μέτρα για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων.
[η ανάρτηση επικαιροποιήθηκε μετά το θάνατο του τρίτου εργαζόμενου 23/5/2015]

Αναστασία Φραντζεσκάκη: "Η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ είναι εκποίηση εθνικού πλούτου"

Αναστασία  Φραντζεσκάκη: 

"Η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ είναι εκποίηση εθνικού πλούτου"

Το λιμάνι του Πειραιά, ο ΟΛΠ, είναι ένα λιμάνι πολλαπλών δραστηριοτήτων με έντονο κοινωνικό ρόλο, που έχει αναπτυχθεί σε μία περιοχή με πυκνή οικιστική ανάπτυξη. Είναι ένα λιμάνι σφηνωμένο μέσα στην πόλη. Τόσο η οικονομική όσο και η πληθυσμιακή ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά είναι, διαχρονικά, άρρηκτα δεμένη με το μοντέλο ανάπτυξης του λιμανιού.

Ως προς τις πολλαπλές δραστηριότητες, στο λιμάνι λειτουργεί:

Το μεγαλύτερο τέρμιναλ κρουαζιέρας στην Αν. Μεσόγειο, από τα μεγαλύτερα της Μεσογείου και το πλέον άρτια εξοπλισμένο της χώρας. Από αυτό διακινούνται σε ετήσια βάση πάνω από 2 εκ. επιβάτες κρουαζιέρας. Στην ύπαρξή του και στις προσφερόμενες σε αυτό υποστηρικτικές υπηρεσίες στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό ο εθνικός συνολικός σχεδιασμός για την κρουαζιέρα. Το τέρμιναλ έχει υψηλό δείκτη κερδοφορίας. Το επενδυτικό του πρόγραμμα ύψους 130 εκ. ευρώ έχει εξασφαλίσει 95% χρηματοδότηση από την ΕΕ. Σε περίπτωση ιδιωτικοποίησης αυτή η χρηματοδότηση χάνεται.

Το μεγαλύτερο λιμάνι ακτοπλοΐας στην Ευρώπη. Από εδώ εξυπηρετείται το 96% των συνδέσεων με τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη. Μαζί με το πορθμείο του Περάματος η ετήσια κίνηση είναι 16 εκ. επιβάτες και 5 εκ. οχήματα. Η ακτοπλοΐα έχει κοινωνικό χαρακτήρα. Τα τιμολόγιά της είναι ελεγχόμενα από το κράτος. Σε σημαντικό βαθμό η δημιουργία των πολυδάπανων υποδομών της έχουν χρηματοδοτηθεί από άλλες κερδοφόρες δραστηριότητες.

Το μεγαλύτερο τέρμιναλ αυτοκινήτων στην Αν.Μεσόγειο με υψηλό δείκτη κερδοφορίας. Είναι το κέντρο διαμετακόμισης για τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα.

Η επισκευαστική Ζώνη Περάματος, όπου ο ΟΛΠ παρέχει το μεγαλύτερο μέρος της λιμενικής εγκατάστασης και δύο πλωτές δεξαμενές.

Επιπλέον, το λιμάνι διαθέτει δύο σταθμούς εμπορευματοκιβωτίων. Τα τελευταία πέντε χρόνια ο ένας από αυτούς είναι υπό τη διαχείριση της Cosco. Ωστόσο ο ΟΛΠ είχε κατασκευάσει και εξοπλίσει τον ένα από τους δύο, που παραχωρήθηκε μαζί με το πελατολόγιό του. Ο δεύτερος τερματικός σταθμός που αποπερατώθηκε το 2010, χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από τον ΟΛΠ και κόστισε 190 εκ. ευρώ. Αυτός παραμένει υπό την διαχείριση του ΟΛΠ.

Εντός των ορίων του ΟΛΠ υπάρχουν επίσης:

Το παράκτιο μέτωπο της περιοχής των Λιπασμάτων. Η κυβέρνηση πήρε πρόσφατα νομοθετική πρωτοβουλία για αξιοποίησή του προς όφελος των τοπικών κοινωνιών.

Ο αρχαιολογικός χώρος της Κυνόσουρας.

Από τον Πειραιά μέχρι το Πέραμα και τη Σαλαμίνα, ο ΟΛΠ συνιστά μια επιχείρηση ζωτικής σημασίας για την ευρύτερη περιοχή. Διαχρονικά, εξάλλου, είναι ένας κερδοφόρς Δημόσιος Οργανισμός. Εχει πραγματοποιήσει και συνεχίζει να πραγματοποιεί με δικά του κεφάλαια μεγάλες επενδύσεις σε υποδομές, χωρίς καμία επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού. Παράγει θέσεις εργασίας είτε απευθείας στον Οργανισμό, είτε γύρω από αυτόν. Εξαιτίας δε του μη συγκεντρωτικού τρόπου λειτουργίας του επιτρέπει σε πολλές επιχειρήσεις ν΄αναπτυχθούν και προσφέρουν υπηρεσίες γύρω από αυτόν.

Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι ο ΟΛΠ είναι ένας οργανισμός με διπλή ταυτότητα. Είναι μία επιχείρηση του Δημοσίου με κοινωφελή χαρακτήρα, που παράλληλα αναπτύσσει και εμπορική δραστηριότητα. Σαν τέτοια έχει ρόλο και εξουσίες δημόσιας αρχής, διαχειρίζεται δηλαδή και εγγυάται δημόσια αγαθά που έχουν να κάνουν με ζωτικές λειτουργίες του κράτους όπως η εθνική ασφάλεια, ο έλεγχος των λιμενικών δραστηριοτήτων, η ναυσιπλοΐα, η ανάσυρση ναυαγίων, η σύνδεση των νησιών μας με την ηπειρωτική χώρα, ο τουρισμός, το εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο. Επιπλέον, είναι ο μόνος υπόλογος για την εφαρμογή και τήρηση του νομοθετικού πλαισίου σχετικά με το περιβάλλον, είναι χαρακτηρισμένος ως Πράσινο Λιμάνι και διαθέτει πιστοποίηση ISO για το περιβάλλον, όρος που αφαιρέθηκε από τη διακήρυξη, ώστε να γίνεται εμφανές ποιο θα είναι το αναπτυξιακό πλαίσιο στο οποίο θα ενταχθεί η επιδιωκόμενη ιδιωτικοποίηση.

Ο ΟΛΠ ασκεί μία σειρά από διοικητικές λειτουργίες που απορρέουν από το γεγονός ότι είναι δημόσια αρχή. Καμία ιδιωτική εταιρεία δεν μπορεί και δεν πρέπει να αναλάβει αυτό το ρόλο της δημόσιας αρχής. Είναι ανεπίτρεπτο, ακόμη και στα πλαίσια μιας πολιτικής ιδιωτικοποιήσεων, να μην υπάρχει μία Δημόσια Αρχή Λιμένος. Αυτός είναι ο κανόνας παντού στην Ευρώπη. Με την διαδικασία πώλησης του πλειοψηφικού πακέτου του ΟΛΠ που είναι ακόμη σε ισχύ και δεδομένου ότι η όποια πλειοψηφούσα εταιρεία γίνεται αυτομάτως κυρίαρχος του λιμανιού, όλες αυτές οι αρμοδιότητες και οι δημόσιες εξουσίες θα περάσουν στον ιδιώτη. Συνεπώς, η υφιστάμενη παγωμένη διαδικασία πώλησης του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών πρέπει να ακυρωθεί, ώστε να σχεδιαστεί σωστά η λιμενική πολιτική της χώρας. Οποιαδήποτε άλλη λύση στο πλαίσιο αυτής της προκήρυξης, όπως μείωση του ποσοστού ιδιωτικοποίησης από το 67% στο 51%, δεν εξασφαλίζει κανένα ζήτημα, αλλά δημιουργεί περισσότερα προβλήματα που η κοινωνία μας θα τα βρει πολύ σύντομα μπροστά της

Το μοντέλο της πώλησης των μετοχών οδηγεί στη δημιουργία ενός ισχυρού ιδιωτικού μονοπωλίου, ένα μοντέλο μοναδικό σε ολόκληρη την Ευρώπη, αν όχι και σε παγκόσμιο επίπεδο. Στην Ευρώπη παρόμοιο προηγούμενο καταγράφηκε σε ορισμένα λιμάνια της Βρετανίας την περίοδο της Θάτσερ, οπότε και κυριάρχησαν οι ακραίες νεοφιλελεύθερες αλλαγές. Και εκεί όμως είχε περιοριστεί σε λιμάνια που ήταν μόνο εμπορικά. Σε κάθε περίπτωση αυτό το μοντέλο έχει καταγραφεί σαν αποτυχημένο και έχει εγκαταλειφθεί από το 2000, η δε βιβλιογραφία αναφέρει εκτενώς τι προβλήματα δημιουργεί.

Τα προβλήματα αυτά αφορούν την ομαλή και απρόσκοπτη προσφορά του αγαθού της μεταφοράς. Συχνά το κράτος γίνεται όμηρος απαιτήσεων των ιδιωτικών εταιρειών, οι οποίες εκβιάζουν ώστε να δημιουργηθούν με δημόσια χρήματα υποδομές που εξυπηρετούν τα ιδιωτικά λιμάνια. Σε άλλες περιπτώσεις, όταν ιδιώτες «επενδυτές» δεν είχαν την αναμενόμενη κερδοφορία από τα λιμάνια που διαχειρίζονταν, ή ο προσανατολισμός τους άλλαζε, απλά τα εγκατέλειπαν, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις. Η Βρετανία έχει προσπαθήσει να «θεραπεύσει» ορισμένες από αυτές με τρεις μεταρρυθμίσεις, χωρίς ακόμη να έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Αποτίμηση του ΟΛΠ

Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται μια επικοινωνιακή πολιτική που υποβαθμίζει την προσφορά και την αναπτυξιακή δυνατότητα του δημόσιου ΟΛΠ, ώστε να διευκολυνθεί η εκχώρησή του. Καλλιεργείται έτσι ξανά μια υπέρμετρη προσδοκία για επενδύσεις που μπορούν να γίνουν στην περιοχή, κι αυτό ενώ σε μεγάλο βαθμό το επενδυτικό πρόγραμμα του ΟΛΠ έχει ολοκληρωθεί.

Με τι τρόπο αποτιμήθηκε άραγε, και από ποιους, η αξία του κεντρικού λιμανιού της χώρας; Αυτό δεν έχει απαντηθεί ποτέ δημόσια.

Σε αυτή τη συζήτησημ που οφείλει να είναι μία δημόσια συζήτηση, μπορούμε να βάλουμε μερικές αντικειμενικές παραμέτρους.

Η Καθαρή Παρούσα αξία του συμβολαίου της Cosco μόνο για τους προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ αποτιμάται σε 1 δις ευρώ. Οι υπόλοιπες δραστηριότητες του λιμανιού (κρουαζιέρα, ακτοπλοΐα διακίνηση αυτοκινήτων, ναυπηγοεπισκευή), μέσα από ποια διαδικασία αποτιμήθηκαν σαν εμπορική αξία, από ποιους και ποιο είναι άραγε το τελικό ποσό; Ο κοινωνικός ρόλος του λιμανιού πόσο αποτιμάται; Και ας μην αναφερθούμε στα γεωστρατηγικά συμφέροντα της χώρας, που βεβαίως δεν αποτιμώνται - αλλά με βάση τη μέχρι τώρα διαχείριση της υπόθεσης, δεν εξαιρούνται.

Πόσο αποτιμάται, λοιπόν, το λιμάνι του Πειραιά;

Η Αναστασία Φραντζεσκάκη είναι συντονίστρια του Τμήματος Ναυτιλίας του ΣΥΡΙΖΑ

ΠΗΓΗ: RED Notebook

Αλέξανδρος Κιουπκιολής: 'Για τα κοινά της ελευθερίας'

Τα "κοινά", οι συλλογικοί, φυσικοί και πολιτισμικοί πόροι που διαχειριζόμαστε από κοινού με συμμετοχικές πρακτικές, αναδεικνύονται σήμερα στην κριτική θεωρία και πράξη ως ένας από τους βασικούς κόμβους της αυτόνομης πληθυντικής ανοικοδόμησης. Η ενδυνάμωσή τους δεν πλουτίζει μόνο την εμπειρία της κοινωνικής αυτοκυβέρνησης μέσα από αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και κοινότητες σε πολιτισμικούς χώρους, στην εκπαίδευση, το διαδίκτυο, την κατανάλωση και την παραγωγή. Κτίζει εδώ και τώρα τα μικροθεμέλια της καθημερινής επιβίωσης και συμβίωσης με τους όρους των άλλων κόσμων στους οποίους προσβλέπουμε, εξασφαλίζει τις υλικές και θεσμικές προϋποθέσεις της μετάβασης προς αυτούς και διαπλάθει την άλλη εξισωτική ηθική της κοινής αυτοδιεύθυνσης.

Τέτοιες δυναμικές κοινωνικού αυτομετασχηματισμού θα επεκταθούν αβίαστα και θα πολλαπλασιαστούν σε όλο και περισσότερα πεδία του κοινωνικού μέσα από το ελκυστικό τους παράδειγμα και την εκούσια σύμπραξη. Η διά της βίας κατίσχυση σχέσεων ίσης ελευθερίας είναι αντίφαση εν τοις όροις. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι οι εναλλακτικές επιτελέσεις μπορούν ν’ αγνοήσουν απλώς τα κράτη και τις αγορές. Γι’ αυτό και χρειάζεται μια σύζευξή τους με τις πολιτικές λογικές της ηγεμονίας. Όχι για να κατακτηθεί το κράτος και να επιταχθεί ένα άλλο ενιαίο κοινωνικό πρότυπο αλλά για ν’ αντιμετωπιστεί το ζήτημα της αναδιάταξης των σχέσεων εξουσίας και των τρόπων σύνθεσης των διαφορών και οργάνωσης των δεσμών μεταξύ των αυτοδιευθυνόμενων κοινών. Για να σκεφτούμε και να συστήσουμε μια άλλη ηγεμονία, της πλουραλιστικής, αποκεντρωμένης και εξισωτικής αυτονομίας.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ για το βιβλίο ΕΔΩ [συνιστούμε τη βιβλιοπαρουσίαση του κ.Λιερού που θα δείτε στον εσωτερικό σύνδεσμο]

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το βιβλίο ΕΔΩ

Ηλίας Αποστολίδης "Τι είναι δημόσια περιουσία και τι δημόσιο συμφέρον;"

Ηλίας Αποστολίδης "Τι είναι δημόσια περιουσία και τι δημόσιο συμφέρον;"

Η άθλια, πολιτικά και ηθικά, κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, φτάνοντας στο προδιαγεγραμμένο τέλος της, νομοθετούσε αλλοπρόσαλλα, προκλητικά, αντισυνταγματικά, ενάντια στο δημόσιο συμφέρον και ενάντια στην κοινή λογική. Η κατάπτωσή της στην νομοθέτηση, ήταν τόσο τραγική και τόσο αντιφατική, που και να ήθελε κάποιος να την παρακολουθήσει, είτε θα απογοητευόταν, είτε θα απηύδηζε και θα την αναθεμάτιζε. Μόνη παρηγοριά, η ελπίδα πως όλη αυτή η πολιτική θρασύτητα, θα τελείωνε με την κατάργηση όλων αυτών των απαράδεκτων, για οποιαδήποτε σοβαρή κοινωνία, νόμων που εύστοχα χαρακτηρίστηκαν σαν «Μνημονιακοί».

Τέτοιοι είναι και οι σχετικοί με τα δάση και δασικές εκτάσεις νόμοι 4277/14 ΦΕΚ 156/Α΄), 4280/14 (ΦΕΚ 159/Α΄) και 4315/2014 (ΦΕΚ 269/Α΄). Μια μεγάλη Ομάδα Δασολόγων, που σχηματίστηκε τον Ιανουάριο του 2015, πρότεινε την κατάργηση όλων των φωτογραφικών και αντιδασικών διατάξεων των παραπάνω νόμων. Σε αυτούς περιλαμβάνονται και τα άρθρα 42 και 43 του Νόμου 4277/14, που καταστρέφουν 6 στρέμματα από το Άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας, δίνοντάς τα σε μια Ανώνυμη εταιρεία για να τα εκμεταλλευτεί εμπορικά. Για όσους δεν γνωρίζουν, η έκταση αυτή είναι τμήμα του Άλσους την Νέας Φιλαδέλφειας και προστατεύεται και σαν Άλσος και σαν δασική, από την δασική νομοθεσία, αλλά και από το άρθρο 24 παρ. 1 του Συντάγματος. Επιπρόσθετα είναι και αναδασωτέα με αποφάσεις του 1915, του 1934, αλλά και πρόσφατη του 2014 της δασικής υπηρεσίας και επομένως προστατεύεται και από το άρθρο 117 παρ. 3 του Συντάγματος.

Στο Σύνταγμα υπάρχουν 2 λόγοι για να αποχαρακτηρισθεί μια έκταση από δασική και να δοθεί για άλλο σκοπό (άρθρο 24 παρ. 1). Η αναφορά στο Σύνταγμα είναι ότι «απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων, εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον». Επειδή η έκταση δεν δίνεται για αγροτική καλλιέργεια, εικάζεται πως δίνεται στην ιδιωτική κερδοσκοπική εταιρεία για λόγους που «επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον». Όμως μέσα στο υπό κατάργηση άρθρο του νόμου, δεν υπάρχει πουθενά το δημόσιο συμφέρον, αλλά αναφέρεται συγκεκριμένα η «άλλη της χρήση», που είναι η οικοδόμηση γηπέδου με εμπορικές χρήσεις αναφερόμενες συγκεκριμένα όπως «χώροι αναψυχής, εμπορικά καταστήματα (με εξαίρεση τις υπεραγορές και τα πολυκαταστήματα) και καταστήματα παροχής προσωπικών υπηρεσιών, εκθεσιακοί χώροι, εστιατόρια», αλλά και «spa, χαμάμ». Από τα παραπάνω συμπεραίνεται πως για την Κυβέρνηση του κ. Σαμαρά, το δημόσιο συμφέρον δεν ήταν η αύξηση, ή έστω η προστασία των χώρων πρασίνου που επιβάλλει το Σύνταγμα της χώρας, αλλά η αξιοποίηση των αλσών με την καταστροφή τους και την οικοδόμηση στον χώρο τους χαμάμ, εστιατορίων και εκθεσιακών χώρων, απαγορευομένων των υπεραγορών και πολυκαταστημάτων. Ποιός ψυχίατρος μπορεί να εξηγήσει μια τέτοια συμπεριφορά, υποτίθεται πολιτικών, που ήθελαν να σώσουν την χώρα από τις αμαρτίες που οι ίδιοι έκαναν, όμως νομοθετούσαν μόνο σαν τοπικοί μικροπωλητές; Πως μπορούσαν να αγνοούν επιδεικτικά όλες τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικράτειας αλλά και της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής;

Το Σύνταγμα (άρθρο 117 παρ. 3) δεν προβλέπει κανένα λόγο για να αλλάζει χρήση οποιαδήποτε δασική έκταση καταστρέφεται από πυρκαγιά ή άλλη αιτία. Η αναφορά είναι «Δημόσια ή ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν ή καταστρέφονται από πυρκαγιά ή που με άλλο τρόπο αποψιλώθηκαν ή αποψιλώνονται δεν αποβάλλουν για το λόγο αυτό το χαρακτήρα που είχαν πριν καταστραφούν, κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και αποκλείεται να διατεθούν για άλλο προορισμό». Το έτος 2014 ο Διευθυντής δασών Αθηνών κήρυξε ως αναδασωτέα έκταση τον χώρο του αμαξοστάσιου του δήμου, που εμπίπτει στην παραχωρούμενη έκταση. Η ίδια έκταση κηρύχτηκε στο παρελθόν αναδασωτέα ακόμη 2 φορές. Είναι απορίας άξιον πως θα μπορέσει η διοίκηση να παραδώσει την έκταση για οικοδόμηση, όταν παραμένει αναδασωτέα, παρόλο που αντισυνταγματικά η προηγούμενη κυβέρνηση έκανε άρση των 2 παλαιών πράξεων αναδάσωσης.

Η δασική νομοθεσία προβλέπει κάποιες διαδικασίες με τις οποίες μπορεί μια έκταση να δοθεί για κάποια χρήση, έστω και αν αυτή πάσχει ως προς την συνταγματικότητα. Να δούμε πως θα προχωρήσουν αυτές οι διαδικασίες (π.χ. άρθρο 45 παρ. 2 του Ν. 998/79), ώστε να μπορέσει νομότυπα να χτιστεί το Άλσος. Ακόμη να δούμε πως θα μπορεί να ολοκληρωθεί η συναλλαγή, όταν το άρθρο 43, που έγινε για να δικαιολογήσει την δωρεά του δημοσίου προς μια ανώνυμη κερδοσκοπική εταιρεία, δεν ισχύει πλέον, αφού δεν περιελήφθη στην κατοπινή τροποποίηση του άρθρου 49 του ν. 998/1979 (Α΄ 289).

Επειδή το δημόσιο συμφέρον και η δημόσια περιουσία μας αφορά όλους, επειδή το Μνημονιακό παρελθόν χρειάζεται θετικές παρεμβάσεις, επειδή η άμεση ενεργοποίηση του νόμου 1811/88 θα μας δείξει ποια είναι πραγματικά η εκκλησιαστική περιουσία, επειδή η Κυβέρνηση χρειάζεται ενίσχυση, ξεκινάμε με προτάσεις που θα αποκαταστήσουν την νομιμότητα. Ταυτόχρονα να δούμε ποιοι είναι με τη φαυλότητα και την παρανομία, ποιοι είναι με την προηγούμενη κυβέρνηση.

ΠΗΓΗ ΕΔΩ

ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, 11:30 | Θα είμαστε

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Πέμπτη 16 Απριλίου, 18:00 στα Προπύλαια | Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής

Περικλής Κοροβέσης "Στο κέντρο του περιθωρίου" | "Η ανθρωπότητα υπό τριπλή απειλή: Πόλεµος, Καταστροφή του Περιβάλλοντος, Λιµός" | TTIP - RIP οι φαραωνικές συμφωνίες του αρπακτικού καπιταλισμού

[...] Ζούµε σε µία εποχή που η ανθρωπότητα βρίσκεται υπό τριπλή απει­λή: Πόλεµος, Καταστροφή του Περιβάλλοντος, Λιµός. Και όλα αυτά κινούνται από το ίδιο επιτελείο. Το κέρδος, εδώ και τώρα. Οι ανθρώπινες ζωές δεν µετρούν. Είναι αναλώσιµες. Και η διεθνής µαφία του αρπακτικού καπιταλισµού προετοιµάζεται για µία νέα επίθεση, που θα αφορά σχεδόν όλο τον πλανήτη µας. Δύο φαραωνικές συµφωνίες ετοιµάζονται να υπογραφούν [...]

Έχουµε µπει σε µία εποχή τόσο επικίνδυνη, που είναι αµφίβολο αν ο πλανήτης Γη θα µπορέσει να υπάρξει και τον 21o αιώνα. Όλοι οι επιστήµονες συµφωνούν πως αν δεν παρθούν δρακόντεια µέτρα εδώ και τώρα για να µειωθούν οι εκποµπές του διοξειδίου του άνθρακα και τα πράγµατα αφεθούν ως έχουν, η θερµοκρασία θα ανέβει κατά τέσσερους βαθµούς.

Αυτό σηµαίνει πως θα λειώσουν οι πάγοι στους πόλους, µε αποτέλεσµα να ανέβει η στάθµη της θάλασσας. Και αυτό θα έχει σαν συνέπεια να καλυφθούν µε νερό τα δύο τρίτα όλων των µεγάλων παραθαλάσσιων πόλεων. Παράλληλα, θα πληµµυρίσουν τεράστιες εκτάσεις καλλιεργήσιµης γης και θα γίνουν θάλασσα. Το σαράντα τοις εκατό της χλωρίδας και της πανίδας θα εξαφανιστεί.

Το ένα τρίτο των δασών της Ασίας θα καταστραφεί, όπως το ίδιο ισχύει και για τον Αµαζόνιο. Η γεωργική παραγωγή της Αφρικής θα µειωθεί κατά το ένα τρίτο και η παραγωγή καλαµποκιού, σόγιας και µπαµπακιού θα µειωθούν κατά ογδόντα δύο τοις εκατό.

Ένα ακόµα µεγάλο πρόβληµα είναι κατά πόσο οι υπάρχουσες καλλιέργειες θα επιζήσουν και θα προσαρµοστούν στο νέο περιβάλλον που δεν θα είναι εξοικειωµένες. Το ίδιο και µε την άγρια φύση, τα ψάρια αλλά και µε την κτηνοτροφία. Και είναι αµφίβολο αν οι πόλεις θα είναι κατοικήσιµες.

Αυτά τα προβλήµατα ήταν γνωστά από την δεκαετία του ογδόντα. Και για κάποιες µειονότητες επιστηµόνων και ακτιβιστών ήδη από την δεκαετία του εβδοµήντα.

Αυτό που άλλαξε στην δεκαετία του ογδόντα ήταν η πληθώρα των επιστηµόνων που επιβεβαίωναν αυτή την πραγµατικότητα και εµφανίστηκαν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις που έδιναν µάχες και συχνά τις κέρδιζαν. Η πίεση ήταν τέτοια που ο ΟΗΕ υποχρεώθηκε να αναλάβει πρωτοβουλίες για το περιβάλλον σε παγκόσµιο επίπεδο.

Έτσι το 1992, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, έγινε η πρώτη συνδιάσκεψη για το κλίµα. Αποφάσισαν πως οι πλουσιότερες χώρες πρέπει να µειώσουν τις εκποµπές του διοξειδίου του άνθρακα. Αποτέλεσµα; Μηδέν εις το πηλίκον.

Ο ΟΗΕ ξαναπροσπάθησε το 1997 στο Κιότο. Αλλά και πάλι δεν έγινε τίποτα. Ακολούθησε µία τρίτη προσπάθεια, το 2009 στην Κοπεγχάγη, αλλά δεν έφερε κανένα αποτέλεσµα. Το εγχείρηµα επαναλήφθηκε στην Ντόχα το 2012 και το 2014 στη Λίµα, όπου οι συµφωνίες θα επικυρωθούν το 2015 στο Παρίσι, και πάντα µε το ίδιο αίτηµα: Μείωση των εκποµπών του διοξειδίου του άνθρακα.

Σε κάθε συνδιάσκεψη υπήρχαν χώρες που υπέγραφαν τα πρωτόκολλα. Αλλά αυτές δεν µέτραγαν. Τα δύο τρίτα του διοξειδίου του άνθρακα προέρχονται από τις ΗΠΑ και τη Κίνα και το υπόλοιπο ένα τρίτο από όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Και αυτές οι δύο χώρες αρνήθηκαν οποιαδήποτε δέσµευση.

Σήµερα, ύστερα από τόσα πού ξέρουµε, δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα και οι εκποµπές του διοξειδίου είναι υψηλότερες από ποτέ. Και όπως υπολογίζουν οι επιστήµονες αυτό θα ανεβάσει τη θερµοκρασία κατά τέσσερους βαθµούς και σε εξήντα χρόνια από σήµερα θα έχουµε τις καταστροφές που αναφέραµε στην αρχή.

Άλλοι υπολογίζουν πως µπορεί να γίνει πολύ νωρίτερα, γιατί εκτός από τις ΗΠΑ και την Κίνα έχουν προστεθεί και οι ανερχόµενες χώρες BRICS —Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία Κίνα και Νοτιοαφρικανική Ένωση— που µολύνουν και αυτές το περιβάλλον, όσο µπορούν περισσότερο.

Και µπαίνει ένα πολύ απλό ερώτηµα: Αυτοί που κυβερνούν είναι τόσο τυφλοί και κουφοί ώστε να µην καταλαβαίνουν τίποτα και να είναι τόσο αδιάφοροι για το άµεσο µέλλον;

Η καταστροφή θα είναι για όλους, ακόµα και για αυτούς που κυβερνούν και ότι αυτό σηµαίνει για τις οικογένειές τους που γέννησαν µελλοθάνατα παιδιά. Δεν τους νοιάζει για τη ζωή τους; Καλά για µας τους κοινούς θνητούς. Δεν µας υπολογίζουν. Αλλά αυτή η ελίτ να είναι τόσο αυτοκαταστροφική;

Τα ερωτήµατα είναι ρητορικά. Το πραγµατικό ερώτηµα είναι τελικά ποιος µας κυβερνά. Οι εκλεγµένες κυβερνήσεις ή το άπληστο αρπαχτικό κεφάλαιο που έχει εδραιωθεί παγκοσµίως;

Και εδώ θα χρειασθεί να κάνουµε µία παρένθεση. Με τη λήξη του Β’ Παγκοσµίου πολέµου εµφανίζεται µία νέα αυτοκρατορία: Η Σοβιετική Ένωση. Έχει όλη την Κεντρική Ευρώπη, τα Βαλκάνια και η Κίνα ήταν έτοιµη να περάσει στον κοµµουνισµό.

Μία σειρά από αποικίες, που δεν απελευθερώθηκαν από τον ιµπεριαλιστικό ζυγό, είχαν δηµιουργήσει ένοπλα κινήµατα. Στα τέλη της δεκαετίας του σαράντα, σχεδόν το ένα τρίτο της ανθρωπότητας είχε περάσει στον Κοµµουνισµό, όπως αυτός είχε επεξεργαστεί από τη Μόσχα που διεύθυνε όλη αυτή την απέραντη αυτοκρατορία.

Σήµερα ξέρουµε πως ήταν ένας ολοκληρωτισµός, που διαστρέβλωσε τις ιδέες του Διαφωτισµού και τις επαναστατικές ιδέες του 19ου αιώνα, δηµιουργώντας ένα απολυταρχικό κράτος στο όνοµα της απελευθέρωσης και της χειραφέτησης. Αλλά Δουλειά, Παιδεία, Υγεία, έστω και κουτσά στραβά, υπήρχαν για όλους.

Στην Ευρώπη υπήρχαν ισχυρά Κ.Κ., ιδίως στη Γαλλία και την Ιταλία, που είχαν κάτι συγκεκριµένο να προτείνουν, το οποίο δεν ήταν ουτοπικό αλλά ήδη εφαρµοσµένο στις χώρες του Σοσιαλισµού. Και αυτό αποτελούσε απειλή για τη Δύση.

Ο Ψυχρός Πόλεµος δεν αρκούσε. Έπρεπε να παρθούν διάφορα κοινωνικά µέτρα, να δηµιουργηθεί κράτος δικαίου, να εξασφαλιστούν εργασία, παιδεία, υγεία, να γίνουν δηµόσια έργα για να δηµιουργηθούν κοινωνίες ευηµερίας και κατανάλωσης σε πολύ ανώτερο επίπεδο από το Ανατολικό Μπλοκ. Επιπλέον συνοδευόταν µε ελευθερία, καταγγέλλοντας τους αντιπάλους τους πως έχουν ισότητα στη φτώχεια κάτω από ένα δικτατορικό καθεστώς. Οι καπιταλιστές έδιναν πρόθυµα το καπέλο τους για να µην χάσουν το κεφάλι τους.

Αλλά µε την κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας και την πλήρη καπιταλιστικοποίηση της Κίνας, πια δεν υπήρχε αντίπαλος. Έπαιζαν µπάλα στο γήπεδο µόνοι τους. Και αφού ήταν κυρίαρχοι του παιγνιδιού, ποιος ο λόγος να κάνουν κοινωνικές παραχωρήσεις, που ήταν πανάκριβες και µείωναν τα κέρδη; Εσωτερική αντίσταση δεν υπήρχε, η Σοσιαλδηµοκρατία, που είχε συνεισφέρει τα µάλλα στο κοινωνικό κράτος, είχε εκφυλιστεί σε µία νέα Δεξιά, οι Συντηρητικοί έβλεπαν µε καλό µάτι τις περικοπές και τα συνδικάτα είχαν αφοµοιωθεί από το σύστηµα. Τα Κ.Κ. ήταν σε βαθύτατη κρίση µετά το θάνατο της πατρίδας του σοσιαλισµού, και είχαν γίνει σκιά του εαυτού τους.

Η νέα οικονοµική θεωρία ήταν έτοιµη. Την είχε επεξεργαστεί το πανεπιστήµιο του Σικάγου. Ο νέος γκουρού της οικονοµίας, ο Μίλτος Φρίντµαν, επινοεί τη θεωρία του Νεο-φιλελευθερισµού, που θεωρεί όλα τα κεκτηµένα του εργατικού κινήµατος αρχαϊκές µορφές της κοινωνίας. Διαγράφει δύο αιώνων αγώνες της ανθρωπότητας.

Το κεφάλαιο πρέπει να λειτουργεί ανεξέλεγκτα και χωρίς κανέναν περιορισµό, οι µεγάλες περιουσίες να µην φορολογούνται, το κράτος να περιοριστεί σε υπηρεσία παροχής εξυπηρετήσεων των καπιταλιστών, παραχωρώντας όλη τη δηµόσια και κοινωνική περιουσία στους «επενδυτές». Δηλαδή στα πιο αρπαχτικά κοράκια.

Παράλληλα, όλα µπορούν να γίνουν εµπόρευµα. Η παιδεία, η υγεία, τα µέσα µαζικής µεταφοράς, ο αέρας, το νερό και η θάλασσα, τα δηµόσια αγαθά που δηµιουργούν την κοινότητα των πολιτών, δηλαδή αυτό που λέµε κοινωνικό ιστό, διαλύονται και µαζί τους εξαφανίζεται και η κοινωνία. Ακόµα, µπορούν να πουληθούν και µεγάλα τµήµατα της εθνικής γης, είτε για τουριστική εκµετάλλευση είτε για καλλιέργεια. Με τους πολίτες να έχουν µηδέν δικαιώµατα.

Αυτή η θεωρία ήταν τόσο ακραία που καµία χώρα του ανεπτυγµένου βορρά δεν την δέχτηκε. Αλλά ερχόταν γάντι στον αιµοσταγή δικτάτορα Πινοσέτ και αργότερα έγινε δεκτή από την Θάτσερ και τον Ρίγκαν. Τα πρώτα αποτελέσµατα ήταν ενθαρρυντικά. Το 1% ή κατά άλλους 0,1% έκανε περιουσίες αντίστοιχες µε την περιουσία ολόκληρης της Αφρικής ή των Σκανδιναβικών χωρών.

Και οι καπιταλιστές όλου του κόσµου ενώθηκαν και επέβαλαν στις κυβερνήσεις τους τη νέα Τάξη Πραγµάτων. Όλα για το κέρδος, τίποτα για τους πολίτες. Ήταν µία επανάσταση των καπιταλιστών που ποτέ δεν είπε το όνοµά της. Προτίµησε πιο ελκυστικές λέξεις, όπως εκσυγχρονισµός, επενδύσεις, ανάπτυξη, µεταρρυθµίσεις.

Παράλληλα, στις ΗΠΑ αναπτύχθηκε µία νέα θεωρία. Ο εικοστός πρώτος αιώνας θα είναι αµερικανικός. Οι θεωρητικοί αυτού του δόγµατος θέλουν µία παγκόσµια αυτοκρατορία, µία ΡAX AMERICANA, που θα διαρκέσει όσο δεν κράτησε καµία άλλη αυτοκρατορία. Αυτή η κοσµοθεωρία δεν είναι επίσηµη αλλά υπαγορεύει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Ήδη ολόκληρη η Ευρώπη, Ανατολική και Δυτική, έχει δεχτεί αυτή την ηγεµονία και συµµετέχουν πρόθυµα σε όποιον πόλεµο αποφασίσουν οι ΗΠΑ.

Το EARTH POLICY INSTITUTE υπολογίζει πως η εξάλειψη της φτώχειας, η αποκατάσταση των φυσικών συστηµάτων και η υποστήριξη της οικονοµίας παγκοσµίως θα στοίχιζε µόνο το ένα όγδοο των στρατιωτικών δαπανών όλου του πλανήτη.

Οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Γαλλία και η Ρωσία κάθε χρόνο αυξάνουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες. Για ποιο λόγο άραγε, όταν υπάρχει ο ΟΗΕ, που έγινε για να αποτραπούν οι πόλεµοι, και οι διαφορές µεταξύ κρατών να λύνονται µε διαπραγµατεύσεις;

Ας πάρουµε υπόψη µας τι συµβαίνει σήµερα σε στρατιωτικό επίπεδο σε όλο τον κόσµο. Τα στρατόπεδα, όπως διαµορφώνονται, δείχνουν από τη µία µεριά τις ΗΠΑ µε τους υποτακτικούς της και από την άλλη Κίνα και Ρωσία που προς το παρόν δεν έχουν συνάψει µία τόσο συµπαγή συµµαχία σε στρατιωτικό επίπεδο.

Εν τούτοις, η Ρωσία είναι περικυκλωµένη από τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠA, όπου έχουν εγκατασταθεί σε όλο το πρώην Ανατολικό Μπλοκ, από την Εσθονία µέχρι την Ουκρανία, και οι πύραυλοι που είναι εγκατεστηµένοι εκεί µπορεί να πλήξουν τη Μόσχα σε δέκα λεπτά. Το ίδιο και η Κίνα. Εκτός από τις βάσεις που έχει γύρω από την Κίνα, υπάρχουν και οι αµερικάνικοι πολεµικοί στόλοι που πολιορκούν τη χώρα. Και η επίσηµη πολιτική των HΠΑ είναι στα επόµενα χρόνια να µεταφέρουν και άλλες δυνάµεις.

Γιατί όλα αυτά; Μήπως υπάρχει µία αντιστοιχία µε τη δεκαετία του τριάντα, όταν ο Χίτλερ µε όλα τα αζιµούθια ετοιµαζόταν για πόλεµο, χτίζοντας

µία γιγαντιαία στρατιωτική µηχανή, οι Αγγλογάλλοι υπέγραφαν σύµφωνα µη επιθυµητά, για να τους ακολουθήσουν οι Σοβιετικοί µε το δικό τους σύµφωνο;

Με άλλα λόγια, η Δύση και η Ανατολή, αντί να τσακίσουν τον Χιτλερισµό στο ξεκίνηµά του, συµµάχησαν µαζί του µε περισσή ιδιοτέλεια. Οι δυτικοί πίστευαν πως ο Χίτλερ θα στραφεί ανατολικά και οι Σοβιετικοί πως θα κινηθεί προς Δύση.

Σήµερα έχουµε το εµπάργκο στη Ρωσία. Πολλοί µιλούν για την έναρξη ενός νέου Ψυχρού πολέµου. Αλλά και αυτός, ο µη ένοπλος πόλεµος, είναι πόλεµος. Στον κλασικό Ψυχρό Πόλεµο, που ακολούθησε τον Β’ Παγκόσµιο µεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ, υπήρχε µέσα του ο πόλεµος, και συχνά ξεσπούσε περιφερειακά. Αυτό που εµπόδισε έναν µεγάλο πόλεµο ήταν η ισορροπία τρόµου.

Οι υπολογισµοί των ΗΠΑ δεν έδειχναν µία εύκολη νίκη και πιθανότατα να κατέληγε και σε µία ταπεινωτική ήττα των ΗΠΑ, µε µοιραίες συνέπειες για την κοσµοκρατορία που είχαν χτίσει µετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο. Με άλλα λόγια, η πιθανότητα ενός Γ’ Παγκοσµίου Πολέµου στα επόµενα χρόνια και όταν οι ΗΠΑ κρίνουν πως έχουν την υπεροπλία και την βεβαιότητα της νίκης πρέπει να θεωρηθεί σίγουρη.

Αλλά για αυτό δεν υπάρχει καµία ανησυχία, ούτε από τις κυβερνήσεις ούτε από τους πολίτες. Το σύνδροµο της αδιαφορίας ως προς το Γ’ Ράιχ είναι ακόµα ζωντανό και παρόν. Παράλληλα, οι πολεµικές βιοµηχανίες παράγουν όλο και πιο φονικά όπλα.

Ο στρατός των ΗΠA ανανέωσε τα όπλα του µε άλλα πιο φονικά, που έχουν µεγαλύτερη δύναµη πυρός. Αν και τα όπλα του στρατού ήταν υπερσύγχρονα και πρώτα στην κατηγορία τους, το λόµπι της πολεµικής βιοµηχανίας επέβαλε καινούργια στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, έναντι ενός µυθικού ποσού.

Τι έγιναν τα όπλα που αποσύρθηκαν; Με αυτά εφοδιάστηκε η αστυνοµία και σε µερικές περιπτώσεις πήρε ακόµα και τανκς. Και η αστυνοµία µετατρέπεται σε στρατό. Ποιόν εχθρό όµως έχει να αντιµετωπίσει, αφού δεν πρόκειται να σταλεί για κάποια επιχείρηση στο εξωτερικό; Ο ρόλος της είναι να δρα εντός συνόρων. Άρα ο εν δυνάµει εχθρός είναι ο ίδιος ο λαός.

Αλλά δεν είναι µόνο η αστυνοµία των ΗΠΑ που έγινε κοµάντος. Είναι σχεδόν όλες οι αστυνοµίες του κόσµου που έχουν αντίστοιχη αντίληψη και ανάλογο οπλισµό. Εντάξει, να δεχτεί κανείς πως η αστυνοµία πρέπει να έχει ειδικά εκπαιδευµένα σώµατα για την καταπολέµηση του οργανωµένου εγκλήµατος.

Αλλά τι χρειάζεται όλος αυτός ο εξοπλισµός και η αντίστοιχη αστυνοµική βία εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών; Δεν υπάρχει σύνταγµα δηµοκρατικής χώρας που να µην δίνει το δικαίωµα στους πολίτες της να «συνέρ­χονται ησύχως και αόπλως». Το συλλαλητήριο είναι µέρος της λειτουργίας µιας δηµοκρατίας. Η όποια καταστολή παραβιάζει το σύνταγµα.

Αλλά και εδώ έχουµε µία ακόµα θεωρία του νεοφιλελευθερισµού, που την υποστηρίζουν διάφοροι διανοούµενοι του αρπαχτικού καπιταλισµού. Ούτε λίγο ούτε πολύ αυτοί οι «νέοι σοφοί» υποστηρίζουν πως οι κινητοποιήσεις των πολιτών είναι βλαπτικές για την ευηµερία µιας χώρας, δηλαδή του µαφιόζικου καπιταλισµού. Οι µάζες δεν ξέρουν και δεν µπορούν να σκεφτούν. Δεν µπορούν να χειριστούν περίπλοκα θέµατα και αυτό είναι δουλειά των ειδικών, δηλαδή των τεχνοκρατών. Ούτε έχουν λόγο ύπαρξης τα συνδικάτα, όπου διαµορφώνουν συντεχνίες και δεν αφήνουν ελεύθερο τον εργαζόµενο να δια-πραγµατευθεί µε τον εργοδότη του.

Και εποµένως οι συλλογικές συµβάσεις στερούν την ελευθερία του ατόµου. Τώρα, το αν κάποιος µακροχρόνιος άνεργος ζητήσει δουλειά σε µία πολυεθνική, που έχει 500.000 υπαλλήλους σε όλο τον κόσµο, µπορεί να διαπραγµατευθεί τον µισθό του; Και πίσω από αυτόν να υπάρχουν εκατοντάδες που ζητούν την ίδια δουλειά; Θα το βουλώσει και θα δεχτεί ό,τι και να είναι. Αυτή είναι η ατοµική ελευθερία διαπραγµάτευσης.

Μετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο η ανθρωπότητα είχε δύο προσδοκίες. Η µία ήταν το «ποτέ πια πόλεµος» και η δεύτερη «διαρκής ευηµερία». Η ίδρυση του ΟΗΕ ανταποκρινόταν στο πρώτο αίτηµα. Κάθε χώρα θα είχε µόνο µία ψήφο, ανεξάρτητα από το µέγεθός της. Μία ψήφος οι ΗΠΑ, µία και το Μπουρούντι. Μία ψήφος η Κίνα, µία και η Μάλτα.

Στην Παγκόσµια Τράπεζα και στο Διεθνές Νοµισµα­τικό Ταµείο, που στην αρχή ξεκίνησαν σαν όργανα του ΟΗΕ, µε σκοπό να ανορθώσουν οικονοµίες σε καταστρεµµένες χώρες, τα πράγµατα ήταν διαφορετικά. Η κάθε χώρα, ανάλογα µε το ποσό που κατέθετε, είχε και τις ανάλογες ψήφους.

Και αυτό κατέληξε στην άλωση της Παγκόσµιας Τράπεζας, που έγινε όργανο στα χέρια των καπιταλιστών οι οποίοι, µε τον µηχανισµό των δανείων για την ανάπτυξη των χωρών του τρίτου κόσµου, τις καταχρέωναν. Και το χρέος συνέχεια µεγάλωνε, έγινε εργαλείο νεοαποικισµού για τις πρώην αποικίες. Και σε αυτή την κατηγορία χωρών εντάχθηκε και η Ελλάδα, αν και χώρα της Ε.Ε.

Και δηµιούργησαν τέτοιες ανισότητες, που δεν είχε ποτέ γνωρίσει µέχρι σήµερα η Ιστορία της ανθρωπότητας. Ο πλουσιότερος άνθρωπος αυτού του κόσµου χρειάζεται 220 χρόνια για να ξοδέψει την περιουσία του, καταναλώνοντας µόνο ένα εκατοµµύριο δολάρια ηµερησίως. Αλλά έχει και φιλαράκια. 85 άνθρωποι έχουν περιουσία όσο έχει το 56% αυτού του πλανήτη.

Και αυτά τα στοιχεία δεν είναι από κάποια αριστερίστικη οργάνωση που καταγγέλλει τον καπιταλισµό αλλά από έκθεση της ΟXFAM του 2014. Το Παγκόσµιο Επισιτιστικό Πρόγραµµα, όργανο του OHE, υπολογίζει πως 18.000 παιδιά πεθαίνουν κάθε ηµέρα από λιµό και από ασθένειες που σχετίζονται µε την πείνα. Και ας υπολογίσουµε ακόµα πως από τα 7 δισεκατοµµύρια ανθρώπων που ζούµε σε αυτή την Γη, µόνο οι 500.000 ζουν µε µία σχετική άνεση.

Ζούµε σε µία εποχή που η ανθρωπότητα βρίσκεται υπό τριπλή απει­λή: Πόλεµος, Καταστροφή του Περιβάλλοντος, Λιµός. Και όλα αυτά κινούνται από το ίδιο επιτελείο. Το κέρδος, εδώ και τώρα. Οι ανθρώπινες ζωές δεν µετρούν. Είναι αναλώσιµες. Και η διεθνής µαφία του αρπακτικού καπιταλισµού προετοιµάζεται για µία νέα επίθεση, που θα αφορά σχεδόν όλο τον πλανήτη µας. Δύο φαραωνικές συµφωνίες ετοιµάζονται να υπογραφούν.

Η πρώτη είναι µεταξύ Ε.Ε. και ΗΠΑ (η ΤΤΙΡ, Διαντλαντική σχέση Εµπορίου και Επενδύσεων). Η δεύτερη αφορά τις χώρες του Ειρηνικού (η ΤΡΡ, Συνεταιρισµός του Ειρηνικού). Οι ΗΠΑ χωρίζουν τον πλανήτη σε δύο περιφέρειες, ελπίζοντας πως έτσι θα εξασφαλίσουν την ηγεµονία τους. Αυτές οι διαπραγµατεύσεις, που γίνονται σε απόλυτη αδιαφάνεια και µυστικότητα, καταλύουν ουσιαστικά την κυριαρχία των κρατών µαζί µε την νοµοθεσία τους, και ότι έχει αποµείνει στους εργαζόµενους σαν κεκτηµένο χάνεται. Το δίκαιο της εταιρείας επικρατεί. Και αυτό έχει δοκιµασθεί σε µία σειρά από χώρες, ήδη από τώρα.

Ο υποφαινόµενος εδώ και κάποιες δεκαετίες παρακολουθούσε αυτές τις εξελίξεις και τις κατέγραφε υπό µορφή άρθρων, που δηµοσιεύτηκαν στον περιοδικό ή ηµερήσιο Τύπο (Πρώτη, Ελευθεροτυπία, Εποχή, Εφηµερίδα των Συντακτών και στα περιοδικάΣχολιαστής, Εφτάµισυ κ.ά.). Ένα µέρος από αυτά τα άρθρα είχαν γίνει και βιβλία (Εµπορία ειδήσεων, Με εξακόσιες λέξεις, Τροµοκρατία και άλλα δαιµόνια καιΑριστερή ανακύκλωση), που από καιρό έχουν εξαντληθεί.

Είναι αλήθεια πως το ενδιαφέρον κάποιας µερίδας του αναγνωστικού κοινού δεν είχε εξαντληθεί, όπου και κατέφευγε ή στα παλιατζίδικα ή σε µένα για κάποιο φωτοτυπηµένο αντίτυπο. Και είχα πειστεί πως η αποστολή τους είχε εκπληρωθεί. Αλλά έπεσα έξω.

Οι εκδόσεις OPPORTUNA και ο ένθερµος εµψυχωτής του εγχειρήµατος, Νίκος Παπαχριστόπουλος, είχαν άλλη γνώµη. Πίστευαν πως το σύνολο της πολιτικής µου αρθρογραφίας έπρεπε να επανεκδοθεί, µε το αιτιολογικό πως αυτά τα κοµµάτια έχουν διαχρονική αξία και είναι ένα είδος χρονικού των µεταλλάξεων του καπιταλισµού των τελευταίων δεκαετιών.

Βρήκα αυτή την πρωτοβουλία αρκετά ριψοκίνδυνη, σε µία εποχή κρίσης σε όλα τα επίπεδα και φυσικά και του βιβλίου. Και ειδικά όταν το βάρος αυτό το αναλαµβάνει ένας µικρός εκδοτικός οίκος και µάλιστα από την επαρχία. Και συναίνεσα, έχοντας πάντα µία αµφιβολία πως παίρνω νεαρούς ανθρώπους στο λαιµό µου. Και αυτό δεν θα το ήθελα.

Είναι αλήθεια πως υπήρχε και ένα αντίβαρο. Όταν µου δινόταν η ευκαιρία να κουβεντιάσω µε νέους ανθρώπους —και αυτό γίνεται συνήθως µε την παρουσία κάποιου βιβλίου µου— το γενικό µου συµπέρασµα ήταν πως το υπάρχον πολιτικό σύστηµα δεν τους εκφράζει στο παραµικρό και η κοινωνία τούς απορρίπτει.

Κατά κανόνα ήταν παιδιά µε καλές σπουδές, από φτωχιές οικογένειες, που σπούδασαν τα παιδιά τους µε θυσίες. Επισήµως 60% των νέων είναι άνεργοι. Στους πτυχιούχους πανεπιστηµίων το ποσοστό είναι ακόµη µεγαλύτερο. Και αυτό το µέλλον της χώρας έχει δύο προοπτικές:

Η µία είναι η µετανάστευση και η δεύτερη µία όποια δουλειά ( Έχω δει γιατρούς, γεωπόνους, φιλολόγους κ.λπ. να δουλεύουν σαν γκαρσόνια), µε προοπτική πάλι την µετανάστευση. Δηλαδή, είµαστε µία χώρα που θυσιάζει το µέλλον της.

Και αυτά τα νέα παιδιά δεν περιµένουν τίποτα και από κανέναν. Ούτε κράτος ούτε κόµµα ούτε συνδικάτα. Αλλά ευχαρίστως κατεβαίνουν στις πλατείες. Δεν δέχονται ιεραρχία ούτε καθοδηγητές. Και αυτό είναι παγκόσµιο φαινόµενο, γίνεται αυθόρµητα, µε οργανωτή το ιντερνέτ, ύστερα από πρωτοβουλία κάποιων ατόµων. Στην καλύτερη περίπτωση ρίχνει κυβερνήσεις, στην χειρότερη ξεθυµαίνει ή φέρνει δικτατορίες. (Αντίστοιχα Τυνησία και Αίγυπτος).

Αλλά ίσως πρέπει να ψάξουµε λίγο πιο προσεχτικά τη νέα κατάσταση. Μήπως το υπάρχον πολιτικό αντιπροσωπευτικό σύστηµα, όπως αυτό εκφράζεται από τα κόµµατα, έχει φάει τα ψωµιά του και η κοινωνία αντιδρά προτείνοντας µορφές άµεσης δηµοκρατίας, έστω και αν ακόµα βρίσκονται σε εµβρυακή κατάσταση;

Θα έχουµε µία κανονική γέννα µιας άλλης πολιτικής οργάνωσης, που θα συνδυάζει το άµεσο δηµοκρατικό πνεύµα; Όχι χύµα και τσουβαλάτα αλλά µε τον υψηλότερο δυνατό τρόπο οργάνωσης, µε σαφή πολιτική προοπτική υπέρ των αδυνάτων και κατά των αδικιών; Και όλα αυτά µε προοπτική χρόνου και διάρκειας.

Αν αυτό αποτύχει τότε το σύστηµα διαθέτει εναλλακτική λύση: Την Ακροδεξιά και τον Ρατσισµό στις διάφορές του µορφές, που αυτή την στιγµή που γράφονται αυτές οι γραµµές τις προτιµούν περίπου το ένα τρίτο των ψηφοφόρων της Ευρώπης.

Μακάρι τα κείµενα στο βιβλίο αυτό να είναι ακόµα ζωντανά και να συνεισφέρουν σε έναν διάλογο µε αυτόν τον προβληµατισµό.

Αθήνα, 7 Φεβρουαρίου 2015

*Εισαγωγή του Περικλή Κοροβέση, στο νέο του βιβλίο:Στο κέντρο του περιθωρίου, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις OPPORTUNA, 1η έκδοση 2015, 323 σελίδες

ΠΗΓΗ: Tvxs - Επιμέλεια: Κρυσταλία Πατούλη 

Χρονικό των μεταλλάξεων του καπιταλισμού: τα κείμενα του Περικλή Κοροβέση στην Εφημερίδα των συντακτών, από το πρώτο τεύχος της κυκλοφορίας της, την 17η Νοέμβρη του 2012, έως τον Νοέμβρη του 2014. Συγκεντρωμένη σε έναν ενιαίο τόμο η ανελλιπής εβδομαδιαία παρουσία του συγγραφέα στον δημόσιο λόγο, εν είδει συμβολής στην διαμόρφωση μιας μυθολογίας της καθημερινής ζωής, διερχομένης από την αναγκαιότητα υποκειμενικής κατοχύρωσης του κοινωνικού συμβάντος και των συνθηκών οι οποίες το καθιστούν εφικτό, και παράλληλα η συγκρότηση ενός πολιτικού λόγου, μιας κοινωνικής αφήγησης με πρόταγμα την αριστερή σκέψη, μέσα και πέρα από την αριστερά ως ιστορικό τελεστή, υιοθετώντας την ρητορική της και αναδεικνύοντας τις αδυναμίες της.

To ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ Blog στηρίζει όλες τις δράσεις ενάντια στις εμπορικές ληστρικές συμφωνίες TTIP CETA TISA

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ 

Αριστομένης Συγγελάκης: «Δεν υπάρχει κατοχικό δάνειο»!!! Τσίπα υπάρχει;

«Παιδιά κουρελιάρικα σέρνονταν στο κάθε βήμα. Περιπλανιόνταν κατά μικρές αγέλες, με ύφος ζωώδικο και φοβερό, με το βλέμμα αγκιστρωμένο στη γη, αναζητώντας μια απίθανη τροφή. Μερικά, πολύ μικρά, είχαν κολλήσει το μούτρο τους στη βιτρίνα ενός εστιατορίου, που είχε μετατραπεί σε καντίνα της Βέρμαχτ (…) Καμιά φορά, κάποιος στρατιώτης πετούσε μια πορτοκαλόφλουδα απ’ το παράθυρο. Τα παιδιά χτυπιόνταν αναμεταξύ τους για να την αρπάξουν. Ο καυγάς τους είχε μια βραδύτητα παραίσθησης. Γρατζουνιόνταν και δαγκάνονταν, αλλά με κινήσεις εξαντλημένες και πολύ αργές. Ενώ ένα παιδί έχωνε τα νύχια του στο μάτι του αντιπάλου του, εκείνο, αναίσθητο στον πόνο, μασουλούσε κιόλας, εκστασιασμένο, την τσαλαπατημένη, πικρή και βρώμικη τροφή». 

Αντρέας Κέδρος, «Peuple roi» («Λαέ βασιλιά»), Παρίσι, 1952.

Είναι γεγονός ότι διαχρονικά η γερμανική προπαγάνδα έχει επιδοθεί σε ένα, άνευ ορίων, παιχνίδι εντυπώσεων μέσω της διαρροής φημών, ανυπόστατων ισχυρισμών και μυθευμάτων, προκειμένου να αποποιηθεί των ευθυνών της για τα εγκλήματα του Γ’ Ράιχ στην Ελλάδα και την απόδοση των γερμανικών οφειλών. Σύμφωνα με ό,τι κατά καιρούς έχει υποστηριχθεί, είτε δια των χειλέων Γερμανών υψηλόβαθμων αξιωματούχων ή μέσω διαρροών σε ΜΜΕ, η Ελλάδα, δήθεν, «έχει αποζημιωθεί», ή, δήθεν, κάποια «ελληνική κυβέρνηση έχει παραιτηθεί» (χωρίς να λέγεται ποια), ή ότι «το θέμα έχει οριστικά κλείσει» ή ότι, δήθεν, «οι ελληνικές αξιώσεις έχουν απωλέσει τη νομιμοποιητική τους βάση». Οι απαντήσεις από πλευράς κυρίως του κινήματος διεκδίκησης είναι άμεσες, αναλυτικές και τεκμηριωμένες και εντελώς συνοπτικά συνίστανται στο τρίπτυχο: α) καμία κυβέρνηση δεν έχει παραιτηθεί των ελληνικών αξιώσεων αλλά αντίθετα το ζήτημα έχει τεθεί επισήμως περίπου 15 φορές, β) οι γερμανικές οφειλές έχουν ισχυρή ηθική και ιστορική βάση, πλήρη νομική θεμελίωση και δεν υπόκεινται σε παραγραφή και γ) η διεκδίκησή τους εξελίσσεται εδώ και 70 χρόνια και με ιδιαίτερη ένταση την τελευταία εικοσαετία, μετά την επανένωση της Γερμανίας. Όμως, μετά από τις σαφείς ελληνικές απαντήσεις, η γερμανική κυβέρνηση δεν επανέρχεται˙ επιλέγει τη σιγή ιχθύος και περιμένει να ξεχαστεί το συγκεκριμένο «επιχείρημά» της για να επανέλθει με άλλον, εξίσου ανυπόστατο ισχυρισμό.

Καινοφανές επιχείρημα σε σοβαρή εφημερίδα

Αυτή τη φορά επελέγη η σοβαρή εφημερίδα Die Welt να φιλοξενήσει την «αποκάλυψη» ότι, δήθεν, δεν υπάρχει κατοχικό δάνειο (!), επικαλούμενη σχετικό έγγραφο από το γερμανικό υπουργείο εξωτερικών. Μας ξενίζει το γεγονός ότι η σοβαρή και έγκριτη αυτή εφημερίδα φιλοξένησε μία τόσο κραυγαλέα κυβερνητική διαρροή. Θυμίζουμε ότι είναι η εφημερίδα που φιλοξένησε μία ιστορικής σημασίας επιστολή του Μανώλη Γλέζου, στις 3.5.2013, στην οποία ο Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου ανέδειξε ότι ο αγώνας μας για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών δεν έχει χαρακτήρα εκδίκησης, αντίθετα είναι αγώνας για δικαιοσύνη και πρέπει να ενώσει τους δύο λαούς. Η εφημερίδα στο πολύ πρόσφατο δημοσίευμά της ισχυρίζεται ότι σύμφωνα με έγγραφο που βρίσκεται «στον υπ.αρ. R27320 φάκελο στο πολιτικό αρχείο του υπουργείου Εξωτερικών» υπάρχει μεν «γερμανικό υπόλοιπο χρέους ύψους 476 εκατομμυρίων», όμως «δεν πρόκειται ούτε για δάνειο, ούτε για πίστωση, αλλά απλώς για ποσό που έχει υπολογιστεί» (!). Ας επιχειρήσουμε λοιπόν, όσο πιο συνοπτικά μπορούμε, μία πρώτη απάντηση, δεδομένου ότι υπάρχουν πολύ πιο ειδικοί στο εν λόγω ζήτημα.

Η αλήθεια για το κατοχικό δάνειο

Στις 14 Μαρτίου του 1942 ολοκληρώθηκε η Διάσκεψη της Ρώμης με τη συμμετοχή μόνο της Ιταλίας και της Γερμανίας, όπου αποφασίστηκε, μονομερώς, η καταβολή από την Ελλάδα στην Ιταλία και τη Γερμανία 1.500 εκατομμυρίων δραχμών το μήνα για την κάλυψη των δαπανών συντήρησης των στρατευμάτων Κατοχής. Το ποσό αυτό στη συνέχεια αναπροσαρμόστηκε στα 8.000 εκατομμύρια δραχμές το μήνα και τελικά καταργήθηκε ως όριο. Και μόνο η συγκεκριμένη απαίτηση του Άξονα ήταν πολύ βαριά και δυσανάλογη με τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας, παραβιάζοντας κατάφωρα τα προβλεπόμενα από τον Διεθνή Κανονισμό της Χάγης του 1889 και του 1907. Πολύ περισσότερο, που πέραν των υπέρογκων εξόδων Κατοχής, στη Ρώμη αποφασίστηκε επίσης (υπενθυμίζουμε: μονομερώς!) να μπορούν οι δυνάμεις Κατοχής να λαμβάνουν από την Ελλάδα ποσά χωρίς περιορισμό (!) για τις ανάγκες των πολεμικών τους μετώπων στη Βόρεια Αφρική, τα Βαλκάνια, τη Σοβιετική Ένωση υπό τη μορφή δανείου. Το κατοχικό δάνειο ήταν αναγκαστικό (αφού επιβλήθηκε η παροχή του), ωστόσο σύντομα υπογράφηκε σύμβαση, οπότε μετατράπηκε σε συμβατικό. Όπως σημειώνει δε ο ιστορικός ερευνητής Δημοσθένης Κούκουνας, την ύπαρξη του κατοχικού δανείου (και των άλλων οφειλών) αναγνώρισε ο ίδιος ο Φον Γκραίβενιτζ, πληρεξούσιος του Γ’ Ράιχ στην Ελλάδα, με επιστολή του που ενεχείρισε στον δωσιλογικό Πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη, λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση της Αθήνας, τον Οκτώβριο του 1944. Σημειώνουμε, τέλος, ότι σύμφωνα με τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδας, οι καταβολές προς το Γ’ Ράιχ, αφαιρουμένων των εξόδων συντήρησης του γερμανικού στρατού κατοχής, ανέρχονται στο ποσό των 1.530.033.302.528.820 δραχμών.

Οι Γερμανοί έπεσαν σαν ακρίδα στον πλούτο της χώρας μας

Θυμίζουμε ότι του κατοχικού δανείου είχε προηγηθεί η κυκλοφορία κάλπικων νομισμάτων (μάρκα κατοχής, μεσογειακές δραχμές και ιονικές δραχμές), ενώ παράλληλα από την πρώτη στιγμή οι γερμανικές και ιταλικές δυνάμεις (και οι Βούλγαροι στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη) επιδόθηκαν σε μια άνευ όρων καταλήστευση της ελληνικής οικονομίας με πολλαπλούς τρόπους (κατάσχεση της πλειοψηφίας των μετοχών των δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων, μέσω του κλήρινγκ, διαρπαγή των μεταλλευμάτων, των τροφίμων, των εμπορευμάτων και κάθε άλλου πολύτιμου πόρου, κατάσχεση των μέσων μεταφοράς κ.α.). Όπως σημειώνει ο Μανώλης Γλέζος στο βιβλίο του «Και ένα μάρκο να ήταν», οι Γερμανοί πρωταγωνίστησαν σ’ αυτή τη διαδικασία απομύζησης του πλούτου των Ελλήνων, «υποχρεώνοντας» τον Μουσολίνι να παραπονεθεί ότι «ο Χίτλερ πήρε από τους Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους»! Συνέπεια των παραπάνω μεθοδεύσεων αρπαγής του πλούτου του ελληνικού λαού ήταν η διακοπή της ομαλής λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας, η πλήρης ανατροπή της σταθερότητας του νομίσματός της, η διάλυση του παραγωγικού και κοινωνικού ιστού, η πείνα και ο θάνατος. Ας μην ξεχνάμε το τρομακτικό αποτέλεσμα της πείνας, των εκτελέσεων, των βασανιστηρίων, των στερήσεων, των ασθενειών, όπως το αποτύπωσε στο υπόμνημά του ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Διάσκεψη των Παρισίων (1945-1946) αείμνηστος Καθηγητής Αθανάσιος Σμπαρούνης: μία στις δύο οικογένειες στην Ελλάδα θρήνησαν θύματα κατά τη διάρκεια του πολέμου και της Κατοχής, ένας στους δέκα Έλληνες υπέστη αναπηρία, ενώ το 75% των παιδιών υπέφερε από ασθένειες, ακόμα και μετά τη λήξη του πολέμου.

Το κατοχικό δάνειο βασικός μοχλός της αφαίμαξης της Ελλάδας

Γίνεται λοιπόν κατανοητό πώς το κατοχικό δάνειο, που είχε ιδιαίτερο ρόλο στη συνολική διαδικασία αφαίμαξης των αναγκαίων όρων συντήρησης και αναπαραγωγής του ελληνικού λαού, συντέλεσε καθοριστικά στην τραγωδία της Κατοχής και, συνεπώς, η διεκδίκησή του, πέραν των άλλων ισχυρών επιχειρημάτων, έχει και ένα μεγάλο ηθικό βάρος. Η ύπαρξη δε της δανειακής σύμβασης, η πλήρης καταγραφή τόσο των έγγραφων αιτημάτων της Γερμανίας για πιστώσεις, πέραν των εξόδων Κατοχής, όσο και των καταβολών προς τη Γερμανία στον ειδικό λογαριασμό που τηρείται στην Τράπεζα της Ελλάδας, η λογιστική συμφωνία των χωριστών λογαριασμών (για τις συγκεκριμένες πιστώσεις) που κρατούσε η Τράπεζα της Ελλάδος και το Γ’ Ράιχ, η άμεση και έμμεση αναγνώριση της συγκεκριμένης οφειλής από την ίδια τη Γερμανία, τόσο την περίοδο της Κατοχής όσο και μετά, και πολλά άλλα στοιχεία, που συνοδεύονται από πλήθος αδιάσειστων τεκμηρίων, καθιστούν το κατοχικό δάνειο πλήρως τεκμηριωμένη, ισχυρά θεμελιωμένη και απαράγραπτη απαίτηση της Ελλάδας. Απαίτηση από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει η Γερμανία! Κι αυτό το γνωρίζει καλά η κυβέρνησή της.

Το μόνο που αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης είναι το σημερινό ύψος της οφειλής για το κατοχικό δάνειο, δεδομένου ότι για τον καθορισμό της υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, σημαντικά αποκλίνουσες μεταξύ τους, που οφείλονται σε εναλλακτικές μεθόδους υπολογισμού (νόμισμα μετατροπής του κεφαλαίου, πληθωρισμός, ύψος του επιτοκίου υπερημερίας κ.α.). Αποφεύγοντας στο παρόν σημείωμα για ευνόητους λόγους την αριθμολογία, αρκούμαστε να σημειώσουμε ότιαν υπάρχει πολιτική βούληση, το ζήτημα μπορεί να διευθετηθεί σε διμερές επίπεδο με δίκαιο και αμοιβαία αποδεκτό τρόπο, προς όφελος και των δύο χωρών και της προοπτικής της Ευρώπης.

Υπάρχει φιλότιμο;

Εν κατακλείδι, είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης ότι το κατοχικό δάνειο υπάρχει, όπως και οι άλλες απαράγραπτες οφειλές (αποζημιώσεις θυμάτων, επανορθώσεις, επιστροφή πολιτιστικών θησαυρών) και εκφράζουμε την ικανοποίησή μας για τη ρητή δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης ότι θα τις διεκδικήσει αποφασιστικά, διευκρινίζουμε ωστόσο ότι επαγρυπνούμε για την τήρηση των δεσμεύσεων. Σημειώνουμε επίσης με ενθουσιασμό την όλο και πιο ισχυρή υποστήριξη της διεκδίκησης και μέσα στη Γερμανία. Το ερώτημα όμως είναι αν υπάρχει τσίπα, αν υπάρχει φιλότιμο στο βαθύ γερμανικό κράτος. Ή για να το πούμε αλλιώς: η Γερμανία είναι αναμφισβήτητα ισχυρή. Καλείται όμως να αποδείξει ότι είναι και δίκαιη και συνεπής στις υποχρεώσεις της. Έχει το θάρρος; Ας το ελπίσουμε!

* Ο Αριστομένης Συγγελάκης είναι Μέλος της Σ.Ε. του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και της Ένωσης Θυμάτων Βιάννου.

ΠΗΓΗ TVXS

2nd INTERNATIONAL MEETINGS “Alternatives to the ecological challenges » | Madrid, 26-28 June, 2015 |

To Οικοσοσιαλιστικό Αριστερό BLOG στηρίζει τη δεύτερη Διεθνή Συνάντηση

Περισσότερα ΕΔΩ

Call

SECOND INTERNATIONAL MEETINGS

“Alternatives to the ecological challenges »

Last January 2014, at the town of Geneva, the Ecosocialist Group from solidariteS (Switzerland) organized the first Meetings called “Alternatives to the ecological challenges” (aka Ecosocialist Meetings). More than 200 people from different countries and social movements, unions and political parties gathered for the first time there, without knowing us to each other almost. But these Meetings gave us the chance to learn from the the other’s fights, to speak in a foreign but commun language. We could get in deep on key problems as the climate change, integrating the South vision and the vision from the women. We tried to make a picture of the different movements fighting right now against the system. In the end, we left some questions opened for a future meeting… And we, the Spanish activists that went to Geneva for the occassion, decided to take over the chalenge and organize the next Meetings, the ones we introduce you now. For that we will have all the support from our Swiss hosts.

It will take place in Madrid, from the 26 to the 28th of June, 2015. And you are all invited!! First, we would like you to sign this open call within this link before March the 23th. After that, we will make public the list of participants and go on with the organisation. In the meantime, you can follow the updatings on the Website http://alterecosoc.org/ or send us an email to admin@alterecosoc.org.

Call to the Second International Meetings

“Alternatives to the ecological challenges”

International Forum for social and energy transition face to the climate change, Madrid 26-28 June, 2015

We, militants from social and ecological movements, denounce that the military and civil use of the nuclear energy, the energetic model based on burning of fossil fuels that decreased every day, the carbon credit market, the land grabbing, the genetically modified crops introduction, the extractivism, geoengineering and other false technological solutions, as well as the TTIP agreements, the imposition of huge and useless infrastructure to the people and the increasing multinationals impunity are aggravating the situation for humanity and biosphere.

The capitalist politics and impositions are taken us to the collapse. The nightmare becomes real: climate change acceleration, depletion of natural resources, impossible-to-live cities, air, soil and ocean pollution…The collapse arrives together with the fall of the little social achievements we had and the commodification of ecosystems and people.

Capitalism, in all its craziness for profits and endless growth, is taken humanity to theecocide. It’s stealing us the present and preventing us to ensure forthcoming generations a future worth living.

We, Spanish and Swiss activists from different social movements, would like to invite you to the Second International Meetings that will take place in Madrid from the 26th to the 28th of June, 2015, meetings that follow up the ones celebrated at Geneva on January 2014. We kindly invite you to sign this international call –either individually or on behalf of your organizations-. We would encourage you also to spread the word and participate actively in the debates.

For a start, we propose that at least the next topics are discussed:

1. Climate change and social justice.
2. Production model, Energy and employment.
3. The impact of TTIP agreements on people and environment.
4. Energy transition within a post-capitalism society.
5. Ecofeminism as a key approach for ecosocialism.
6. “Fight cases” in our days.

Besides, we want to host a workshop on 15M movement and other alternatives policies in the Spanish State.

We see the importance of coordinating efforts and mobilizations, to build bridges between those who believe that a radical transformation of society is required. For instance, we would love to coordinate the mobilization planned in Paris for the next COOP 21, December 2015.

For this ecologist and anti-capitalist project, we welcome to everyone who believe in ecofeminism, social ecology, from ecological organizations to labor unions. These meetings are the place to solidarity and discussion, a fight for our future but also a dancing floor full of fiesta!

Nos vemos en Madrid 

First signatures:

Yayo Herrero (Ecologistas en Acción, Estado español)•Manuel Garí (Fundación Viento Sur, Estado español)•José Errejón (Estado español)•Mari Carmen García Bueno (Sindicato Andaluz de Trabajadores, Estado español)•Jorge Riechmann (Podemos, Estado español)•Joaquin Vega Padial (Estado español)•Francisco Martínez Martín (Estado español)•Tom Kurcharz (Ecologistas en Acción, Estado español)•Diana Delgado (solidaritéS, Suiza)•Olivier Demarcellus (Suiza)•Javier Aguayo (solidaritéS, Suiza)•Jan Tortosa (solidarités, Suiza)•Toni García (Podemos, Estado español)•Christine Poupin (NPA, Francia)•Anna Spillmann (MMF, Suiza)•Pierre Dekkers (Semage et )r)éveil à l’Amour)•Christian Sunt (Mouvement des Objecteurs de Croissance, Francia)•Matthieu Le Quang (Foro de los Comunes, Ecuador)•Claude Desimoni (CSSR, Suiza)•David Fernández Sánchez (Izquierda Unida, Estado español)•Sébastien Bertrand (Groupe écosocialiste de solidaritéS, Suiza)•Pablo Bergel (Diputado Ciudad Autónoma de Buenos Aires Bloque VerdeAlSur, Argentina)•Luis Álvarez-Ude Cotera (España)•Daniel Fernández Galván (Rincones del Atlántico, Estado español)•Michel Lepesant (MOC, Francia)•Manuel Ludueña (Buenos Aires Sostenible, Argentina)•Daniel Mathews Carmelino (Las Zonas, Perú)•Iñigo Antepara (ESK Sindikatua, Euskal Herria)•Totsikas Panos (Comite de lutte-Parc Metropolitain a Elliniko, Grecia)•Mikel Casado (Hitz & Hitz y Comision ecosocialista Bilbao, Estaod español)•Fernando Prats (España)•Jaime Pastor (Anticapitalistas, España)•Gay Vincent (Ensemble, Francia)•Carenzo Philippe (Ensemble, Francia)•Pilar Vega Pindado (España)•Florent Marcellesi (Equo, Estado español)•Xabier Barber del Río (ESK, Euskal Herria)•Süri Daniel (solidaritéS, Suiza)•Sébastien Guex (solidaritéS, Suiza)•Pascoe Sabido (Bélgica)•José Bellver Soroa (Fuhem, Estado español)•Nicolas Sersiron (CATDM, Francia)•Mirjam Brunner (solidaritéS, Suiza)•Daniel Kunzi (solidaritéS, Suiza)•María Elena Saludas (ATTAC y CATDN-AYNA, Argentina)•Isabel Castro (ESK, Euskal Herria)•Igor Mera (ESK, Euskal Herria )•Marcel Giraldo (Estado español)•Miguel Urbán (Eurodiputado Podemos, Estado español)•Jérémie Cravatte (CADTM, Bélgica)•Enrique Viale (Asociación Argentina de Abogados Ambientalistas, Argentina)•Arlindo M. Esteves Rodrigures (PSOL, Brasil)•Michael Lowy (Reseau Ecosocialiste international, Francia)•Leo Tubbax (Nucléaire Stop Kernenergie, Bélgica)•Daniel Tanuro (LCR-SAP, Bélgica)•Jette Kromann Lisager (SAP, Dinamarca)•Giovanni Peta (Communia, Italia)•Corinne Morel Darleux (Parti de Gauche, Francia)•Mathieu Agostini (Parti de Gauche, Francia)•Christophe Aguiton (Francia)• Michel Husson (Francia)•Nicolas Haeringer (Francia).Konstantinos Foteinakis (Ecososialistr Left Blog, Greece)

Μαρία Αρβανίτη - Σωτηροπούλου: "Τέσσερα χρόνια από τη Φουκουσίμα o εφιάλτης συνεχίζεται"

[Συγκεντρώσεις στην Γερμανία για την επέτειο του τραγικού πυρηνικού ατυχήματος στη Φουκόσιμα"

Μαρία Αρβανίτη - Σωτηροπούλου:

"Τέσσερα χρόνια από τη Φουκουσίμα o εφιάλτης συνεχίζεται"

Η κατάσταση στην Ιαπωνία θυμίζει ελληνική τραγωδία. Οι Γιαπωνέζοι σαν τον Οιδίποδα ήταν καλοπροαίρετοι. Όλα τα χρόνια μετά το τέλος του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου πάσχιζαν να επουλώσουν με ειρηνόφιλες πρακτικές τις χαίνουσες μνήμες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, να ξορκίσουν τις τύψεις τους για τη στυγνή κατοχή που είχαν επιβάλει στους λαούς της Ασίας και να αναπτυχθούν οικονομικά με εργατικότητα και ευσυνειδησία.

Η ύβρις ήταν ότι, αν και τα πρώτα και μοναδικά μέχρι σήμερα θύματα της πυρηνικής βόμβας, όχι μόνο δεν ξόρκισαν τον πειρασμό, αλλά επένδυσαν πάνω του χτίζοντας 55 πυρηνικούς αντιδραστήρες για να θεμελιώσουν την οικονομική τους ανάπτυξη. Όλοι ορκιζόντουσαν στο όνομα της ιαπωνικής υπεροχής στον τομέα της ασφάλειας και της αντισεισμικής προστασίας. Και πραγματικά είναι οι καλύτεροι. Οι ουρανοξύστες στο Τόκιο άντεξαν χωρίς συνέπειες τα πρωτοφανή 9 ρίχτερ του σεισμού. Ακόμη περισσότερο, οι κάτοικοι έδειξαν αξιοθαύμαστη ψυχραιμία και υπευθυνότητα, που βασιζόταν σε εντατική εκπαίδευση και αποδοχή των συχνών για τη χώρα σεισμικών επεισοδίων. Πριν λίγα χρόνια το Κόμπε είχε ισοπεδωθεί από σεισμό και σε λίγους μήνες ξαναχτίστηκε ασφαλέστερο και ωραιότερο.

Ό,τι άντεξε στον σεισμό το σάρωσε το τσουνάμι. Αν ο δυτικός άνθρωπος τρόμαξε στη θέα των καταστροφών στην ΝΑ Ασία, τώρα πανικοβλήθηκε βλέποντας ότι οι οχυρωμένες πόλεις της υπέρτατης τεχνολογικής προόδου είναι το ίδιο ευάλωτες στη μανία της φύσης με τα καλύβια της Ινδονησίας και της Σρι Λάνκα.

STOP TTIP CETA TiSA | ΣΥΣΚΕΨΗ Πέμπτη 26/2/2015 18:00 στην Αθήνα | Το ECOLEFT στηρίζει και συμμετέχει στις δράσεις

Θόδωρος Παρασκευόπουλος "Τι σημαίνει και τι απαιτεί ο οικολογικός μετασχηματισμός"

Αναρτούμε το άρθρο επειδή έχει ενδιαφέρον, προσφέρεται για συζήτηση και προβληματισμό -   χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε με τον συγγραφέα του. 

ECOLEFT

----------------------

“Τον κόσμο τούτον, ίδιον για όλους, δεν τον έφτιαξε ούτε θεός ούτε άνθρωπος, αλλά ήταν είναι και θα είναι είναι φωτιά αείζωη που ανάβει με κανόνες και σβήνει με κανόνες”. Ηράκλειτος ο Εφέσιος.

Είναι, άραγε, αναγκαίο το αυτοτελές υπουργείο Περιβάλλοντος, προκειμένου η πολιτική περιβάλλοντος να αξίζει το όνομά της; Αυτό προέβαλλαν πρόσφατα περιβαλλοντικές οργανώσεις με πλούσια δράση και σημαντική προσφορά μετά την ανακοίνωση της δομής της κυβέρνησης. Το περιβάλλον στην κυβέρνηση Τσίπρα έχει επικεφαλής αναπληρωτή υπουργό και έχει ενταχθεί στον κύκλο, ας το πούμε έτσι, «Παραγωγική Ανασυγκρότηση, Περιβάλλον και Ενέργεια». Θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει το επιχείρημα ότι οι αναπληρωτές υπουργοί διοικούν αυτόνομα υπουργεία, το επιχείρημα, όμως, αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό φορμαλιστικό. Δεν είναι, όμως, φορμαλιστική η παρατήρηση ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για «παραγωγική, κοινωνική και περιβαλλοντική ανασυγκρότηση», εντάσσει δηλαδή εξ αρχής την περιβαλλοντική πολιτική στην ανασυγκρότηση.

GREEN AND LEFT-WING PARTIES SHOULD RE-READ MARX

Οι διαχειριστές του blog ecoleft θεωρούσαμε από την αρχή της λειτουργίας του την όσμωση της αριστεράς με την οικολογίας και το αντίστροφο.

Επιπρόσθετα θεωρούμε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν σημαντικές και συχνές αναλύσεις, άρθρα, εκδόσεις κ.λπ. με ιδεολογικό, πολιτικό, αντικαπιταλιστικό, οικο-αριστερή προσέγγιση. 

Θεωρούμε μεγάλο έλλειμμα για τη χώρα μας το γεγονός ότι δεν έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά το βιβλίο του John Bellamy Foster Marx’s Ecology Materialism and Nature.

ECOLEFT

--------------------------------

Inequality is back on the agenda. French economist Thomas Piketty has drawn attention to it again with his book Capital in the Twenty-First Century, and that is a good thing. Green and Left-wing parties are drooling over the book, but I have heard few suggestions as to how we should fundamentally tackle that inequality. To do that, we need an idea from a completely different world.

Most of today’s left-wing parties in Europe have either become too reconciled to the modern world or are clinging too hard to disappearing ways to conceive such an idea for themselves. The impressive volume of factual material that Piketty has amassed is of no help either.

What we need is a deeper analysis of the circumstances in which we live. It is time for a renewal of left-wing thinking, which can best be achieved by going back to the source: the works of Karl Marx. The parties of the left will need to reinterpret the current economic and political order if they ultimately wish to change it. They would therefore do well to re-read Karl Marx’s Das Kapital (Capital: Critique of Political Economy). Twenty-five years after the fall of the Berlin Wall, it should be possible to take a fresh look at Marx’s work, unaffected by the geopolitical and ideological battles of the Cold War.

The left can allow themselves to be guided in this by a new generation of European economists and philosophers who are re-reading Marx, mainly in order to fathom the logic of the current global economy. It may take some getting used to, however, seeing the use of a word like ‘capitalism’ not immediately as political flag-waving but simply as a description of an economic order in which capital is the organising principle: all value is expressed in money or relates to it in one way or another.

Marx explained clearly that capitalism can survive only if the economy continues to grow. We are continually finding new ways to make this possible, such as trading in financial products, divorced from actual production. This was one of the reasons for the 2008 crisis that we are still struggling to emerge from.

Marx was one of the first thinkers to analyse the nature of the recurring crises in capitalism, and his observations remain relevant today. Consider, for example, his famous theory of the ‘fetishism of commodities’, which states that the relationships between workers and employees that lead to a product appear to be objective characteristics of that product. Products generated by social relationships wrongly appear to be natural and objective. Take the clothing industry, for example: we know exactly how much a pair of jeans costs and where it is cheapest, but which of us still aware of who produced their new jeans, and under what conditions?

This in fact applies to the economy as a whole: it appears objective and unchanging; it is simply there and is a major determining factor in our lives. Marx helps us to understand that the economy is actually a man-made system. It became what it is today under the influence of historical conditions, and will therefore continue to change. That in itself is enough reason for left-wing and green parties to read Marx. It reminds them that the current order can and will change, and that they should not see it as a natural system to which we must adapt. By reading Marx, they will hopefully find the vital courage they need to imagine a world other than one which is defined by money, growth and an economy that repeatedly leads to crisis.

This article was previously published in the online version of a Dutch newspaper, de Volkskrant and on the website of De Helling, the quarterly journal of the Political Foundation of the Dutch Green party, GroenLinks. De Helling’s Winter edition offers a platform to a new generation of Marx.

ΠΗΓΗ GREEN EUROPEAN JOURNAL