Σαμ Γκίντιν και Λίο Πάνιτς "Το πραγματικό Plan B ή ο νέος ελληνικός μαραθώνιος"

[Το Ecosocialist Left Blog συνεχίζει να δημοσιεύει κείμενα, άρθρα "τροφή για σκέψη". Το άρθρο αυτό έχει γραφτεί πριν από ένα μήνα, είναι όμως σαν να έχει γραφτεί σήμερα 14/8/2015 μετά την ψήφιση του Γ' Μνημόνιου Το διαβάσαμε ΕΔΩ στο RED Notebook, το πρωτότυπο στα αγγλικά ΕΔΩ.]

Σαμ Γκίντιν και Λίο Πάνιτς "Το πραγματικό Plan B ή ο νέος ελληνικός μαραθώνιος" 

Μπροστά στο ενδεχόμενο του αποκλεισμού της χώρας από την χρηματοδότηση των στοιχειωδών αναγκών της και την απειλή της εκδίωξής της από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ελληνικό κοινοβούλιο έχει πλέον επικυρώσει δια της ψήφου του την αποδοχή ενός ακόμη τροϊκανού μνημονίου. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας αναγνώρισε –σε αντίθεση με την επιλογή της σοσιαλδημοκρατίας να εφαρμόζει τον νεοφιλελευθερισμό ως μέρος του «εκσυγχρονιστικού» της προγράμματος– ότι πρόκειται για «μια κακή συμφωνία», η οποία επιβλήθηκε στους έλληνες. Τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ διχάστηκαν, παρόλο που τα τρία τέταρτα εξ αυτών ακολούθησαν τον Τσίπρα ψηφίζοντας ναι. Την ίδια ώρα, χιλιάδες οργισμένοι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος και στη συνέχεια διαδήλωσαν στο κέντρο της Αθήνας. Αυτή τη φορά το ΟΧΙ αφορούσε στην απόρριψη του νέου μνημονίου. Από την άλλη μεριά, στο εσωτερικό της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, η οποία δεν έχει ακόμη συνεδριάσει, εκδηλώνεται ήδη ένα αρκετό ισχυρό ρεύμα διαφωνίας. Ταυτόχρονα όμως, υπάρχει μια γενική αίσθηση, η οποία αντλείται από τα μέλη του κόμματος και τους υποστηρικτές του, όλων των βαθμίδων, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση πρέπει να υποστηριχτεί και να συνεχίσει την άσκηση των καθηκόντων της.

Μπροστά σε αυτού του είδους τις διαιρέσεις και τις απογοητεύσεις, το βασικό ερώτημα αφορά το τι θα μπορούσε να γίνει στην κατεύθυνση της αναζωογόνησης και της συνέχισης της πάλης του ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό. Και στο βαθμό που ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο σημερινός καπιταλισμός –δεν υπάρχει κάποιο άλλο είδος–, τι θα μπορούσε να γίνει ώστε να τεθεί μια ισχυρή βάση για το τέλος του ίδιου του καπιταλισμού. Μολονότι κρίσιμες πτυχές του εν λόγω διλήμματος εξειδικεύονται στο πλαίσιο της ελληνικής περίπτωσης, δεν πρόκειται για ένα ερώτημα που αφορά μόνο τους Έλληνες, αλλά στο πώς η απανταχού αριστερά σκέφτεται και αποκρίνεται στην πρόκληση του ερχομού της στα πράγματα, εντός ενός απολύτως εχθρικού περιβάλλοντος, για να επιχειρήσει την προστασία του λαού από τη χειρότερη νεοφιλελεύθερη λεηλασία και να προσπαθήσει να εκκινήσει «μια πραγματικά υπαρκτή μετάβαση» προς έναν πιο εξισωτικό, αλληλέγγυο και ουσιωδώς δημοκρατικό κόσμο.

Στέφανος Τζουμάκας "Πολιτικές ανακατατάξεις και νέο μνημόνιο μετά τη Συμφωνία της Συνόδου Κορυφής της 12ης Ιουλίου"

[Ένα κείμενο του Στέφανου Τσουμάκα "τροφή για σκέψη" - Δεν υιοθετούμε το σύνολο της ανάλυσης του κ.Τζουμάκα ωστόσο θεωρούμε ότι οι σκέψεις, η κριτική και οι προτάσεις έχουν ενδιαφέρον]

---------------------------------------

του Στέφανου Τζουμάκα

12 Αυγούστου 2015

 Πολιτικές ανακατατάξεις και νέο μνημόνιο μετά τη Συμφωνία της Συνόδου Κορυφής της 12^ης Ιουλίου

Συνειδητά δεν συμμετείχα στο δημόσιο διάλογο την τελευταία περίοδο καθότι «ενέσκυψε» ορυμαγδός αποπροσανατολιστικών απόψεων σε σχέση με την ουσία ένθεν και ένθεν, μέσα σε ένα κατακλυσμό «οπαδισμού», πρωτοφανούς για τον προοδευτικό χώρο. Πλέον όμως, η «σκόνη έκατσε» και είναι αναγκαίο να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Είναι αναγκαίο να προσδιορίσουμε τις αλήθειες, τα ψέματα και τις αυταπάτες για την παρούσα πολιτική εξέλιξη.

Έχουμε κατ’ επανάληψη τονίσει ότι η κρίση στην Ευρωζώνη θα είναι διαρκής όσο συνεχίζονται οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της λιτότητας, της ύφεσης και της ανεργίας και μέσω της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Και αν μια φορά το νεοφιλελεύθερο μοντέλο οδήγησε σε ήττα το κενσυανό, ήδη η αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού είναι καταφανής στην Ευρωζώνη, σε σχέση με τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.

Η κρίση θα ταλανίζει χώρες και λαούς εφόσον οι ηγεσίες τους συνεχίζουν να επιμένουν στο συντηρητικό δρόμο των δημοσιονομικών προοπτικών που αποτελεί βέβαια, προνομιακό πεδίο των απανταχού νεοφιλελεύθερων, της σύγχρονης Δεξιάς πολιτικής.

Η Κυβέρνηση ασφαλώς και δεν ευθύνεται για την κατάσταση της διάλυσης της χώρας. Την ευθύνη έχουν όσοι ενέταξαν τη χώρα στο ΔΝΤ και τα μνημόνια, οι οποίοι τώρα αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους και να σιωπούν, συμπράττουν εκ νέου με το Διευθυντήριο της Ευρωζώνης, στην ολοκλήρωση της πλήρους υποτίμησης της χώρας.

Τα κεντρικά θέματα για την Κυβέρνηση ήταν δύο: Η πολιτική στρατηγική για τη διαπραγμάτευση και η διαπραγματευτική της τακτική. Ήταν φυσικό επακόλουθο να αποτύχει. Διότι επέλεξε ως πολιτική στρατηγική την κρίση χρέους. Ενώ το κυρίαρχο πρόβλημα της χώρας είναι η διάλυση της παραγωγικής της βάσης και η υποτίμηση που υπέστη στο σύνολο της η χώρα και ιδιαίτερα στην πραγματική Οικονομία. Αντί να απαιτήσει πόρους και ένα νέο σχέδιο «Μάρσαλ» για επανεκκίνηση της Οικονομίας, η Κυβέρνηση ενεπλάκη στη δημοσιονομική στρατηγική του Διευθυντηρίου της Ε.Ε. που έχει ως προτάγματα το έλλειμμα, το χρέος και το δανεισμό της χώρας, δηλαδή τη στρατηγική της λιτότητας. Όσον αφορά, δε στη διαπραγματευτική τακτική, η αποτυχία ήταν προφανής, εκκίνησε με παρωδίες και show, με κλεφτοπόλεμο απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις εκβιασμού, με απειλές χωρίς αντίκρισμα και το κυριότερο με όχι σαφή θέση ότι ο συμβιβασμός ήταν η επιδίωξη.

Η θέληση των προοδευτικών δυνάμεων να οδηγήσουν σε αλλαγές, γνωστό και ως βολονταρισμός, είναι άλλο πράγμα από τις τυχοδιωκτικές πολιτικές και είναι επίσης, γνωστό ότι για να αποφεύγουμε τον τυχοδιωκτισμό, βασιζόμαστε σε αρχές και λαμβάνουμε υπόψη τον συσχετισμό δυνάμεων καθώς και δεν αναγάγουμε στρατηγικούς στόχους σε τακτικούς και το αντίστροφο. Τρία καθοριστικά στοιχεία στην εξέλιξη του προοδευτικού κινήματος. Εκ των προτέρων και από το Φεβρουάριο, είχαμε επισημάνει και τις πρακτικές του τότε Υπουργού Οικονομικών και την ανάγκη να υπάρξει άμεσα συμφωνία.

Η Κυβέρνηση Α. Τσίπρα επέλεξε διαπραγματευτικές τακτικές καθόλη τη διάρκεια της 6μήνης παράτασης της διαπραγμάτευσης, μη λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη της ένα σύμπλεγμα δυνάμεων μέσα και έξω από την Ευρωζώνη, που έχουν κάθε συμφέρον να αποτύχει μια προοδευτική διακυβέρνηση στη χώρα. Δυνάμεις του μονόδρομου, δυνάμεις τρίτων χωρών και άλλων νομισμάτων και δυνάμεις εγχώριων, παρασιτικών οικονομικών και πολιτικών κύκλων.

Η αποτυχία στην 6μηνη διαπραγμάτευση της Κυβέρνησης ήταν φυσικό επακόλουθο της αδιέξοδης στρατηγικής της, που οδήγησε σε μια ετεροβαρή συμφωνία στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης στις 12 Ιουλίου.

Αυτό που προέχει να επισημάνουμε για την εν λόγω διαπραγμάτευση είναι η αποτυχία της διαπραγματευτικής ομάδας της Κυβέρνησης. Οι πρακτικές «αγοράς χρόνου» και απροσδιοριστίας, οι παλινωδίες και οι καθυστερήσεις με επικοινωνιακά show και «ταξιδιωτικές δηλώσεις» αποδοχής του 70% έναντι του 30% των μέχρι τώρα ασκούμενων μνημονιακών πολιτικών, ενίσχυσαν εντέλει περαιτέρω το Διευθυντήριο της Ευρωζώνης που επεδίωκε τη διατήρηση του νεοφιλελεύθερου «μονόδρομου», τη περαιτέρω καθήλωση όλων των παραγόντων των ευρωπαϊκών εξελίξεων στη δημοσιονομική στρατηγική, του ελλείμματος και του χρέους και την υποταγή της Κυβέρνησης σε βάθος 3ετίας, φέρνοντας εντέλει τη χώρα αλλά και τις προοδευτικές της δυνάμεις σε περαιτέρω αδυναμία.

Το δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου, ήταν αποτέλεσμα της διακοπής των διαπραγματεύσεων εκ μέρους του Πρωθυπουργού Α. Τσίπρα, ως απάντηση στην εκβιαστική τακτική των εκπροσώπων των δανειστών γιατί το πραγματικό όνομα της Ευρωζώνης είναι οι «εκπρόσωποι των δανειστών». Αν είχε αίσια έκβαση η διαπραγμάτευση, είναι προφανές ότι δε θα προέβαινε στην προκήρυξη του. Το δημοψήφισμα ήταν το αποτέλεσμα και της αποτυχίας της Κυβέρνησης στις  διαπραγματεύσεις και του ανάλογου αδιεξόδου καθώς και του εκβιασμού της Κυβέρνησης και της χώρας από το Διευθυντήριο.

Υποστηρίξαμε ως Σοσιαλιστικό Κόμμα, το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα για λόγους αρχής καθότι η Ελλάδα αλλά και κάθε ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί να συμμετέχει σε μια ένωση, στα πλαίσια της οποίας υπόκειται σε εκβιασμούς και τελεσίγραφα. Η διενέργεια δημοψηφίσματος αποτελεί προφανώς, αναφαίρετο δικαίωμα κάθε Κυβέρνησης και δημοκρατικό δρόμο για τους πολίτες.

 Ασφαλώς όμως, υπάρχουν και οι δυνάμεις των «προθύμων» και ιδιαίτερα οι δυνάμεις εκείνες που αν και προκάλεσαν οικονομική και κοινωνική διάλυση στη χώρα, σε σύμπνοια με τις δυνάμεις της διαπλοκής και τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, αποτελούν ένα «μαύρο μέτωπο» με επιδιώξεις «παλινόρθωσης», που είναι δεδομένο ότι επιχείρησαν και μέσω του δημοψηφίσματος αλλά και ότι θα εξακολουθήσουν να υπονομεύουν κάθε προοδευτική εξέλιξη στη χώρα γιατί έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα της.

Καταφανής ήταν και η κατάπτωση ευρωπαϊκών ηγεσιών που ενεπλάκησαν υπέρ του ΝΑΙ ή που προσπάθησαν να αλλοιώσουν το πολιτικό περιεχόμενο του δημοψηφίσματος που αφορούσε την ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας, εντός του Ευρώ. Ορισμένοι αγωνιστές του αντιμνημονιακού μπλοκ επιχειρούν να κάνουν σημαία το ΟΧΙ, ερμηνεύοντας το ως πεδίο διαμόρφωσης ενός «οχήματος» με προμετωπίδα την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Αδιέξοδα στα οποία οδηγούνται ορισμένοι που θεωρούν ότι με την υποκατάσταση της Οικονομίας είτε από την κρίση χρέους, είτε από την αλλαγή του νομίσματος, θα διαμορφωθούν όροι εξόδου από την κρίση. Οι εν λόγω όροι όμως, αυτοί είναι ανάπηροι.  

Από το αρνητικό αυτό αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης με επαχθείς όρους, προέκυψε ένα κρίσιμο θέμα που δεν αφορά μόνο σε θέματα ιδεολογίας και πολιτικού σχεδίου αλλά έχει σχέση με την ίδια τη φυσιογνωμία του κυβερνητικού επιτελείου σχετικά με την πραγματική κατάσταση και την Οικονομία της χώρας και αφορά σε ορισμένους από το στελεχικό δυναμικό της Κυβέρνησης που έδειχναν να μην έχουν αίσθηση και γνώση για βασικά θέματα διαχείρισης κρατικών υποθέσεων.

Εάν ο σκοπός ήταν πράγματι ο συμβιβασμός δεν θα είχαν χρησιμοποιηθεί αυτά τα μέσα. Αυτό είναι το πολιτικό μάθημα από αυτή τη διαπραγμάτευση που αφορά στο ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται άλλα πολιτικά μέσα για άλλους πολιτικούς σκοπούς.

Συγκεκριμένα, η θέση της Κυβέρνησης ήταν εξαιρετικά δυσχερής και προσδιοριζόταν από τα «ούτε, ούτε», δηλαδή ούτε υποταγή, ούτε ρήξη. Προφανώς τα «ούτε» δεν δείχνουν δυνατή ηγετική πολιτική με σαφείς στόχους που να κατατείνουν σε ένα θετικό αποτέλεσμα. Και η θετική έκβαση ορίζεται από την προοδευτική έξοδο από την κρίση της χώρας.

Η Κυβέρνηση δεν είχε στρατηγική νίκης, ουδέποτε μίλησε για νίκη ούτε προεκλογικά, ούτε μετεκλογικά. Η στρατηγική της ήταν ένας «συμβιβασμός» με τη διατύπωση ότι θα είναι αμοιβαία επωφελής, πράγμα αδιανόητο με τον παρόντα συσχετισμό δυνάμεων στην Ευρωζώνη.

Ως εκ τούτου, διατυπώσεις, όπως αυτή του Πρωθυπουργού στο Κοινοβούλιο ότι «ηττηθήκαμε» που αποσκοπεί στο να δημιουργήσει και «συμπάσχοντες και συν-αποδέκτες», δεν βασίζεται στην αλήθεια. Αυτή η ακατάσχετη φιλολογία περί της ήττας είναι πολιτικά «αφασιακή» και ψευδής. Το ερώτημα είναι σαφές και άμεσο: ποιος είχε στρατηγική νίκης και πότε τι διατύπωσε; Ποιο ντοκουμέντο περί στρατηγικής νίκης, υπήρξε; Κανένα. Προς τι λοιπόν, οι οιμωγές, οι κλαυθμοί και οδυρμοί περί ήττας από την μια μεριά και πύρρειου νίκης από την άλλη; Ήταν ένας εκβιαστικός ετεροβαρής συμβιβασμός. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.

Όλη η δικαιολογητική βάση της πολιτικής της Κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση ήταν ο «έντιμος συμβιβασμός». Η διαπραγματευτική ομάδα ωστόσο, ήταν ανερμάτιστη και χωρίς αρχές, στο ζήτημα της διαπραγμάτευσης για συμβιβασμό, διότι μπορούσε να τον εξασφαλίσει από τον πρώτο μήνα της διαπραγμάτευσης και με ηπιότερες συνέπειες από τον ετεροβαρή συμβιβασμό που εντέλει υποχρεώθηκε να δεχτεί τόσο από την επικυριαρχία του νεοφιλελεύθερου Διευθυντηρίου της Ευρωζώνης αλλά και λόγω των δικών της πολιτικών ευθυνών που συνέβαλαν σε αυτό το έκτρωμα εκβιασμού που ονομάστηκε συμφωνία.

Τα άλλα όλα είναι εκ περισσού γιατί ήταν και είναι γνωστά. Και ακριβώς έναντι εκβιαστών, μια διαπραγματευτική ομάδα με προοδευτικές αρχές, δεν κάνει κλεφτοπόλεμο και δήθεν ρήξη αντί του συμβιβασμού, για τον οποίο και είχε εντολή από το εκλογικό σώμα.

Αυτή η αποτυχημένη διαπραγματευτική τακτική του στυλ «απειλώ για ρήξη ενώ επιδιώκω συμβιβασμό», θα μνημονεύεται στο μέλλον, ως εκ των πιο πολιτικά άστοχων και επιζήμιων στον προοδευτικό χώρο.

Ήταν αυτονόητο ότι θα μετατρεπόταν σε μπούμερανγκ για την Κυβέρνηση και για τη χώρα.

Δεν έγινε κανένα λάθος. Ανάλογα με τους στόχους, προσδιορίστηκε και το αποτέλεσμα. Άλλες ανάγκες είχε η χώρα, άλλους στόχους είχε η διαπραγματευτική ομάδα.

Άλλη ήταν η πραγματικότητα και άλλη όριζαν ορισμένα κυβερνητικά στελέχη ως πραγματικότητα, υιοθετώντας την περίφημη θέση: «Όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα»…

Συγκεκριμένα, η χώρα είχε τρεις επείγουσες ανάγκες που αφορούσαν στην παροχή ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα, στην απρόσκοπτη χρηματοδότηση του δημοσίου τομέα, και στην αποκατάσταση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας καθώς και στην έξοδο στις αγορές. Αυτά ήταν τα κυρίαρχα. Παράλληλες ήταν οι επιδιώξεις της Κυβέρνησης -και όχι οι κυρίαρχες για τη χώρα- για τη διεθνοποίηση του «ελληνικού ζητήματος» και την ιδεολογική αντιπαράθεση με τον νεοφιλελευθερισμό στην Ευρωζώνη, υπό τον παρόντα δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων στην Ε.Ε.

Η ηγετική ομάδα της Κυβέρνησης υπέθεσε άτοπα, ότι οι εταίροι και δανειστές, θα έδιναν τώρα μια περίοδο χάριτος προκειμένου το ελληνικό δημόσιο να απαλλαγεί από την αποπληρωμή των χρεών και ότι με τα εν λόγω κονδύλια θα μπορούσε να εφαρμόσει μια πολιτική δικαιότερης διανομής και αναδιανομής, μια πάγια επιλογή των προοδευτικών δυνάμεων, επιτυγχάνοντας έτσι την υλοποίηση μέρους από τις θέσεις του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Είναι προφανές ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης βασίστηκε τόσο στην άμεσα υποτιθέμενη περίοδο χάριτος αποπληρωμής του χρέους όσο και στη μη αύξηση της «πίτας», καθότι η χώρα είναι σε 6ετή ύφεση και σε συνεχή μείωση του εθνικού της πλούτου, προκειμένου να εκκινήσει αυτή η διαδικασία διανομής καθώς και ότι εντέλει θα επικρατούσε πολιτικά έναντι των δανειστών.

Είναι προφανής η ανάγκη για να τεθούν το σύνολο των στοιχείων στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης συζήτησης για την αντιμετώπιση των ανισοτήτων στη χώρα, που οξύνθηκαν σημαντικά την τελευταία 6ετία. Προφανές όμως, ήταν και είναι ότι θα χρειαστεί χρόνος και πολιτικό-οικονομικές προσπάθειες για να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις υλοποίησης του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Η άγνοια βλάπτει κάθε προοδευτική προσπάθεια.

Στα πλαίσια αυτά, αποτελεί πρωτοφανή πολιτική απάτη και το λεγόμενο «πρόγραμμα Γιούνκερ» και όσων το διακίνησαν και το διακινούν, περί δήθεν πακέτου 35 δις ευρώ που από πολλούς θεωρήθηκε ως πρόσθετη αναπτυξιακή βοήθεια στη χώρα ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για κονδύλια που έχουν εγκριθεί για την περίοδο 2014-2020 και ανέρχονται πρώτον, στα 19.5 δις ευρώ μέσω των διαρθρωτικών ταμείων και δεύτερον, για συνολικές ενισχύσεις 15.5 δις ευρώ, που δικαιούται η χώρα στο πλαίσιο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ε.Ε. Ένα μικρό μέρος από το σύνολο αυτών των ενισχύσεων θα αποδοθεί στη χώρα για εμπροσθοβαρείς δράσεις για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Όμως, αυτό απέχει πολύ από το να παρουσιάζουν ορισμένοι, τις ενισχύσεις αυτές που δικαιούται η χώρα, ως δήθεν νέα, αυτοτελή κονδύλια για επενδύσεις.

Το νεοφιλελεύθερο Διευθυντήριο της Ε.Ε. πέτυχε να επιβάλλει μια επαχθή συμφωνία στη χώρα και την αντίστοιχη επιτήρηση μέσω της «τετραμερούς εκπροσώπησης» για την υλοποίηση της με όρους μνημονίου. Ταυτόχρονα επέβαλε μια νέα «οιονεί» πολιτική κηδεμονία και επέμβαση στην πολιτική ζωή της χώρας με υποστηρικτικό «προγεφύρωμα» τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις που άλλες επέβαλαν και εφάρμοσαν και άλλες υποστήριξαν νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Χαρακτηριστικό είναι ότι ενόψει των προσεχών εκλογών, ορισμένοι έχουν αποθρασυνθεί και θέτουν τη συνταγματική άσκηση των δικαιωμάτων και την εφαρμογή της εκλογικής νομοθεσίας υπό την αίρεση των θελήσεων του Βερολίνου και των Βρυξελλών. Μιλάμε πλέον, όχι μόνο για μια νέο-αποικιακή πολιτική χρέους αλλά και για νέα απόπειρα επιβολής νέο-αποικιακών πρακτικών πολιτικής διακυβέρνησης.

Ήδη έχουν διαμορφωθεί νέα πολιτικά δεδομένα όσον αφορά τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις και την αναδιάταξη των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Μετά την ομαδική καταψήφιση κατά τη διαδικασία κύρωσης της απόφασης της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης από δεκάδες βουλευτών του κυβερνητικού κόμματος, το ρήγμα στο Σύριζα καταλήγει και στη δημιουργία νέου κόμματος. Το νέο κόμμα ήδη αυτοπροσδιορίζεται στον αντιμνημονιακό χώρο και στη δημιουργία προϋποθέσεων εξόδου από το ευρώ και επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Η εξέλιξη αυτή οδηγεί στην απώλεια της κυβερνητικής αυτοδυναμίας.

Την ηγεσία του Σύριζα την ευνοεί πολιτικά και εκλογικά, η άμεση προσφυγή στις κάλπες. Η μνημονιακή αντιπολίτευση, το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και το υπό ίδρυση αντιμνημονιακό κόμμα επιδιώκουν μετάθεση της διενέργειας εκλογών. Το δε μνημονιακό μπλοκ μέσα και έξω από τη χώρα διακινεί συστηματικά τη συγκρότηση ¨Κυβέρνησης εμπιστοσύνης» με επικεφαλής τον Α. Τσίπρα, για μια ορισμένη περίοδο. Η προκλητική δήλωση της Κ. Λαγκάρντ περί του ποιος θα είναι ο «ιδιοκτήτης» εφαρμογής των συμφωνηθέντων, δεν έχει προηγούμενο.

Μετά το δημοψήφισμα, η Κυβέρνηση δε βασίζεται πλέον μόνο στη ψήφο της 25^ης Ιανουαρίου αλλά και στη διακομματική επιτροπή που πραγματοποιήθηκε την επομένη του δημοψηφίσματος ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας, στα 5 σημεία που τέθηκαν εκεί και αποτελούν τη βάση μιας ετεροβαρούς διαπραγμάτευσης, στη ψήφο των μνημονιακών πολιτικών δυνάμεων που κατεξοχήν τη θεωρούν «ψήφο πλυντήριο» και έχουν ως στρατηγική τη ρεβάνς.

Οι δυνάμεις που ενέταξαν τη χώρα στο ΔΝΤ και στα μνημόνια, αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους, «σηκώνουν το χέρι» και υπερψηφίζουν στη Βουλή. Οι δυνάμεις που ισχυρίζονταν ότι αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια, έπρεπε να τα εφεύρουμε, που οδήγησαν σε κοινωνικά και οικονομικά ερείπια, οι δυνάμεις που αποτελούν μέρος του προβλήματος της χώρας και οι πολίτες τους οδήγησαν με τη ψήφο τους στην πολιτική ήττα, επιδιώκουν να εμφανιστούν εκ νέου ως μέρος της λύσης για τη χώρα.

Είναι και αυτό μια από τις συνέπειες της αποτυχίας της διαπραγμάτευσης.

The Power to Destroy, the Power to Create | TRISE - Third Annual Conference in Patras, August 28-31, 2015

Από 28-31 Αυγούστου 2015 πραγματοποιείται στην Πάτρα η 3η Συνδιάσκεψη του TRANSNATIONAL INSTITUTE OF SOCIAL ECOLOGY (TRISE).

To TRISE εμπνέεται από τις πολιτικές, κοινωνικές, οικολογικές απόψεις  Μάρεϋ Μπούκτσιν (Murray Bookchin) ο οποίος έχει καθιερώσει και τον όρο "Κοινωνική Οικολογία" όπως και "Κομμουναλισμός" [δείτε δύο προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις στο blog ΕΔΩ]

Επισκεφτείτε το site της 3ης Συνδιάσκεψης TRISE ΕΔΩ 

Το εξαιρετικό πρόγραμμα της συνδιάσκεψης ΕΔΩ  και οι δηλώσεις συμμετοχής ΕΔΩ

Για το Δημήτρη Ρουσσόπουλο, έναν από τους βασικούς ομιλητές της Συνδιάσκεψης αλλά και βασικό στέλεχος του TRISE διαβάστε ΕΔΩ και για τις εκδόσεις Black Rose Books ΕΔΩ.

----------------------------------

Welcome to the third annual conference of TRANSNATIONAL INSTITUTE OF SOCIAL ECOLOGY, August 28-31, in Patras, Greece!

This year’s Conference is titled The Power to Destroy, The Power to Create* and with this general theme we want to address the double-sided nature of our time – discussing both the destructive forces of global capitalism and the creative response from social movements.

The program spans Friday to Monday and consists of a broad range of seminars, workshops and Roundtable discussions structured around our four sub themes: Social Ecology in Practice; The Democratic and Ecological City; Academia, Activism and Social Change; and Europe in Crises and Revolts.

You will find the full draft program below.

To learn more and to register for the Conference, please visit our webpage: http://conference2015.trise.org/

Any questions can be directed to trise.program@inventati.org

TRISE (Transnational Institute of Social Ecology) is a transnational network of activists/researchers concerned with both ecology and the development of today’s cities. We aim at working in partnership with civil society, as a forum for the exchange of ideas and knowledge. Learn more at http://trise.org/

* The conference title is taken from social ecologist Murray Bookchins manifesto-like essay from 1970.

ΕΤΗΣΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΙΝΕ ΓΣΕΕ 2014 : Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

[Υπάρχουν αναλύσεις, προτάσεις κ.λπ. το ερώτημα είναι ποιοι θα τις επεξεργαστούν και πως θα τις εφαρμόσουν πρακτικά λαμβανομένου υπόψη τις γεωπολιτικές και εταιρικές σχέσεις της Ελλάδας. Δείτε ΕΔΩ την έκθεση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ για το 2014]

Συνέντευξη – Μίκαελ Λεβί: Η Ελλάδα δεν είναι προς πώληση | O αγώνας που ξεκίνησε έχει πολύ δρόμο ακόμα από το τέλος του | Δεν είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι ο Τσίπρας είχε πράγματι εναλλακτική

Ποιος είναι ο Μίκαελ Λεβί: 

Κοινωνιολόγος και επίτιμος διευθυντής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS). Δίδαξε για πολλά χρόνια στην EHESS (Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales). Συμμετέχει στην Αριστερά μέσα από το ΝΡΑ (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα). Έχει εργαστεί στα Νέα Κινήματα και είναι από τα ιδρυτικά στελέχη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, λόγω και των ενεργών σχέσεών του με την Αριστερά της Λατινικής Αμερικής. Είναι, επίσης, ιδρυτικό μέλος του Οικοσοσιαλιστικού Διεθνούς Δικτύου (www.ecosocialistnetwork.org). Μεταξύ των έργων του που κυκλοφορούν στη χώρα μας είναι τα: Ο Λούκατς και ο Σταλινισμός (Έρασμος), Εξέγερση και Μελαγχολία (Εναλλακτικές Εκδόσεις), Το Διαρκές 1917 (ΚΨΜ) κ.ά.

-------------------------------------------------

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην Ιωάννα Κλεφτόγιαννη στο ΔΡΟΜΟ [ΕΔΩ] 21.07.2015

«Ο κ. Σόιμπλε θεωρεί ότι μπορεί να αγοράσει την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό με 50 δισ., επιβάλλοντάς σας τη θεσμοθέτηση φορέα για την αποκρατικοποίηση κι εκποίηση της δημόσιας ελληνικής περιουσίας. Πολύ λανθασμένος υπολογισμός! Η Ελλάδα δεν είναι προς πώληση», επισημαίνει στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Δρόμο ο κοινωνιολόγος Μίκαελ Λεβί. Αναφερόμενος στο χρέος σημειώνει ότι «δεν χρειάζεται απλώς κούρεμα, αλλά αποκεφαλισμό. Θα έπρεπε να υπάρχει μια δημοκρατική γκιλοτίνα για τα παράνομα χρέη». Αναφερόμενος στο πώς ο γαλλικός λαός στέκεται απέναντι σε όσα συμβαίνουν με επίκεντρο την Ελλάδα, τονίζει πως «γνωρίζει ότι η μοίρα της ελληνικής αριστερής κυβέρνησης θα είναι αποφασιστική και για την ίδια την Γαλλία», ενώ επισημαίνει ότι «ο αγώνας που ξεκίνησε έχει πολύ δρόμο ακόμα από το τέλος του».

Kαταρχάς, θα ήθελα, κ. Λεβί, ένα σχόλιο για το ηχηρό 61,3% «όχι» στο δημοψήφισμα, παρ’ όλες τις κλειστές τράπεζες, το κρεσέντο των εκβιασμών από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και την προπαγάνδα των Μedia. Γιατί ο ελληνικός λαός επέλεξε να ψηφίσει «όχι»;

Το ελληνικό «όχι» είναι ένα ιστορικό γεγονός, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την ίδια την Ευρώπη. Για πρώτη φορά ένας ευρωπαϊκός λαός είπε «όχι» -το μεγάλο «όχι» που γιορτάζεται στο ποίημα του Καβάφη- στη δολοφονική λιτότητα και στους αποικιακούς κανόνες μιας καταστρόικα. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί 61,3% απέρριψε την καταστροφική νεοφιλελεύθερη ανοησία. Αυτό που πρέπει να εξηγηθεί είναι γιατί οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί δεν έχουν κάνει το ίδιο πράγμα ακόμα…

Αυτό το «όχι», μολονότι ένα ιστορικό γεγονός, για ποιον ακριβώς αποτελεί εντέλει νίκη; Διότι έχουμε μπερδευτεί. Με την υπογραφή του 3ου Μνημονίου το «όχι», έγινε «ναι». Εντούτοις, τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και γνωστοί διανοητές, όπως ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, ισχυρίζονται ότι το «όχι» αποτελεί ελπίδα για όλη την Ευρώπη. Ως τι; Ως παρακαταθήκη;

Απολύτως! Είναι μια ανέλπιστη ενθάρρυνση για τους λαούς της Ισπανίας, της Ιρλανδίας και της Ιταλίας, προκειμένου να ακολουθήσουν το ελληνικό παράδειγμα και να ανοίξουν το δρόμο και σε μια άλλη Ευρώπη, χειραφετημένη από την ωμή δικτατορία του οικονομικού Κεφαλαίου και των Ευρωπαίων καρχαριών. Η νίκη του «όχι», είναι πάνω απ’ όλα νίκη της Δημοκρατίας και της ελεύθερης βούλησης του λαού. Μπορούμε να ελπίζουμε ότι αυτό θα δημιουργήσει τις συνθήκες για την απομείωση ενός μέρους του παράνομου και επαχθούς χρέους. Αλλά ο αγώνας που ξεκίνησε έχει πολύ δρόμο ακόμα από το τέλος του.

Βλέπετε ότι οδεύουμε σε κούρεμα του χρέους, την αναγκαιότητα του οποίου παραδέχτηκε ακόμη και το ΔΝΤ; Δεν είναι τυχαίο ότι στη δευτερολογία του στο Ευρωκοινοβούλιο ο Αλέξης Τσίπρας υπενθύμισε τη γενναιοδωρία των ευρωπαϊκών κρατών κουρεύοντας το 1953 κατά 60% το γερμανικό χρέος. 

Το επαχθές ελληνικό χρέος δεν χρειάζεται απλώς κούρεμα αλλά αποκεφαλισμό. Θα έπρεπε να υπάρχει μια δημοκρατική γκιλοτίνα για τα παράνομα χρέη. Aλλά ακόμη και η καταστολή της γερμανικής ηγεμονίας θα ήταν μια καλή αρχή.

Μέχρι κυριολεκτικά… χτες και το 17ωρο Eurogroup που κατέληξε στην επώδυνη για την Ελλάδα συμφωνία, ζούσαμε την τρομοκρατία του GRexit. Μάλιστα, ο Β. Σόιμπλε άφησε να διαρρεύσει συγκεκριμένη πρότασή του για 5χρονο GRexit. Eπρόκειτο για υπαρκτό σχέδιο ή για έναν ύστατο εκβιασμό της ελληνικής κυβέρνησης;

Το ευρωπαϊκό καπιταλιστικό κατεστημένο είναι διχασμένο. Κάποιοι επιθυμούν να αποκλείσουν την Ελλάδα από την Ευρωζώνη, κάποιοι άλλοι διστάζουν φοβούμενοι τις συνέπειες. Ωστόσο, όλοι ανεξαιρέτως θα ήθελαν να εξευτελίσουν τον Τσίπρα και να τον αντικαταστήσουν το συντομότερο από μια κυβέρνηση μαριονετών στις υπηρεσίες του κατεστημένου. Kάποιοι Σοσιαλδημοκράτες εναντιώθηκαν σε ένα GRexit, από το φόβο ότι θα είναι οι επόμενοι. Υπάρχουν κι εκείνοι, όπως το γερμανικό SPD του Σ. Γκάμπριελ που δεν σταματάνε να καταγγέλλουν και να διασύρουν την ελληνική «κομμουνιστική» κυβέρνηση.

Ποιες ήταν οι εναλλακτικές που είχε ο Αλέξης Τσίπρας; Ήδη το μνημόνιο που ο ίδιος εισηγήθηκε και υπερψηφίστηκε από μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ και σύσσωμες τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις του «ναι» στο ελληνικό Κοινοβούλιο πριν από το Eurogroup, έκαναν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να διαφοροποιηθούν, καταψηφίζοντάς το. Υπήρχε άλλη διέξοδος;

Κατανοώ απόλυτα τις αντιδράσεις των συντρόφων από την Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στον ωμό συμβιβασμό. Από την άλλη, δεν είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι ο Τσίπρας είχε πράγματι εναλλακτική, αν η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην Ευρωζώνη, κάτι που απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι, είναι επιθυμία της πλειοψηφίας των Ελλήνων.

Το παλαιότερο σχέδιο των Ευρωπαίων για την εκποίηση της δημόσιας γης μέσω ΤΑΙΠΕΔ και τη συγκέντρωση των κερδών ως εγγύηση, σε φορέα με έδρα το Λουξεμβούργο είναι μέρος της αντιλαϊκης συμφωνίας που έφερε ο Τσίπρας μαζί του στη χώρα. Η μοναδική διαφοροποίηση είναι ότι το Ταμείο των 50 δισ. για τις αποκρατικοποιήσεις και την Εκποίηση Δημόσιας Περιουσίας θα έχει έδρα την Ελλάδα! Ήταν κι αυτό επίσης κάτι που δεν μπορούσε να αποτρέψει;

O κ. Σόιμπλε ως ένας αυθεντικός υπέρμαχος της νεοφιλελεύθερης Ορθοδοξίας πιστεύει, ειλικρινώς, ότι τα πάντα στον κόσμο μας έχουν μια τιμή: η αξιοπρέπεια, η δημοκρατία, η λαϊκή αυτοκυριαρχία. Όλα πρέπει να βγουν στις αγορές και να πωληθούν ή να αγοραστούν στην πρέπουσα τιμή. Θεωρεί ότι μπορεί να αγοράσει την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό με 50 δισ., επιβάλλοντάς σας τη θεσμοθέτηση φορέα αποκρατικοποίησης και εκποίησης της δημόσιας ελληνικής περιουσίας. Λανθασμένος υπολογισμός! Η Ελλάδα δεν είναι προς πώληση. Ευτυχώς, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις απέρριψαν τη διαβόητη προσπάθεια να δωροδοκήσουν την αποβολή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Zείτε και εργάζεστε στη Γαλλία. Πώς αντιμετωπίζει ο γαλλικός λαός το ελληνικό πρόβλημα; Σε σχετική έρευνα προέκυψε ότι το 58% των Γάλλων υπερασπίστηκε τον Έλληνα πρωθυπουργό στις εκβιαστικές διαπραγματεύσεις που είχε με τους θεσμούς.

Οι Γάλλοι συμπάσχουν με τους Έλληνες και κατανοούν τι περνάτε. Το ίδιο ισχύει για τα γαλλικά συνδικάτα , το Αριστερό Μέτωπο και ακόμη τη διαφωνούσα μειοψηφία του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ο γαλλικός λαός γνωρίζει ότι η μοίρα της ελληνικής αριστερής κυβέρνησης θα είναι αποφασιστική και για την ίδια την Γαλλία. Δεν υπάρχουν αριστερές κυβερνήσεις στην Ευρώπη, μόνο αριστερόστροφες ή ακραία κεντρώες, όπως του Ολάντ και του Ρέντσι. Αυτό που απομένει είναι οι ριζοσπαστικά αριστεροί συνασπισμοί, όπως οι Die Linke στη Γερμανία και η Λίστα Τσίπρα L’altra Europa con Tsipras) στην Ιταλία, μαζί με τα νέα κινήματα κατά της λιτότητας, όπως οι Podemos. Aποτελούν και τη μοναδική ελπίδα για την Ευρώπη.

ΑΡΘΡΟ Του ΜΠΕΝΤΕ: "Η παγκόσμια οικονομία σήμερα είναι μια «φούσκα» και βασίζεται σε αέρα, όχι σε παραγωγή"

Η παγκόσμια οικονομία σήμερα είναι μια «φούσκα» και βασίζεται σε αέρα, όχι σε παραγωγή * 

Η αλλαγή της κοινωνίας πρέπει να γίνει στα θεμέλιά της. Πρέπει να αλλάξουμε το αξιακό μας σύστημα

Ο κεντρικός κερδοσκοπικός μηχανισμός είναι η «περίφημη» τράπεζα Goldman SachsΗ κοινωνία μας είναι δομημένη με βάση την οικονομία και όχι τον άνθρωπο. Η οικονομία σήμερα έχει αποκτήσει ολοκληρωτικά κυριαρχικό ρόλο στην κοινωνία. Οικονομία που σέρνει την πολιτική, την κοινωνία και τον άνθρωπο με το «αόρατο χέρι» της. Ζούμε σε μια κερδοσκοπο-κινούμενη κοινωνία.

Για να κατανοηθεί καλύτερα η γιγάντωση του «τέρατος» της οικονομίας είναι χαρακτηριστικό ότι το 1970 το 90% του διεθνούς κεφαλαίου διαχεόταν στο εμπόριο και σε μακροπρόθεσμες επενδύσεις, άλλες περισσότερο άλλες λιγότερο παραγωγικές, και το 10% διοχετευόταν σε κερδοσκοπικές δραστηριότητες. Από το 1990 και μετά, τα νούμερα αυτά αντιστράφηκαν. Μαζί προήλθε και η γιγάντωση του εμπορευματικού, καταναλωτικού και προπαγανδιστικού ορυμαγδού. Η παγκόσμια οικονομία σήμερα είναι μια «φούσκα» και βασίζεται σε αέρα, όχι σε παραγωγή. Αυτή η οικονομία την οποία ζούμε δεν αφορά την πραγματική οικονομία, είναι χρηματοπιστωτική και τοκογλυφική, είναι δημιούργημα των διεθνών κερδοσκόπων και τοκογλύφων οι οποίοι κινούν την οικονομία και κατ' επέκτασιν την πολιτική, την κοινωνία και τον άνθρωπο. Είναι αυτοί που κατευθύνουν «τα πράγματα» και «κινούν» τον κόσμο.

Πρόκειται γα μια οικονομική μαφία που εξουσιάζει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ο πλανήτης μας έχει αφεθεί στο έλεος των καταστροφικών της ορέξεων. Μια οικονομική μαφία η οποία στον κόσμο δεν βλέπει ανθρώπους αλλά μόνο αριθμούς και κέρδη. Μπροστά στην καταστροφή της φύσης βλέπει μόνο κι άλλα κέρδη. Στο βωμό του κέρδους θυσιάζει κάθε ανθρώπινο, κοινωνικό ή περιβαλλοντικό κόστος χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Μια χούφτα άνθρωποι, τυφλωμένοι από την απληστία με ένα και μοναδικό θεό τους το κέρδος, πλήττουν τον πλανήτη και την ανθρωπότητα.

Δεν πρόκειται για οικονομικό σύστημα αλλά για κερδοσκοπικό σύστημα, καθώς και η οικονομία έχει μετατραπεί σε κερδοσκοπική οικονομία. Επίσης έχει γίνει πολύπλοκη με δυσνόητους όρους, ώστε να μην μπορεί να κατανοηθεί η ληστρική λειτουργία της.

Θωμάς Μπιζάς: Ο «πολυτασικός ΣΥΡΙΖΑ μας έφερε ως εδώ».. ( ο κάθε ένας όπως θέλει το παίρνει και αυτό). Του Θωμά Μπιζά*

Όσοι γνωρίζουν τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ, ξέρουν πως οι κρίσεις στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ συχνότερες από τις καλές στιγμές του.

Στον ΣΥΡΙΖΑ τσακωνόμαστε για το αν θα έχουμε έναν, ή 11 επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο , για το ποιος θα καταθέσει το ψηφοδέλτιο στον άρειο πάγο, για το ποιος θα είναι ο τέταρτος και ο πέμπτος στην σειρά υποψήφιος ευρωβουλευτής , για το ποιοι θα είναι υποψήφιοι δήμαρχοι σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, για το αν θα πρέπει να βγει αφίσα με το πρόσωπο του Τσίπρα , για το πόσοι θα ανέβουν στην εξέδρα, ακόμα και για το αν πρέπει να έχει αυτοκίνητο ο βουλευτής της Καστοριάς.

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι μαζί σε ένα ευρωψηφοδέλτιο 42 ανθρώπων , σε μια λίστα 13 περιφερειαρχών, σε ένα γραμματέα της κεντρικής επιτροπής.

Στην πραγματικότητα εδώ και πολλά χρόνια δεν συμφωνούμε πουθενά μεταξύ μας. Ακόμα και όταν συμφωνούμε, η κάθε τάση έχει διαφορετικά σχέδια για αυτήν την συμφωνία.

Για να υπάρξουν συμφωνίες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε πρώτα να συμφωνήσουν οι φύλαρχοι και μετά οι φυλές.

Θα μπορούσε λοιπόν, αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι ενιαίος μπροστά στις μεγάλες αποφάσεις της Κυβέρνησης;

Κακά τα ψέματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός δεν θα μπορούσε.

Αυτό που έγινε στην κοινοβουλευτική μας ομάδα είναι αυτό που γίνεται κάθε τρείς και λίγο στις Ο.Μ, στις Ν.Ε, στην Κεντρική Επιτροπή. Απλά ήταν θέμα χρόνου να γίνει και στην κοινοβουλευτική ομάδα …

Υπάρχουν ορισμένοι σύντροφοι που ισχυρίζονται πως αυτή είναι η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλοι σύντροφοι λένε πως αυτή η πολυτασικότητα μας έφερε ως εδώ.

Να με συγχωρούν αλλά διαφωνώ. Πολυτασικά κόμματα υπάρχουν και άλλα. Πολυτασικά κόμματα βρίσκονται σε όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος και όμως ο λαός τα έστειλε στα αζήτητα και ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν μας ψήφισε για τα ελαττώματα μας ο λαός. Μας ψήφισε για τα πλεονεκτήματα μας και ένα από αυτά ,(ίσως το ισχυρότερο) , είναι και το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα.

Βεβαίως πρέπει να επιδιώκουμε πάντα την σύνθεση των απόψεων , να ακούμε πάντα και την διαφορετική φωνή, να είμαστε ανοιχτοί σε ρεύματα ιδεών , να ακούμε ακόμα και την κριτική των αντιπάλων.

Μην μπερδεύουμε όμως την εσωτερική δημοκρατία και τον πλουραλισμό με την παραλυτική λειτουργία μηχανισμών και παραγόντων εντός του κόμματος.

Οι μηχανισμοί αντικατέστησαν και τελικά κατέστρεψαν την δημοκρατία στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ό,τι συμφωνία και να έφερνε ο Τσίπρας, δεν θα ικανοποιούσε το σύνολο της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Αυτοί που λένε πως η συμφωνία θα μπορούσε να περάσει ομόφωνα αν δεν είχε αναφορές στα εργασιακά, ή στα δάνεια , ή στον ΦΠΑ , ή στην Κυριακάτικη αργία, λένε ψέματα .

Ακόμα και όλα αυτά να μην τα είχε, ο καυγάς θα γινόταν για το κούρεμα του χρέους . Ακόμα και αυτό να υπήρχε, ο καυγάς θα γινόταν για το ευρώ, για την Παναρίτη, για τον Πανούση κλπ κλπ κλπ.

Αυτήν τη αλήθεια την ξέρουμε όλοι και όλες στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το ερώτημα είναι, υπάρχει λύση;

Η δική μου απάντηση είναι πως την λύση πρέπει να την αναζητήσουμε σε μια πορεία αλλαγής του ΣΥΡΙΖΑ .

Να πούμε όλοι μαζί όχι στο κόμμα των μηχανισμών και της παραλυσίας και να διεκδικήσουμε ένα πραγματικά δημοκρατικό και σύγχρονο αριστερό κόμμα . 

Υ.Γ Πάντα έλεγα ότι είναι πιο δύσκολο να αλλάξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ από το να αλλάξουμε την Ελλάδα. 

Την Ελλάδα την αλλάξαμε ήδη! Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας έφεραν τα πάνω κάτω σε όλη την Ευρώπη.

Τον ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν μπορέσαμε να τον αλλάξουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ σπαράσσεται από τους μηχανισμούς και τις παρασυναγωγές και παραμένει έτσι ακίνητος και ασάλευτος μέχρι τελικής πτώσης. 

ο Θωμάς Μπιζάς είναι μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ.

ΠΗΓΗ ΑΝΤΙ-ΔΡΑΣΗ

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ομάδα "Οικοσιαλιστική Αριστερά" ενώ συμφωνεί με την ανάλυση του Θωμά δεν είναι τόσο απαισιόδοξη όσο ο αρθρογράφος με την τελευταία παράγραφο. Υπάρχουν ακόμα δυνατότητες κοινών δράσεων και "πολιτικής συμβίωσης" κάτω από την ίδια ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ με την προϋπόθεση τη στήριξη της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού στις βασικές πολιτικές επιλογές. 

Η ομάδα "Οικοσιαλιστική Αριστερά" είχε σοβαρές αντιρρήσεις με αρκετά από τα θέματα που αφορούσαν του ΥΠΕΠΑΝ π.χ. νέο εργοστάσιο ενέργειας της ΔΕΗ από λιγνίτη κ.π αλλά είχε δώσει περίοδο χάριτος τόσο στην κυβέρνηση όσο και στον Υπουργό κ.Λαφαζάνη ]

Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα: Για την Αριστερά του 21ου αιώνα (ομιλία σε σεμινάριο στο Resistance Festival

Ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα επισκέφθηκε τη χώρα μας στις 19 και 20 Ιουνίου, προσκεκλημένος του Resistance Festival 2015 και μίλησε στην εναρκτήρια εκδήλωση του φεστιβάλ. Δεν ήταν όμως αυτή η μοναδική παρέμβαση του αντιπροέδρου του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας στην Αθήνα. Μιλώντας σε σεμινάριο που οργανώθηκε από το Resistance το Σάββατο 20 Ιουνίου με θέμα «Η Αριστερά στον 21ο αιώνα: Ρόλοι και νέα καθήκοντα», ο αντιπρόεδρος της Βολιβίας του Έβο Μοράλες εκφώνησε μια σημαντικότατη ομιλία που αποτελεί θεωρητικό και πολιτικό ντοκουμέντο σε διεθνή κλίμακα για τη σύγχρονη Αριστερά.

Συνομιλητές του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα στο σεμινάριο που πραγματοποιήθηκε σε μια κατάμεστη αίθουσα της Γεωπονικής, οι Σαμίρ Αμίν, Ταρίκ Αλί και Ρούντι Ρινάλντι.

Ο σημαντικός διανοούμενος της Αριστεράς και αντιπρόεδρος της Βολιβίας διατυπώνει στην ομιλία του πέντε σκέψεις για την Αριστερά της εποχής μας. Αναφέρεται στη σχέση μεταξύ κόμματος και κοινωνικών κινημάτων, θέτοντας το ζήτημα των σύγχρονων πολιτικών υποκειμένων και προχωρώντας σε μια σύγκριση με την έννοια του κόμματος όπως δομήθηκε τον προηγούμενο αιώνα. Μιλά για τη νέα εργατική τάξη αναλύοντας τα χαρακτηριστικά και τις μεταμορφώσεις της στις σημερινές συνθήκες. Προχωρά σε μια αναφορά για την Αριστερά σε σχέση με τις συγκεκριμένες ανάγκες που θέτει η ιστορική συγκυρία. Αναφέρεται στη δημοκρατία όχι ως μέσο ή εργαλείο αλλά ως χώρο οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Ακόμα, ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα σε μια εκτενή αναφορά του στη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη και την Ελλάδα, προχωρά σε ορισμένες συγκρίσεις και διαπιστώσεις για την κατάργηση της κυριαρχίας των χωρών από τους μεγαπαίκτες και τις αγορές. «Μην νομίζετε ότι η Τρόικα ενεργεί με καλή πίστη, ότι είναι ευέλικτη. Θέλουν να σας καταστρέψουν» τονίζει ο αντιπρόεδρος της Βολιβίας, που πρόσφατα υπέγραψε τη δήλωση προσωπικοτήτων για την ελληνική Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος, και προχωρά σε τρεις «προτάσεις προς τους Έλληνες». Προτάσεις που αποκτούν εξαιρετική σημασία και επικαιρότητα υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων και θα συζητηθούν.

Διαβάστε την ομιλία ΕΔΩ

Νάσος Ηλιόπουλος "Επιβίωση και απεγκλωβισμός"

Επιβίωση και απεγκλωβισμός

1. Ειλικρίνεια. Δεν μιλάμε για συμφωνία αλλά για σκληρή και άδικη συνθηκολόγηση. Είναι η συνθηκολόγηση ενός στρατού που πέντε μήνες παρά τα λάθη και τις αδυναμίες πάλεψε με ότι είχε ενάντια σε ένα συντριπτικό συσχετισμό δύναμης. Εδώ που είμαστε δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις διεξόδου. Ένα τάγμα που έχει πέσει σε ενέδρα, ακόμα και αν αυτό οφείλεται και σε λάθος σχεδιασμούς, το πρώτο που έχει να κάνει είναι να επιβιώσει και μετά να σπάσει τον αποκλεισμό. Δεν υπάρχει ατομικός δρόμος εξόδου. Συλλογική επιβίωση και απεγκλωβισμός.

2. Σοβαρός σχεδιασμός από τώρα για όλα τα πιθανά αντισταθμιστικά που μπορούμε να πάρουμε για να ελαφρύνουμε το βάρος που θα πέσει στο λαό. Σχεδιασμός για όλα τα «κενά» που δεν «βλέπει» η συμφωνία και μας αφήνουν χώρο για να κινηθούμε π.χ. μεγάλη πρωτοβουλία για κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία.

3. Επιχείρηση «σοκ και δέος» στο εσωτερικό. Χτύπημα όλου του παλιού μπλοκ εξουσίας. Πέρα από τα όρια της συμφωνίας πρέπει να τσακίσουμε τον αντίπαλο στο εσωτερικό και μέσα από αυτή τη σύγκρουση να κερδίσουμε χώρο και οξυγόνο για τον κόσμο της εργασίας και τους συμμάχους του.

4. Συλλογικό σχέδιο που θα επιτρέψει μέχρι τον χειμώνα να απεγκλωβιστούμε από το σημερινό ασφυκτικό πλαίσιο.

5. Όλα τα παραπάνω χρειάζονται και εσωτερική αναδιάταξη δυνάμεων. Αναδιάταξη σε κατεύθυνση μάχης. Δεν υπάρχει περίπτωση να δοθεί αυτή η μάχη όταν επιλέγουμε οι άνθρωποι που δεν πίστευαν στο «όχι», όπως η διαπραγματευτική ομάδα και το οικονομικό επιτελείο, να έχουν την ευθύνη της διαχείρισης.

Υγ1: μπορούμε να ζήσουμε, να αντιμετωπίσουμε και να ανατρέψουμε ένα μισό πραξικόπημα; Το πραξικόπημα που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες είχε δύο στόχους. Να υπογραφεί μνημόνιο και να πέσει η κυβέρνηση. Η σημασία του δεύτερου στηρίζεται στην ανάγκη του να μπορεί να υλοποιηθεί το πρώτο. Χωρίς ένα πολιτικό προσωπικό που πιστεύει στο σχέδιο όλοι ξέρουν ότι θα προκύπτουν και από τα μέσα ζητήματα, καθυστερήσεις και προσπάθειες επανασχεδιασμού. Η εισβολή του λαού μέσα από το δημοψήφισμα κατάφερε σε πρώτο χρόνο να ακυρώσει το δεύτερο σκέλος του πραξικοπήματος. Αρά βρισκόμαστε σε μία οριακή ισορροπία όπου είτε θα ολοκληρωθεί το πραξικόπημα με την ανατροπή της κυβέρνησης είτε θα ανατραπεί το πρώτο μισό του πραξικοπήματος.

Υγ2: Είχε νόημα το δημοψήφισμα; Ένα όμορφο τραγουδάκι λέει ότι «η φτώχια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει». Η ρωγμή που άνοιξε αυτό το δημοψήφισμα είναι η μοναδική μας ελπίδα. Έδειξε ότι σε αυτό τον τόπο η «φτώχεια δεν νιώθει ότι φταίει». Αυτό μετασχηματίζει την «φτώχεια» σε μία επικίνδυνη δύναμη. Μέσα από τη διαδικασία της σύγκρουσης που πυροδότησε το δημοψήφισμα, δημιουργήθηκε η μοναδική δύναμη που μπορεί να μας βοηθήσει να βγούμε από τον βούρκο που θέλουν να μας βουλιάξουν.

7 Συμπεράσματα "ΟΙ άνθρωποι αυτοί [της ΕΕ] δεν είναι φίλοι μας, ούτε φίλοι της δημοκρατίας"

Αντιγράφουμε τις σκέψεις του δημοσιογράφου Άγγελου Τσέκερη από το FB

Ορισμένες σκέψεις.

1.Η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου δεν είναι ούτε της άποψης «ο Τσίπρας έχει προαποφασίσει για grexit», ούτε «ο Τσίπρας έχει προαποφασίσει για υποταγή». Καταλαβαίνει ότι ο Τσίπρας παίζει το κεφάλι του και γι αυτό τον στηρίζει. 

2.Το πρόγραμμα ρίχνει κάποια βάρη στους έχοντες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι μη έχοντες μπορούν να σηκώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί.

3.Η πτώση της κυβέρνησης είναι τεράστια επιθυμία της ΕΕ. Βάρκιζα αυτή τη στιγμή δεν είναι να υπογράψεις, Βάρκιζα είναι να τα παρατήσεις και να φύγεις. 

4.Η πολιτική διαχείριση της λιτότητας θα είναι δύσκολη, αλλά η αριστερά πρέπει να κυβερνήσει. Υπάρχουν πράγματα να γίνουν, και υπάρχει και εμπιστοσύνη από τον κόσμο που δεν πρέπει να την προδώσουμε. Η επόμενη δημοσκόπηση θα το δείξει. 

5.Η αριστερά πρέπει να επανεξετάσει την ανάλυσή της για την ΕΕ. ΟΙ άνθρωποι αυτοί δεν είναι φίλοι μας, ούτε φίλοι της δημοκρατίας. Το ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να μας τη φέρουν, είναι αυτονόητο και πρέπει να έχουμε αντισχέδιο. 

6.Η κυβέρνηση έκανε συμβιβασμό. Το κίνημα για την υπεράσπιση της κοινωνίας, δεν έχει κάνει κανέναν συμβιβασμό και οφείλει να συνεχίσει την πίεση και τον αγώνα. 

7.Τέτοιες ώρες, χρειάζεται περισσότερη κουβέντα και λιγότερη ανθρωποφαγία. Όποιος δεν μιλάει ωραία, ανεξαρτήτως απόψεων, μπλοκάρεται.

NAI στην αειφόρο ανάπτυξη - ΟΧΙ στις πολιτικές υποταγής της χώρας μας | ΤΟ αληθινό πρόσωπο του καπιταλισμού: Βία, Κοινωνική αναλγησία, Βαρβαρότητα | ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα - ΟΧΙ στους εκβιασμούς

• Στηρίζουμε το Δημοψήφισμα 
• Λέμε όχι στο αληθινό πρόσωπο του   καπιταλισμού: Βία, Κοινωνική αναλγησία, Βαρβαρότητα 
•   ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα - ΟΧΙ στους εκβιασμούς 

Αργύρη Αργυριάδη: Κοινωνικός ή Lifestyle Αναρχισμός: 20 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση | Μάρεϋ Μπούκτσιν (Murray Bookchin)

Μάρεϋ Μπούκτσιν (Murray Bookchin)

του Αργύρη Αργυριάδη [πηγή ΕΔΩ]

Η πρώτη διαπίστωση που θα μπορούσε να γίνει είναι ότι η αναγκαιότητα μια τέτοιας συζήτησης – διάλογου– προβληματισμού δεν θα υπήρχε σε τέτοιο βαθμό στις μέρες μας, αν ο Αναρχισμός παρέμενε ένα κοινωνικό κίνημα & και δεν εμφανιζόταν σαν ένα μητροπολιτικό & νεολαιίστικο φαινόμενο.

Από το τέλος της δεκαετίας του 60 & μετέπειτα ο αναρχισμός συνδέεται άμεσα με την νεανική εξέγερση, ψυχολογικοποίηται ως έκφραση για αποκλίνουσες προσωπικότητες, ταυτοποιήται με την ανομία & την καταστροφή. Χάνοντας τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του, ο αναρχικός χώρος αποκόβεται από τον κόσμο της εργασίας (πεδίο που είχε ιδιαίτερη βαρύτητα για τους αναρχικούς και προσέδωσε ένα σημείο πρακτικής εφαρμογής έναντι ενός υπερφίαλου ρομαντισμού: Βλέπε Ισπανία).

Από την δεκαετία του 80 και ύστερα, τα κατάλοιπα του Punk δημιουργούν μια στρατιά απογοητευμένων νεολαίων, η οποία στην συνέχεια αφομοιώνεται και γίνεται μόδα καταλήγοντας στην ενδυματολογική έκφραση ενός fashion (μοδάτου) αναρχισμού με βασικό χαρακτηριστικό την προβολή του αναρχικού άλφα σε κύκλο ως στιλιστική έκφραση.

Η δεκαετία του 90 βρίσκει τον αναρχικό χώρο να συρρικνώνεται ακόμα περισσότερο και να βρίσκεται διαρκώς σε μια ταυτολογική αναζήτηση που συνεχίζεται έως τις μέρες μας. Η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, με το τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού, δημιουργεί στον αναρχικό χώρο μια νέα δυναμική, που άλλοι την εκλαμβάνουν ως ευκαιρία για συνέχιση του αγώνα με στόχο οι αναρχικές ιδέες επιτέλους να βγουν ξανά στο προσκήνιο. Ενώ στο αντίποδα, κάποια κομμάτια του αναρχικού χώρου, να θεωρούν την κατάρρευση του σοσιαλιστικού ιδεώδους σαν την αφετηρία για μια ενδελεχή μετεξέλιξη του αναρχικού προτάγματος και την δημιουργία ενός καινούργιου αναρχισμού, προσανατολισμένου στην νέα εποχή.

Στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα ο Αναρχισμός που είχε ήδη μεταβληθεί σε lifestyle Αναρχία, μετατοπίζεται ακόμα πιο πολύ και μεταστοιχειώνεται σε «Νέα Αναρχία» ακόμα πιο άγρια, πιο «μαύρη, μηδενιστική και «αντικειμενική» αφού είναι εναντίων όλων εχθρών και φίλων, αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν.

Ως αποτέλεσμα, η έλλειψη στρατηγικής κατεύθυνσης, σε συνδυασμό με την ανάγκη επανακαθορισμού της ταυτότητας, οδήγησε πολλούς νέους επί το πλείστον αναρχικούς να στραφούν σε επιμέρους ζητήματα δευτερεύουσας σημασίας για τον κοινωνικό επαναστατικό αγώνα, δημιουργώντας ένα σκληροπυρηνικό τρόπο αντίληψης, θεώρησης & στάσης πραγμάτων, χαρακτηριζόμενο από τον αρνητισμό & την εσωστρέφεια.

Στον αντίποδα αυτό, αναρχικοί παλαιότερης γενιάς όπως το Chaz Bufe το 1987 με το βιβλίο του «ακούστε αναρχικοί» ή ο Μ Μπούκτσιν το 1995 με το «Κοινωνικός η lifestyle Αναρχισμός», προσπάθησαν από την μεριά τους να αναλύσουν & να καταδείξουν αυτό το φαινόμενο, να προειδοποιήσουν και να κρούσουν τον κώδωνα, για τους κινδύνους που κατά την άποψη τους εγκυμονεί αυτή η νέα πραγματικότητα στον αναρχικό χώρο.

Είναι γεγονός πως η στροφή μεγάλου μέρους των αναρχικών της νέας εποχής, από τον κοινωνικό αγώνα στην εσωτερική αναζήτηση ενός εγωτικού τρόπου ζωής, η παρελθοντολογική ωραιοποίηση ενός ιδανικού μα πρωτόγονου κόσμου, φυτοφαγίας, παγανισμού, άρνησης της τεχνολογίας – της επιστήμης & της εκπαίδευσης, και γενικά επιστροφή προς τα πίσω καθώς και η μυθολογία της βίας, οδήγησαν τον αναρχικό χώρο να μοιάζει ως ένα κλειστό αντικοινωνικό γκέτο επαναστατημένων παιδιών χωρίς αιτία.

Σήμερα αρκετά χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου του Μπούκτσιν & την πρώτη του μετάφραση στα Ελληνικά, το δίλλημα κοινωνικός ή lifestyle αναρχισμός, συνεχίζει όχι μόνο να απασχολεί τον αναρχικό χώρο σε τοπικό όσο και διεθνές επίπεδο, αλλά έχει πάρει διαστάσεις ενός πραγματικά ιδιαίτερα καυστικού ζητήματος.

Θα πρέπει να επισημάνουμε εδώ, ότι η διάγνωση των χαρακτηριστικών του lifestyle αναρχισμού της Αμερικής από τον Μπούκτσιν έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με την Ελληνική πραγματικότητα χωρίς όμως να είναι και εξ ολοκλήρου ίδια μιας και η Ελλάδα έχει σαφής και διακριτές ιδιαιτερότητες. Ακόμα στην Ελλάδα δεν έχουμε φτάσει στο σημείο να χορεύουμε γυμνοί γύρω από φωτιές, νύχτες με πανσέληνο, εξυμνώντας την μια και μοναδική μάνα γη ως έκφραση του ύψιστου πρωτόγονου αναρχικού ιδεώδους. Αλλά κάποιοι ζητάνε την καταστροφή του ηλεκτρισμού ως επαναστατικό πρόταγμα. Έχουμε φτάσει όμως, να κάνουμε άλλα πράγματα όπως η θεαματική βία, η σύγκρουση για τη σύγκρουση κλπ. Να λασπολογούμε, να βιαιοπραγούμε μεταξύ μας και άλλες τέτοιες μορφές επαναστατικού μεγαλείου.

Παρ’ όλες όμως τις μικροδιαφορές η ουσία παραμένει η ίδια: Ένα κοινωνικά αποκρουστικό αποτέλεσμα για το οποίο κανένας Αναρχικός δεν μπορεί να υπερηφανεύεται.

Μερικά από τα χαρακτηριστικά (ψυχοκοινωνικά, γνωστικά & συμπεριφορικά) του Ελληνικού lifestyle αναρχισμού είναι:

Περιοδικό "ΟΙΚΟΤΡΙΒΕΣ" | Θέματα πολιτικής Οικολογίας και Αριστεράς | Ένθετο περιοδικό της ΑΥΓΗΣ

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα ΕΔΩ.

Το πρόσφατο τεύχος 17 ΕΔΩ

Προτεινόμενα άρθρα α) Για τα ΕΛΠΕ [ΕΔΩ] β) Ο σοσιαλισμός δεν είναι εφικτός σε έναν ερειπωμένο πλανήτη [ΕΔΩ] γ) Για την οικονομική αποτίμηση της φύσης [ΕΔΩ]

02-04 Ιουνίου: ''Ημερίδες Μελέτης'' της Ευρωομάδας της Αριστεράς με θέμα εναλλακτικές λύσεις για το χρέος της Περιφέρειας – Συμπαράσταση στον Ελληνικό λαό

Δείτε το πρόγραμμα ΕΔΩ  - στα αγγλικά με τις συμμετοχές ΕΔΩ

Η ενωτική κινηματική αριστερά μεγάλη κερδισμένη ​των ισπανικών εκλογών!

Η ενωτική κινηματική αριστερά μεγάλη κερδισμένη ​των ισπανικών εκλογών!

Του Γιώργου Μητραλιά [ΕΔΩ]

Αυτός κι αν ήταν πολιτικός σεισμός! Η διαπίστωση είναι γενική αλλά δεν λέει όλη την αλήθεια. Η κατάρρευση της ισπανικής δεξιάς και του ισπανικού νεοφιλελεύθερου δικομματισμού ταυτόχρονα με την άνοδο του Podemos, και σε αισθητά μικρότερο βαθμό των δεξιότατων Ciudadanos, είναι μόνο η μισή αλήθεια, η μισή πραγματικότητα που βγήκε από τις κάλπες των προχτεσινών ισπανικών δημοτικών και περιφερειακών εκλογών. Η άλλη μισή, και ίσως ακόμα πιο σημαντική, είναι οι εκπληκτικές επιδόσεις, και συχνά ο θρίαμβος των ενωτικών συνδυασμών των κοινωνικών κινημάτων και της κινηματικής αριστεράς σε δεκάδες πόλεις σε όλη τη χώρα!

Φυσικά, στις περισσότερες περιπτώσεις, το Podemos μετείχε σε αυτά τα ενωτικά ψηφοδέλτια της (πολύ) ριζοσπαστικής αριστεράς. Όμως, πάει πολύ να αποδίδονται στο κόμμα του Πάμπλο Ιγκλέσιας –όπως το κάνουν τα ελληνικά, και όχι μόνο, ΜΜΕ- θρίαμβοι όπως π.χ. εκείνοι της Άντα Κολάου (Ada Colau) στη Βαρκελώνη ή της Μανουέλα Κάρμενα (Manuela Carmena) στη Μαδρίτη. Έτσι, δεν είναι μόνο ότι ούτε η μια ούτε η άλλη δηλώνουν μέλη του Podemos και δεν χάνουν ευκαιρία για να διευκρινίσουν ότι το Podemos είναι απλώς μια από τις «συνιστώσες» των συνδυασμών τους. Είναι και ότι αυτοί οι ενωτικοί συνδυασμοί «από τα κάτω» άρχισαν να ετοιμάζονται, πάντα με ανοικτές και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, και να λειτουργούν πολύ έως αρκετά πριν προσχωρήσει σε αυτές το Podemos.

Στη πραγματικότητα, όλα άρχισαν τουλάχιστον πριν από ένα χρόνο (!) όταν εμφανίστηκε στο καταλανικό προσκήνιο η κίνηση Guanyem Barcelona (που αργότερα μετονομάστηκε σ

​το σημερινό​Barcelona en Comu) με διακηρυγμένο στόχο να κερδηθεί ο δήμος της Βαρκελώνης στις εκλογές της 25ης Μαΐου 2015. Πρωτεργάτρια αυτής της ακραιφνώς κινηματικής πρωτοβουλίας, που δήλωσε ευθύς εξ αρχής ότι απέκλειε κατηγορηματικά τη προοπτική να είναι μια εκλογική συμμαχία κομμάτων της αριστεράς, ένα απλό άθροισμα κομματικών συμβόλων, ήταν η 40χρονη Άντα Κολάου, που είχε γίνει γνωστή για τη δράση της επικεφαλής του (μαζικού) κινήματος ενάντια στις εξώσεις (Plataforma de Afectados por la Hipoteca). Πολύ γρήγορα, η αρχική επιτυχία αυτού του εγχειρήματος κοινωνικών κινημάτων και κινητοποιημένων πολιτών, άρχισε να «δημιουργεί σχολή» και να βρίσκει μιμητές και σε άλλες πόλεις (1). Πρώτα στη Μαδρίτη με το όνομα Municipalia, αμέσως μετά στη Σαραγόσα, στη Βαλένθια, κ.α. Η αρχή είχε γίνει, η δυναμική είχε απελευθερωθεί με αποτέλεσμα τα κόμματα (Podemos, Ενωμένη Αριστερά,…) να αναγκάζονται να ακολουθούν άλλοτε πρόθυμα και άλλοτε ασθμαίνοντα…

Το ότι τα ενωτικά κινηματικά σχήματα όχι μόνο δεν ταυτίζονται με το Podemos, αλλά κι ότι έχουν μεγαλύτερη απήχηση από οποιοδήποτε κόμμα ή οργάνωση της ισπανικής αριστεράς αποδεικνύουν και ορισμένα πολύ χειροπιαστά γεγονότα. Όπως π.χ. η απλή σύγκριση του εκλογικού αποτελέσματος του Podemos και του ενωτικού συνδυασμού Ahora Madrid της δικαστίνας Μανουέλα Κάρμενα στην πόλη της Μαδρίτης. Έτσι, ενώ ο ενωτικός συνδυασμός για το δήμο της Μαδρίτης παίρνει 519.000 ψήφους, ο συνδυασμός του Podemos για την περιφέρεια της Μαδρίτης παίρνει -στις ίδιες ακριβώς κάλπες- μόλις 285.000 ψήφους. Η διαφορά είναι τεράστια και πολύ εύγλωττη…

Όμως, υπάρχει και μια συνέχεια που, έστω και έμμεσα, μας αφορά. Πρόκειται για τις μεγάλες προγραμματικές διαφορές που χωρίζουν το Podemos από τις ενωτικές κινηματικές αυτοδιοικητικές συσπειρώσεις. Έτσι, ενώ η ηγετική ομάδα των Ιγκλέσιας, Ερεχόν και –μέχρι πρότινος- Χουάν Κάρλος Μονεδέρο αυτοορίζεται ως «σοσιαλδδημοκρατική» και ενεργεί αναλόγως, τόσο το Ahora Madrid όσο και το Barcelona en Comu έχουν ένα πρόγραμμα τουλάχιστον ακροαριστερό, αν όχι ελευθεριακό. Ένα παράδειγμα: Από τις αρχές του περασμένου Οκτωβρίου, η ηγεσία του Podemos δεν κάνει πια ούτε καν νύξη για κάποια έστω «απομείωση» του ισπανικού δημόσιου χρέους. Αντίθετα, οι ενωτικοί κινηματικοί συνδυασμοί, που προέρχονται από τα σπλάχνα του μαζικού ισπανικού κινήματος «No debemos-No Pagamos!” για το λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους, αμφισβητούν ανοικτά τη νομιμότητα αυτού του χρέους. ΄Ετσι, δεν είναι διόλου τυχαίο ότι οι θριαμβευτές και πρωταγωνιστές των προχτεσινών εκλογών, με πρώτη και καλύτερη τη νέα δημαρχίνα της Βαρκελώνης Άντα Κολάου (2) είναι μεταξύ των πρώτων ξένων προσωπικοτήτων που έσπευσαν να δηλώσουν την υποστήριξή τους στην ελληνική Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους, υπογράφοντας το δικό της «Κάλεσμα υποστήριξης στην Ελλάδα που αντιστέκεται και στην ελληνική Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους. Για το δικαίωμα των λαών να ελέγξουν το δημόσιο χρέος», που κυκλοφορεί παγκοσμίως εδώ και τρεις βδομάδες με αξιοσημείωτη επιτυχία. Και όχι μόνον αυτό. Το δεξιό «φρούριο» που ήταν επί δεκαετίες η τρίτη μεγαλύτερη ισπανική πόλη, η Βαλένθια, κατακτήθηκε από το αριστερό τοπικό κόμμα «Compromis», οι ηγέτες του οποίου έσπευσαν και αυτοί να υπογράψουν το Κάλεσμα της ελληνικής Επιτροπής Αλήθειας για ένα ιδιαίτερο λόγο: Επειδή κεντρική προεκλογική υπόσχεσή τους είναι να δημιουργήσουν ανάλογη επιτροπή αλήθειας για τον έλεγχο του δημόσιου χρέους της αυτόνομης περιφέρειάς της Βαλένθια (Pais Valencia)!

Αν και προσωρινό, το συμπέρασμα είναι λοιπόν συμπέρασμα ουσίας και μας ενδιαφέρει άμεσα: ο ισπανικός πολιτικός σεισμός της 24ης Μαΐου 2015 μπορεί να δώσει παραπάνω από μια ανάσα στη σκληρά δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία και κυβέρνηση. Υπό έναν όμως όρο: Να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αξιοποιήσουμε, καθότι οι μόνοι υπαρκτοί σύμμαχοι στους οποίους μπορούμε να βασιστούμε είναι τα ριζοσπαστικά ενωτικά κινήματα που θριάμβευσαν προχτές στη Βαρκελώνη, στη Μαδρίτη, στη Σαραγόσα, στο Κάδιξ, στην Ελ Φερόλ, στην Λα Κορούνια, στην Κομποστέλα και σε τόσες άλλες μικρές και μεγάλες ισπανικές πόλεις…

(1) Βλέπε, μεταξύ άλλων, το άρθρο μας της 5ης Ιουλίου 2014 «Με πυροδότη το Podemos - 40 μέρες ισπανικής κοσμογονίας»: www.contra-xreos.gr/arthra/600-me-pyrodoth-to-pademos.html).

(2) Άλλοι επιφανείς Καταλανοί, ηγέτες του κινήματος για την ανεξαρτησία της Καταλονίας και στενοί συνεργάτες της Άντα Κολάου, που στηρίζουν την ελληνική Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος είναι ο μέντοράς της Αρκάντι Ολιβέρες, η Τερέσα Φορκάντες, ο Ζεράρντο Πισαρέλο. Το Κάλεσμα έχουν επίσης υπογράψει ο Νταβίντ Φερνάντεθ, ηγέτης της ακροαριστερής ελευθεριακής CUP που τριπλασίασε τις δυνάμεις της στην Καταλονία, ο Πάμπλο Ετσενίκε που ηγήθηκε –με μεγάλη επιτυχία- του συνδυασμού του Podemos στην Αραγονία, η επικεφαλής του Compromis στην περιφέρεια της Βαλένθια Μόνικα Όλτρα, καθώς και αρκετές εκατοντάδες καθηγητές πανεπιστημίου, συνδικαλιστές και γνωστοί διανοούμενοι.